30.10.04

Άλλα λέμε, άλλα καταλαβαίνουμε...

Η χθεσινή Ελευθεροτυπία φιλοξενούσε συνέντευξη του Αμερικάνου πολιτικού φιλόσοφου Μπέντζαμιν Μπάρμπερ στον Γιάννη Τριανταφύλλου. Η συνέντευξη ξεκίνησε με ένα διπλό οφσάιντ:

Πριν από λίγους μήνες, είχαμε καλεσμένο τον Νόαμ Τσόμσκι στην Ελλάδα. Αναφερόμενος στις αμερικανικές εκλογές είπε ότι οι πολίτες της Αμερικής έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο υποψηφίους που ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα: είναι πλούσιοι, διάσημοι, σπούδασαν στο Γέιλ κ.λπ. Κι ότι είτε ο ένας εκλεγεί πρόεδρος στις 2 Νοεμβρίου είτε ο άλλος, δεν θα υπάρξει για τον αμερικανικό λαό καμία ουσιαστική διαφορά. Συμφωνείτε μαζί του;

* «Οχι. Αυτή είναι μια ναΐφ και πολιτικά καταστροφική άποψη που υποστηρίζουν κάποιοι Αμερικανοί, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι και ο Ραλφ Νέιντερ, και την οποία θεωρώ επικίνδυνη. Υπάρχουν ξεκάθαρες διαφορές μεταξύ των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών γενικά, αλλά και του προέδρου Μπους και του γερουσιαστή Κέρι, ειδικότερα. Κι αυτές οι διαφορές έχουν να κάνουν με την εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τη δικαιοσύνη αλλά, κυρίως, με τον τρόπο που η Αμερική ορίζει τον εαυτό της και τη θέση της στον κόσμο».

**Δηλαδή, διαφωνείτε με τον Τσόμσκι....

* «Ριζικά. Κοιτάξτε, είναι εύκολο να είσαι Αμερικανός και όταν σε καλούν στην Αθήνα να λες: "Είτε Μπους είτε Κέρι είναι το ίδιο, δεν έχει διαφορά". Αλλά να ζεις στην Ουάσιγκτον, τη Νέα Υόρκη ή τη Βοστόνη και να λες ότι δεν υπάρχει διαφορά όταν η σύνθεση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ έχει άμεση σχέση με το ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος και όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αποφασίζει για τα πάντα, από την πολιτική για τον ρατσισμό, την οικονομία, τις ατομικές ελευθερίες, ακόμη και για την εξωτερική πολιτική ή και τις εξουσίες του προέδρου των ΗΠΑ, τότε αυτή η ισοπεδωτική τοποθέτηση είναι σαφέστατα επικίνδυνη. Εχουμε δύο υποψηφίους που πρεσβεύουν μια διαφορετική πολιτική: ο πρόεδρος Μπους μια πολιτική μονομέρειας και απομονωτισμού, ενώ ο γερουσιαστής Κέρι μαι πολιτική συνεργασίας με την Ευρώπη και τους υπόλοιπους λαούς. Δεν μπορεί ένας ψηφοφόρος να αγνοήσει αυτή την παράμετρο».


Δεν θα μπω στο ζήτημα των διαφορών μεταξύ Κέρρυ και Μπους (υπάρχουν αλλά είναι δυσδιάκριτες σε πολλά σημεία, κάντε και το τεστ να δείτε!) Αλλά Ο Τσόμσκυ όπως έχω σημειώσει στο Αγγλικό Ιστολόγιο έχει ταχθεί σαφώς υπέρ του Κέρρυ, στη λογική ότι οι μικρές διαφορές φέρνουν καμιά φορά μεγάλα αποτελέσματα - και μάλιστα τα είχε πει πρόσφατα και στον Νέιντερ!) Εξακολουθώ πάντως να επιμένω ότι Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι είναι οι δύο παρατάξεις του Αμερικάνικου Επιχειρηματικού κόσμου: ο κακός μπάτσος και ο καλός μπάτσος. Στο Βιετνάμ ενέπλεξε τις ΗΠΑ ο υπερ-δημοκρατικός Κέννεντυ, ο οποίος ήταν και αυτός που πήγε να εισβάλει στην Κούβα...

Να υπενθυμίσω άλλωστε, ότι τη Σερβία Δημοκρατικός Πρόεδρος την έκανε λαμπόγυαλο και το εργοστάσιο με τις ασπιρίνες στο Σουδάν Δημοκρατικός το βομβάρδισε. Επίσης να υπενθυμίσω ότι ήταν Δημοκρατική η υπουργός εξωτερικών που έλεγε ότι το τίμημα των 500.000 νεκρών παιδιών από τις κυρώσεις στο Ιράκ, ήταν λογικό για να αντιμετωπιστεί το (αφοπλισμένο όπως γνωρίζουμε πια) Ιράκ.

26.10.04

Τα τσιγάρα , τα ποτά και τα ξενύχτια...

Ο καπνιστής Johny-5 του News4News, με παρέπεμψε σε αυτήν εδώ την καταχώρηση του αντικαπνιστή Νίκου Κουρεμένου. Ως τέως καπνιστής (δυο χρόνια τόχω κόψει) ας μου επιτραπεί να σχολιάσω τα εξής, σχετικά με τα αντικαπνιστικά επιχειρήματα του Ν.Κ.:

1. Το οικονομικό κόστος του καπνίσματος για το κράτος υπερκαλύπτεται με το παραπάνω από:

α. Τους φόρους στον καπνό (το μεγαλύτερο μέρος της τιμής του πακέτου είναι φόρος...) Είμαι σίγουρος ότι τα έσοδα από τους "περικαπνικούς" φόρους είναι συγκρίσιμα με τα "επιπλέον" έξοδα της περίθαλψης των καπνιστών...

β. Από το γεγονός ότι οι καπνιστές πεθαίνουν κατά μέσον όρο νεώτεροι και έτσι δεν επιβαρύνουν τα ταμεία για πολύ καιρό, αντίθετα με (εμάς) τους μη-καπνιστές που έχουμε προσδόκιμο πια πάνω από τα ογδόντα υπονομεύοντας έτσι το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας μας... Αντίθετα οι καπνιστές με το να πεθαίνουν μαζικά πριν βγουν στη σύνταξη, θυσιάζονται για να μην φαληρίσει το κράτος και να έχει να με πληρώνει και όταν με το καλό ραμολίρω...


2. Αν και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το τσιγάρο κάνει πολύ κακό στην υγεία, φοβάμαι ότι η τρέχουσα αντικαπνιστική υστερία περιέχει στοιχεία πουριτανισμού μάλλον, που κυριαρχούν στις διάφορες καμπάνιες, παρά λογικής αντιμετώπισης. Η ανάλογη αγγλοσαξωνική καμπάνια για το ποτό είχε το θεαματικό αποτέλεσμα της ακάθεκτης εξάπλωσης του αλκοολισμού, ενώ αντίθετα στην πιο χαλαρή Μεσόγειο η σχέση με το αλκοόλ είναι κατά πολύ πιο ψύχραιμη (παρά την ύπαρξη, φυσικά, αλκοολισμού και στην χώρα μας - μιλάμε για άλλο πράγμα... τόσο στις ΗΠΑ, όσο και, σε απίστευτο βαθμό, στη Βρετανία).

3. Το ότι η καμπάνια κατά του καπνίσματος έχει μια σημαντική ηθικολογική συνιστώσα η οποία επηρεάζει και την έρευνα, μπορεί να το δει κανείς από τις σχεδόν μαγικές ιδιότητες του καταραμένου αυτού φυτού και των προϊόντων της καύσης του...:

α. Σου κάνει κακό ανεξάρτητα από τον αριθμό τσιγάρων που καπνίζεις! Ενδεικτική είναι η ακόλουθη πρόταση: "...Η έρευνα, αναφέρει την Τετάρτη ο δικτυακός τόπος του Nature, επιβεβαιώνει έμμεσα ότι ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος για να μειωθεί ο κίνδυνος καρκίνου είναι η ολική διακοπή του καπνίσματος..." Προσέξτε: ο μόνος τρόπος για να μειωθεί (όχι να εξαφανιστεί να μειωθεί) ο κίνδυνος του καπνίσματος είναι να το κόψεις τελείως...

β. Δεν έχει σημασία η περιεκτικότητα σε πίσσα και νικοτίνη. Ενδεικτική πρόταση: "«Βρήκαμε ότι οι καπνιστές μπορούν να εισπνεύσουν οποιαδήποτε ποσότητα νικοτίνης χρειάζονται, με το να ρουφούν πιο βαθιά, πιο παρατεταμένα και πιο συχνά, ή με το να κλείνουν τις οπές με τα χείλη ή τα δάχτυλά τους»." Λέξη κλειδί εδώ το "μπορούν". Από ιδία πείρα σας διαβεβαιώ ότι πρόκειται για ανοησίες... Όσο κάπνιζα κανονικά τσιγάρα και απλά λάιτ, δεν υπήρχε περίπτωση να περάσω πολλές ώρες άκαπνος χωρίς να φρικάρω και σωματικά... Μόνο αφού τό'ριξα στα Ούλτρα κατόρθωσα να απεξαρτηθώ λίγο από την νικοτίνη, τόσο όσο να το κόψω μάλλον εύκολα.

γ. Το κάπνισμα είναι υπεύθυνο για κάθε πιθανή και απίθανη αρρώστεια. Το πρωθύστερο εδώ είναι κραυγαλέο...

δ. Το παθητικό κάπνισμα, που είναι πιθανόν να βλάπτει άμεσα όσους ζουν και εργάζονται σε ντουμανιασμένους χώρους καθημερινά, σε σκοτώνει, λέει, ακόμα και από το παραδιπλανό διαμέρισμα. Κανείς βέβαια δεν μπαίνει στον κόπο να πει ποια είναι τα όρια της "θανατηφόρου" έκθεσης... Πόσοι από εκείνους που κάθισαν 10 μέτρα από έναν καπνιστή δύο φορές τον περασμένο μήνα, ή που ντουμανιάζουν στο φουαγιέ των σινεμά κάθε που βλέπουν μια ταινία, αντιμετώπισαν προβλήματα υγείας;


3. Είναι, λέει, πιο εθιστικό και από την ηρωίνη! Πρόκειται για τερατολογία από ανθρώπους που δεν έχουν δει άρρωστο πρεζόνι στη ζωή τους. Αν ήξεραν προσωπικά κάποιον ηρωινομανή δεν θα έλεγαν τέτοιες παπαριές (με το συμπάθειο...) Άσε που απενοχοποιούν και την ηρωίνη έτσι...

4. Οι κίνδυνοι του τσιγάρου δεν ποσοτικοποιούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να συγκριθούν με άλλους κινδύνους. Δηλαδή τι είναι πιο επικίνδυνο, να οδηγώ στην Ελλάδα ή να καπνίζω; Πόσο βλάπτει το παθητικό κάπνισμα σε σχέση με την παθητική εισπνοή των αναθυμιάσεων από τα αυτοκίνητα και το νέφος γενικότερα; Πόσοι έχουν πεθάνει στην Ελευσίνα από *κάπνισμα*;

5. Τις εικόνες από κατεστραμμένους πνεύμονες στα πακέτα, τις σκαρφίστηκαν και τις προωθούν οι ταμπακιεροβιομήχανοι.

Προσοχή! Δεν αμφισβητώ ότι το τσιγάρο σκοτώνει, ότι είναι εθιστικό, ότι μπορεί να προκαλέσει καρδιαγγειακά προβλήματα και καρκίνους, ούτε το ότι οι καπνοβιομηχανίες έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους να εθίσουν όσον το δυνατόν περισσότερους στον καρκινοσωλήνα. Ακόμα περισσότερο δεν αμφισβητώ ότι μέχρι πρόσφατα στην Ελλάδα είχαμε πρόβλημα φιλοκαπνιστικής υστερίας, και οι μη-καπνιστές δεν είχαν καθόλου δικαιώματα. Όποιος γούσταρε κάπνιζε όπου ήθελε και, επειδή στη χώρα μας ο αριθμός των κοινωνιοπαθώς αγενών είναι μεγάλος, αδιαφορούσε για όλους τους υπόλοιπους.

Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι άν πας στο αντίθετο άκρο, να μην έχουν πού να ανάψουν τσιγάρο οι καπνιστές, και τους δαιμονοποιείς ή τους θεωρείς ηλίθιους, αυτό δεν γίνεται από ενδιαφέρον για την υγεία τους και μόνον. Υπάρχει και μια συνιστώσα πουριτανικής απαγορευτικής υστερίας. Η ποταπαγόρευση δεν είχε επιβληθεί κυρίως επειδή το αλκοόλ κάνει κακό...

Φοβάμαι δε πολύ, αυτήν την πλήρη απονομιμοποίηση κάθε κραιπάλης κάθε "ανθυγιεινού" πάθους και κάθε κατάχρησης γιατί, στην κλίμακα της κοινωνίας, συμπιέζει ακόμα περισσότερο έναν ήδη αγχωμένο πληθυσμό, ενώ περιορίζει και την ποικιλία των συμπεριφορών που θεωρούνται "επιτρεπτές".

Πέρα από αυτό, οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, ήταν άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν ποτέ το ξεσάλωμα, ούτε τις ουσίες, ούτε την παραβατικότητα - πόσο μάλλον τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια. Κάποιοι δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν, πράγματι, και έπεσαν θύματα των παθών τους (αλλά τι ζωή θα ήταν αυτή που όλα θα ήταν ελεγχόμενα και χωρίς κινδύνους;). Ως επί το πλείστον όμως δεν έχω καμία αμφιβολία για την ορθότητα του αποφθέγματος του Μπλέικ: Ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας.

24.10.04

Για τις Μη-Κυβερνητικές οργανώσεις

Ένα άρθρο της Ινδής συγγρεαφέως και ακτιβίστριας Αρουντάτι Ρόυ από την Μοντ-Ντιπλοματίκ θέτει το ζήτημα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Τα ζητήματα που θέτει είναι πραγματικά και επί της ουσίας πολιτικά:

"...Οι ΜΚΟ δίνουν την εντύπωση ότι καλύπτουν το κενό που δημιουργεί η αποσύνδεση του κράτους από ορισμένους τομείς. Και στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς κάνουν, αλλά με ασυνάρτητο τρόπο. Η πραγματική συνεισφορά τους είναι ότι κατευνάζουν τον θυμό που δημιουργεί αυτή η διάσταση, καθώς και το ότι μοιράζουν με το σταγονόμετρο -με τη μορφή βοήθειας ή εθελοντικής εργασίας- αυτό που κανονικά οι άνθρωποι θα δικαιούνταν.

Οι ΜΚΟ αλλοιώνουν τη συνείδηση της κοινωνίας. Μετατρέπουν τους ανθρώπους σε εξαρτώμενα θύματα και αμβλύνουν τις αιχμές της πολιτικής αντίστασης. Δημιουργούν ένα είδος αμορτισέρ που απορροφά τους κραδασμούς ανάμεσα [στην κυβέρνηση] και στο κοινό, ανάμεσα στην αυτοκρατορία και στους υπηκόους της. Εχουν μετατραπεί σε διαιτητές, διερμηνείς, διαμεσολαβητές, προαγωγούς..."


Αν και δεν θα ήταν σωστό να βάλουμε όλες τις ΜΚΟ σε ένα τσουβάλι, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η λειτουργία τους είναι συνήθως μη-δημοκρατική και η ιεραρχία τους είναι δεδομένη και δεν εκλέγεται από τα μέλη, τα οποία, έξω από έναν πυρήνα ακτιβιστών, είναι απλώς "υποστηρικτές", πληρώνουν δηλαδή για να τρέχουν οι άλλοι για αυτούς. Αυτό δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν οι ΜΚΟ είχαν απλώς ένα ρόλο καταγραφής και καταγγελίας προβλημάτων σε συγκεκριμένους χώρους, γίνεται όμως σημαντικό όταν υποκαθιστούν τις πολιτικές οργανώσεις και με αυτόν τον τρόπο μετατρέπουν σε παθητικό θέαμα την πολιτική δράση. Αλλά πέρα από αυτό, ενδεικτική της ακινδυνότητας και της μετριοπάθειας, ας πούμε, της κριτικής των ΜΚΟ στο σύστημα, είναι η ευκολία με την οποία είδαμε στελέχη των ΜΚΟ (και στην χώρα μας) να μεταπηδούν σε μια, αποπολιτικοποιημένη όμως, "θέση ευθύνης" (δηλαδή υφυπουργεία, διευθυντιλίκα κ.τ.τ.).

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό, όπως σημειώνει ο David Rieff η ίδια η έννοια της Κοινωνίας των Πολιτών, αυτού του θεμέλιου λίθου της παγκόσμιας μετα-σοσιαλδημοκρατίας (και ακόμα παραπέρα) είναι βαθύτατα ύποπτη, όχι λόγω φυσικά των προθέσεων αυτών που την επικαλούνται, αλλά λόγω της προφανούς χρησιμότητάς της, για την άμβλυνση των πολιτικών αντιδράσεων...:

... Η ιδέα της Κοινωνίας Πολιτών απλώς συμπίπτει με τον τροπισμό προς την ιδιωτικοποίηση που έχει γίνει η σφραγίδα αυτών των μεταψυχροπολεμικών εποχών. Χωρίς να είναι αντιθετική, είναι τέλεια εναρμονισμένη με το Πνεύμα των Καιρών μιας εποχής που έχει γίνει μάρτυρας της αύξησης εκείνου που υποστηρικτές όπως ο Bill Clinton και ο Tony Blair αρέσκονται να αποκαλούν "Τρίτο Δρόμο" και εκείνου που μπορούμε, ίσως λιγότερο συναισθηματικά, να αποκαλέσουμε "Θατσερισμό με ανθρώπινο πρόσωπο". Όπως ιδιωτικοποιούμε τις φυλακές, έχουμε ιδιωτικοποιήσει και την αναπτυξιακή βοήθεια και είμαστε στη διαδικασία, όπως φαίνεται, της ιδιωτικοποίησης στρατιωτικών εμπλοκών σε μέρη όπως η Νέα Γουινέα, η Σιέρρα Λεόνε και η Αγκόλα, από στρατούς συγκροτημένους από εταιρίες όπως οι Sandline & Executive Outcomes, άρα, αφήστε μας να ιδιωτικοποιήσουμε τη δόμηση της δημοκρατίας. Ας εγκαταλείψουμε την ικανότητα του κράτους να εγκαθιδρύει την έννομη τάξη ή τη δημοκρατία μέσα από την εκλογική και τη νομοθετική διαδικασία, και αντί αυτού ας δώσουμε στις πολιτικές ενώσεις - το πολιτικό αντίστοιχο του ιδιωτικού τομέα - μια ευκαιρία να κάνουν το δικό τους.

Το γεγονός ότι όλα αυτά είναι ενδεδυμένα τη γλώσσα (και το φανταστικό πλαίσιο) της απελευθέρωσης, δεν το κάνει από μόνο του απελευθερωτικό. Αντιθέτως, υπάρχουν στιγμές όπου φαίνεται ότι οι θιασώτες της Κοινωνίας Πολιτών είναι οι χρήσιμοι ανόητοι της παγκοσμιοποίησης. Στην παραπέρα υπονόμευση του κράτους, υπονομεύουν τη μοναδική δύναμη που απομένει και που έχει τουλάχιστον τη δυνατότητα να σταθεί αντιμέτωπη στην ιδιωτικοποίηση του κόσμου, την κοινώς γνωστή ως παγκοσμιοποίηση.


Η μετάφραση από την ηλεκτρονική έκδοση "Δικαιωματικά!" της ΜΚΟ Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι! (και μπράβο τους...)

Προμήθειες...

Από την Αυγή μια μικρή εικόνα του τι παίζεται πίσω από τις κεντρικές αποφάσεις για την επιλογή οπλικών συστημάτων... Ή αλλιώς πες μου ποια μαχητικά προτιμάς να σου πω με ποιον είσαι και πόσο σοβαρά βλέπεις την δημιουργία Ευρωπαϊκού εναλλακτικού γεωπολιτικού πόλου!
Γιουροφάιτερ λοιπόν και F-16 και JSF. Δείτε τα γιατί ούτως ή άλλως εσείς τα πληρώνετε!

Αμερικάνικες εκλογές

Σχετικά με την Αμερικάνικη αριστερά και τις επικείμενες εκλογές, η Αυγή φιλοξενεί ένα άρθρο επί του θέματος γραμμένο από τον Δρ. Μάικ-Φρανκ Επιτρόπουλο, παλιό γνώριμο του Ιστολογίου.

Γενικώς, και παρά τα περί του αντιθέτου θρυλούμενα, τα πράγματα είναι (για τα Ελληνικά δεδομένα) ήσυχα - και αυτές οι εκλογές θα συγκεντρώσουν το ενδιαφέρον του μισού (περίπου) εκλογικού σώματος των ΗΠΑ. Αν πρόκειται για τις πιο σημαντικές εκλογές της ιστορίας των ΗΠΑ, κάποιος έχει ξεχάσει να το πει σε πολλούς πολίτες της χώρας αυτής. (Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να ψηφίσουν και να θέλουν!)

Επίσης καλό θα ήταν να μην παίρνετε στα σοβαρά τα διάφορα γκάλοπ που δίνουν συνολικό ποσοστό ψήφων σε ολόκληρες τις ΗΠΑ. Πέρα από το γεγονός ότι υπάρχει φέτος μεγάλη απόκλιση μεταξύ των ποσοστών που δίνουν οι "πιθανοί ψηφοφόροι" (που σημαίνει συνήθως αυτοί που έχουν ψηφίσει στο παρελθόν) με αυτά που δίνουν οι συνολικές δημοσκοπήσεις, το σύστημα των αμερικάνικων εκλογών δεν αναδεικνύει νικητή πάντα τον πλειοψηφίσαντα πανεθνικά. Υπενθυμίζω ότι στις προηγούμενες εκλογές ο Γκορ πήρε περισσότερες ψήφους από τον Μπους και όμως έχασε τις εκλογές. Στις ΗΠΑ κάθε πολιτεία εκλέγει κάποιους εκλέκτορες (ο αριθμός των οποίων έχει σχέση - αλλά δεν είναι απολύτως ανάλογος - με τον πληθυσμό της). Οι εκλέκτορες αυτοί αντιπροσωπεύουν τα κόμματα και είναι εκείνοι που ψηφίζουν στο τέλος για τον πρόεδρο. Πρόεδρος εκλέγεται αυτός που θα συγκεντρώσει 270 ψήφους εκλεκτόρων (συνολικά είναι 538). Οι περισσότερες πολιτείες έχουν πλειοψηφικό σύστημα για την εκλογή των εκλεκτόρων αυτών. Δηλαδή το κόμμα που πλειοψηφεί σχετικά παίρνει όλους τους εκλέκτορες. Εξαίρεση αποτελούν η Νεμπράσκα και το Μέιν που μοιράζουν αναλογικά τους εκλέκτορες (αλλά είναι μόλις 5 και 4 αντίστοιχα). Επίσης δημοψήφισμα για να μοιράζονται και εκεί αναλογικά με τους ψήφους οι εκλέκτορες κάνει η πολιτεία του Κολοράντο (9 εκλέκτορες), κάτι που μπορεί να προκαλέσει μπάχαλο αν υπερψηφιστεί το σχέδιο και η διαφορά είναι τέτοια ώστε η αναδιανομή αυτή των εκλεκτόρων να αλλάζει το αποτέλεσμα των εκλογών.

Όπως καταλαβαίνετε η πρόβλεψη του νικητή σε εκλογές που πρόκειται να κριθούν στο νήμα εξαρτάται από την κατανομή των ψήφων ανά την αμερικανική επικράτεια. Το site Electoral Vote παρακολουθεί ακριβώς την εξέλιξη των ψήφων ανά πολιτεία και αθροίζει τον αριθμό των εκλεκτόρων, λαμβάνοντας υπόψη τις τελευταίες σφυγμομετρήσεις ανά πολιτεία (με όλα τα προβλήματα που έχει αυτό σε σχέση με διαφορετικές μεθοδολογίες, αξιοπιστία κτλ. των διαφορετικών δημοσκοπήσεων). Τα αποτελέσματα που δίνει αλλάζουν άρδην βδομάδα με τη βδομάδα και μέρα με τη μέρα...

Να σημειώσω (για όσους ξενυχτήσουν για να δουν τα αποτελέσματα στις 2 Νοεμβρίου) ότι εν πολλοίς τρεις πολιτείες (από αυτές που θα κριθούν νωρίς) είναι οι κρίσιμα ενδεικτικές... Η Φλόριντα, η Πενσυλβάνια και το Οχάιο. Αν ο Κέρρυ χάσει την Πενσυλβάνια δύσκολα θα κερδίσει τις εκλογές, αν κερδίσει την Πενσυλβάνια και είτε τη Φλόριντα είτε το Οχάιο, είναι σε καλό δρόμο.

Τέλος αν θέλετε να επιλέξετε μεταξύ Μπους και Κέρρυ και να καταγραφεί η ψήφος σας, μπορείτε να το κάνετε στο Beta Vote... Όπου ψηφίζουν όλες οι χώρες του κόσμου διαδικτυακά! Δύσκολα θα ανατρέψετε το προβάδισμα του Κέρρυ για την Ελλάδα (προηγείται με ψήφους 1136 - 51 !) βέβαια, αλλά μπορείτε ίσως να το αυξήσετε ακόμα περισσότερο. Να σημειωθεί ότι μόνο οι χρήστες από τον Νίγηρα βγάζουν καθαρά Μπους (ίσως να έχει σχέση με το ουράνιο που ο Σαντάμ ΔΕΝ προμηθεύτηκε τελικά από εκεί...!)

Να πω επίσης πως εγώ είμαι με τον Νέιντερ που είναι σοβαρός αριστερός και (παρότι θα χαρώ αν χάσει ο Μπους), δεν πιστεύω ότι θα αλλάξουν δραματικά τα πράγματα αν βγει ο Κέρρυ... Είναι άλλωστε δυσδιάκριτες οι διαφορές τους σε πολλά θέματα.
Είναι όμως τέτοιος ο συνδυασμός θράσους, άγνοιας και επιθετικότητας της ομάδας του Μπους (ο ίδιος ο Μπους είναι μάλλον αμέτοχος στον σχεδιασμό της πολιτικής του...) που να σας πω ψιλο-φοβάμαι την ακρότητα μιας νέας νικηφόρας τετραετίας των νεοσυντηρητικών...

18.10.04

Λίγη τσίπα ρε, τι σας ζητάνε;

Βουρκολιακασμένοι αριστεροί, εκτελεσθέντες και νεκροί από τις κακουχίες του μετεμφυλιοπολεμικού παρακράτους, έχουν βγει από τα μνήματά τους με στόχο να στοιχειώσουν τον ύπνο του κ. Δ. Κούτρα, Προέδρου της εταιρείας "Άκτωρ" ο οποίος κατά την πρόσφατη συνεδρίαση του ΕΣΠ φέρεται δηλώσας τα εξής πρόστυχα:

"...Ο κ. Δ. Κούτρας σχολιάζει ότι δεν μπορεί να καταλάβει «το εάν ένας γιος μπορεί να ακολουθήσει άλλη δουλειά από τον πατέρα του». Του θυμίζει τα χρόνια που δεν μπορούσε να δουλέψει, διότι είχε αριστερή καταγωγή. Μοιάζει με πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων κι αυτό δεν το αποδέχεται..."

Ναι ρε! Ένα και το αυτό είναι, οι δυστυχισμένοι πένητες του Μπομπολαριού που δεν έχουν πού να παρκάρουν τη Ρολς Ρόϋς τους, με την μισή Ελλάδα που δεν έβρισκε στον ήλιο μοίρα και μετανάστευε για να ξεφύγει από τον χωροφύλακα...
Ευτυχώς βέβαια η καταγωγή δεν είναι μοίρα, και ο κ. Κούτρας ξέφυγε οριστικά από την αριστερή του καταγωγή για να γίνει επίλεκτο μέλος της Ελληνικής ολιγαρχίας. Τώρα πια, από απόσταση ασφαλείας, μπορεί να χρησιμοποιεί το αριστερό παρελθόν της οικογενείας του κάνοντας απρεπείς συγκρίσεις, για να υπερασπιστεί την ασυδοσία του αφεντικού του και το δικαίωμά του να έχει στο χέρι κάθε κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ που ελέγχει.

Πάλι καλά δηλαδή που έγινε και αυτό στο ΕΣΡ και μάθαμε ότι οι δύο Μπόμπολες (ΑΚΤΩΡ και Πήγασος) σχετίζονται... αν και κάτι είχα ψιλιαστεί από ενδείξεις όπως η μετάδοση δελτίων τύπου της Αττικής Οδού αντί για ρεπορτάζ στο Μέγκα και η πλήρης αποσιώπηση των ζητημάτων χρηματοδότησης και τελικού κόστους της εν λόγω Οδού από το εν λόγω κανάλι (και από όλα τα κανάλια - μεταξύ συναδέλφων αλληλεγγύη!).

Ήδη τα ΜΜΕ του συγκροτήματος Μπόμπολα, για να δείξουν την αυτοτέλειά τους ωρύονται κατά της απόφασης του ΕΣΡ να μη εκδώσει το νιοστό πιστοποιητικό διαφάνειας στον Άκτορα (με τον οποίον δεν έχουν καμμία σχέση πάντως).

Ο σχετικός νόμος έχει σχεδιαστεί από τους "σοσιαλιστές" για να επιτρέπει όσο το δυνατόν περισσότερο τέτοιου είδους οικογενειακές ευτυχίες και να μην ξαναφέρνει επώδυνες μνήμες κατατρεγμού των αριστερών πολιτών - απλώς κάποιοι πήραν θάρρος (ή γραμμή;) και τα έχωσαν σε μια από τις εξόφθαλμα προβληματικές περιπτώσεις... Να σημειώσουμε εδώ την μόνη σοβαρή (και υπέρ του δημοσίου συμφέροντος) στάση μελών του ΕΣΡ, του κ. Νέστορα Κουράκη και της κ. Ίριδας Αυδή, οι οποίοι αρνούνται να μπουν καν στην λογική ενός αντισυνταγματικού νόμου.

Είναι επίσης παρήγορο να βλέπει κανείς τέως αριστεριστές και νυν καθεστωτικούς (με το προηγούμενο καθεστώς) διανοούμενους να αρθρογραφούν στο ΕΘΝΟΣ του κ. Μπόμπολα, με θολές και ασαφείς κατηγορίες εναντίον της κυβέρνησης και ύμνους στα αφεντικά τους και τις επιχειρησάρες τους - ενώ σιωπούν αναιδημόνως για την ουσία, την ιδιοκτησία των ΜΜΕ, δηλαδή, από μεγαλοεργολάβους. Δεν αμφιβάλλω ότι και η ΝΔ ετοιμάζει τους δικούς της εργολάβους για φαγοπότι - αλλά είναι πολύ σημαντικό να κλείσουν τα παράθυρα του τωρινού νόμου για τον βασικό μέτοχο και κάθε ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να επιδοκιμάζεται...

Ο Άγιος Μπόμπολας βοήθειά μας...

16.10.04

Indymedia και indymedia (εσ.)

Αν δεν το έχετε μάθει ήδη το FBI αφαίρεσε τους διακομιστές του indymedia στην Βρετανία για λόγους που δεν προτίθεται να αποκαλύψει. Συγκεκριμένα:

Στις 7 Οκτωβρίου με ένταλμά του το FBI ζήτησε από την αμερικανική εταιρεία Rackspace να σταματήσει τη λειτουργία και να του παραδώσει τους server που φιλοξενούν μέρος του Indymedia και λειτουργούν στο Λονδίνο.
Η εταιρεία ανταποκρίθηκε με αποτέλεσμα να έχουν τεθεί ώς τώρα εκτός λειτουργίας 20 κόμβοι ισάριθμων περιοχών που καλύπτονται από την «ομπρέλα» του Indymedia. Σε αυτούς περιλαμβάνονται και εκείνοι της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, της Βρετανίας, της χώρας των Βάσκων, της Βραζιλίας, καθώς και το παγκόσμιο site του ραδιοφωνικού σταθμού του Indymedia


Όπως αναφέρει το Αθηναϊκό indymedia:

το FBI έδρασε έπειτα από απαίτηση Ιταλικών και Ελβετικών κυβερνητικών υπηρεσιών.

Παραμένει ασαφές για το Indymedia πώς και γιατί είναι δυνατό ένας σέρβερ να κατασχεθεί χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση από τις αρχές των ΗΠΑ σε έδαφος της Μ. Βρετανίας που βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας τους, έπειτα από απαίτηση της Ιταλίας και της Ελβετίας, χωρίς, έως και έξι ημέρες μετά το γεγονός, να έχει δοθεί οποιαδήποτε διευκρίνιση ή ενημέρωση σχετικά με τους λόγους για τους οποίους εκδόθηκε το ένταλμα κατάσχεσης...


Υποτίθεται ότι αυτό έγινε επειδή το Indymedia της Ναντ στη Γαλλία είχε δημοσιεύσει φωτογραφίες μυστικών αστυνομικών από διαδήλωση στην Ελβετία κατά των G-8 ή γιατί ζητήθηκε η συνδρομή του FBI από τις Ιταλικές (Μπερλουσκονικές) αρχές.

Αν πρόκειται για τις φωτογραφίες η ενέργεια δείχνει άγνοια μια και το διαδίκτυο έχει την τάση να τα ξεπερνάει όλα αυτά (αν και οι τύποι στις φωτογραφίες από πουθενά αλλού δεν προκύπτει πως είναι μυστικοί...) Άρα μάλλον για άλλα κόλπα πρόκειται και τώρα που επέστρεψαν οι ΕφΜπιΆιδες τους διακομιστές, ίσως να μάθουμε και τι έψαξαν (ή τι πρόσθεσαν;)

Πάντως η ιστορία είναι και περίεργη αλλά και τρομαχτική: Αμερικάνικες αρχές, επιβάλλουν σε (αμερικάνικη) εταιρεία που έχει βάση και μηχανήματα στη Βρετανία να παραδώσει τα μηχανήματα που φιλοξενούν σάιτ πέντε χωρών (μεταξύ των οποίων και η Ουρουγουάη!)... Χωρίς να τις υποχρεώνει ο (Αμερικάνικος) νόμος, να εξηγήσουν καν το γιατί! Αυτή η παγκοσμιοποιημένη αυθαιρεσία είναι ανατριχιαστική και γεννά ερωτήματα. Σύνοψη της υπόθεσης στα αγγλικά εδώ!

Σε άλλες τοπικές εξελίξεις, συνετελέσθη διάσπαση του Αθηναϊκού Indy με την δημιουργία του Indystar, το οποίο ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας του στο Αθηναϊκό Indy.

Μακάρι να πάει καλά, αλλά αυτή η λογική του "άντε να κάνουμε τον δικό μας χώρο να μην συγχρωτιζόμαστε με τους άλλους" μου φαίνεται, επιεικώς άνευ νοήματος. Ειδικά που το νέο site είναι αντιγραφή του indy μέχρι και στα χρώματα και την διάρθρωση της σελίδας! Αν είναι να γίνει κάτι καινούριο, έχει νόημα να μην είναι αντιγραφή του παλιού με άλλα πρόσωπα, αλλά να είναι κάτι διαφορετικό τουλάχιστον! Τώρα βέβαια οι του Indystar, θα δουν ότι το να κουμαντάρεις έναν τόσο άναρχο (εκ κατασκευής και ορισμού) ιστοχώρο είναι δουλειά πλήρους απασχόλησης, οπότε θα δουν το τι πρέπει να τραβάει η Συντακτική Ομάδα που μέμφονται!

11.10.04

Ζεστούλα πιάνει...

Μεταφράζω από τον Guardian:

Μια ανεξήγητη και πρωτοφανής αύξηση του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα για δύο χρόνια στη σειρά, έχει αναζωπυρώσει τους φόβους ότι ο πλανήτης μας βρίσκεται στο χείλος μιας ανεξέλεγκτης παγκόσμιας θέρμανσης.

Οι επιστήμονες σπάζουν το κεφάλι τους να καταλάβουν γιατί η συγκέντρωση ενός από τα βασικά "αέρια θερμοκηπίου" έχει αυξηθεί αλματωδώς τα τελευταία δύο χρόνια και εκφράζουν φόβους ότι οι φυσικοί μηχανισμοί της Γης δεν είναι πια σε θέση να απορροφήσουν ανάλογη ποσότητα του αερίου όση κατά το παρελθόν.

...

Στο αστεροσκοπείο της Μαούνα Λόα στη Χαβάη, σε υψόμετρο 3800 μ. που θεωρείται αρκετά αποακρυσμένο από τις πηγές του διοξειδίου του άνθρακα ώστε να αποτελεί αξιόπιστο σημείο μετρήσεων, γίνονται τα τελευταία χρόνια συστηματικές μετρήσεις του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) στην ατμόσφαιρά.

Τις τελευταίες δεκαετίες η συγκέντρωση του CO2 αυξανόταν κατά 1,5 μέρη ανά εκατομμύριο (μ/ε) εξαιτίας των ποσοτήτων πετρελαίου, άνθρακά και φυσικού αερίου που καίγονταν, αλλά η αύξηση αυτή έχει ανέλθει πλέον σε περισσότερα από 2 μ/ε το 2002 και το 2003.

Οι μικρότερες ή μεγαλύτερες του αναμενομένου αυξήσεις στα επίπεδα του CO2 στην ατμόσφαιρα εξηγούνταν στο παρελθόν με βάση συγκυριακά φυσικά φαινόμενα.

Όταν ζεσταίνεται ο Ειρηνικός κατά την διάρκεια του φαινομένου El Niño - ενός μετεωρολογικού σχηματισμού που προκαλεί κλιματικές διαταραχές - η ποσότητα του διοξειδίου του Άνθρακα αυξάνεται δραματικά επειδή ο θερμός ωκεανός εκπέμπει CO2 μάλλον παρά το απορροφά.

Οι επιστήμονες όμως είναι προβληματισμένοι επειδή τα τελευταία δύο χρόνια, όταν οι αυξήσεις ήταν 2,08 μ/ε και 2,54 μ/ε αντίστοιχα, δεν υπήρξε El Niño....

Οι αναλυτές τονίζουν πως είναι νωρίς ακόμα για να εξαχθούν μακροπρόθεσμα συμπεράσματα.

Ο φόβος όμως κάποιων από τους επιστήμονες είναι ότι οι μεγαλύτερες από το κανονικό αυξήσεις στις εκπομπές του CO2 δηλώνουν πως, αντί για δεκαετίες, ενδέχεται να έχουμε μόλις μερικά χρόνια για να ελέγξουμε την θέρμανση του πλανήτη. Στην χειρότερη περίπτωση οι αριθμοί αυτοί μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι της κατάρρευσης των πλανητικών φυσικών μηχανισμών απορρόφησης του αερίου...


Οπότε τρέξτε να πάρετε κλιματισμό (για να συμβάλετε και σεις στην αύξηση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου - ιδίως στο αυτοκίνητό σας)...αλλά ανάλογα με το πού μένετε, φροντίστε να βάλετε και φίλτρα για το διοξείδιο του αζώτου (περισσότερα από το Laputan Logic)

Ενημέρωση: Ο Guardian συνεχίζει στο ίδιο θέμα, με τα 12 πιο ευαισθητα σημεία του πλανήτη από κλιματολογική άποψη...
Ενημέρωση 2Αν μένετε στην Αθήνα, η ανάλυση του τι δείχνει ο χάρτης με το διοξείδιο του αζώτου δεν είναι ευχάριστη...

10.10.04

Η διάσταση του εικονογραφημένου

Όπως είχα τάξει, αναρτώ ένα κείμενο του Περικλή του Δεληολάνη, με τίτλο "η Διάσταση του Εικονογραφημένου", για το εικονογραφημένο (τα "κόμικς"), το σινεμά και την σχέση τους εντέλει με το μυθιστόρημα. Είναι ένα κείμενο που είχε δημοσιευθέι στη Βαβέλ το 1985, την εποχή που δεινόσαυροι αλώνιζαν στους δρόμους και το κλίμα στην χώρα ήταν άλλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Ο Περικλής ήταν 21 ετών τότε. Ένα κείμενο γραμμένο πολύ πριν την, εδώ και κάποια χρόνια, απελπισμένη οικειοποίηση (ή λεηλάτηση αν προτιμάτε) του κόμικ από το σινεμά. Παραθέτω εδώ την καταληκτική παράγραφο:

Το εικονογραφημένο, στο δρόμο πια της ωριμότητας, δεν αποσιωπά τη γενεαλογία του παρά τη σκαλίζει και ετοιμάζεται να την εκθέσει σε άπλετο φως αλλάζοντας την ελευθερία του. Έτσι κι αλλιώς οι μεγάλες παραδόσεις της γραφής και της εικόνας ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους. Εγκαταλείπουν στο εικονογραφημένο τη νεοαποκτημένη του ταυτότητα, ακόμη σαθρή και αμφίβολη. Η λογοτεχνία, καθώς συσπειρώνεται γύρω από εκλεκτικές προσεγγίσεις του όντος, εγκαταλείπει την παράδοση του διηγημένου και στρέφεται προς τον εαυτό της. Παραχωρεί στο εικονογραφημένο τούτο το προνόμιο και μια βαριά κληρονομιά. Αυτή του μυθιστορήματος, μια και η ίδια διστάζει πια να την καλύψει. «Το σινεμά πρέπει να ζήσει, αλλιώς η ανάγκη για ιστορίες θα εξαφανιστεί». Όλα τότε κινδυνεύουν να εξαφανιστούν μέσα σ' ένα αδυσώπητο ενεστώτα. Απειλή; Τέλος (του μύθου και του κινηματογράφου). Και του κειμένου φυσικά

4.10.04

Χωρίς χρόνο

Ο Τζούλιαν Μπαρμπούρ είναι ένας φυσικός φιλόσοφος. Ένας αριστοκράτης της φυσικής που ακολουθεί τον δικό του, εξωακαδημαϊκό, ερευνητικό δρόμο χαίροντας παρόλα αυτά της αναγνώρισης και της εκτίμησης (αλλά όχι πάντα και της συμφωνίας) των κορυφαίων φυσικών που ασχολούνται με θεμελιακά ζητήματα της φυσικής με κέντρο την προσπάθεια διατύπωσης μιας κβαντικής θεωρίας της βαρύτητας (μια περίληψη των διαδραματιζομένων θα βρείτε εδώ). Βγάζει τα προς το ζην μεταφράζοντας ρώσικα επιστημονικά κείμενα - και η σημαντική του φιλοσοφική/φυσική συνεισφορά είναι έτσι "ερασιτεχνική" - με την πρωταρχική έννοια του όρου.

Το πολύ ενδιαφέρον διαδικτυακό περιοδικό physics4u.gr φιλοξενεί μια συνέντευξή του στο περιοδικό "Edge" μεταφρασμένη στα Ελληνικά (πρωτότυπο στα αγγλικά εδώ)...
Αν και είναι ένα απαιτητικό κείμενο αξίζει μια προσπάθεια ανάγνωσης για την τελείως πρωτότυπη σκέψη και προσέγγιση του Μπαρμπούρ... Δεν εκφράζει την πλειοψηφία των πεποιθήσεων των φυσικών αλλά σίγουρα προσφέρει γόνιμες ιδέες... Απόσπασμα:

BARBOUR: Η βασική μου ιδέα είναι ότι δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν υπάρχει κάποιο αόρατο ποτάμι χρόνου. Αλλά υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε στιγμές χρόνου ή "Τώρα". Καθώς ζούμε, φαίνεται να κινούμαστε μέσα από μια διαδοχή από "Τώρα", και η ερώτηση είναι τι είναι αυτά; Είναι διατάξεις των πάντων στο σύμπαν, σχετιζόμενες η μια με την άλλη κάθε στιγμή, για παράδειγμα, τώρα.

έχουμε την ισχυρή εντύπωση, ότι εσείς κι εγώ καθόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο, ότι υπάρχει ένα βάζο με λουλούδια επάνω στο τραπέζι, ότι υπάρχει μια καρέκλα εδώ - και όλα αυτά είναι εκεί σε συγκεκριμένες θέσεις το ένα με το άλλο. Στοχεύω να αφαιρέσω κάθε τι που δεν μπορούμε να δούμε (άμεσα ή έμμεσα) και απλά να κρατήσω την ιδέα πολλών διαφορετικών πραγμάτων που συνυπάρχουν κάποια στιγμή σε μια συγκεκριμένη αμοιβαία συσχέτιση. Αυτή η διασυνδεδεμένη ολότητα γίνεται το βασικό μου πράγμα, ένα Τώρα. Υπάρχουν πολλά τέτοια Τώρα, όλα διαφορετικά το ένα από το άλλο. Αυτή είναι η δική μου οντολογία για το σύμπαν - υπάρχουν Τώρα, και τίποτε περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Περί γλωσσικών μύθων

Με αφορμή την έξαρση της τερατολογίας περί της Ελληνικής γλώσσας, και την επιδεικτική ημιμάθεια που παρελαύνει πλέον και διαδίδεται επίσημα από τα ΜΜΕ, θα ήθελα να σας προσφέρω ως ψύχραιμο, έλλογο και τεκμηριωμένο αντίλογο από τις σελίδες του Φιλολογικού Ιστοχώρου (Pagina Philologiae), μερικά κείμενα για την γλώσσα που συμπεριλαμβάνουν την σειρά άρθρων που είχαν φιλοξενηθεί στα ΝΕΑ με τον γενικό τίτλο "Γλωσσική Μυθολογία. 10 μύθοι για τη νεοελληνική γλώσσα" (όλα τα άρθρα σε αρχείο .zip)

Ενδεικτικά να ξεχωρίσω το κείμενο του Δημήτρη Μαρωνίτη με τίτλο "Αρχαία ελληνική γλώσσα: Μύθοι και μυθοποίηση" (αρχείο Word):


...Η βασικότερη ιδεολογική (μυθολογική και μυθοποιητική) παρεξήγηση περί της αρχαίας ελληνικής γλώσσας αναγνωρίζεται στην αυθαίρετη ταύτισή της με την αρχαία ελληνική γραμματεία. Σύμφωνα με τούτο το ιδεολόγημα, η υψηλή στάθμη της γλώσσας εξασφαλίζει εκ των προτέρων την υψηλή στάθμη της γραμματείας, ως σχέση μάλιστα αιτίου προς αιτιατό. Τούτο προφανώς σημαίνει αξιολογική πρόταξη πλέον της γλώσσας έναντι των γραμμάτων• σάμπως να πρόκειται για ένα είδος γλωσσικής γεννήτριας, προορισμένης να παράγει στο διηνεκές αξεπέραστης αξίας λογοτεχνικά και γραμματειακά έργα...


Καθώς και το κείμενο της Μαρίας Κακριδή Φερράρι (αρχείο Word)για τις "πλούσιες και φτωχές" γλώσσες:

...Δεδομένου λοιπόν ότι όλες οι γλώσσες του κόσμου, χωρίς εξαίρεση, εμφανίζουν τις ίδιες κατηγορίες στοιχείων και ιδιοτήτων και λειτουργούν με τις ίδιες διαδικασίες, η όποια έλλειψη ισορροπίας τις διακρίνει στο μυαλό των ανθρώπων μπορεί να εξηγηθεί μόνο σε σχέση με το κύρος του πολιτισμού που εκφράζει η καθεμία. Οι πολιτισμοί όμως είναι και αυτοί αποτέλεσμα ιστορικών και κοινωνικοοικονομικών συγκυριών και δεν μπορούν να αξιολογούνται έξω από την κοινωνία και τις συνθήκες που τους γέννησαν. Και οπωσδήποτε δεν νοείται να αξιολογούνται ως δημιούργημα «ανώτερων» φυλών. Όπως δεν υπάρχουν «ανώτερες» φυλές αλλά μόνο φυλές διαφορετικές μεταξύ τους, έτσι δεν υπάρχουν και «ανώτερες» γλώσσες ως έκφραση «ανώτερων» πολιτισμών. Υπάρχουν μόνο γλώσσες που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τα επιμέρους στοιχεία τους, όχι όμως ως προς τα γενικά χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που συνιστούν το φαινόμενο γλώσσα. Αν οι γλώσσες ενσωματώνουν την ιστορία και τον πολιτισμό της κοινότητας που τις χρησιμοποιεί, το κάνουν όλες με τα ίδια γλωσσικά μέσα...

Γιούρια

Πήρα χαμπάρι για τον καινούριο καλεσμένο του Χαρδαβέλα από τον Γιώργο στις Αποδράσεις, ο οποίος σιχτίριζε και παρέπεμπε στην αντίστοιχη σελίδα του Ελληνικού skepdic. Τα βασικά για τον εν λόγω τσαρλατάνο βρίσκονται εκεί, αν και μια βόλτα από τις "αντικειμενικότερες" σελίδες της Wikipedia οδηγεί κάθε σοβαρό άνθρωπο στο προφανές συμπέρασμα για τις παραφυσικές ικανότητες του εν λόγω κυρίου...
Σήμερα τον είδα για λίγο, πριν το κλείσω το χαζοκούτι οργισμένος, στον Τριανταφυλλόπουλο. Ένας ιερέας εξηγούσε ότι δεν έχει έρθει να αμφισβητήσει τον άνθρωπο και πρόσθετε ότι πολλά από όσα λέει ο Γιούρι (ή μήπως είναι Ούρι) είναι συμβατότατα με την Χριστιανική φιλοσοφία... Εμ βέβαια, δεισιδαιμονία λιανική πουλάει ο ένας και χονδρική ο άλλος, τι έχουν να χωρίσουν...;
Ο Χαρδαβέλας (κατά πρώτο λόγο) αφού πέρασε από την εκπομπή του όλα τα έξτρα λαρζ ψώνια του Ελληνικού χώρου και διέδωσε όσο μπορούσε τις χοντροκομμένες ανοησίες των φαντασματόπληκτων και κάθε τζαζεμένου, ήταν αναπόφευκτο ότι θα έφτανε να μας φέρει για την επιμόρφωσή μας και έναν ρετρό τσαρλατάνο, κραγμένο ήδη από την δεκαετία του 80, χωρίς καν να ψάξει να βρει αυτούς που κατέρριψαν κατά καιρούς όλες τις παρλαπίπες του λαμπρού αυτού Ισραηλινού ταχυδακτυλουργού, ο οποίος θεωρείται πια νούμερο στην ίδια του την χώρα, αφότου ένας φίλος του και μια γκόμενά του αποκάλυψαν τον τρόπο που κάνει τα μαγικά του...

Δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς στοιχεία για τα "μαγικά" του Γκέλερ ακόμα και με απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο... Αν την είχαν κάνει θα μάθαιναν: τι το θέλει το κουταλάκι, πώς τον κάναν τσακωτό, και ξανά τσακωτό, και πώς τα κάνει ρε παιδάκι μου... θα διάβαζαν πώς ο εκ των μέγιστων σύγχρονων φυσικών, Ρίτσαρντ Φάινμαν απογοητεύτηκε ακόμα και για τις ταχυδακτυλουργικές ικανότητες του Γκέλερ και θα ανακάλυπταν ένα ολόκληρο βιβλίο γραμμένο από τον διάσημο ταχυδακτυλουργό Τζέιμς Ράντι σχετικά με την όλη απάτη...

Ο Ράντι ισχυρίζεται (και αποδεικνύει) ότι μπορεί να επαναλάβει όλα όσα κάνει ο Γκέλερ χωρίς την επίκληση παραφυσικών δυνάμεων, ενώ αν τον πείσετε ότι έχετε τέτοιες δυνάμεις υποβαλλόμενοι σε ένα κοινα συμπεφωνημένο πειραματικό πρωτόκολλο θα σας δώσει ένα εκατομμύριο δολλάρια! Ιδού, λοιπόν, στάδιο δόξης λαμπρόν για τα (κληρονομικά) προικισμένα αστέρια μας...

Αξίζει να σημειωθεί ότι το βιογραφικό του στην Wikipedia αναφέρει ότι γνωρίζει Ελληνικά (προφανώς επειδή μεγάλωσε και στην Κύπρο!)... Αν είναι έτσι, τους δουλεύει ψιλό γαζί τους Χαρδαβελο-Τριανταφυλλόπουλους...