18.12.10

(Ο καλλιτέχνης που έγινε γνωστός ως) Cpt Beefheart

Πέθανε χθες στην Καλιφόρνια ο Cpt. Beefheart, ένας από τους ιδιοφυέστερους και πιο ιδιαίτερους μουσικούς των δεκαετιών του 1960 και 70. Ένας ροκ-ντανταϊστής, που επηρέασε ένα τεράστιο κομμάτι της μουσικής που ακολούθησε. Προσωπικά για μένα ήταν ένας από τους μέγιστους μουσικούς της ροκ. Έφυγε από το μουσικό "προσκήνιο" κάποια στιγμή την δεκαετία του 80 για να ζήσει στην έρημο και να ζωγραφίζει.
Παρακάτω παραθέτω ένα ντοκιμαντέρ του BBC (μάλλον του 1997) για την μοναδική αυτή ιδιοφυία, το οποίο το αφηγείται ο John Peel:

pt1:


pt2


pt3

14.12.10

Δυόμιση αιώνες - ίδια κατάσταση

Έκθεμα 1: Άνταμ Σμιθ, ο "Πλούτος των Εθνών" 1776

Όποτε ο νόμος έχει επιχειρήσει να ρυθμίσει τους μισθούς των εργατών ήταν πάντα για να τους μειώσει και όχι για να τους αυξήσει....
Όποτε η νομοθετική εξουσία επιχειρεί να ρυθμίσει τις διαφορές μεταξύ αφεντικών και των εργατών τους, σύμβουλοί της είναι πάντα τα αφεντικά. Όταν η ρύθμιση, συνεπώς, είναι προς το συμφέρον των εργατών, είναι πάντα δίκαιη και ισόνομη. Είναι όμως συχνά το αντίθετο όταν είναι πρς το συμφέρον των αφεντικών...

Έκθεμα 2: Η ιστορία του "οικονομικά ανέφικτου" στις ΗΠΑ:



Πηγή Ampersand, σχετικοί επεξηγηματικοί σύνδεσμοι πέρυσι στο αγγλικό Ιστολόγιον...


Έκθεμα 3. Η Λατινική Ευρώπη του ΔΝΤ, σημειώσεις από το 2001


Λες και είναι σήμερα... Αξίζει να διαβαστεί όλο...

Το Multinational Monitor εξέτασε τα έγγραφα των δανείων μεταξύ του ΔΝΤ της Παγκόσμιας Τράπεζας και 26 χωρών. Η εξέταση αυτή δείχνει πως οι όροι δανείου από τα ιδρύματα αυτά περιλαμβάνουν μια σειρά από προβλέψεις που υπονομεύουν άμεσα τα εργασιακά δικαιώματα, την ισχύ και το βιοτικό επίπεδο δεκάδων εκατομμυρίων εργατών. Περιλαμβάνουν:

* Την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων
* Την ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, με απαίτηση απολύσεων πριν και συχνά και μετά την ιδιωτικοποίηση
* Προώθηση της εργασιακής ευελιξίας και της αλλαγής των κανονισμών για να αναιρεθούν οι περιορισμοί στις δυνατότητες της κυβέρνησης και των ιδιωτών εργοδοτών για την απόλυση εργαζομένων
* Υποχρεωτικές μειώσεις μισθών και συγκράτησή τους και αύξηση της μισθολογικής ψαλίδας μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των μάνατζερ, και
* Συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της ιδιωτικοποίησης των συντάξεων, που μειώνουν τις κοινωνικές παροχές προς τους εργαζόμενους.

Το ΔΝΤ και η ΠΤ υποστηρίζουν πως οι πολιτικές αυτές μπορεί να προκαλέσουν βραχυπρόθεσμα πόνο, αλλά είναι απαραίτητες για την δημιουργία των συνθηκών για μακροχρόνια ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων εργασίας

Οι επικριτές τους απαντούν πως τα μέτρα αυτά επιβάλλουν αγωνία χωρίς όρια, επιδεινώνουν την φτώχεια και στην πραγματικότητα υπονομεύουν τις προοπτικές για οικονομική ανάπτυξη. Οι πολιτικές αυτές, λένε, αντικατοπτρίζουν την προκατάληψη εναντίον της εργασίας και υπέρ των εταιρικών συμφερόντων...

... Η θεωρία πίσω από την εργασιακή ευελιξία είναι πως αν η εργασία αντιμετωπισθεί σαν άλλο ένα εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα, και οι εταιρείες μπορούν να απολύουν και να προσλαμβάνουν εργαζόμενους όπως θα τοποθετούσαν ή θα αφαιρούσαν μια μηχανή, τότε οι αγορές θα δρούσαν αποτελεσματικά. Οι αγορές που λειτουργούν αποτελεσματικά θα διευκολύνουν στην συνέχεια την οικονομική ανάπτυξη.

Οι επικριτές λένε πως η θεωρία δεν στέκει. Ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας Joseph Stiglitz περιέγραψε ως εξής το πρόβλημα: "Ως τμήμα του δόγματος της φιλελευθεροποίησης η Συναίνεση της Ουάσινγκτον έλεγε: 'κάντε τις αγορές εργασίας πιο ευέλικτες'. Η μεγαλύτερη αυτή ευελιξία υποτίθεται πως θα οδηγούσε σε μικρότερη ανεργία. Μια παράπλευρη συνέπεια για την οποία δεν ήθελαν να πολυμιλάνε ήταν πως αυτό θα οδηγούσε σε χαμηλότερους μισθούς. Αλλά οι χαμηλότεροι μισθοί θα προσέλκυαν περισσότερες επενδύσεις, μεγαλύτερη ζήτηση για εργασία. Έτσι θα υπήρχαν δύο ωφέλιμες συνέπειες: Το ποσοστό ανεργίας θα μειωνόταν και η δημιουργία θέσεων εργασίας θα επιταχυνόταν επειδή οι μισθοί θα ήταν χαμηλότεροι.

"Τα δεδομένα από την Λατινική Αμερική δεν υποστηρίζουν αυτά τα συμπεράσματα" εξήγησε ο Stiglitz... "Η μισθολογική ευελιξία δεν συσχετίζεται με την χαμηλότερη ανεργία. Ούτε έχει αυξηθεί γενικά ο ρυθμός δημιουργίας θέσεων εργασίας... Εκεί που η ευελιξία της αγοράς εργασίας σχεδιάστηκε για την μετακίνηση ανθρώπων από δουλειές χαμηλής παραγωγικότητας σε υψηλής παραγωγικότητας... συχνότερα μετακίνησε ανθρώπους από χαμηλής παραγωγικότητας δουλειές στην ανεργία... που είναι ακόμα μικρότερης παραγωγικότητας"...

... Στις συστάσεις της προς την καινούρια [τότε] Μεξικανική κυβέρνηση του Vicente Fox, η Παγκόσμια Τράπεζα έχει εκφράσει αναλυτικά πόσο ευρέως προωθεί την ευελιξία της εργασίας, Η Τράπεζα ενθάρρυνε το Μεξικό να καταργήσει σταδιακά ένα ευρύ φάσμα εργατικών δικαιωμάτων και προστασιών:

- το τρέχον σύστημα αποζημιώσεων απόλυσης

- τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις δεσμευτικές κλαδικές συμβάσεις

- την υποχρεωτική συμμετοχή σε σωματεία και την αναγκαστική συμμετοχή στα κέρδη

- τους περιορισμούς στις συμβάσεις προσωρινής εργασίας, μαθητείας και ορισμένου χρόνου...

...


Μπόνους έκθεμα ιδεοληψίας: Τι είναι εκείνο που αναγκάζει την Κομισιόν να σκεφτεί σοβαρά πλέον την μεταβολή των κριτηρίων του Συμφώνου Σταθερότητας: Ο φόβος της επανακρατικοποίησης των συνταξιοδοτικών συστημάτων.

10.12.10

Μερόνυχτα κρίσης ξανά: νύχτωσε και τάχω πάρει

Στη μνήμη της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, 1974-2010

[βλ. και Radical Desire, Αντώνης, "Σχέσεις του αιτιατού, ή το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου", για σχετικούς συνδέσμους]
"...το δίλημμα είναι αν θα συνεχίσουμε το έργο της σωτηρίας και αναμόρφωσης της πατρίδας ή αν θα πάμε πίσω στην παρακμή, τη φαυλοκρατία και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου"...

Ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε.

1. Παττακώς, ή η αργή διολίσθηση προς την κόλαση

Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που επιβλήθηκε στο κέντρο της Αθήνας ενόψει της επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, οι αγριότητες των ΜΑΤ παντού, που οδήγησαν σε επίθεση (νομίζω για πρώτη φορά από την εποχή της χούντας) σε γραφεία πολιτικής νεολαίας κοινοβουλευτικού κόμματος και, σε διαφορετικό επεισόδιο, στον τραυματισμό του γραματέα της, είναι στοιχεία μιας δημοκρατικής εκτροπής σε αργή κίνηση - στο δρόμο προς την μεταδημοκρατία.

Η δραματική αποχή, ήταν και αυτή ένα βήμα προς τα εκεί, όπως πολύ καλά περιγράφει ο Δ. Μπελαντής στο άρθρο του. Η αποχή αυτή δεν σηματοδότησε τόσο μια διαμαρτυρία αλλά την πρόσληψη ως ματαιότητας κάθε πολιτικής διαμαρτυρίας: σαν μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της χώρας να έχει παραιτηθεί από κάθε παρέμβαση, από κάθε λόγο συμμετοχής, έστω και εκλογικής και να αντιμετωπίζει το καθεστώς σαν άλλη μια φυσική καταστροφή. Η πελατειακότητα και η μιντιακή προπαγάνδα τόσων δεκαετιών, μαζί με την αδυναμία της αριστεράς (και οιουδήποτε άλλου) να αρθρώσει εναλλακτικό λόγο, η έλλειψη συγκεκριμένων στόχων, η μη-επαρκής επίθεση σε φαινόμενα διαφθοράς που άνθιζαν δίπλα της, η εγκληματική αδυναμία να δημιουργήσει έναν ακηδεμόνευτο και απαλλαγμένο από την καμαρίλα συνδικαλισμό (τα ανεξάρτητα πρωτοβάθμια σωματεία, άργησαν να έρθουν στο προσκήνιο και δεν έχουν επαρκή αναγνωρισιμότητα ακόμα) έχουν διευκολύνει την ατέρμονη επωδό των καθεστωτικών απολογητών: "όλοι ίδιοι είναι".

Αλλά και όταν οι άνθρωποι πάνε στις κάλπες, η ερμηνεία της ψήφου τους ανήκει σε άλλους: Στις αυτοδιοκητικές εκλογές η αποχή ήταν πρωτοφανής. Τα λευκά και τα άκυρα επίσης. Η φιλοπασοκική ψήφος στον πρώτο γύρω καταβαραρθρώθηκε, και επιβίωσε στον δεύτερο μόνο χάρη στο γεγονός είχαν να αντιμετωπίσουν δεξιές δημοτικές αρχές που μόνο σαν συμφορά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι υποψήφιοι διαχώρισαν εαυτούς από την οικονομική πολιτική. Παρόλα αυτά, με την επιδοκιμασία του 25% των πραγματικών ψηφοφόρων και λιγότερο, ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου βγήκε στην τηλεόραση και μετά το πέρας του συντριπτικού πρώτου γύρου, και του υποτονικού δεύτερου και μας εξήγησε πως το ΠΑΣΟΚ νίκησε, πως είχαμε μόλις υπερψηφίσει την οικονομική του πολιτική (κάτι που δεν μας το ανέφεραν ούτε ο κ. Καμίνης, ούτε ο κ. Μπουτάρης, ούτε καν ο κ. Σγουρός προεκλογικά). Είναι πλέον σαφές ότι ούτε μηνύματα δεν μπορούν να σταλθούν διότι ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους, οι παραλήπτες τους είναι αποφασισμένοι, όχι απλά να μην τα καταλάβουν, αλλά τα ερμηνεύσουν όπως θέλουν αυτοί, κάτι στο οποίο διευκολύνονται από την ενιαία πολυκαναλική ΥΕΝΕΔ που είναι η τηλεόραση των κρατικοδίαιτων εργολάβων και των αφορολόγητων εφοπλιστών. Από εκεί και μετά τα παίρνει ο φέρελπις υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας με τους σοσιαλιστές και μας λέει μπράβο κορόιδα, η γενναιοδωρία σας με τους τοποτηρητές μας είναι πέρα από κάθε προσδοκία μας...


2. Το κόμμα της φτηνής εργασίας

Αφηνιασμένοι. Έμπλεοι οργής και ταξικής τελικά απαρέσκειας το Κοινωνικό Στρώμα Που Έχει Πρόσβαση Στα ΜΜΕ, το Κόμμα που απαιτεί την φτηνή εργασία (των Άλλων), δεν καταλαβαίνει τις ενστάσεις, την δυσαρέσκεια... Ή μάλλον την καταλαβαίνει, αλλά την οικτίρει: Μα δεν βλέπετε πως αυτή είναι η αρχή ενός γενναίου νέου κόσμου; Η σωτηρία της Ελλάδος. Για την πατρίδα σας, λένε οι μέχρι πρότινος καγχάζοντες και επισημαίνοντες την διευρυνόμενη ασημαντότητα των εθνικών ταυτίσεων, δεν είστε έτοιμοι να κάνετε θυσίες, να πεινάσετε, να ζοριστείτε για να φτάσουμε όλοι μαζί στην Γη Χαναάν της πολιτικής ωριμότητας; μα τι σόι ζώα είστε; Άλλωστε, έλεγε ο άλλος μέγας γνώστης της Ελληνικής πραγματικότητας προ μηνών, το βασικό σας πρόβλημα είναι η χλίδα στην οποία ανάξια ζείτε - ε θα κόψετε τα πολλά ταξίδια στην Νέα Υόρκη κάθε μήνα, μια ή δύο φορές το χρόνο φτάνει. "Όλοι φταίμε", λένε, που σημαίνει "όλοι φταίτε" και κανένας περισσότερο: το φερέφωνο του διαπλεκόμενου καναλάρχη, ο εργολάβος του δημοσίου είναι αθώοι, εξίσου αθώοι τέλος πάντων με τον οδηγό του ΗΣΑΠ που παίρνει 1800 Ευρώ τον μήνα μετά από 20ετία εργασίας.

Εξ αυτών και όχι μόνο, από την ανησυχία που γεννά η κρίση και οι δυνάμει απαιτήσεις των πληβείων έτσι και δεν πιάσει το Δόγμα του Σοκ, προκύπτει ένας λόγος που έχει απενοχοποιήσει την απέχθεια προς την δημοκρατία, μια τεχνοκρατία που όλο και λιγότερο νιώθει την ανάγκη να κρύψει την αποστροφή της για το πόπολο. Οι αστυνομικές ενέργειες δικαιολογούνται, επιβάλλονται μάλιστα για την προστασία της εθνικής οικονομίας, οι μηχανισμοί γενικευμένης κοινωνικής επιτήρησης μας προστατεύουν από τo ενδεχόμενο τρομοκρατικών ενεργειών, οι διαδικασίες της βουλής και η κοινοβουλευτική νομιμότητα μπορεί να γίνονται τελατίνι για υπέρτερο εθνικό συμφέρον, ενώ η υπόμνηση των δεδηλωμένων υποσχέσεων με τις οποίες εξελέγη το κυβερνών κόμμα είναι σαμποτάζ της οικονομίας. Ξαναβρίσκει ο φιλελεύθερος λόγος το νήμα που τον συνέδεσε κατά το παρελθόν με την ακροδεξιά (με την οποία επορεύθηκε χέρι-χέρι όλο αυτόν τον καιρό η σοσιαλιστική κυβέρνηση) εδώ κι αλλού - γιατί άλλωστε οι τοπικές μας εξελίξεις δεν είναι παρά μικρά παρακλάδια του γενικότερου μετά την Κρίση τοπίου, όπου το πόσο μετά είναι το "μετά", είναι ένα σοβαρό ζήτημα.

Αναρωτιέται κανείς όλοι αυτοί οι φλογεροί κήρυκες του Δεν Υπάρχει Εναλλακτική Λύση, και του Όλοι Mαζί τα Φάγαμε, ποια λύση θεωρούν πως υπηρετούν και πόσα έχουν φάει από τα φαγωμένα. Ποιο είναι το εισοδηματικό επίπεδο του κυρίου που την πέφτει στον "ακαμάτη συνδικαλιστή" και στον "μη παραγωγικό" Έλληνα με την βεβαιότητα χιλίων πιθήκων εργοδοτών; Αυτοί που λένε ότι τα 1200 το μήνα είναι πολλά, πόσους ξέρουν που να βγάζουν από κει και κάτω; Πώς δικαιολογούν τον δικό τους εισόδημα όταν μιλάνε για παραγωγικότητα; Ακόμα περισσότερο ποιος εξιδανικευμένος νεοφιλελεύθερος σταχανοβιτισμός είναι το σημείο αναφοράς τους;

Και όσο για την οικονομία και τις παθογένειές της: με σχεδόν ερωτικό πάθος τις υπηρετούσαν όλοι αυτοί, τις εποχές της μεγάλης κερδοφορίας των Ελληνικών επιχειρήσεων. Τις ίδιες εποχές που οι εργαζόμενοι "απασφαλίστηκαν" νομίμως για πρώτη φορά, έγιναν περιστασιακοί και με το κομμάτι και δεν έπαιρναν αυξήσεις που να καλύπτουν καν τον πληθωρισμό.

Όταν λοιπόν ερωτούν όλοι "τι παράγαμε" και λένε ανοησίες περί υπερβολικών μισθών, ή μη παραγωγικής εργασίας, λες και η εργασία στον καπιταλισμό έχει κάποιον ηθικό στόχο και όχι την κερδοφορία, ας λάβουν υπόψη τα εξής, γραμμένα στην Ελευθεροτυπία σε ανύποπτο χρόνο το 2007 (και παραθέτω εκτενές απόσπασμα):

Σύμφωνα με στοιχεία της ICAP από επεξεργασία των ισολογισμών 25.972 εταιρειών Α.Ε. και ΕΠΕ, ο ρυθμός αύξησης των κερδών προ φόρων, εξαιρουμένου του χρηματοπιστωτικού κλάδου, προσέγγισε το 60% (δεκαπέντε φορές ταχύτερος του ΑΕΠ), ενώ σε απόλυτο μέγεθος τα κέρδη προ φόρων έφτασαν στα 8,6 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει πως κατά μέσο όρο οι επιχειρήσεις κερδίζουν μικτά 44.000 ευρώ ανά εργαζόμενο, ενώ τους κοστίζει λιγότερο από 10.000 ευρώ...

Τη στιγμή που οι επιχειρήσεις έβγαζαν, σε μέσα επίπεδα, 44.000 ευρώ από κάθε εργαζόμενο, πλήρωναν στη «γενιά των 700 ευρώ» αυξήσεις 2,9% από τις αρχές του 2006 και άλλο ένα 2,9% το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ήτοι σε μέσα επίπεδα 3,9%.

Έτσι, κατά το πρώτο 9μηνο του, άκρως κερδοφόρου για τις επιχειρήσεις, έτους 2006 οι εργαζόμενοι «απολάμβαναν» βασικό-εισαγωγικό μισθό 608,32 ευρώ, αλλά το τελευταίο τετράμηνο αυτός έφτασε, αισίως, στα 626 ευρώ.

Στο Δημόσιο οι αυξήσεις που ανακοίνωσε πέρυσι η κυβέρνηση ήταν 3%, δηλαδή οι μισθοί κινήθηκαν κάτω του πληθωρισμού (3,2%). Ετσι, τη χρονιά που οι επιχειρήσεις κατέγραφαν τεράστια κέρδη (60% περισσότερα από το 2005), οι εργαζόμενοι είχαν μείωση του πραγματικού-διαθέσιμου εισοδήματος. Τις γλίσχρες αυξήσεις έφαγε ο πληθωρισμός, χωρίς να υπολογίζεται η φορολογική τσιμπίδα, η οποία «συνέλαβε» την αυξημένη φορολογητέα ύλη των μισθωτών και των συνταξιούχων, αφού δεν τιμαριθμοποιήθηκε η φορολογική κλίμακα.

Την ίδια στιγμή οι επιχειρηματίες κατέβαλαν φόρο 25% επί των κερδών (μερισμάτων), ενώ όσοι μισθωτοί, λόγω θέσης, προϋπηρεσίας ή απλώς υπερωριών και εργασίας στις γιορτές, συγκέντρωσαν ετήσιες αποδοχές πέραν των 23.000 ευρώ πλήρωσαν φόρο 40%.

Προσθήκη: Η έκθεση της ICAP για το 2006

Προσθήκη 2: Αμφισβητήθηκε από τον σχολιαστή ΑΦ η -εχμ- επάρκεια της απόδοσης της Ελευθεροτυπίας σε σχετική συζήτηση στου Old-Boy, και όχι αδίκως. Παρά την ένσταση αυτή νομίζω πως η συγκριτική ανάγνωση των σχετικών στοιχείων στην ΕΕ, δικαιώνει απόλυτα τον γενικό στόχο της παρατήρησής μου - βλ τον παρακάτω πίνακα για το 2005 [πηγή EU KLEMS, παρατίθεται εδώ]:


3. Απελευθέρωση απολύσεων, ευελιξία, μείωση βασικού και άλλα έργα μυθοπλασίας

Το ειρωνικότερο στην επίθεση που δέχονται τα εισοδήματα δημοσίων και ιδιωτικών εργαζομένων, είναι πως στην πραγματικότητα οι αλλαγές στην νομοθεσία απλά νομιμοποιούν μια ήδη άρρωστη κατάσταση, οι "μεταρρυθμίσεις" ήταν πρακτικά ήδη σε ισχύ εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον! Η Ελληνική αγορά ήταν ευέλικτη πέρα από κάθε ονείρωξη δυτικού επιχειρηματία: Το 25% των εργαζομένων ήταν ανασφάλιστοι ήδη, ενώ άλλο ένα 7% ήταν μισθωτοί που αναγκάζονταν να δουλεύουν με "μπλοκάκι": όπερ ένα 32% των εργαζομένων ήταν χωρίς δικαιώματα αποζημίωσης ή παρεμπόδισης οιασδήποτε απόλυσης. Αν σε αυτούς προστεθεί ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών νομίμων και μη που πρακτικά δουλεύουν χωρίς καμία εξασφάλιση, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την "μαθητεία" μαϊμού κτλ, εύκολα προκύπτει πως περί 50% των εργαζομένων εργαζόταν ήδη επισφαλώς, και το υπόλοιπο 33% του 40% των αυτοαπασχολουμένων μας κάνει περί το 80% των Ελλήνων εργαζομένων που νόμιμα ή παράνομα εργαζόταν ευελικτότατα, ή δεν τον αφορούσαν οι σχετικοί περιορισμοί. Όλη αυτή η ευελιξία είχε τα "θεαματικά" αποτελέσματα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Η νομιμοποίησή της απλά θα στερήσει το όπλο του εκφοβισμού με την (βασικά ανύπαρκτη) επιθεώρηση εργασίας και την καταγγελία, από τους εργαζόμενους.
Για τις αμοιβές: παρότι μας έχουν ζαλίσει με το πόσο υψηλό ήταν το κόστος εργασίας, αυτό ήταν μόνο εν μέρει αληθές: η Ελλάδα είχε χαμηλότατους μισθούς για την μάζα των εργαζομένων σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ (50% και κάτω των Γερμανικών), αλλά στο ανώτερο διευθυντικό επίπεδο, στους ταγούς της οικονομικής ζωής μας (που μας οδήγησαν σημειώνω στον γκρεμό) οι μισθοί ήταν απολύτως εφάμιλλοι των Γερμανικών. Εκεί προφανώς δεν ετίθετο θέμα παραγωγικότητας...
Όσο για τις απολύσεις, (ξανά-)αντιγράφω τις παρατηρήσεις του Χρ. Μέγα στην Ελευθεροτυπία το 2006:

Η Ελλάδα έχει από τα χειρότερα συστήματα εργασιακών σχέσεων, κυρίως γιατί οι εργοδότες απολύουν αναιτιολόγητα, ενώ, όπου προβλέπεται «σπουδαίος λόγος» για απομάκρυνση από την εργασία, όπως στις ΔΕΚΟ και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έχει ενοχοποιηθεί από την κυβέρνηση για όλα τα δεινά της χαμηλής παραγωγικότητας. Μάλιστα τον περασμένο Δεκέμβριο πέρασε νόμο για κατάργηση των σχετικών κανονισμών προσωπικού και πρόσληψη με καθεστώς ιδιωτικού δικαίου και αναιτιολόγητων απολύσεων για τους νέους που θα προσλαμβάνονται στο εξής.

Ως προς τις απολύσεις, αυτές είναι απελευθερωμένες για επιχειρήσεις έως 20 άτομα, κάτι που αφορά το 92% των επιχειρήσεων (σ.σ.: οι οποίες είναι μικρού μεγέθους στην Ελλάδα). Και η πρόβλεψη αυτή ετέθη το 2000 (νόμος Γιαννίτση), αφού έως τότε ήταν ελεύθερες για επιχειρήσεις που απασχολούν έως 50 άτομα προσωπικό. Πλέον για τις επιχειρήσεις από 21 έως 199 άτομα το ποσοστό των απολύσεων κυμαίνεται από 20% έως και 2% αντιστοίχως (4 άτομα το μήνα). Και άνω αυτού του ορίου παγιώνεται το 2% το μήνα.

Ομως αυτού του μεγέθους οι επιχειρήσεις ανήκουν, σε μεγάλο βαθμό, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ενώ οι μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα που το προηγούμενο διάστημα θέλησαν να κάνουν απολύσεις, ουδένα πρόβλημα αντιμετώπισαν.


4. Μόνοι εμείς, της κρίσης οι εκδρομείς;


Ένα άλλο γεγονός που δεν πολυσυζητάμε βλέπω δημόσια είναι η ταυτόχρονη κατάρρευση εξαιρετικά διαφορετικών μεταξύ τους οικονομιών: είναι εντυπωσιακή η σύμπτωση του σκασίματος αλλεπάλληλων PIGS - είχαν προηγηθεί οι Τίγρεις της Βαλτικής οι οποίες έχουν φτάσει πλέον μάλλον στον πάτο, καθώς υπάρχουν πλέον άνθρωποι που προτίθενται να κάνουν σκληρή σωματική εργασία για 120 Ευρώ τον μήνα, ποσό που εξέπληξε μέχρι και τον απεσταλμένο της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Λεττονία, που είναι ένα καλό σημείο για να έχουμε υπόψη μας όταν αναρωτιόμαστε πού είναι ο πάτος: μεσαίωνα και κάτεργου γωνία.

Εντυπωσιακότερη σύμπτωση από την ταυτόχρονη σχεδόν δημοσιονομική κατάρρευση διαφορετικών μεταξύ τους οικονομιών (πολλές από τις οποίες μας τις πούλαγαν σαν μοντέλα προς μίμηση μέχρι πολύ πρόσφατα) είναι πως παρά τις διαφορετικές οικονομίες, για πάσαν νόσο και μαλακία το φάρμακο είναι ένα: Λιτότητα. Ακόμα και μετά από δύο χρόνια αποτυχίας επίτευξης των σκοπών της λιτότητας, όπως στην Ιρλανδία, η ΕΚΤ και τα οικονομικά Waffen-IMF, αρνούνται να αφήσουν την πραγματικότητα να χαλάσει τα οικονομικά τους προσχήματα. Προφανώς ο σκοπός είναι άλλος, αλλά δεν μπορεί να ομολογηθεί: είναι κομμάτι δύσκολο να πείσεις τον κάθε συνταξιούχο ή τον κάθε άνεργο πως αξίζουν οι μακροχρόνιες θυσίες στις οποίες θα υποβληθούν προκειμένου να διασφαλιστεί η υγεία του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού συστήματος, ήδη πολλάκις στηριγμένου με τα λεφτά των άλλων... Οπότε καλύτερα να φταίμε όλοι για να δουλεύει η ενοχοποίηση για τις τράπεζες.... Η Ισλανδία πάντως που απέφυγε το τριπάκι της αυτοενοχοποίησης και της τοποθέτησης των συμφερόντων του λαού της κάτω από εκείνα των τραπεζών, μοιάζει να έκανε τις σωστές επιλογές. Οι Ιρλανδοί πάλι έχουν εκλογές σε λίγο καιρό: καιροφυλακτούν εκπλήξεις...


5. Αδιέξοδα και αντιφάσεις


Στον δρόμο για την κατάρρευση είναι εντυπωσιακός ο στρουθοκαμηλισμός, η αποφυγή ολοκληρωμένων συλλογισμών. Πρέπει να μάθουμε να πάψουμε να σκεφτόμαστε, να αρκούμαστε στις αναλύσεις των τηλεσχολιαστών, να πάψουμε να παρατηρούμε εγγενείς αντιφάσεις: Η υπερχρέωση της χώρας θα αντιμετωπισθεί με διόγκωση του δημοσίου χρέους στο 150%++ σε δυο χρόνια. Η διευρυνόμενη ανεργία και η φτώχεια με ακόμα εξευτελιστικότερους μισθούς και διευκόλυνση των απολύσεων. Οι αδυναμίες της δημόσιας παιδείας με την ιδιωτικοποίησή της. Η πράσινη ανάπτυξη με το fast track της περιβαλλοντικής ασυδοσίας και την κατάργηση του σιδηροδρόμου. Η στροφή στην καινοτομία με την οικονομική αυτοεξορία του πλέον καταρτισμένου εργατικού δυναμικού της χώρας. Οι υποδομές της θα ενισχυθούν με την κατάρρευση των δημοσίων επενδύσεων. Ο ανταγωνισμός θα έλθει με την δημιουργία ολιγοπωλιακότερων (ή και μονοπωλιακών βλ. αεροπορικές συγκοινωνίες) συνθηκών. Η κοινωνική δικαιοσύνη με την αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και στο πετρέλαιο θέρμανσης. Η πολιτική πολυφωνία με την καθιέρωση πλειοψηφικού (ουσιαστικά) συστήματος με υποψηφίους επιλεγμένους από τον αρχηγό. Η φορολογική δικαιοσύνη με άλλη μια περαίωση, την πλέον σκανδαλώδη υπέρ των μεγάλων οφειλετών και εναντίον των μπλοκάκηδων, αλλά και με την μετακύλιση των εσόδων από τους άμεσους στους έμμεσους φόρους. Αυτό το φεστιβάλ αντιφάσεων είναι η υπόσχεση που λαμβάνουμε. Η χώρα είναι ήδη νεκρή. Η καταστροφή είναι βέβαιη - αλλά είναι ευκαιρία!

Ωραία. Η καταστροφή τίνος και η ευκαιρία για ποιον; Δεν αποσαφηνίζεται. Κάθε καταστροφή είναι ευκαιρία για κάτι βέβαια: η όλη φιλολογία θυμίζει Νέα Oρλεάνη την επομένη της Κατρίνα: "η καταστροφή μας δυναμώνει". Ή μας απελευθερώνει: Die zerstörung macht frei, μια και το arbeit δεν είναι και πολύ διαθέσιμο. Στα στρατόπεδα ανεργίας του μέλλοντος, οι κατεστραμμένοι θα παρηγορούνται με στατιστικές που θα διαβεβαιώνουν πως όλοι οι δείκτες ανέρχονται. Ότι η κρίση είναι παρελθόν και πλέον, η δυστυχία τους είναι δικό τους θέμα.

6. Τυφώνας Τρόικα


"We finally cleaned up public housing in New Orleans. We couldn't do it, but God did." Richard H. Baker, ρεπουμπικανός βουλευτής της Λουιζιάνα μετά την ισοπέδωση της πόλης από την Κατρίνα

Ως «μοναδική ευκαιρία για την προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας» χαρακτήρισε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος το περίφημο Μνημόνιο που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Όπως και στην Κατρίνα οι ευκαιρίες "αναμόρφωσης" έχουν συγκεκριμένο περιεχόμενο: την εξαθλίωση των ασθενέστερων και την μεταφορά πλούτου από τους φτωχότερους στους πλουσιότερους, όπως άλλωστε μικρή επαφή με τα παραδείγματα που παραθέτει το Shock Doctrine της Ναόμι Κλάιν δείχνει. Η μετά την Κατρίνα Νέα Ορλεάνη δεν έχει κτιστεί με γνώμονα το συμφέρον των φτωχότερων κατοίκων της αλλά με βασικό πρόταγμα "να διώξουμε τους αραπάδες" (τουριστικοποιώντας την κουλτούρα τους). Οι "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις" λοιπόν ήταν αναγκαίο να εξαφανίσουν τους φτωχότερους και πιο αδύναμους. Η ανθρωπογενής δημοσιονομική "Κατρίνα" που έπληξε την Ελλάδα, εικάζει κανείς πως τις ίδιες προτεραιότητες θα έχει. Απλά εδώ οι μαύροι είναι περισσότεροι

7. Ευχή και κατάρα

Όποιοι δεν συμμετάσχουν στην απεργία και δεν κατέβουν στην συγκέντρωση στις 15/12 ζυγόν δουλείας ας έχωσι.... Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία


8. Θυμός...

:

9.12.10

Η 11η θέση για το wikileaks

Έγραψα αυτό αρχικά για το Αγγλικό Ιστολόγιον και (επιμελημένο κάπως) για το European Tribune. Προς το παρόν (επιφυλάσσομαι για ολόκληρο το κείμενο), θα μεταφράσω μόνο την 11η θέση:

Φιλόσοφοι και σχολιαστές προσπαθούν να ερμηνεύσουν το wikileaks, το θέμα είναι όμως να το μιμηθούμε και να το ξεπεράσουμε

Τέλος: Τιμή και δόξα στους Anonymous. Η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου στο διαδίκτυο περνά από την κάννη του LOIC...

8.12.10

Αμάν Ντόκτορ


Ντομινίκ Στρος Καν, επικεφαλής του ΔΝΤ, Αθήνα 07/12/2010:
"Το ΔΝΤ είναι εδώ για να βοηθήσει, ξέρω πως πάρα πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως είμαστε οι κακοί - είμαστε συνηθισμένοι σε αυτούς τους χαρακτηρισμούς, όμως δεν είμαστε εμείς η αιτία των προβλημάτων..."
"Μη μάχεστε εναντίον του γιατρού, ο γιατρός μπορεί καμιά φορά να δίνει δυσάρεστη φαρμακευτική αγωγή..."
Γεώργιος Παπαδόπουλος, δικτάτωρ, Αθήνα 1967:
“Ασθενήν έχομε εις τον γύψο τον βάλαμε, τον δοκιμάζουμε εάν μπορεί να περπατάει με τον γύψο, σπάζομε τον αρχικό γύψο και ενδεχομένως περιορίζουμε τον καινούργιον εκεί που χρειάζεται. Ενδεχομένως το δημοψήφισμα θα είναι μια γενική θεώρησις των ικανοτήτων του ασθενούς. Ας προσευχηθούμε να μην χρειάζεται ξανά γύψον. Εάν χρειάζεται θα του τον βάλομεν. Και το μόνο που μπορώ να σας υποσχεθώ είναι να σας καλέσω να δείτε και σεις το πόδι χωρίς γύψο.”

Δήμητρα Ντούραλη, Αμάν Ντόκτορ:


Aman Doktor και από Stellamara για μια πιο διεθνή διάσταση:

4.12.10

Ανδρέας Καλύβας: "Μια ανωμαλία; Μερικές σκέψεις πάνω στον Ελληνικό Δεκέμβρη του 2008"

Ανδρέας Καλύβας*

"Ένας ξεσηκωμός συνέβη στην Ελλάδα τον [Δεκέμβρη του 2008]... Μια εξέγερση εναντίον της κρατικής εξουσίας και της συνταγματικής της τάξης από ένα τμήμα του πληθυσμού της. Η εξέγερση αυτή καθίσταται εντυπωσιακότερη άπαξ και μετακινηθούμε πέρα από τις στενές και επιεικείς προσεγγίσεις για να ενσωματώσουμε το εγχώριο με το υπερεθνικό. Η εξέγερση άλλωστε αντήχησε πέρα από τα εθνικά σύνορα και κινητοποίησε ισοδύναμες πράξεις, εκφράσεις αλληλεγγύης, από την Σουηδία, στην Ιταλία και την Γαλλία, στη Βουλγαρία, την Ρουμανία και την Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Δανία, τη Ρωσία, την Κύπρο, τη Γερμανία, την Αργεντινή και τις ΗΠΑ. Ακόμα και στην αμφισβητούμενη δημοκρατία της Μακεδονίας έγιναν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από το ελληνικό προξενείο σε υποστήριξη των Ελλήνων διαδηλωτών, όπως έγινε και στην Τουρκία. Παράλληλα ο Σουμπκομαντάντε Μάρκος του ELZN χαιρέτησε την παραδειγματικότητά τους και διατράνωση την αλληλεγγύη των Ζαπατίστας. Παρόμοια, αλλά από την άλλη πλευρά, οι κυρίαρχες ελίτ στην Ευρώπη ανησύχησαν πως οι συνθήκες είναι ώριμες για να εξαπλωθεί σαν επιδημία η εξέγερση καθώς η ήπειρος βυθιζόταν στην ύφεση...

...Η υπερεθνική αυτή διάσταση της εξέγερσης έχει βαθύτερη ρίζα. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο μια σχετικά σταθερή φιλελεύθερη συνταγματική δημοκρατία, είναι εντέλει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σημαίνει πως η σύγκρουση συνέβη, τουλάχιστον με όρους αυτσηρά τυπικούς και δικονομικούς, σε ευρωπαϊκό έδαφος, μέσα στο πολιτικά συγκροτημένο χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι Ευρωπαϊκό γεγονός, όσο είναι και Ελληνικό. Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει να γίνει κατανοητή μέσα στα ευρύτερα συμφραζόμενα της Ευρωπαϊκής πολιτικής, σαν μια από τις συνοριακές τις περιοχές, τις μεταναστευτικές της πολιτικές, τους Βαλκανικούς της πολέμους, τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και την χρηματοοικονομική κρίση, την αποτυχία του συνταγματικού της προγράμματος, του δημοκρατικού της ελλείμματος κοκ.

Εδώ θα υπενθυμίσω την προφητική παρατήρηση του Etienne Balibar πως "Αν η Ευρώπη είναι για μας πρώτα από όλα το όνομα ενός ανεπίλυτου ακόμα πολιτικού προβλήματος, η Ελλάδα είναι ένα από τα κέντρα της, όχι μόνο εξαιτίας της μυθικής καταγωγής του πολιτισμού μας, που συμβολίζεται από την Ακρόπολη των Αθηνών, ελλά εξαιτίας των σημερινών προβλημάτων που είναι συγκεντρωμένα εκεί... Με αυτή την έννοια η Ελληνική εξέγερση είναι ένα σύμπτωμα της Ευρώπης ή για την Ευρώπη, "μια τοπική προβολή μορφών αντιπαράθεσης και σύγκρουσης που χαρακτηρίζουν όλη την Ευρώπη...


...[Σ]ε αυτό το σημείο... θέλω να εστιάσω την προσοχή σε έναν άλλο πρωταγωνιστή, κρίσιμο αλλά όμως προσπερασμένο και στρεβλά παρουσιασμένο: τον μετανάστη τον "ξένο κάτοικο" όλων των δικονομικών κατηγοριών και κατατάξεων τον (λαθρο-)μετανάστη, τον αλλοδαπό κτλ... Σε σχέση με τον οριακά υπαρκτό μεταναστευτικό ακτιβισμό στην φυσιολογική θεσμοποιημένη πολιτική και τις συνηθισμένες επίσημες ενώσεις, η εξέγερση του Δεκέμβρη μιλά για κάτι το καινοφανές, για μια πραγματική ρήξη: ένα νέο υποκείμενο εμφανίζεται στην δημόσια σφαίρα ο εξεγερμένος μετανάστης, πολιτικοποιημένος και δημόσιος, που διεκδικεί μια πολιτική ζωή"

15.11.10

Το μήνυμα των εκλογών


Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους ψήφισαν καθαρά "αυτοδιοικητικά" και διαβεβαίωναν πως δεν έχουν σχέση οι εκλογές με το μνημόνιο, αλλά και όσους "απείχαν για να στείλουν μήνυμα":

Τάδε έφη Ντομινίκ Στρος Καν:
"Τα νέα προγράμματα του ΔΝΤ, αναφέρομαι ιδιαίτερα στην Ελλάδα, έχουν συγκροτηθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυγχάνεται η αποκατάσταση της ισορροπίας, αλλά με την προστασία των πλέον αδύναμων, των πλέον ευάλωτων...
Όταν τα έλεγα αυτά, μού έλεγαν, ‘ναι, λέγε εσύ, αλλά το ΔΝΤ είναι φιλελεύθερο... Η πραγματικότητα είναι ότι έγιναν εκλογές (στην Ελλάδα) και ότι η αριστερά στην εξουσία νίκησε...
Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι ότι νίκησε η αριστερά, αλλά ότι η κυβέρνηση, με το πρόγραμμα του ΔΝΤ, έγινε κατανοητή από την κοινή γνώμη και ότι η κοινή γνώμη υποστηρίζει την κυβέρνηση.
...Αυτό δεν συνέβη ποτέ στο παρελθόν. Δεν έχει ποτέ συμβεί, παρά το τόσο σκληρό πρόγραμμα που οι Έλληνες υποχρεώθηκαν να υποστηρίξουν, το να γίνει κατανοητό στον πληθυσμό ότι ήταν αναγκαίο και αυτός τελικά να υποστηρίξει στην πλειοψηφία του την υπάρχουσα κυβέρνηση".


Συναγωνίζεται o περιφερειάρχης Ελλάδος σε δημιουργική ανάγνωση των αποτελεσμάτων τον ΓΑΠ; Ίσως. Αλλά ήταν αναμενόμενο να το κάνει. Να χαιρόμαστε τους νέους δημάρχους και περιφερειάρχες στο θεματικό πάρκο απελπισίας και βαρβαρότητας που οικοδομεί ο κ. Στρος-Καν και η ΕΚΤ, με τους ιθαγενείς τοποτηρητές τους στην Ελλάδα.

Η ψευδαίσθηση ότι ορίζουμε εμείς βολονταριστικά το "μήνυμα των εκλογών", ότι δηλαδή η ερμηνεία της ψήφου ή της μη-ψήφου μας έχει να κάνει με υποκειμενική πρόθεση και όχι με αντικειμενική πρόσληψη σε συγκεκριμένα συμφραζόμενα, είναι ένα είδος πολιτικού σολιψισμού που καλλιεργείται συστηματικά και αποτελεί ένα ακόμα εργαλείο στην φαρέτρα της "δημοκρατικής" αποδόμησης της δημοκρατίας που ζούμε.

30.9.10

Γιατί στους δρόμους;

Ευρωδιαδήλωση Αθήνα 29/9

"Ο αγώνας αυτός μπορεί να είναι ηθικός ή υλικός, και μπορεί να είναι ηθικός και υλικός μαζί, αλλά θα πρέπει να είναι αγώνας. Η εξουσία δεν εκχωρεί τίποτα χωρίς διεκδίκηση. Ποτέ δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το κάνει. Αν βρεις τι διατίθεται ένας λαός να υποστεί αδιαμαρτύρητα, έχεις βρει και το ακριβές μέτρο της αδικίας και του κακού που θα επιβληθεί πάνω του - και αυτά θα συνεχιστούν μέχρι να βρουν αντίσταση με λόγια ή χτυπήματα, ή και με τα δυο μαζί. Τα όρια των τυράννων υπαγορεύονται από την αντοχή εκείνων που υφίστανται την καταπίεσή τους"
Frederic Douglass
....



"Αν οι αντιεργασιακές δυνάμεις πετύχουν, θα κατακερματίσουν την Ευρώπη, θα καταστρέψουν την εσωτερική αγορά και θα περιθωριοποιήσουν την ήπειρο. Τόσο σοβαρό έχει γίνει το χρηματοοικονομικό πραξικόπημα. Και πρόκειται να επιδεινωθεί πολύ - και γρήγορα. Όπως δήλωσε ο John Monks, επικεφαλής της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων: "Αυτή είναι η αρχή της μάχης, όχι το τέλος της"...
...Από τις Βρυξέλλες ως την Λετονία, οι νεοφιλελεύθεροι οικονομικοί σχεδιαστές έχουν εκφράσει την ελπίδα πως οι χαμηλοί μισθοί του δημόσιου τομέα θα εξαπλωθούν στον ιδιωτικό τομέα. Στόχος είναι η μείωση του επιπέδου των μισθών κατά 30% σε επίπεδα κραχ, με τον ψευδή ισχυρισμό πως αυτό "θα αφήσει διαθέσιμο μεγαλύτερο πλεόνασμα" για να πληρωθεί η εξυπηρέτηση του χρέους. Δεν πρόκειται να επιτύχει τίποτα τέτοιο φυσικά. Είναι μια καθαρά κακόβουλη προσπάθεια να ανατραπούν οι Ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της Εποχής της Προόδου, οι οποίες είχαν κατακτηθεί τον περασμένο αιώνα. Η Ευρώπη σχεδιάζεται να μετατραπεί σε μπανανία φορολογώντας την εργασία - όχι τον χρηματοοικονομικό τομέα, τις ασφαλιστικές ή την κτηματαγορά. Οι κυβερνήσεις πρόκειται να επιβάλουν βαρύτερους φόρους στην εργασία και στις πωλήσεις, καθώς θα περικόπτουν τις συντάξεις και άλλες δημόσιες δαπάνες...

... η Νεοφιλελεύθερη Επανάσταση επιδιώκει να πετύχει στην Ευρώπη αυτό που έχουν πετύχει οι ΗΠΑ από τότε που σταμάτησε η αύξηση των πραγματικών μισθών το 1979: να διπλασιαστεί το μερίδιο του πλούτου που απολαμβάνει το πλουσιότερο 1%. Αυτό προϋποθέτει την έκπτωση της μεσαίας τάξης στην φτώχεια, την συντριβή της ισχύος των συνδικάτων και την καταστροφή της εσωτερικής αγοράς...

Michael Hudson "A Financial Coup d'Etat" (που αξίζει να διαβαστεί αναλυτικά)

28.8.10

Προλεγόμενα σε έναν δύσκολο χειμώνα



Νυαρλαθοτέπ… το έρπoν χάος… είμαι ο τελευταίος που έμεινε… θα μιλήσω στο αφουγκραζόμενο κενό…

Δεν θυμάμαι καθαρά πότε ξεκίνησε, αλλά πάνε μήνες τώρα. Η ένταση γύρω παντού ήταν φριχτή. Σε μια χρονιά πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής προστέθηκε μια παράξενη, αναδυόμενη ανησυχία για κάποιον απαίσιο, απτό κίνδυνο, έναν κίνδυνο εξαπλωμένο και διάχυτο, ένα τέτοιο κίνδυνο που μπορεί κανείς να ψυχανεμιστεί μόνο στις πιο απαίσιες νυχτερινές φρεναπάτες του. Θυμάμαι τον κόσμο να κυκλοφορεί με πρόσωπα χλωμά και ανήσυχα και να ψιθυρίζει προειδοποιήσεις και προφητείες, που κανείς δεν τολμούσε να επαναλάβει συνειδητά ή να αποδεχθεί πως είχε καν ο ίδιος ακούσει. Μια αίσθηση τερατώδους ενοχής πλάκωνε τη χώρα και ανάμεσα από τις διαστρικές αβύσσους ξεχύνονταν παγερά ρεύματα που έκαναν τους ανθρώπους να τρέμουν μέσα σε σκοτεινά και μοναχικά μέρη. Υπήρχε μια δαιμονική αλλοίωση της διαδοχής των εποχών – η θέρμη του φθινοπώρου διατηρούνταν με τρόπο που προξενούσε τρόμο, και όλοι ένιωθαν πως ο κόσμος και ίσως το σύμπαν είχε περάσει από τα χέρια γνωστών θεών ή δυνάμεων σε εκείνα θεών ή δυνάμεων αγνώστων.

Από HP Lovecraft: Nyarlathotep (1920)... Δάνειος πρόλογος για όσα φαίνεται πως επίκεινται

1.8.10

Αναγνώσματα για τις διακοπές

Την κάνω με βαριά πηδηματάκια από την πόλη, και θα προσπαθήσω να μην πολυβλέπω οθόνες και διαδίκτυα για καμιά δεκαριά μέρες. Αφήνω τις επάλξεις όμως με μερικά αναγνώσματα, για να έχουμε κάτι να συζητήσουμε με την επιστροφή μας. Οπότε:

- Εξαγοράζοντας τα ΜΜΕ στην Βενεζουέλα:
Έγγραφα του State Department που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα... τεκμηριώνουν χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ πάνω από 4 εκατομμύρια δολάρια για δημοσιογράφους και ιδιωτικά ΜΜΕ τα τελευταία τρία χρόνια


- Όσο φτωχότερος, τόσο νεώτερος πεθαίνεις:

[Από το BMJ για την Βρετανία] Μέχρι το 2007, για κάθε 100 ανθρώπους που πέθαιναν στις πιο εύπορες περιοχές, 199 πέθαιναν στο φτωχότερο δέκατο των περιοχών. Αυτή είναι η υψηλότερη σχετική ανισότητα που έχει ποτέ καταγραφεί από το 1921 τουλάχιστον. Όταν ερευνήσαμε ανθρώπους κάτω των 75 ετών, για κάθε 100 που πέθαιναν στις πιο εύπορες περιοχές, 188 πέθαιναν στο φτωχότερο δέκατο των περιοχών. Πρόκειται για το υψηλότερο δείκτη ανισότητας που έχει καταγραφεί από το 1990 και μετά, τουλάχιστον


- Πόσο αξίζει για την κοινωνία η καλά πληρωμένη και η κακά πληρωμένη εργασία;
... ένας εργάτης σε ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης, με 6,10£ την ώρα (7,5 Ευρώ περίπου), ήταν αρκετά πολύτιμος καθώς "κάθε λίρα που ξοδεύεται σαν μισθός θα παραγάγει 12 (~14 Ευρώ) αξίας για όλη την κοινότητα". Ενώ όμως "απολαμβάνουν [ετήσιους] μισθούς μεταξύ μισού και δέκα εκατομμυρίων, οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες του City καταστρέφουν 7 λίρες κοινωνικής αξίας για κάθε λίρα αξία που παραγουν"... [Από εδώ]


- Διαδήλωση εναντίον της Monsanto στην Αίτή

- Rick Wolff: Οικονομική ανάκαμψη για τους (πολύ) λίγους:

Τα 10 εκατομμύρια [παγκοσμίως] Άτομα Υψηλού Καθαρού Πλούτου [ΑΥΚΠ - όσοι έχουν "επενδύσιμους πόρους" > 1 εκατομμύριο δολάρια]... κατείχαν όλοι μαζί συνολικά 39 τρισεκατομμύρια δολάρια σε αυτούς τους επενδύσιμους πόρους [Περισσότερα από το άθροισμα του ΑΕΠ των 9 πιο πλούσιων χωρών του κόσμου]... Το 2009, καθώς δεκάδες εκατομμυρίων ανθρώπων έχαναν τις δουλειές τους, ο αριθμός των ΑΥΚΠ μεγάλωσε κατά 17,1% και ο συνολικός του πλούτος αυξήθηκε κατά 18,9%. Βίωσαν μια πραγματική "ανάκαμψη"...

Τα Άτομα Υπερυψηλού Καθαρού Πλούτου [ΑΥΥΚΠ - όσοι κατέχουν πάνω από 30 εκατομμύρια "επενδύσιμων πόρων", το ανώτερο 1% των ΑΥΚΠ - οι 100000 πλουσιώτεροι άνθρωποι του κόσμου] με συνολική περιουσία τα 14 από τα 39 τρισ. των ΑΥΚΠ, ανέκαμψαν ακόμα καλύτερα... [Πηγή: World Wealth Report]

- Φάμπρικες μαύρης εργασίας στον τουρισμό
Επειδή πέρασε απαρατήρητο και δεν είναι ασήμαντη αποκάλυψη...

27.7.10

Η Ελλάδα και το ΔΝΤ: Ποιος ακριβώς διασώζεται;


Από τον ιστοχώρο του CEPR αναδημοσιεύω το abstract του "Greece and the IMF: Who Exactly is Being Saved?" του Ronald Janssen, με κάποια αποσπάσματα από το άρθρο:

"Στις 9 Μαΐου του 2010 μια κοινή ομάδα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατέληξε τις διαπραγματεύσεις σχετικά με ένα πακέτο δανείων προς την κυβέρνηση της Ελλάδας. Το ποσό των δανείων αυτών καθώς και ο όγκος της προσπάθειας προσαρμογής που προβλέπεται να κάνει η Ελλάδα είναι ιλιγγιώδη. Σε αντάλλαγμα ενός (πρόσθετου) προγράμματος λιτότητας 30 δισ. Ευρώ, η Ελλάδα θα λάβει 80 δισεκατομμύρια Ευρώ Ευρωπαϊκών διμερών δανείων και 30 δισ. Ευρώ δανείων από το ΔΝΤ μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Η άποψη που υποστηρίζεται ευρέως σε κύκλους πολιτικών είναι πως το δανειακό αυτό πακέτο, παρότι προϋποθέτει πολύ σκληρές περικοπές, θα σώσει τελικά την Ελλάδα και την οικονομία της από την κερδοσκοπία των χρηματοοικονομικών αγορών.

Το άρθρο αυτό, εξετάζει λεπτομερέστερα το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας και καταλήγει στο αντίθετο συμπέρασμα. Σε τρία χρόνια από τώρα, η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει ένα βαρύτερο ακόμα φορτίο χρέους. Εντωμεταξύ θα έχουν θυσιαστεί οι θέσεις εργασίας και η οικονομική ανάπτυξη. Το μόνο που επιτυγχάνει το πακέτο σωτηρίας στην πραγματικότητα, είναι μια σημαντική αλλαγή στην ιδιοκτησία του χρέους. Καθώς το εθνικό χρέος της Ελλάδας μεταφέρεται από τους ισολογισμούς των τραπεζών στους ισολογισμούς των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ο πραγματικός σκοπός της όλης επιχείρησης είναι η σωτηρία των Ευρωπαϊκών τραπεζών, δια της απαλλαγής τους από την κατοχή χρεογράφων επί των οποίων ενδέχεται να επικρέμεται μια δυνητική χρεοκοπία."


...

[σελ. 6]

Αν δεν αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη των αγορών ενώ την ίδια στιγμή η Ελληνική οικονομία εξωθείται σε ύφεση, διψήφια ανεργία και αυξανόμενη φτώχεια, ποιος είναι ο σκοπός [του πακέτου διάσωσης]. Ποιος ή τι ακριβώς διασώζεται;

Εν τέλει ο σκοπός τους πακέτου διάσωσης μπορεί να ανάγεται σε μια τεράστια μεταφορά του χρέους από (κυρίως) ιδιωτικές τράπεζες σε δημόσια χέρια. Τα 110 δισ. Ευρώ που δανείζονται τώρα στην Ελλάδα από το ΔΝΤ και τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα χρησιμοποιηθούν κυρίως για να ξεπληρωθούν οι τράπεζες και οι θεσμικοί επενδυτές οι οποίοι είναι οι ιδιοκτήτες σήμερα του Ελληνικού χρέους. Τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία είναι οι πραγματικοί ωφελημένοι. Η πιθανότητα αθέτησης πληρωμών για οφειλόμενα τοκοχρεολύσια θα πρέπει να αποκλειστεί για τα επόμενα τρία χρόνια.
Υπάρχει μια ξεκάθαρη Ευρωπαϊκή διάσταση σε αυτό δοθέντος ότι το κύριο μέρος 9σχεδόν το 80%) του χρέους της Ελλάδας δεν βρίσκεται στα χέρια του Ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά στους ισολογισμούς Γερμανικών, Γαλλικών και Βρετανικών τραπεζών... Η Ευρώπη και το ΔΝΤ δεν παρέχουν τόσο φρέσκια χρηματοδότηση στην Ελλάδα, αλλά κυρίως, προστατεύουν το Ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα από ζημιές μέχρι και 200 δισεκατομμυρίων Ευρώ που θα μπορούσαν να προκληθούν από ενδεχόμενη Ελληνική χρεοκοπία.

Περιέργως το ένα τέταρτο σχεδόν του Ελληνικού χρέους ανήκει στον Βρετανικό (και Ιρλανδικό) χρηματοοικονομικό τομέα. Οι προφανείς ωφελούμενοι από το πακέτο των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης δεν είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και πολίτες που θα υποφέρουν από τις ακραίες περικοπές και την ύφεση, αλλά τα χρηματοοικονομικά κέντρα όπως το City του Λονδίνου...


Να προσθέσω εδώ και μια παρατήρηση του Peter Bohmer για την κεντροαριστερά και την κρίση:

Η δημοσιονομική λιτότητα και η καθυστέρηση χρηματοοικονομικής μεταρρύθμισης σε απάντηση της χειρότερης χρηματοοικονομικής κρίσης και της βαθύτερης ύφεσης των τελευταίων 80 ετών, δεν αφορά την βελτίωση της οικονομικής απόδοσης όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές της. Οι πολιτικές αυτές αφορούν μόνο την συνέχιση της μεταφοράς εισοδήματος και πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους, και από τον βιομηχανικό κλάδο, στον χρηματοοικονομικό, τον ασφαλιστικό και στην κτηματαγορά... που κυριαρχούν όλο και περισσότερο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη - παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές αυτές θα επιδεινώσουν το βάλτωμα της οικονομίας και κάνουν πιθανότερη μια νέα χρηματοοικονομική κρίση.

Ο ισχυρισμός ότι η δημοσιονομική λιτότητα κατά την διάρκεια μια ύφεσης είναι "σωστά οικονομικά" ενώ στην πραγματικότητα είναι "λανθασμένα οικονομικά" δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα για δημόσια κατανάλωση. Όσον αφορά τον λόγο που κεντροαριστερά πολιτικά κόμματα και πολιτικοί υποστηρίζουν σήμερα αυτήν την καταστροφική πολιτική, είναι απλός: τα κόμματα αυτά δεν ενδιαφέρονται πλέον για την απόδοση της οικονομίας, πολύ λιγότερο για τα συμφέροντα των εργαζομένων και των φτωχών, αλλά αντίθετα ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με εκείνα της Wall Street και των ανώτερων μεσοστρωμάτων, που μοιάζει να είναι η ομάδα που ενδιαφέρει περισσότερο και την κυβέρνηση Ομπάμα...

... Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κοινωνικά κινήματα και νέα πολιτικά κόμματα που λογοδοτούν και καθοδηγούνται από εκείνους των οποίων τα συμφέροντα συνθλίβονται, που παλεύουν για πολιτικές που όντως δημιουργούν υψηλή απασχόληση και μεγαλύτερη οικονομική ισότητα, και που λένε όχι στην αντιπαραγωγική δημοσιονομική λιτότητα, τις ανοησίες των trickle down οικονομικών και την εταιρικά χρηματοδοτούμενη παγκοσμικοποίηση...


Αφίσα από τον μέγα αντίστα/chef

24.7.10

360 - τα πάντα

Βρέθηκα στο 360cities από ένα λίνκ σε αυτό το εκπληκτικό πανοραμικό Escherικό σχέδιο 360 μοιρών (δεν είναι βίντεο - είναι διαδραστικό, δοκιμάστε να περιηγηθείτε μέσα σε αυτό):


Tribute to Escher in Barcelona

Υπάρχουν βέλη και σύνδεσμοι μέσα στο σχέδιο τα οποία σε μεταφέρουν σε πανοραμικές εικόνες από όλο τον κόσμο μέσα από μια αλυσίδα με τοπικούς και τυχαία παγκόσμιους σύνδεσμους...

Και βασικά υπάρχουν διάσπαρτα πανοραμικά τοπία σε όλο τον κόσμο - και η εφαρμογή κάθεται πάνω σε google maps - έχω χαθεί ήδη κάπου στην Γαλλική Πολυνησία:


Opunohu Bay in Moorea

...ή στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στον Κηφισό:


Kifissos Bus Station in Athens
[Αιχμάλωτος στην Αθήνα καλοκαιριάτικα, είπα να το μοιραστώ ως φθηνό όχημα για φανταστικά ταξίδια...]

15.7.10

Πολιτιστικά, κατά κάποιο τρόπο, ευρεθέντα

1. Hunter S. Thompson vs. Hell's Angel, 1967



Η αναφορά εδώ...
Το τι ήταν αστείο τότε για το κοινό είναι εντυπωσιακά διαφορετικό από το σήμερα.

2. Όλες οι ταινίες του Ταρκόφσκι, ολόκληρες, προσβάσιμες και ανοιχτές στον καθένα

3. Μινιμαλιστικό παιχνίδι Ζεν

4. Ο μινιμαλισμός όμως...



via monochrom

5. Εις μνήμην Tuli Kupferberg (1923-2010), μπητ ποιητή, συνιδρυτή των Fugs, γηραιότερου ροκ-σταρ του κόσμου. Ω τι διαδρομή!



6. Εις μνήμην του Κόλπου του Μεξικού, της ζεστής σφύζουσας θάλασσας που πρόλαβα, εν τέλει, και κολύμπησα κάποτε πολλές φορές, νοσταλγώντας το ψυχρό αιγαίο.: Well, well, well...



7. Τι συμβολίζει η μόνιμη χειρονομία της Άνγκελας;



8. Επιβεβαίωση του κινδύνου καρκίνου από μετάδοση θρησκευτικών μηνυμάτων (ή είναι επειδή είναι παπιστές;)

9. Einsturzende Neubauten - The Garden

14.7.10

Ψυχεδέλεια


Είναι καιρός τώρα που με κατατρώει μια ανησυχία. Πώς μοχθηροί επιστήμονες με έχουν απαγάγει, μάλλον με το γύρισμα της χιλειετίας, με έχουν δέσει σε ένα κρεβάτι και κάνουν πειράματα στον εγκέφαλό μου. Έτσι όλα όσα αντιλαμβάνομαι να συμβαίνουν γύρω μου τα τελευταία χρόνια δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας μου, καθώς ονειρεύομαι αναίσθητος, υπό την επήρεια πολύ ισχυρών παραισθησιογόνων.

Τελευταία έχω την αίσθηση ότι το έχουν παρακάνει με την δόση...

8.7.10

Έκκληση




Γενικεύοντας τον ορισμό του Τρολ στον χειροπιαστό κόσμο:

"Κάποιος που διατυπώνει ένα εσκεμμένα προκλητικό μήνυμα σε ένα ΜΜΕ με σκοπό να προκαλέσει την μέγιστη αναταραχή και αντίδραση"


Περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος εδώ...

[Εμπνευσμένο από μια εύστοχη παρατήρηση του Αθανάσιου στο Buzz]

2.7.10

David Harvey: Οι κρίσεις του καπιταλισμού

Από τον David Harvey και την Royal Society for the Encouragement of Arts, Manufactures and Commerce, μια εικονογραφημένη εξήγηση της κρίσης, που είναι και εύκολα παρακολουθήσιμη (στα αγγλικά όμως) και ουσιαστική:


Η πλήρης ομιλία βρίσκεται εδώ.
Ο κατάλογος των εξαιρετικών εικονογραφήσεων ομιλιών του RSA.
[Αν κάποιος έχει να προτείνει κάποιο *εύχρηστο* (και δωρεάν βέβαια) εργαλείο υποτιτλισμού μη δικού σου βίντεο ας το προτείνει στα σχόλια - αν κάποιος /α θέλει να κάνει μόνος /η του τον υποτιτλισμό, ακόμα καλύτερα βέβαια :-) ]

1.7.10

Κομματιάσματα

Οι πρώτες ορατές συνέπειες της κρίσης στο πολιτικό σκηνικό ξεκινούν από προϋπάρχουσες αντιθέσεις, που στα συμφραζόμενα του κραχ γίνονται αποσχιστικές:  Έτσι η σοβούσα σύγκρουση Μπακογιάννη – Σαμαρά που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να έχει καίριο πολιτικό περιεχόμενο, και πολιτικοποιείται και γίνεται ουσιωδέστερη – πολώνοντας τα κοινωνικά ακροατήρια της ΝΔ: την λαϊκή και την λαϊκότροπη δεξιά από την μια και την νεοφιλελεύθερη, κατά τεκμήριο εύπορη δεξιά από την άλλη.
Και στην αριστερά η διχοτόμηση προϋπήρχε και εκρήγνυται τώρα με την κρίση (ως μη όφειλε θα έλεγε κανείς με μια πρώτη ματιά). Αλλά εδώ μένει να δούμε την πολιτική πορεία της Δημοκρατικής Αριστεράς σε σχέση με τις εξελίξεις. Με δεδομένο ότι το θέμα της χρεοκοπίας και των αποικιακών όρων δανεισμού της χώρας δεν μπορεί παρά να είναι κυρίαρχο για πολύ καιρό ακόμα, αναρωτιέται κανείς πώς θα δημιουργήσει το νέο κόμμα χώρο για τον εαυτό του. Και εδώ είναι προφανές ότι η διάσπαση έχει να κάνει με τα διαφορετικά πολιτικά ρεύματα και τις κοινωνικές ομάδες που συσπείρωνε ο Συνασπισμός, αλλά είναι ασαφές το πού πάει. Το κάλεσμα του Λεωνίδα Κύρκου ήταν κάλεσμα συστράτευσης με το ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη ομιλία του Φώτη Κουβέλη ήταν αντιπολιτευόμενη και θα μπορούσε να είχε εκφωνηθεί χωρίς ουσιαστικό πολιτικό πρόβλημα σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ - φλερτάροντας με τους Οικολόγους Πράσινους που όμως φαίνεται πως ζουν παρόμοια διλήμματα. Κάποιοι εκτιμούν ότι για την Δ.Α. ανοίγεται ή ο δρόμος της ΑΕΚΑ του Νίκου Μπίστη από την μια ή της επαναφοράς με κάποια μορφή στον ΣΥΝ – ιδίως αν διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή αναδιαμορφωθεί εκ βάθρων ο χώρος...
Το πολιτικό σκηνικό πάντως αναδιατάσσεται: αν προστεθούν στα παραπάνω η διαγραφή των τριών από το ΠΑΣΟΚ, η διαφαινόμενη δημιουργία εθνικοφιλελεύθερου μετώπου μεταξύ ΠΑΣΟΚ / ΛΑΟΣ (και Ντόρας Μπακογιάννη ;), οι κινήσεις του Αλέκου Αλαβάνου με τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η καταγραφόμενη κατακλυσμιαία τάση για αποχή / λευκό / άκυρο με οριακά χαμηλά ποσοστά για όλα τα κόμματα, βρισκόμαστε στην αρχή ενός πολιτικού τυφώνα, που έρχεται σαν συνέπεια του οικονομικού.
Είναι αβέβαιο τι θα μείνει να στέκεται όταν ολοκληρωθούν οι θυελλώδεις ανατροπές. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που τίποτα απολύτως δεν είναι βέβαιο και το μέλλον δεν είναι απλά θολό αλλά μαύρο. Δεν μπορεί κανείς να εγγυηθεί πως θα υπάρχει καν κοινοβούλιο του χρόνου, πως δεν θα έχουν καταρρεύσει τα πάντα, ή πως παγκόσμιες εξελίξεις δεν θα έχουν ξαναθέσει τα ζητήματα σε τελείως διαφορετική βάση. Η σημερινή (και η αυριανή αναμφίβολα) πολιτική κινητικότητα αναδιατάσσει το σκηνικό ενόψει νέων, όχι μόνο πολιτικών αλλά και κοινωνικών συνθέσεων, ενόψει νέων κοινωνικών εξελίξεων και συμμαχιών που θα ορίσουν το τοπίο μετά την καταστροφή.
Το μόνο σίγουρο, το μόνο αναπόφευκτο, είναι η ένταση των κοινωνικών αγώνων παράλληλα με τη διεύρυνση της ανασφάλειας και της εξαθλίωσης. Κάτι που  θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς του πόλου από-ΔΝΤποίησης που ελπίζει κανείς πως θα σχηματιστεί – και γρήγορα.

16.6.10

Η αριστερά ως δίκτυο


Επ' αφορμή της διάσπασης του ΣΥΝ μερικές σκέψεις για τους οργανωτικούς σχηματισμούς της αριστεράς

Τα παρακάτω δεν είναι και δεν πρέπει να εκληφθούν σαν μια σχηματισμένη άποψη που παρουσιάζεται συγκροτημένη και ολοκληρωμένη. Είναι στην ουσία αποσπάσματα από συζητήσεις των τελευταίων μηνών, που θεωρώ πως είναι ίσως χρήσιμο να εκτεθούν δημόσια. Αν είναι ασαφείς είναι επειδή είναι αποτυπώσεις μιας αναζήτησης εν εξελίξει. Ας θεωρηθούν σαν μια σειρά ερωτημάτων και όχι θέσεων, και μια απόπειρα εισαγωγής κάποιων προβληματισμών που βρίσκονται τελείως έξω από την πραγματική σημερινή συζήτηση περί οργάνωσης και πολιτικής εκπροσώπησης, πολύ πέρα από τις περιπέτειες του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του κόμματος παραγόντων... και τελικά πιστεύω πως είναι ευρύτερα από τα εσωτερικά της Ελληνικής αριστεράς. Πιθανολογώ πως μια παρόμοια συζήτηση, σε κάποια σημεία της αφορά όλους τους πολιτικούς χώρους, όλο το μοντέλο τελικά της πολιτικής εκπροσώπησης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού. Στο βαθμό τουλάχιστον που και η δημοκρατία δεν κριθεί υπερβολικά αντιανταγωνιστική και δεν απαγορευτεί από το ΔΝΤ...

1. Η εποχή της αριστεράς που επικυριαρχείται από ένα ή περισσότερα κόμματα, τα οποία μονοπωλούν την διατύπωση της ταυτότητάς της και την πολιτική εκπροσώπηση του χώρου της, πρέπει να τελειώσει. Είναι βαθιά αναντίστοιχη με την κουλτούρα και την διάθεση του κόσμου που την στηρίζει, ο οποίος είναι εξαιρετικά πολύμορφος και έχει πολλαπλές και ποικίλες σχέσεις με την κομματική αντιπροσώπευση και ένταξη, την πολιτική παρέμβαση, και με την κοινωνία στην οποία καλείται να ζήσει και να δράσει. Θα έλεγα είναι και βαθιά αναντίστοιχη με την εξελισσόμενη πολυμορφία του πολιτικού υποκειμένου που οφείλει να εκπροσωπεί: τις δυνάμεις τις εργασίας, την υπαρκτή εργατική τάξη.

Η εποχή της κομματικής μονοκρατορίας επί της οργάνωσης του πολιτικού οφείλει λοιπόν να τελειώσει: τα κόμματα της αριστεράς ήδη (εκτός ΚΚΕ βέβαια), είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι, δεν είναι παρά κόμβοι σε ένα δίκτυο οργανώσεων, συλλογικοτήτων και εκπροσωπήσεων, μέσα στο οποίο αναλαμβάνουν συγκεκριμένους θεσμικούς, οργανωτικούς και επικοινωνιακούς ρόλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έβρισκε πρόσφορο έδαφος όσο συνέβαλε στην "αποκομματικοποίηση" και την αποκέντρωση της πολιτικής δράσης και της διάχυσης της ταυτότητας της αριστεράς στα κοινωνικά επιμέρους. Όταν οι κομματικοποιήσεις και οι κομματικοί και εσωκομματικοί μηχανισμοί άρχισαν να δρουν ανασταλτικά και ανταγωνιστικά προς αυτόν τον ρόλο έπαψε να έχει πολιτικά αποτελέσματα.

2. Ως προς αυτό, το εγχείρημα της Ανανεωτικής Πτέρυγας είναι ή εκτός πραγματικότητας, στο βαθμό που θα κινηθεί σε έναν χώρο που θα είναι αναγνωρίσιμος ως πολιτικά αριστερός, ή βαθιά συντηρητικό. Ή δηλαδή νομίζει πως μπορεί να ασκήσει μαζική πολιτική ερήμην ενός εκτενούς δικτύου πολιτών, που σίγουρα (αν είναι έστω απλά και αξιακά αριστερό) σε καθέναν από τους, ασφέστατους πάντως, στόχους της θα ξεπερνά την ΑΠ και μάλλον θα αφορά τον κόσμο του ΣΥΝ, και εν μέρει τον κόσμο περί τον ΣΥΡΙΖΑ... ή επιχειρεί να επαναφέρει ισχυροποιημένο το παλαιοκομματικότατο μοντέλο του κόμματος στελεχών, όπου τοπικοί παράγοντες συντονίζονται για να εκλέξουν τους εθνικούς παράγοντες που θα αναλαμβάνουν την εργολαβία της εκπροσώπησης της αριστεράς στο κοινοβούλιο και τους θεσμούς. Όμως έχω την υποψία ότι η νέα εποχή, η εποχή της κρίσης, δύσκολα θα ανεχτεί αυτό το μοντέλο, όχι μόνο μάλιστα για την αριστερά - και αν επανεπιβληθεί θα είναι στα πλαίσια μιας δημοκρατίας-πρόσχημα, με ελάχιστο ενεργό ενδιαφέρον των πολιτών. Αυτή η τελευταία επισήμανση αφορά βεβαίως εξίσου και περισσότερο, τον ίδιο τον ΣΥΝ - και τον ΣΥΡΙΖΑ αν συνεχίσει, όπως συνεχίσει, να υπάρχει.


3. Αν ο χώρος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, ο χώρος της εκτός του ΚΚΕ, "ανανεωτικής και ριζοσπαστικής" (δύο επίθετα-πασπαρτού που σημαίνουν ότι θέλει να σημαίνουν ο καθένας που τα εκφέρει) αριστεράς, έχει επιβιώσει της συλλογικής πολιτικής ανεπάρκειας του στελεχικού του δυναμικού και της μετατροπής των κεντρικών πολιτικών εκπροσωπήσεών του σε ένα μαζοχιστικό μπουρλέσκ, είναι επειδή η πολιτική εκπροσώπησή του είχε περιέλθει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και στον ένα ή τον άλλο βαθμό, στα χέρια εκείνων που δρούσαν και επικοινωνούσαν στον μαζικό ή εργασιακό τους χώρο, στην γειτονιά τους, σε επιμέρους κινήματα, σε παρέες, στο διαδίκτυο κοκ. Είχε περιέλθει ως επί το πλείστον ακούσια, αλλά στην πράξη αποτελεσματικότατα: το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ είχε εμπνεύσει και κινητοποιήσει πολύ κόσμο ο οποίος δεν θα παρέδιδε και δεν θα μπορούσε να παραδώσει τις προσπάθειες και τις παρεμβάσεις του, τον λόγο και την επιχειρηματολογία του στις ορέξεις του κάθε ενδοσυριζικού μικροκομματισμού ή στην κεντρική επικοινωνιακή αφασία. Έτσι επιβίωσε εκλογικά και οργανωτικά όσο επιβίωσε ο σχηματισμός, και έτσι απονομιμοποιήθηκαν σε μεγάλο μέρος του κόσμου αυτού, όσοι πολέμησαν την επιβίωσή του για να διευκολύνουν στρατηγικές και τακτικισμούς, διαιρέσεις και μηχανισμούς: από την πεποίθηση του κόσμου της αριστεράς ότι το εγχείρημα ανήκει σε αυτόν και στις επιμέρους συλλογικότητες στις οποίες μετέχει και τις οποίες συναπαρτίζει, όχι σε κάποιες αμφίβολης νομιμοποίησης ηγεσίες.

Ο υπογράφων π.χ. έχει βρεθεί, όχι εκούσια, κάθε άλλο, να είναι η ντε φάκτο φωνή του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ (μια φωνή του χώρου) όχι μόνο σε διαδικτυακές κοινότητες, αλλά και σε παρέες, σε εργασιακούς χώρους κοκ παρότι δεν ήμουν οργανωμένος πουθενά. Με το δεδομένο ότι οι κάρτες μέλους για τον συγκεκριμένο κόσμο, που παρακολουθεί ή ψηφίζει τον συγκεκριμένο χώρο, δεν θεωρούνται και βαρύνουσα υπόθεση, επάνω μου έπεφτε το φορτίο, θέλοντας και μη, της "μικροεκπροσώπησης" του χώρου απλά γιατί διακήρυσσα πως ανήκα σε αυτόν και τον υπερασπιζόμουν πολιτικά και αξιακά. Αυτό είναι πρόσφατη εξέλιξη. Χιλιάδες άλλοι, είμαι σίγουρος, βρέθηκαν στην θέση μου και (επαναλαμβάνω και τονίζω ακούσια) με το προσωπικό τους λόγο και την προσωπική τους στάση εκπροσώπησαν (με διαφορετικούς βαθμούς επάρκειας) τον ευρύτερο πολιτικό μας χώρο σε διάφορες μικρές και μεγαλύτερες κλίμακες.

Πρόκειται για μια άτυπη εκπροσώπηση, αλλά σημαντικότερη από την κεντρική, την μιντιακά διαμεσολαβούμενη, την λαλήσασα δια των ατυχών που βρέθηκαν να παλεύουν άρδην με τα τέρατα της μιντιοκρατίας στα στούντιο των τηλεκανιβάλων χωρίς κανένα επικοινωνιακό πλάνο. Σημαντικότερη εκ των πραγμάτων και, τολμώ να πω, μάλλον πολιτικά επιτυχέστερη και ουσιαστικότερη αν την δει κανείς συνολικά.

4. Καμία λοιπόν διάρθρωση του χώρου που δεν λαμβάνει υπόψη της και δεν αγκαλιάζει την πολυμορφία των υποκειμένων που συντάσσονται, με διαφορετικούς βαθμούς έντασης, στο πλέγμα των οντοτήτων της δρώσας και ζώσας αριστεράς δεν θα είναι αποτελεσματική. Η θέση του κόμματος (ή μάλιστα των κομμάτων ίσως) σε αυτό θα είναι θέση συντονισμού και συγκρότησης οργανωμένου λόγου, παρέμβασης στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, επιλογής προτάσεων, προγραμματικής ενοποίησης τμημάτων του δικτύου κοκ - όλα αυτά με τις δικές του (τους;) οργανωτικές παραμέτρους και τους κανόνες λειτουργίας, που θα πρέπει να μεταβληθούν για να εξυπηρετήσουν έναν πιο εστιασμένο ρόλο. Οι κομματικοί σχηματισμοί της αριστεράς θα είναι ένας κρίσιμος κόμβος του δικτύου, αλλά απλά ένας κόμβος... Πιθανόν μάλιστα, η δυναμική αυτού του πλέγματος στην περίοδο που έρχεται, να επιφυλάσσει μεταλλάξεις και νέες αναδιαμορφώσεις και εσωκομματικά. Η μάχη τελικά, της πολιτισμικής και πολιτικής ηγεμονίας της αριστεράς θα δοθεί με όρους δικτύων αριστερών συλλογικοτήτων και πολιτών, ή θα χαθεί.

5. Η μετάλλαξη του οργανωτικού σχεδίου της αριστεράς, είναι αναγκαία για τέσσερις λόγους:
α. Πολιτισμικών συμφραζομένων: το δημοκρατικοσυγκεντρωτικό κόμμα με στρατιωτική δομή και άτεγκτη ιεραρχία, παρά τον σταδιακό μεταπολιτευτικό εκδημοκρατισμό του, υπήρχε μέσα σε μια άλλη κοινωνία με ριζικά διαφορετική αντιμετώπιση της ιεραρχικότητας π.χ. διαφορετική αποδοχή της αυθεντίας,αντικειμενικά περιορισμένο σύμπαν πληροφόρησης και διαφορετική κοινωνικοποίηση των μελών του. Οι αντικειμενικοί παράγοντες που το διαμόρφωσαν σε όλες τις παραλλαγές του εκλείπουν ή έχουν ήδη εκλείψει.
β. Πολιτικής συνέπειας: γιατί η οργάνωση του χώρου της αριστεράς έχει και πολιτικό ρόλο, τόσο παραδειγματικό (π.χ. ίση κατά το δυνατόν εκπροσώπηση ανδρών - γυναικών), όσο και οραματικό: οργανώνεσαι στο μέτρο του δυνατού σύμφωνα και με βάση με τις αρχές που θέλεις να εφαρμοστούν στην κοινωνία, δημιουργείς ένα μοντέλο της δομής του κοινωνικού σου οράματος εσωτερικά. Το κάθετο ιεραρχικό μοντέλο δεν εξυπηρετεί τον σκοπό αυτό. Η δε πραγματική του εφαρμογή στην χώρα μας... ας πούμε πως δυσφημεί τον οραματικό στόχο της αριστεράς... Είναι εντέλει η εποχή που το αίτημα της αυτονομίας των μαζικών χώρων, πάγια πολιτική αρχή της ανανεωτικής κομμουνιστικής και μη αριστεράς, μπορεί να πραγματωθεί και να ενταχθεί σε ένα πρακτικό πολιτικό πλαίσιο.
γ. Τεχνολογικής προσαρμογής: υπάρχουν ήδη οι τεχνολογίες που θέτουν εκ νέου το ερώτημα της εκπροσώπησης και της οργάνωσης, με νέους όρους και νέες δυνατότητες. Οι όροι πολιτικής διαβούλευσης και οργανωτικής μορφοποίησης των κομμάτων (της αριστεράς βεβαίως, αλλά έχω την εντύπωση πως τα αριστερά κόμματα αποτέλεσαν τα πρότυπα πάνω στα οποία οικοδομήθηκαν όλα τα άλλα μαζικά κόμματα στην Ευρώπη), διαμορφώθηκαν σε άλλες εποχές, με άλλες συνθήκες και σε ριζικά διαφορετικό τεχνολογικό περιβάλλον. Από μόνη της, η αντιμετώπιση της υστέρησης αυτής, θα επέβαλλε την ριζική αναθεώρηση της μορφής της εθνικής οργάνωσης των κομμάτων (και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας βεβαίως γενικότερα, αλλά αυτό είναι μια ευρύτερη συζήτηση), προς το αμεσότερο και το συλλογικότερο. Η ήδη υπαρκτή εμπειρία των διαδικτυακών κοινοτήτων και της τυπικής και άτυπης δικτύωσης και της από απόσταση συνεργασίας και διαβούλευσης, θα όφειλε να αποτελεί μέρος της εμπειρίας από την οποία θα αντλούσαν τα κόμματα της αριστεράς για να φέρουν τα οργανωτικά τους πρότυπα και τις μεθόδους δράσης, συλλογικής διαβούλευσης και αποφάσεων στον 21ο αιώνα.
δ. Παράκαμψης των ΜΜΕ: τα δίκτυα δρουν σε καθολικό και σε ατομικό επίπεδο επιτρέποντας την επικοινωνία και την ενημέρωση έξω από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

6. Τα λέω όλα αυτά γιατί θεωρώ πως η αριστερά ειδικά σήμερα δεν μπορεί να είναι ένας ακόμα χώρος όπου θα στεγανοποιείται το πολιτικό από το κοινωνικό και το οικονομικό. Πιστεύω πως δεν υπάρχει αποτελεσματική πολιτική δράση χωρίς την μάχη για την πολιτισμική ηγεμονία των ιδεών της αριστεράς, χωρίς την ενίσχυση κοινωνικών και οικονομικών πειραματισμών και εναλλακτικών μορφών οργάνωσης, χωρίς την διάχυση της μάχης σε ολόκληρο το πεδίο του πραγματικού, χωρίς ένα στρατηγικό θεσμικό σχέδιο. Αλλά αυτή η καθολική παρέμβαση δεν μπορεί να γίνει με κάθετους, ιεραρχικούς και αναποτελεσματικούς στενά πολιτικούς οργανισμούς, πρέπει να απλωθεί και να καλλιεργηθεί στα πλαίσια των σημερινών δυνατοτήτων και εμπειριών. Όλα αυτά θα παίξουν ένα ρόλο, άμεσα στην εποχή της κρίσης και στην εποχή μετά από αυτήν. Αν δεν παίξουν, αν παραμείνουμε στα παραδεδεγμένα, η νέα εποχή θα είναι μια κοινωνία από την οποία η αριστερά θα απουσιάζει: μια χειρότερη κοινωνία, μια πιο άδικη κοινωνία, μια αυταρχικότερη κοινωνία. Επ' αυτών στην επόμενη ανάρτηση όμως...

8.6.10

Αποκωδικοποιήσεις



Μερικά κείμενα θέλουν μετάφραση διότι είναι γραμμένα έτσι ώστε να μην λένε αυτό που λένε ευθέως αλλά, επειδή απευθύνονται σε μια υποκουλτούρα για την οποία οι λέξεις και τα νοήματα έχουν μια μετατόπιση από το κοινώς εννοούμενο συχνά αστρονομικής κλίμακας, να το λένε κωδικοποιημένα ώστε να μην τα εννοεί ο αμύητος αναγνώστης. Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα άρθρο της κ. Μιράντας Ξαφά πρώην στελέχους του ΔΝΤ, στην Καθημερινή με τίτλο "Καταχρηστικά προνόμια και λαϊκισμός" του οποίου η μετάφραση στην καθομιλουμένη, όπως θα φανεί, είναι "Εργασιακά δικαιώματα και δημοκρατία, απαράδεκτοι αναχρονισμοί". Πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο στην αργκό μιας υπερεθνικής ελίτ, αποκομμένης από την πραγματικότητα άλλων ομάδων πληθυσμού, σε βαθμό ιδιάζοντα.
Ακολουθούν περιορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο (σε μαύρο φόντο), η απόδοση του πραγματικού τους νοήματος (σε κίτρινο φόντο) και ο πραγματολογικός σχολιασμός, πάνω σε ένα ωραίο κόκκινο φόντο... Οι τελικές προτάσεις της ΜΞ, ως πέρα από το μεταφράσιμο, θα σχολιαστούν απλά...


  • Σωτηριακά
    "Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν η Ελλάδα θέλει να σωθεί"

    'It became necessary to destroy the town to save it'

    Αξίζει να σημειωθεί ο ανθρωπομορφισμός της Ελλάδας που "θέλει" να "σωθεί". Έτσι, αφού ανθρωπομορφοποιηθεί μια χώρα, στην συνέχεια διεκτραγωδείται η απροθυμία της, ουσιαστικά, να ορίσει την σωτηρία με τον ίδιο τρόπο που την ορίζει η ΜΞ. Μπορεί να την εγκαλέσει κανείς για ανηθικότητα και να στηθεί το πανηγύρι της ηθικολογίας που αφορά όχι την χώρα αλλά ανθρώπους που το βασικό τους ηθικό πρόβλημα από την σκοπιά της ελίτ είναι πως είναι και φτωχοί και παραπονιούνται για αυτό...



  • Ανταγωνισμοί και Καταναλώσεις
    "Η κρίση που περνάμε είναι μία χρυσή ευκαιρία να μπουν οι βάσεις για μία υγιή οικονομία, βασισμένη στην ανταγωνιστικότητα και όχι στην κατανάλωση με δανεικά."
    Η κρίση που περνάμε είναι μία χρυσή ευκαιρία να μπουν οι βάσεις για μία υγιή οικονομία, βασισμένη στα εργασιακά πρότυπα της Κίνας και σε ακόμα περισσότερα κέρδη για τους ανθρώπους της τάξης μου.

    Η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα επίπεδα ιδιωτικού δανεισμού στην ΕΕ, και συνολικό χρέος (δημόσιο + ιδιωτικό) πολύ μικρότερο από χώρες κατά την σχετική μυθολογία "υγιέστερες" όπως π.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία. Είναι εξαιρετικά απίθανο η οικονομολόγος ΜΞ να μην το γνωρίζει αυτό. Απλά στην αφήγηση που παράγεται ποτέ τα πραγματικά στοιχεία δεν θα πρέπει να έχουν προτεραιότητα απέναντι στα ηθικολογικά. Αν πρέπει κάποιοι να είναι μανιώδεις καταναλωτές κατά μέσο όρο, για να βγει το επιχείρημα, τότε το αν όντως είναι, συγκριτικά μιλώντας, μανιώδες καταναλωτές, είναι δευτερεύον



  • Τα μέτρα ως όραμα
    "Αυτόν τον στόχο εξυπηρετούν τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται στους όρους του δανείου ΔΝΤ - Ε.Ε. Τα μέτρα αυτά στοχεύουν στη μείωση του κόστους παραγωγής και στην ενίσχυση της παραγωγικότητας, μειώνοντας τον ρόλο του κράτους στην οικονομία και απελευθερώνοντας τις δυνάμεις της αγοράς."

    Αυτόν τον στόχο εξυπηρετούν τα σχέδια εξαθλίωσης μεγάλου μέρους του ελληνικού εργατικού δυναμικού που περιλαμβάνονται στους όρους του δανείου ΔΝΤ-ΕΕ. Τα μέτρα αυτά έχουν σαν στόχο να δουλεύουν και οι Έλληνες όπως οι Κινέζοι για ένα μπολάκι ρύζι ή το διατροφικό ισοδύναμο του, μειώνοντας τις ήδη ελάχιστες κρατικές παρεμβάσεις όπως κανονισμοί εργασίας, εργατικά δικαιώματα και απελευθερώνοντας έτσι την νέα φεουδαρχία για να παίξει τον ανανεωμένο ρόλο της στο σχέδιο του αναδυόμενου αντιδιαφωτισμού.

    Η παραγωγικότητα ανέβαινε αλματωδώς μέχρι την κρίση. Για το ότι δεν ανεβαίνει πλέον δεν φταίνε τα άθλια μεροκάματα και οι μισθοί της πλάκας στην Ελλάδα... οι δυνάμεις της αγοράς δε, βασικά ενδιαφέρονταν για τα κρατικά λεφτά καθώς ο Έλληνας επιχειρηματίας που παίρνει ρίσκα ή καινοτομεί είναι δαχτυλοδεικτούμενος και η εξαίρεση. Παρόλα αυτά το μοναδιαίο κόστος εργασίας, με το οποίο μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα *έπεσε* στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια σε σύγκριση με τον μ.ο. της ΕΕ. Δεν έπεσε μόνο σε σχέση με την Γερμανία, κάτι που είναι και ο λόγος που μας δείχνουν μόνο αυτό το συγκριτικό γράφημα.



  • Εκρυθμίσεις
    "[Τα μέτρα] Περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις για μια πιο ευέλικτη αγορά εργασίας, πιο ανταγωνιστικές αγορές αγαθών και υπηρεσιών, πιο ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον. "

    "[Τα μέτρα] Περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις που θα νομιμοποιούν περιπτώσεις Κούνεβα, θα επιτρέπουν να σε πετάει ο εργοδότης στο δρόμο αν δεν του κάθεσαι, δεν αγγίζουν τα καρτέλ και καταστρέφουν δεκάδες χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, με ρυθμό τέτοιο που μέχρι να συμπληρώσω αυτή την πρόταση μάλλον έχει κλείσει άλλη μία. Επίσης θα καταργούν δημοκρατικές υπερβολές όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, και οι διαπραγματεύσεις, ωράρια εργασίας, συνδικαλισμό κοκ. Αντ' αυτών θα υπάρχει μπουφές στις επιχειρήσεις με το μπολάκι ρύζι που λέγαμε, κι όποιος γουστάρει.

    Πού τις είδε τις ανταγωνιστικές αγορές που ευνοούνται από τις μεταρρυθμίσεις θα ρωτούσα, αλλά η βασική ερώτηση συνειδητοποιώ είναι τι θα πει "πιο ανταγωνιστικές", μια και συνήθως σημαίνει μείωση αμοιβών, και αύξηση των κερδών



  • Αποτολμούντες
    "Αυτές οι αλλαγές, που συζητάμε εδώ και χρόνια αλλά δεν αποτολμάμε, έχουν μετατραπεί σε επιτακτική ανάγκη τώρα που η χώρα βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και η ανεργία αυξάνεται. Το ερώτημα είναι αν θα εφαρμοστούν ή θα επικρατήσει και πάλι η λογική του πολιτικού κόστους."

    "
    Αυτές οι αλλαγές, είναι αλλαγές που ζητάνε οι φίλοι μου στον ΣΕΒ εδώ και χρόνια και δεν τους κάνετε το χατήρι. Έχουν μετατραπεί σε επιτακτική ευκαιρία καθώς η χώρα βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και η ανεργία αυξάνεται οπότε θα βρεθούν πολλοί που θα δουλέψουν για το μπολάκι που είπαμε. Το ερώτημα είναι αν θα εφαρμοστούν ή θα εξακολουθήσει να ισχύει αυτή η απαράδεκτη δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, την οποία εγώ σαν οπαδός της παγκόσμιας και της τοπικής ελίτ δεν γουστάρω."

    Τα μέτρα θα βαθύνουν την ύφεση και θα αυξήσουν την ανεργία. Αυτό το λέει και το ΔΝΤ. Δηλαδή τα μέτρα δεν έρχονται να αναστρέψουν την ύφεση, ούτε βεβαίως να μειώσουν την ανεργία. Έρχονται διακηρυγμένα να κάνουν το αντίθετο (όπως το έκαναν στην μετασοβιετική Λετονία που λέγαμε) με την (ήδη διαψευσμένη) υπόθεση εργασίας ότι όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο και την ΕΕ θα πάνε ρόδινα



  • Καταχρηστικά
    "Η προσπάθεια για μια πιο ανταγωνιστική Ελλάδα προσκρούει σε ομάδες συμφερόντων που επιμένουν στη διατήρηση καταχρηστικών προνομίων εις βάρος του γενικού συμφέροντος. "

    "Η προσπάθεια για μια πιο ανταγωνιστική Ελλάδα προσκρούει στην δημοκρατική αγανάκτηση που δίνει προτεραιότητα στο συμφέρον των εργαζομένων εις βάρος των καταχρηστικών προνομίων της άρχουσας ελίτ."

    Στα καταχρηστικά προνόμια των εργαζομένων περιλαμβάνονται απίθανα πράγματα όπως μισθοί που συντηρούν οικογένειες σε επίπεδα απαράδεκτα υψηλότερα από εκείνα του μαρτυρικού Κονγκό και γενικά συμφέροντα όπως οι Ελβετικοί λογαριασμοί των πατριωτών αρχόντων της οικονομίας μας...


  • Αλλά στα σοβαρά τώρα...

    Αν δεν συμμορφωθούμε με τους όρους του δανείου που μας χορήγησαν Ε.Ε. και ΔΝΤ, η εκταμίευση των δόσεων θα σταματήσει και θα μπούμε σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

    Συμμορφωνόμαστε και οδηγούμαστε σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας ούτως ή άλλως


    Το υπόλοιπο του δανείου των 110 δισ. ευρώ θα χρησιμοποιηθεί για να αποζημιώσει με κάποιο ποσοστό (π. χ. 60 cents στο ευρώ) τις ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν στην κατοχή τους ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Αντί, δηλαδή, να εισπράξουμε εμείς το δάνειο, θα το εισπράξουν οι πιστωτές μας.

    Μα ήδη το εισπράττουν, και θα το εισπράττουν οι πιστωτές μας στο κύριό του μέρος. Αυτός είναι και ο κύριος σκοπός του. Εκτός και αν έχει δει η ΜΞ χρήμα από το δάνειο αυτό να κυκλοφορεί στην αγορά, ή να κτίζει σχολεία


    Τα πολιτικά κόμματα δεν μοιάζουν να έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα αυτών που συμβαίνουν γύρω μας. Η Αριστερά ζει σε άλλον πλανήτη, αρνούμενη να πιστέψει ότι η κατάρρευση της οικονομίας οφείλεται στον άκρατο κομματισμό και στην αναξιοκρατία, που γιγαντώθηκαν τη δεκαετία του 1980 και συνεχίζουν να βασιλεύουν, εκτρέφοντας τη διαφθορά.

    Ο άκρατος κομματισμός και, όπως θεαματικά προκύπτει τελευταία βεβαίως, η διαφθορά, προήλθε από την άκρατη διαφθορά των δύο κομμάτων-υπαλλήλων των τοπικών ελίτ στην Ελλάδα και όχι από την αριστερά, η οποία υπενθυμίζω δεν κυβέρνησε. Παρόλα αυτά βεβαίως, η κατάρρευση της οικονομίας δεν προήλθε βασικά από (υπαρκτές) εσωτερικές αδυναμίες (η ΜΞ πουθενά δεν αναφέρεται στην διαπλοκή σημειώνω), αλλά από την παγκόσμια κρίση. Αλλιώς α. η Ελλάδα θα ήταν η μόνη χώρα που έχει πρόβλημα και για την οποία ετοιμάζονται παράλογα μέτρα λιτότητας, κάτι που δεν ισχύει, μέχρι και στην Γερμανία ετοιμάζουν τον ζουρλομανδύα της λιτότητας οι αριθμολάγνοι του νεοχουβερισμού και β. η κατάρρευση θα έπρεπε να ήταν προβλέψιμη, π.χ. από το ΔΝΤ, το οποίο όμως το 2006 π.χ. επαινούσε την Ελληνική οικονομία


    Αντίθετα, πιστεύει ότι η κατάρρευση της οικονομίας οφείλεται σε κρίση του καπιταλισμού, αδυνατώντας όμως να εξηγήσει γιατί η μετα-σοβιετική οικονομία της Ελλάδας είναι η μόνη στην Ε.Ε. –αν όχι στον κόσμο– που έχει χάσει την πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές.

    Μετασοβιετική οικονομία - καλό αυτό: την τελευταία δεκαετία όλο και περισσότερα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού δημοσίου εκποιήθηκαν και η συμμετοχή του δημοσίου στο ΑΕΠ της χώρας ήταν κάτω και από εκείνη χωρών όπως η Βρετανία. Η πραγματική μετασοβιετική οικονομία της Λετονίας, η οποία είχε περάσει όλα τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που της ζητήθηκαν στον μετασοβιετικό της ζήλο, επίσης δεν έχει πρόσβαση στις αγορές, επίσης έχει υποστεί την ηλιθιότητα των προδιαγραφών του ΔΝΤ, έχει υποστεί συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά >20% (αυτό για το που οδηγούν τα μέτρα). Επίσης μια ματιά στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, θα έδειχνε ότι ο περιορισμός της πρόσβασης στις χρηματαγορές, δεν ακριβώς αποκλειστικά Ελληνικό φαινόμενο... Αυτό αδυνατεί να το εξηγήσει η ΜΞ, με την "εσωτερική" θεωρία περί κατάρρευσης...


    Πριν από λίγες μέρες, σε μια εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, ο υπουργός Αμυνας κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι τα τριάντα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν περίοδος μεγάλης ευημερίας για την Ελλάδα. Δεν εξήγησε γιατί αυτή η λαμπρή περίοδος κατέληξε στη χρεοκοπία.

    Αυτή η λογική είναι ενδιαφέρουσα, δεν είναι παράλογη, αλλά μεταφέρεται αυτούσια και σε άλλα παραδείγματα: η περίοδος της απελευθέρωσης του κεφαλαίου ανά τον κόσμο από το 1975 και μετά, παρά τα όσα περί ευημερίας ισχυρίζονται οι υποστηρικτές της (ψευδώς αλλά αυτό είναι άλλη παράλληλη κουβέντα) για τον πλούτο που δημιούργησε οδήγησε στο παγκόσμιο κραχ και την Μεγάλη Ύφεση... Ακόμα περαιτέρω βέβαια, αυτή η λογική καταδικάζει κάθε σύστημα και κάθε πολιτική στην παγκόσμια ιστορία, μια και πάντα όλα αυτά τα ανθρώπινα τα τρώει κάποια κρίση


    Η Ελλάδα μπορεί να βγει από την κρίση, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει η κοινωνία να ξυπνήσει και να στρατεύσει ικανούς ανθρώπους, σαν τον Στέφανο Μάνο, που μπορούν να φέρουν εις πέρας την αποστολή.

    No comment. Το κείμενο αυτοπαρωδείται, ή γίνεται αθέμιτη διαφήμιση (ή μήπως δυσφήμιση;) σε αυτό το σημείο


    Αν η χώρα πτωχεύσει, αν αναγκαστεί να φύγει από την Ευρωζώνη, θα υποστούμε τις συνέπειες όλοι εμείς και οι επόμενες γενεές.

    Για σας δεν ξέρω. Συνέπειες ανάλογες με εκείνες που θα υποστούμε όλοι εμείς και τα παιδιά μας από τα ήδη εφαρμοζόμενα μέτρα, πάντως δεν θα υποστείτε είμαι σίγουρος


    Μια τελευταία μετάφραση:

    Το μεταπολιτευτικό μοντέλο του άκρατου λαϊκισμού και της κομματοκρατίας έχει χρεοκοπήσει και μαζί του τα κρατικοδίαιτα κόμματα. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι λιγότερα λόγια και περισσότερη δράση.
    Το μεταπολιτευτικό μοντέλο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχει χρεοκοπήσει. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ένα επιχειρηματικό πραξικόπημα για να γίνουμε επιτέλους Κίνα, Λετονία, Πακιστάν.

    29.5.10

    Μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης ζητάει η Κομισιόν

    Σε μια απροσδόκητη εξέλιξη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε να μειωθεί η ηλικία συνταξιοδότησης των Ελλήνων. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία (και δεν είναι λάθος της εφημερίδας, τα ίδια γράφτηκαν και έξω),
    ...η Επιτροπή θεωρεί ότι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης πρέπει να αυξηθούν κατά τρόπον ώστε ένας εργαζόμενος να μην περνά περισσότερο από το εν τρίτον της ενήλικης ζωής του στη σύνταξη...

    Η ενήλικη ζωή αρχίζει ως γνωστόν από τα 18. Το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα είναι λίγο κάτω από τα 80, στα 79.

    Και τώρα μερικά ανώτερα μαθηματικά:

    79-18 = 61 | 61/3 = 20 και 1/3 | 79-20.33... = 58.6666.

    Η ηλικία σύνταξης κατά την Κομισιόν λοιπόν δεν θα πρέπει να είναι μικρότερη του 58ου - 59ου έτους της ηλικίας του εργαζομένου. Σήμερα είναι στα 61,4 έτη, οπότε έχουμε περιθώριο μείωσης της ηλικίας συνταξιοδότησης μέχρι και 3 περίπου χρόνια. Ας ενημερώσει κάποιος το ΔΝΤ και τον αγωνιζόμενο Υπουργό Εργασίας σχετικά... Στον EU Observer, έκαναν τον υπολογισμό (ή τους το είπαν από την Κομισιόν) και τα έβγαλαν ...70

    Σημειώνουμε πως επειδή έχουμε προσδόκιμο πάνω από το αντίστοιχο της ΕΕ, αυτά ισχύουν ακόμα περισσότερο για την πλειονότητα των χωρών της Ένωσης. Σήμερα τα μέσα όρια ηλικίας είναι λίγο πάνω από τα 60 για την ΕΕ συνολικά και με την εξαίρεση της Γαλλίας (που παραμένει στα ίδια) όλες έχουν περιθώρια μείωσης...

    Ανακεφαλαιώνοντας: Στην προηγούμενη ανάρτηση, είδαμε πως στο ΔΝΤ έχουν ένα πρόβλημα με τα ποσοστά και τους πίνακες. Στην σημερινή πως στη Κομισιόν έχουν πρόβλημα με τις πράξεις της αριθμητικής. Είναι παρήγορο να γνωρίζουμε πως οι τύχες της οικονομίας μας βρίσκονται στα χέρια κολοσσών του πνεύματος...

    25.5.10

    Ισχνές Ερωτήσεις: μια απάντηση στο ΔΝΤ


    Όταν έπεσε το μάτι μου στο FAQ του ΔΝΤ σχετικά με την Ελλάδα, ήξερα αμέσως ότι το δεύτερο μέρος της εξιστόρησης των εξελίξεων στην Ελλάδα για την αλλοδαπή, στην Eurotrib (βλ. μέρος 1), θα περιστρεφόταν γύρω από την αποδόμηση αυτής της παραπλανητικής αθλιότητας.

    Έτσι και έγινε: θυσιάζοντας 3 ώρες ύπνου, έβγαλα το άχτι μου στο κείμενο με τίτλο Some somewhat more coherent notes on the Greek crisis: debunking IMF propaganda (2). Νυστάζω, αλλά νοιώθω ήδη καλύτερα...

    21.5.10

    #imfgr εξ ευωνύμων και εκ του εξωτερικού (1)

    IDEAs 10.5: Jan Kregel and Rob Parenteau, "No Sidestepping the Eurozone Implosion":
    "Ένα τμήμα του επαγγελματικού επενδυτικού κόσμου αρχίζει να βλέπει τα προβλήματα σχεδιασμού που ήταν εξαρχής εγγενή στην ευρωζώνη. Και μόλις διακρίνουν τα ψεγάδια αυτά, αρχίσουν να συνειδητοποιούν πως η φύση της λύσης είναι κάτι το τελείως διαφορετικό από όσα βλέπουν να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια τους. Στα 11 σημεία που ακολουθούν, υπογραμμίζουμε μερικές από τις κρίσιμες πλευρές της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η ευρωζώνη..."



    CERP, 18.5 Mark Weisbrot: "'How Do You Spell Sucess' A Look At 'Internal Devaluation' in Greece, Latvia and Argentina"
    Μέχρι τώρα η ιδέα πως θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα να εγκαταλείψει το Ευρώ και να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της θεωρείται από πολλούς αδιανόητη. Αντί για αυτό η χώρα ξεκινά ένα πρόγραμμα "εσωτερικής υποτίμησης", στο οποίο κρατά το Ευρώ και μειώνει την πραγματική συναλλαγματική της ισοτιμία δημιουργώντας τόση ανεργία ώστε να μειώσει τους μισθούς και τις τιμές στη χώρα.

    Ας συγκρίνουμε αυτήν την διαδικασία με δύο άλλες χώρες που την έχουν επιχειρήσει - μια που την εγκατέλειψε ύστερα από τρεισήμισι χρόνια - την Αργεντινή - και μια που την συνεχίζει σήμερα - την Λεττονία....



    17.5 The Guardian: Jayati Ghosh: Greece's Debt Must Be Restructured:
    "[Η εμπειρία της Αφρικής] θα έπρεπε να παρείχε το προφανές μάθημα: πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από μια μείζονα επαναδιαπραγμάτευση του Ελληνικού χρέους, που θα συμπεριλαμβάνει ζημίες για τους διεθνείς δανειστές της χώρας που δεν υπήρξαν κατ' αρχάς αρκετά προσεκτικοί στις επιλογές δανεισμού του. Αν δεν συμβεί τώρα, θα συμβεί ούτως ή άλλως αναγκαστικά κάποια στιγμή στο μέλλον, αφού προκαλέσει μεγάλη υλική ένδεια στην Ελλάδα.

    Γιατί δεν συζητείται καν ένα τόσο προφανές συμπέρασμα; Η αναδιαπραγμάτευση του Ελληνικού χρέους θα συμπεριλάμβανε ένα μεγάλο "κούρεμα" για τις Γερμανικές και τις Γαλλικές τράπεζες που δάνειζαν αφειδώς κατά την διάρκεια της ραγδαίας οικονομικής ανόδου και βοήθησαν στην δημιουργία των ανισορροπιών που κατέστησαν την Ελληνική οικονομία λιγότερο ανταγωνσθτική από εκείνη της Γερμανίας για παράδειγμα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει επιτρεπτό, έτσι το κόστος της προσαρμογής ρίχνεται εξ ολοκλήρου πάνω στον Ελληνικό λαό, για πολλές γενιές, σε μια διαδικασία που εξόφθαλμα δεν είναι συντηρήσιμη"


    Επίσης:
    Eurotrib, 19.5 Jerome a Paris: Let's see if I get this right...
    Eurotrib, 17.5 Fairleft: Greece: Default, Skip to Argentina 2002

    Έξτρα: Σκηνές από το εργασιακό μέλλον της Ελλάδας: (Συγκλονιστικό ρεπορτάζ από την πρωτεύουσα των εργοστασιακών αυτοκτονιών της Κίνας, το εργοστάσιο της Foxconn στο Σενζέν):

    "...Κάθε υπάλληλος υπέγραφε μια "βεβαίωση εθελοντικών υπερωριών" προκειμένου να παραιτηθεί από το νόμιμο όριο 36 ωρών μηνιαίας υπερωριακής εργασίας. Αυτό δεν είναι κακό, όμως, μια και πολλοί εργάτες πιστεύουν πως μόνο τα εργοστάσια που προσφέρουν περισσότερες υπερωρίες είναι "καλά εργοστάσια", μια και "χωρίς υπερωρίες δυσκολεύεσαι να επιβιώσεις". Για τους εργάτες που είναι σε απόγνωση για να βγάλουν λεφτά, οι υπερωρίες είναι σαν "πόνος που μπορεί να αναπνεύσει: χωρίς αυτές, οι μέρες χωρίς χρήματα τους κάνουν να "ασφυκτιούν". Με αυτές, η συνεχής δουλειά καταπονεί περισσότερο το σώμα, γερνώντας το. Τις περισσότερες φορές επιλέγουν αποδασιστικά το τελευταίο, αλλά ακόμα και το δικαίωμα επιλογής δεν είναι διαθέσιμο σε όλους. Μόνο εκείνοι που έχουν την "εμπιστοσύνη" των επιστατών, με καλές γνωριμίες, ή που βρίσκονται σε κρίσιμες θέσεις, μπορούν συχνά να δουλεύουν υπερωριακά..."


    Παλαιότερα κείμενα για το Ελληνικό Κραχ