29.12.07

Πέρα από την συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα

Ο Ματθαίος Τσιμιτάκης ανακοίνωσε προ ημερών μια πρόσκληση για συμμετοχή σε μια διαδικτυακή συνέντευξη του Δημοτικού Συμβούλου Αθηνών και υποψηφίου προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα. Η ανακοίνωση αυτή συνάντησε κάποιες ενστάσεις, προεξάρχοντος του Αθήναιου, κάτι που οδήγησε τον ΜΤ σε περαιτέρω διευκρινήσεις. Τις ερωτήσεις μου προς τον Αλέξη Τσίπρα τις κατέθεσα στο αρχικό ποστ (μια και πιστεύω πως η διάχυση της συγκέντρωσης των ερωτήσεων θα δημιουργήσει "λογιστικά" προβλήματα). Εδώ θα ήθελα να συζητήσω τις αντιρρήσεις του Αθήναιου, γιατί νομίζω πως κινούνται πάνω σε μια αρκετά διαδεδομένη λογική για την μπλογκόσφαιρα και το διαδίκτυο, η οποία είναι κατά την γνώμη μου λανθασμένη:

Επειδή η συζήτηση ξεφεύγει πλέον από το θέμα του ΑΤ, ας μου επιτραπεί να κάνω μερικές παρατηρήσεις:

Υπάρχει κάποια ιδέα ότι όσοι έχουν μπλογκ αποτελούν κάποιο είδους πρωτοποριακής τεχνοφιλικής κοινότητας. Αυτή η ιδέα είχε κάποια βάση ίσως πριν τρία χρόνια (ήταν και τότε λανθασμένη αλλά είχε κάποια βάση), αλλά σήμερα προσεγγίζει σιγά-σιγά το αστείο: είναι σαν να λέμε ότι οι χρήστες κινητού αποτελούν κάποιο είδος "κοινότητας". Στη πραγματικότητα μπλογκ σήμερα έχει εν δυνάμει ο καθένας που διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο. Οι μπλόγκερ, οι σχολιαστές των μπλογκ και οι αναγνώστες τους, αποτελούν ένα υποσύνολο εν δυνάμει ταυτόσημο με το σύνολο των χρηστών του διαδικτύου. Επειδή η διείσδυση του διαδικτύου αυξάνεται ραγδαία, μπορεί να πει κανείς ότι οι περί τα μπλογκ διαδικτυακοί χρήστες τείνουν με τον χρόνο προς το σύνολο που λέγεται "πληθυσμός της Ελλάδας". Οπότε κάθε διάκριση μεταξύ "ημών" και "αυτών" καθίσταται άστοχη.

Δεν καταλαβαίνω δηλαδή το πώς συγκροτείται *ένα* κίνημα από οπαδούς του Φρίντμαν του Τσόμσκι και του Στάλιν, από ελληνόψυχους και αντεθνικιστές, από χομπίστες και επαγγελματίες, από διαφημιστές και αναρχικές κολλεκτίβες, από δημοτικές παρατάξεις και από κινήματα τεχνοφρικιών (για να μείνω μόνο στην Ελλάδα). Έχω την εντύπωση ότι έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά τις εξηντιές του Μακ Λούχαν και πρέπει να προσγειωθούμε συλλογικά. Το διαδίκτυο είναι ένα μικρό και όλο πιο δημοφιλές τμήμα του δημόσιου χώρου, είναι (και) μια πλατφόρμα συζητήσεων.

Στην πράξη αυτό που ξεκίνησε ο Ματθαίος Τσιμιτάκης δεν είναι μια συνέντευξη του ΑΤ στους μπλόγκερ, αλλά μια συνέντευξη στην οποία τα ιστολόγια θα μπορούν να συλλέξουν ερωτήσεις αναγνωστών τους / χρηστών του διαδικτύου προκειμένου να μεταφερθούν αυτές, αυτούσιες (υπό τον περιορισμό υποθέτω του διαθέσιμου χρόνου και άρα υπό την μερική διαμεσολάβηση του ΜΤ) στον Αλέξη Τσίπρα. Πουθενά δεν εμπλέκεται η φύση του μέσου, τα προβλήματα του μπλόγκινγκ παγκοσμίως, η υπόθεση Τσιπρόπουλου ή οτιδήποτε άλλο κανείς φαντάζεται ως "συντεχνιακό" θέμα των μπλόγκερ, γιατί η πρόσκληση δεν αφορά τους μπλόγκερ με την ιδιότητα του μπλόγκερ, αλλά τους πολίτες που διαβάζουν ή/και εκφράζονται μέσω δικών τους ή άλλων μπλογκ. Αυτό είναι μια πολύ καλή ιδέα, γιατί πολύ καλή ιδέα (δημοκρατικά μιλώντας) είναι ο περιορισμός της διαμεσολάβησης διαφόρων επιχειρήσεων και επαγγελματιών (ανεξαρτήτως προθέσεων) στην επικοινωνία κομμάτων (και ένα παραπάνω της αριστεράς) με τους πολίτες. Δεν δημιουργεί εξαρτήσεις, μπορεί να συγκεντρώσει ερωτήσεις από κόσμο που γνωρίζει περί ενός θέματος (π.χ. τα εσωτερικά του ΣΥΝ) πολύ περισσότερα από τον Χ μεγαλο- ή μικρο- δημοσιογράφο και επιτρέπει την άμεση απάντηση σε ερωτήματα που διατυπώνονται από την κοινωνία. Η ιδέα ότι για να το κάνει κανείς αυτό θα πρέπει να μπορεί να λύνει και να συναρμολογεί linux server σε 60", και να έχει ευρεία εποπτεία των προβλημάτων των απανταχού μπλόγκερ μου φαίνεται άστοχη. Εξίσου άστοχη μου φαίνεται η ιδέα πως πρέπει κάποιος να έχει μπλογκ για να μιλάει σε μπλογκ, ή για να κατανοεί και να εκτιμά τα πλεονεκτήματα που έχει η επιλογή των διαφόρων διαδικτυακών πλατφορμών διαλόγου και διαβούλευσης σε σχέση με τα ΜΜΕ (που προφανώς το θέμα δεν τίθεται διλημματικά: ή στον Τύπο ή στο Διαδίκτυο).

Εν ολίγοις, δεν θέλω να γκρεμίσω τις αυταπάτες κανενός αλλά οφείλω να τονίσω και πάλι ότι, αντίθετα από ότι πιστεύουν τα ΜΜΕ και αρκετοί μπλόγκερ, δεν υπάρχει κοινότητα των μπλόγκερ. Όλοι μας δεν είμαστε παρά πολίτες με απόψεις και ενδιαφέροντα και γνώση της χρήσης τεχνολογιών, που επιτρέπουν την δημοσιοποίησή τους, δηλαδή ενός κοινού παρονομαστή τεχνογνωσίας ελάχιστα πιο εξελιγμένης από εκείνη που χρειάζεται για να στείλει κανείς SMS από κινητό.

21.12.07

Ανακρατικοποιήσεις

Εντός του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου θα προκηρυχθούν από τις διοικήσεις οι διεθνείς διαγωνισμοί για την παραχώρηση των μεγαλύτερων λιμανιών σε ιδιώτες
ΗΜΕΡΗΣΙΑ On Line 18/12/2007


Οι αποκρατικοποιήσεις που έχουν γίνει από τη δεκαετία του '90 και έπειτα - από την ΑΓΕΤ Ηρακλής και μετά - ήταν αποκρατικοποιήσεις κερδοφόρων εταιρειών, οι οποίες έγιναν προκειμένου να πάψει το κράτος να κάνει τον επιχειρηματία. Αυτή είναι η λογική της αποκρατικοποίησης
Γ. Αλογοσκούφης 17/12/06


Κοιτάζει κανείς τους υποψήφιους αγοραστές των κερδοφόρων κομματιών του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά και Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης (στο άρθρο της Ημερησίας, άνω) και πέφτει πάνω σε τρία ονόματα, που είναι, λέγεται και τα φαβορί για την αγορά των μεγάλων Ελληνικών λιμανιών: Cosco, P(ort)S(ingapore)A(uthority) και Dubai Ports World. Τρεις από τις έξι που αναφέρονται. Μέσω της πώλησής των λιμανιών στις εταιρείες αυτές το κράτος θα απεκδυθεί τον ρόλο του "κράτους-επιχειρηματία" και θα προχωρήσει ατενίζοντας το μέλλον αισιόδοξα, έχοντας ξαλαφρωθεί από το βάρος εξαιρετικά κερδοφόρων δραστηριοτήτων, που επιτέλους θα τις αναλάβουν Ιδιώτες. Διότι το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί λιμάνια, καταλάβατε;

Τέλος πάντων το Ελληνικό κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί λιμάνια. Άλλα κράτη δεν μοιάζει να έχουν πρόβλημα. Οι τρεις προαναφερθείσες εταιρείες-υποψήφιοι αγοραστές των ΟΛΠ (των φιλέτων του ΟΛΠ συγκεκριμένα, σιγά μην έπαιρναν και κάτι που έχει κόστος), είναι σε τελική ανάλυση κρατικές:

H Cosco: "China Ocean Shipping (Group) Company (abbreviated as COSCO) is one of the largest liner shipping companies serving companies all over the world. It is a government owned company of the People's Republic of China."

H Dubai Ports World: DP World is a subsidiary of Dubai World, a holding company owned by the government of Dubai in the United Arab Emirates.

Η PSA: Αν και δεν είναι εμφανές και δεν το διαφημίζει, σύμφωνα με το Salon είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης λιμένων στον κόσμο και είναι "state-owned".

Συνεπώς το κράτος επιχειρηματίας ζει και επεκτείνεται, απλά όχι στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό τα Ελληνικά λιμάνια να περιέλθουν στην δικαιοδοσία του ευρύτερου δημοσίου τομέα άλλων χωρών (ο οποίος δεν έχει μάθει προφανώς ότι δεν τα καταφέρνει καλά και πρέπει να αυτοκαταργηθεί άρον-άρον). Αυτά για να ακριβολογούμε.

9.12.07

Περί ασφαλιστικού, κάποια πρόσθετα στοιχεία

Στο προηγούμενο ποστ, όπου είχα θέσει κάποια ερωτήματα σχετικά με το ασφαλιστικό, ανέφερα και το ζήτημα των εξαρτώμενων ατόμων συνολικά. Σημείωσα δηλαδή πως πέρα από τους ηλικιωμένους, οικονομικά ανενεργά άτομα (που στοιχίζουν στο σύστημα πρόνοιας, αλλά και στην κάθε οικογένεια) είναι και τα παιδιά κάτω των 18 ετών (στην πράξη και μετά στην χώρα μας, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα).

Έχω να προσθέσω σε αυτό κάποια νούμερα: Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το Age Dependency Ratio, ο λόγος δηλαδή του αριθμού των εξαρτημένων ατόμων προς τον αριθμό του εργατικού δυναμικού (των ανθρώπων δηλαδή μεταξύ 18 και 64 ετών) στην χώρα μας ήταν το 2005 0,48 (δηλαδή υπήρχαν 48 άτομα σε μη ενεργές εργασιακά ηλικίες για κάθε 100 που δούλευαν), είναι δηλαδή μικρότερος εκείνου της Γαλλίας (0,53), της Δανίας (0,51) και των ΗΠΑ (0,49) ενώ δεν είναι καθόλου δηλαδή μεγάλος για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα (ο μεγαλύτερος τέτοιος λόγος συναντάται σε τριτοκοσμικά κράτη με υψηλή γεννητικότητα και ελάχιστους συνταξιούχους!).

Θα πει κανείς ότι ίσως έχει μεγαλώσει ιστορικά αυτός ο λόγος, δημιουργώντας επιπλέον δυσκολίες; Όχι. Στην βάση της σελίδας του Nationmaster στην οποία συνέδεσα παραπάνω, υπάρχουν τα σχετικά νούμερα για κάθε χρόνο από το 1960 και μετά. Ο λόγος ηλικιακής εξάρτησης είναι σήμερα ο μικρότερος που ήταν ποτέ. Το 1980 π.χ., λίγο πριν ξεκινήσει η δημογραφική κατάρρευση της χώρας μας, ο σχετικός λόγος ήταν στο 0,56. Τότε ο λόγος αυτός ήταν μεγαλύτερος από τις ΗΠΑ λ.χ.

Μήπως όμως έχει μειωθεί το εργατικό δυναμικό από το 1980. Προφανώς όχι, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία [pdf, σ. 4]. Μήπως έχει μειωθεί σημαντικά η απασχόληση (ποσοστό εργαζομένων επί του εργατικού δυναμικού;). Το αντίθετο, σήμερα έχουμε το υψηλότερο τέτοιο ποσοστό των τελευταίων τουλάχιστον δεκαετιών (και έχει υπερβεί πια το 60% το 2006 αν θυμάμαι καλά).

Οπότε για να συνοψίσουμε: περισσότεροι εργαζόμενοι, με την μεγαλύτερη ποσοστιαία απασχόληση του εργατικού δυναμικού τα τελευταία χρόνια, συντηρούν λιγότερους από ποτέ κατά κεφαλήν. Προφανώς μάλιστα, παράγουν κατά κεφαλήν τα περισσότερα από ποτέ. Αν λοιπόν το κοινωνικό κόστος (συνολικό) της συντήρησης των παιδιών και των ενηλίκων (και αναφέρομαι σε ταμεία+κρατικό προϋπολογισμό) μου πει κανείς πως είναι σήμερα δυσβάστακτο και αναπόφευκτα μη-συντηρήσιμο, θα πρέπει να μου το εξηγήσει και σε σχέση με την διαχρονική και σε σχέση με την παγκόσμια σύγκριση των Ελληνικών δεδομένων. Έχει αυξηθεί τα τελευταία 20 χρόνια το αθροιστικό κοινωνικό κόστος συντήρησης παιδιών και γέρων στην χώρα μας; Αν ναι κατά πόσο. Τι ποσοστό του ΑΕΠ απορροφά σήμερα και τι ποσοστό απορροφούσε όταν το σύστημα "δεν είχε πρόβλημα"; Πόσο περισσότερα στοιχίζει στον προϋπολογισμό και στα ταμεία κάθε συνταξιούχος στην χώρα σε σχέση με κάθε παιδί;

6.12.07

7 ασφαλιστικά ερωτήματα

ΟΚ, με το ασφαλιστικό στην Ελλάδα ομολογώ αδυναμία εύρεσης δεδομένων. Το πρόβλημα το μοιράζομαι και με άλλους ενδιαφερόμενους συνιστολόγους, που μέχρι και τηλέφωνα πήραν (ματαίως) για να βρουν μια άκρη. Έτσι προς το παρόν έχω απλά να καταθέσω επτά ειλικρινείς ερωτήσεις. Θα χαιρόμουν να μάθαινα αν έχουν απαντηθεί και πώς:

1. Αν τα όσα επαναλαμβάνονται σχετικά με την γήρανση του πληθυσμού ως μακροπρόθεσμη βόμβα στο ασφαλιστικό μας σύστημα έχουν βάση, τότε ένα βασικό κριτήριο με το οποίο θα πρέπει να αξιολογηθεί κάθε πρόταση για το ασφαλιστικό (εντασσόμενη μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο σχετικής μεταρρύθμισης της εργασιακής, της προνοιακής και της θεσμικής πραγματικότητας) είναι το κατά πόσο θα έχει αποτελέσματα που θα αυξήσουν τις γεννήσεις στην χώρα ή αντίθετα θα συμβάλλουν στην μείωσή τους. Είναι ψιλοβέβαιο ότι σε καμία χώρα η μετανάστευση από μόνη της δεν καλύπτει μακροπρόθεσμα το δημογραφικό κενό, οπότε αν τα μέτρα που λαμβάνει λειτουργούν αρνητικά στην βελτίωση του δείκτη γεννητικότητας, κάνεις μακροπρόθεσμα κακό και όχι καλό. Αυτή είναι και η βασική ιδέα ενός άρθρου της Χάριτος Συμεωνίδου, ερευνήτριας του ΕΚΚΕ, σε πρόσφατο φύλλο της Αυγής, όπου αναδεικνύει την τεράστια απόσταση στην χώρα μας μεταξύ του επιθυμητού και του πραγματικού αριθμού παιδιών ανά γυναίκα [το διαδικτυακό άρθρο πάσχει, όπως όλο το σάιτ της Αυγής, από σοβαρά προβλήματα μορφοποίησης, που ιδιαίτερα τους πίνακες τους καθιστούν από δυσανάγνωστους έως μη-αναγνώσιμους]. Ποια θα είναι, αν υπάρχουν, τα προβαλλόμενα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της προτεινόμενης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης σε ότι αφορά τις γεννήσεις λοιπόν; Υπάρχουν τέτοιες μελέτες;

2. Υπάρχει η ιδέα ότι οι "υπερβολικές" συντάξεις των ηλικιωμένων στην χώρα μας, θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό μακροπρόθεσμα σε δυσβάστακτο βαθμό φορολογικά, άρα οι νεώτεροι φορολογούμενοι θα στηρίξουν επαχθέστατα τις συντάξεις στο μέλλον. ΟΚ. Αν οι συντάξεις όμως μειωθούν, ένα μεγάλο μέρος των συνταξιούχων θα περάσει στην ανέχεια - ή τουλάχιστον στην σημαντική επιδείνωση του επιπέδου ζωής τους. Αυτό το έλλειμμα ποιος θα το πληρώσει νομίζετε; Ή πιστεύετε πως στην Ελλάδα τα παιδιά θα αφήσουν τους γονείς τους να ψωμολυσσάνε, να ζητιανεύουν ή τέλος πάντων να στερηθούν στοιχειώδεις ανέσεις (και "ανέσεις" όπως η θέρμανση π.χ.); Άρα αν οι συντάξεις δεν φτάνουν, αυτοί που θα τις συμπληρώσουν θα είναι ούτως ή άλλως οι νεώτεροι απλά με ιδιωτικό και όχι δημόσιο τρόπο - άρα εκ προοιμίου άνισα κατανεμημένο. Δεν μου είναι καθόλου προφανές ότι για την συντριπτική πλειοψηφία των φορολογουμένων, το επιπλέον ποσό που αναλογεί για την ενίσχυση (ή την διατήρηση έστω) των συντάξεων των ηλικιωμένων, θα είναι μικρότερο από τα λεφτά που θα πρέπει να βγάζουν κάθε χρόνο από την τσέπη τους (που ήδη βγάζουν από την τσέπη τους δηλαδή - ήδη συμβαίνουν όλα αυτά, απλά θα συμβαίνουν σε μεγαλύτερο βαθμό σε περίπτωση μείωσης της αγοραστικής αξίας της μέσης σύνταξης) για να στηρίξουν τους γονείς τους. Αλλά και αντίστροφα, όσοι συνταξιούχοι έχουν περίσσευμα από τα χρήματά τους σε ένα μεγάλο ποσοστό το διοχετεύουν στην στήριξη των (εργαζόμενων και υποαμειβόμενων) παιδιών τους ή των εγγονών τους. Όλη αυτή η φιλολογία για "εγωιστές" συνταξιούχους που δεν νοιάζονται για τα παιδιά τους γίνεται ερήμην της κοινωνικής πραγματικότητας στην χώρα, όπου βασική οικονομική μονάδα είναι η διευρυμένη οικογένεια. Ποια μελέτη έχει γίνει για το συνολικό ιδιωτικό κόστος υποστήριξης των συνταξιούχων συμπολιτών μας από τις οικογένειές τους ή/και για την συμβολή τους στον συνολικό οικογενειακό προϋπολογισμό; Ποια μελέτη έχει γίνει για τις επιπτώσεις μιας (πραγματικής) μείωσης των μέσων συντάξεων στο επίπεδο ζωής και στην υγεία (άρα και σε επιπλέον κόστος περίθαλψης) των συνταξιούχων;

3. Γίνεται λόγος για την (σημερινή και μελλοντική) αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων στην χώρα (σε σχέση με το δημογραφικό που λέγαμε) και του συνεπαγόμενου κόστους που αυτό σημαίνει για τα ταμεία (και τον προϋπολογισμό εν γένει). Αυτό είναι η μία όψη της υπογεννητικότητας. Η άλλη είναι πως ο αριθμός των (κάτω των 18) εξαρτώμενων και συνασφαλισμένων ατόμων (με όλα τα συναφή επιδόματα, το κόστος περίθαλψης ανά οικογένεια κοκ) μειώνεται - και μαζί με αυτόν μειώνονται τα σχετικά γενικά έξοδα του κράτους, που δεν αφορούν μόνο τα ταμεία, αλλά και τις γενικότερες δημόσιες δαπάνες (από βρεφονηπιακούς σταθμούς και νέα σχολικά κτήρια, μέχρι χώρους άθλησης). Δεν λέω ότι τα ποσά είναι ίσα (δεν ξέρω καν την τάξη μεγέθους των ποσών για τα οποία μιλάμε), απλά κάθε εκτίμηση των συνεπειών της αύξησης του λόγου συνταξιούχων/εργαζόμενων θα πρέπει να συνυπολογίζει και την μείωση του λόγου εξαρτημένων/εργαζομένων. Ποια μελέτη έχει γίνει σχετικά;

4. Ακούω διάφορα περί της "αντικοινωνικότητας" των εισφορών υπέρ τρίτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συζήτηση για το αγγελιόσημο. Πέρα από όλα τα άλλα όμως, έχω την αίσθηση πως πρόκειται για μια συνεννόηση μεταξύ των εργοδοτών-ιδιοκτητών ΜΜΕ και των πελατών τους (που είναι κυρίως οι διαφημιστικές εταιρείες προφανώς, όχι οι τηλεθεατές-αναγνώστες), με την οποία οι εργοδότες μεταφέρουν το κόστος της εργοδοτικής εισφοράς στους πελάτες τους (και αυτοί μετά στους δικούς τους πελάτες κοκ). Έχει υπολογίσει κανείς τα ποσά που δεν έχουν καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια οι εργοδότες μέσω αυτού του τεχνάσματος και τα έχει συγκρίνει με τα ποσά που έχουν εισπραχθεί από το αγγελιόσημο; Αν ουσιαστικά το αγγελιόσημο είναι ένας έμμεσος τρόπος πληρωμής του εργασιακού κόστους, από πού ως πού θεωρείται ότι το "πληρώνει ο καταναλωτής" - ο καταναλωτής πληρώνει το τελικό κόστος ούτως ή άλλως. Αν οι εργοδότες κατέβαλαν την εισφορά θα αύξανε το εργατικό τους κόστος, το οποίο θα το μετακυλούσαν στον πελάτη/διαφημιστική ως μέρος του τιμολογίου και το αποτέλεσμα δεν θα ήταν (περίπου) το ίδιο; Ακολουθώντας αυτήν την μονομερή λογική στον τελικό της πάτο, θα έλεγε κανείς ότι ο μόνος τρόπος οι εργαζόμενοι να μην επιβαρύνουν τους καταναλωτές (όπου παρακολουθώντας μεγάλο μέρος της σχετική δημόσιας συζήτησης έχεις την αίσθηση ότι θεωρείται παραδόξως πως εργαζόμενοι και καταναλωτές είναι δύο σύνολα που δεν τέμνονται μεταξύ τους!), θα ήταν να μην πληρώνονται καθόλου. Η ίδια λογική ισχύει και για άλλες εισφορές υπέρ τρίτων, όχι βέβαια σε όλες που πιθανότατα χρήζουν σοβαρής αναμόρφωσης.

5. Ακούω για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και το πόσο ανήθικες και κακές είναι. Ακούω επίσης για καταχρήσεις του ασφαλιστικού συστήματος και το πώς θα πρέπει να διασφαλιστεί η πάταξή τους. ΟΚ, σύμφωνοι. Δεν θα με πείσετε χωρίς νούμερα όμως ότι η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού εξαρτάται από τους Χ πολίτες που καταχρώνται το σύστημα. Δεν υπάρχει κανένα σύστημα στο κόσμο (όχι ασφαλιστικό - οτιδήποτε) που δεν έχει παραθυράκια και τρωτά σημεία μέσω των οποίων θα υπάρξουν καταχρήσεις και παρανομίες. Η ύπαρξη τέτοιων αδυναμιών δεν αποτελεί από μόνη της λόγο ανατροπής του συστήματος, ούτε μπορεί εύκολα να συναχθεί ότι οι καταχρήσεις αυτές είναι ο λόγος της "κατάρρευσης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης". Υπάρχει κάποια σχετική μελέτη που να δείχνει κάτι τέτοιο; Κάποια εκτίμηση των σχετικών απωλειών έστω, ως λόγος επί του ετήσιου προϋπολογισμού; Πώς συγκρίνονται ως ποσά με την εργοδοτική εισφοροδιαφυγή, με την εισφοροαποφυγή, με τα χρέη του δημοσίου στα ταμεία και με την ελλιπή χρηματοδότηση του συστήματος ασφάλισης σε σχέση με την δέσμευση του 1% του ΑΕΠ που έχει αναλάβει το κράτος;

6. Οι πρόωρες μειωμένες συντάξεις ενδέχεται να είναι μεγάλη επιβάρυνση στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά πρέπει να αποδειχθεί. Από ότι φαίνεται μάλλον αδιάφορη πρέπει να είναι. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του δημοσιεύματος στον παραπάνω σύνδεσμο, ας κάνουμε έναν, πολύ χονδρικό και πρόχειρο, υπολογισμό:

εργαζόμενος στο Δημόσιο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που θα συνταξιοδοτηθεί με μειωμένη σύνταξη ύστερα από τη συμπλήρωση 25ετίας, θα λάβει στην καλύτερη περίπτωση κύρια σύνταξη 620 ευρώ. Εάν ο ίδιος εργαζόμενος έπαιρνε σύνταξη με 35 έτη ασφάλισης, το ποσό της κύριας σύνταξης θα ήταν με βάση τα σημερινά δεδομένα 1.234 ευρώ


Έστω ότι ο εργαζόμενος αυτός έδινε στα ταμεία περί τα 600 Ευρώ τον μήνα ήτοι περί τα 8000 Ευρώ τον χρόνο. Τα δέκα χρόνια που δεν δούλευε δεν θα προσέφερε στο ταμείο 80000 Ευρώ, ενώ θα έπαιρνε και 14x620x10 = ~87k Ευρώ πρόωρη σύνταξη. 'Αθροισμα αμοιβών 167k Ευρώ. Από το 65 έτος και μετά, με προσδόκιμο πλέον στα 85, η συνολική διαφορά κανονικής - μειωμένης είναι επί 20 χρόνια περί τα 175k Ευρώ. Βλέπουμε ότι πρόκειται για ίδια πάνω-κάτω τάξη μεγέθους παροχών (διορθώστε με αν κάνω λάθος κάπου) και στην μία και στην άλλη περίπτωση. Υπάρχουν τέτοιου είδους αναλογιστικές μελέτες συνολικά για τον ασφαλισμένο πληθυσμό; Αν ναι τι λένε;

7. Επειδή λέχθηκε πως τα χρέη των εταιρειών στα ταμεία δείχνουν πως τα επίπεδα εισφορών είναι πολύ υψηλά στην χώρα μας, και άρα δεν είναι διατηρήσιμα: Αυτό που μετράει είναι το μοναδιαίο κόστος εργασίας συνολικά (που είναι μισθοί+ εργοδοτικές εισφορές), είναι αυτό δυσβάστακτο; Αν σκεφτεί κανείς ότι διαφημιζόμαστε σαν χώρα χαμηλού εργατικού κόστους, το οποίο είναι ποσοστιαία πολύ μικρότερο από το μέσο Ευρωπαϊκό [δείτε και τα στοιχεία για την παραγωγικότητα], μάλλον δεν είναι. Αν συνυπολογίσει κανείς και την υψηλή κερδοφορία των επιχειρήσεων στην χώρα, δύσκολα συνάγεται πως υπάρχει κάποια συντριπτική επιβάρυνση των επιχειρήσεων λόγω του συνολικού υψηλού εργατικού κόστους στην Ελλάδα. Η εισφοροδιαφυγή γίνεται επειδή συμφέρει να γίνεται (ακολουθούν ευνοϊκές ρυθμίσεις αποπληρωμής χρεών ή παραγραφή, ή μεταφορά των χρεών στο ΙΚΑ κτλ). Υπάρχουν στοιχεία περί του αντιθέτου;

Κάθε απάντηση - ή επιπλέον ερωτήματα - ευπρόσδεκτη στα σχόλια.

25.11.07

Αυξήσεις στην ΔΕΗ, πετρέλαιο και ενεργειακή πολιτική

"Ναι" στις αυξήσεις της ΔΕΗ, είπε η ΡΑΕ.

"Η ΔΕΗ έχει λόγο να ζητά αυξήσεις, εάν αναλογιστούμε τις ανατιμήσεις στα καύσιμα", δήλωσε στο ΣΚΑΪ ο πρόεδρος της ΡΑΕ Μιχάλης Καραμανής."

Τις αναλογιζόμαστε. Δείτε για παράδειγμα την τιμή του πετρελαίου σε Ευρώ τον τελευταίο χρόνο (από το Oil Drum)



Ο πίνακας σταματάει στον Οκτώβριο - σήμερα η τιμή του Brent είναι γύρω στα 65 Ευρώ το βαρέλι (το οποίο βγαίνει κάτι παραπάνω από μισό ευρώ το λίτρο για να έχουμε μια αίσθηση). Δεν βλέπω καμία θηριώδη ανατίμηση.

Επίσης αναλογιζόμαστε, ότι η παραγωγή ηλεκτρισμού από πετρέλαιο στην ΔΕΗ είναι 6-7% του συνόλου ενώ η συμμετοχή του φυσικού αερίου του οποίου η τιμή ήταν σταθερή σε Ευρώ τον περασμένο χρόνο (και αναμένεται ίσως να αυξηθεί κατά 15% μέσα στον επόμενο - αλλά σε δολάρια)είναι γύρω στο 20-25%.

Αναλογιζόμαστε επίσης το εξής: Παρότι τα κέρδη της ΔΕΗ μειώθηκαν φέτος, η εταιρεία παραμένει κερδοφόρα, ενώ η ίδια η εταιρεία ρίχνει την ευθύνη για την μείωση αυτή στις ιδιάζουσες συνθήκες που επικράτησαν χωρίς να αναφέρει κάτι για τα τιμολόγια:

Συνεχίσθηκε και κατά το τρίτο τρίμηνο του 2007, αλλά με μειούμενο ρυθμό, η αρνητική επίδραση στην υδροηλεκτρική παραγωγή από το πολύ χαμηλό ύψος χιονοπτώσεων και βροχοπτώσεων κατά τη διάρκεια του πρώτου τετραμήνου του έτους, γεγονός που συνετέλεσε στη δραστική μείωση της παραγωγής των υδροηλεκτρικών μονάδων κατά 53,1% στο εννεάμηνο του 2007, σε σύγκριση με το εννεάμηνο του 2006. Η μείωση αυτή είχε ως συνέπεια την επιβάρυνση των αποτελεσμάτων της εταιρείας κατά € 178 εκατ, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2006, δεδομένης της υποκατάστασης της μείωσης της υδροηλεκτρικής παραγωγής, σχεδόν στο σύνολό της, από "ακριβά καύσιμα"(φυσικό αέριο και αγορές ηλεκτρικής ενέργειας).


Ταυτόχρονα, εν όψη της απελευθέρωσης των τιμών της ενέργειας, οι αποδόσεις της εταιρείας αναμένονται θεαματικές στο επόμενο εννιάμηνο, καθώς μεταξύ άλλων σημειώνεται πως:

Τα κέρδη προ φόρων τόκων και αποσβέσεων αναμένεται να μεταβληθούν οριακά στα 636,2 εκατ. ευρώ, καθώς το ακριβό ευρώ αντιστάθμισε μέρος της αύξησης του κόστους για καύσιμα.


Άρα αφήστε την ανατίμηση των καυσίμων στην άκρη, άλλο είναι το ζήτημα. Ποιο είναι το ζήτημα; Η Ημερησία αναφερόμενη στην συζητούμενη συνεργασία μεταξύ της ΔΕΗ και της Γερμανικής RWE, ερωτά:

Η «Ημερήσια Αγορά Ενέργειας» λειτουργεί εδώ και ενάμιση χρόνο κατά τέτοιο τρόπο, που στην πράξη υποχρεώνει τη ΔΕΗ να αγοράζει ακριβότερα το ρεύμα στη χονδρική απ όσο πουλά το ρεύμα στη λιανική αγορά. Στο πλαίσιο αυτό η οργανική κερδοφορία της επιχείρησης εξατμίστηκε. Τα χρέη της κοντεύουν να ξεπεράσουν το τζίρο και είναι αμφίβολο αν μπορεί μόνη της να χρηματοδοτήσει τις επενδύσεις που εξαγγέλλει. Υπό αυτό το πρίσμα η συνεργασία με τη RWE, ή άλλο μεγάλο οίκο του εξωτερικού - γιατί έχει διαπραγματευτεί ανάλογα σχέδια με 2 ακόμα ομίλους- ίσως να είναι η μόνη λύση. Το θέμα είναι όμως γιατί η κυβέρνηση αφήνει επί τόσα χρόνια τη ΔΕΗ να καταρρέει.


Έλα μου ντε; Αν και δεν είμαι σίγουρος πώς συμβιβάζεται η κατάρρευση της ΔΕΗ με τις προαναφερθείσες αποδόσεις, είναι σχετικά προφανές ότι η ΔΕΗ προικίζεται (εις βάρος των καταναλωτών) για να πωληθεί. Προς όφελος τίνος; Όχι πάντως των καταναλωτών...

Τώρα, προσωπικά δεν θα είχα μεγάλο πρόβλημα με την αύξηση των τιμών της ενέργειας - με λογική κατανομή βαρών μεταξύ των διαφόρων χρηστών, αν στόχος ήταν ο περιορισμός της κατανάλωσης ενέργειας στην χώρα, με προφανή μέτρα εξοικονόμησης και εξορθολογισμού, ιδιαίτερα με δεδομένο ότι η ΔΕΗ είναι ο υπεύθυνος για τις μισές από τις πολύ υψηλές εκπομπές αερίων θερμοκηπίου στην χώρα μας. Σε αυτό το πλαίσιο η ΔΕΗ θα έπρεπε να συμμετέχει οργανωμένα σε ενέργειες και να απαιτεί τον σωστό ενεργειακό σχεδιασμό των κτηρίων, την ενίσχυση της τοπικής παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, την ενημέρωση για τους τρόπους περιορισμού της κατανάλωσης ενέργειας στο σπίτι και στους χώρους εργασίας, την απαγόρευση των λυχνιών πυρακτώσεως για φωτισμό κοκ. Επίσης θα έπρεπε να διαθέτει σοβαρούς πόρους στην έρευνα και την ανάπτυξη προγραμμάτων που θα αφορούσαν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Αυτό θα μπορούσε να το κάνει μια δημόσια ΔΕΗ, η οποία δεν θα είχε υποχρεώσεις προς τους ιδιώτες μετόχους της. Σε αυτήν την περίπτωση πέρα από ένα βασικό ποσό KWh κατά κεφαλήν, θα συμφωνούσα στο να βαράει στα αυτιά τους ενεργειακά σπάταλους. Αλλά μια βαίνουσα προς πλήρη ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ, το μόνο καθήκον που έχει είναι να αυξήσει την κερδοφορία της, κάτι που έρχεται σε αντίφαση με τον περιορισμό της κατανάλωσης, πόσο μάλλον με την εγκατάλειψη ρυπογόνων καυσίμων όπως ο λιγνίτης (τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει σοβαρή τεχνολογία κατακράτηση των σχετικών ρύπων). Αντ' αυτού η κυβερνητική εγκατάλειψη και μια ΓΕΝΟΠ η οποία (όπως έχω σημειώσει παλιότερα - τελευταία παράγραφος) προτιμά να δηλητηριάζεται όλη η Πτολεμαΐδα και οι πέριξ περιοχές (των μελών της συμπεριλαμβανομένων), να συμβάλλει όσο μπορεί στην παγκόσμια υπερθέρμανση, από το να τολμήσει να αρθρώσει πέντε σοβαρές κουβέντες για έναν εναλλακτικό ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας μας και της ΕΕ.

Σημειώνω εδώ, έναν εξαιρετικό και τεκμηριωμένο αντίλογο στις προτεινόμενες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατευθύνσεις ενεργειακής πολιτικής [pdf], από την European Tribune, στα πλαίσια της σχετικής δημόσιας διαβούλευσης. Δυστυχώς αυτή η συζήτηση δεν μοιάζει να αφορά κανέναν εδώ. Εμείς απλώς παρακολουθούμε αυξήσεις χωρίς στόχο, σχεδιαζόμενες επενδύσεις σε λιγνιτικά εργοστάσια στον καθ' ημάς τρίτο κόσμο (Κόσοβο και Βουλγαρία) και ενεργειακή πολιτική με πολιτικό ορίζοντα τετραετίας και οικονομικό στόχο την ενίσχυση διαφόρων υπό εκκόλαψη επιχειρηματιών της ενέργειας.

8.11.07

Ζωνιανά


Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα πολιτικής προστασίας συγκεκριμένων βουλευτών-τοπαρχών σε συγκεκριμένα σόγια, βασίστηκε στην πελατειακότητα του Ελληνικού πολιτικού συστήματος και θέριεψε με την συνενοχή-εμπλοκή μελών της αστυνομίας. Αν αυτό (ή τα εκλογικά αποτελέσματα) δεν μειώσει την επαναστατική αλληλεγγύη σας στους δοκιμαζόμενους αγωνιστές των Ζωνιανών , ίσως σας επηρεάσει το γεγονός ότι στον κύκλο εργασιών των εξαιρετικά κερδοφόρων επιχειρήσεων του εν λόγω κέντρου παραβατικής επιχειρηματικότητας, συμπεριλαμβάνεται η διακίνηση ηρωίνης, η τοκογλυφία, το λαθρεμπόριο όπλων, η προστασία-εκβιασμοί κέντρων και το εμπόριο γυναικών. No Pasaran;

- Είναι κοινότυπο και το λένε όλοι, αλλά ας το επαναλάβουμε και εδώ προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: οι μαφίες και ο πληθυσμός των Ζωνιανών δεν είναι το ίδιο πράγμα. Όλα αυτά έχουν και εκεί συνέπειες. Η τοπική μαφία δεν εδρεύει μόνο στα Ζωνιανά, αλλά και σε άλλα χωριά της περιοχής.

- Η παρότρυνση από τα ΜΜΕ να "κατισχύσει το κράτος" όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στα Ζωνιανά για να "αποκαταστήσει" την κυριαρχία του, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, εκτός και αν θέλουν να γίνει μακελειό για νά 'χουν να ανοίγουν παράθυρα.

- Η γεννητικότητα στην περιοχή είναι σε επίπεδα ρεκόρ. Υπάρχουν πολλά παιδιά τα οποία μεγαλώνουν με πρότυπο τον γκανγκστερισμό και την μαγκιά του κουμπουροφόρου. Οι επιλογές παρουσιάζονται να είναι πτωχός πλην τίμιος βοσκός ή πλούσιος και μάγκας γκάνγκστερ. Μου θυμίζει την παρόμοια κατάσταση στα Αμερικάνικα γκέτο...

- Σε κλειστή κοινωνία 1500 ανθρώπων με δημογραφικό προφίλ Δυτικής Όχθης και πέρα από τις εξ αίματος και τις εξ αγχιστείας συγγένειες, αν βάλει κανείς κουμπαριές και συντεκνιές, όλοι έχουν στενή σχέση με όλους. Είναι απολύτως απίθανο να υπάρξουν άνθρωποι που θα "δώσουν" τον οποιονδήποτε για οποιονδήποτε λόγο.

- Η κάθοδος των ΕΚΑΜ και των Ειδικών Φρουρών, πέρα από τροφή σε μαντιναδολόγους, νεκρούς πιτσιρικάδες και τρομοκρατημένους άσχετους, απέφερε μία τρύπα στο νερό όσον αφορά τον περιορισμό του φαινομένου. Άμα ο άλλος έχει πολιτικές πλάτες και άκρες στην αστυνομία, λοκατζήδες να κατεβάσεις δεν καταφέρνεις τίποτε άλλο παρά να ηρωοποιήσεις τον γκανγκστερισμό και να παραβιάσεις μερικά άρθρα του Συντάγματος στην διαδικασία. Όπως λένε και άνθρωποι που έχουν ασχοληθεί με το θέμα (σε εξαιρετικό άρθρο των Χανιώτικων Νέων για την ουσία του θέματος), η αστυνόμευση δεν είναι η λύση:

...Η μόνη παρέμβαση που έγινε ήταν το 2000 η ίδρυση των Τμημάτων Αστυνομικών Επιχειρήσεων (ΤΑΕ) με 200 ειδικούς φρουρούς, η οποία στην αρχή πιστέψαμε ότι ενδεχομένως να έδινε λύση στο πρόβλημα. Δυστυχώς, δεν κατάφεραν οι υπηρεσίες αυτές να λύσουν το πρόβλημα γιατί δεν είναι πρόβλημα αστυνομικό. Δηλαδή το λάθος της θεώρησης μέχρι τώρα ήταν ότι θεωρούσαμε το πρόβλημα αστυνομικό. Τελικά έχει ευρύτατο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα και με αυτά τα δεδομένα έτσι πρέπει να λυθεί. Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι το μείζον η αποτυχία αστυνομικής επιχείρησης, δεδομένου ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες εκεί είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει επιτυχημένη αστυνομική επιχείρηση με την κλασική έννοια του όρου. Από τη στιγμή που διακυβεύονται ζωές είτε αστυνομικών, είτε πολιτών ενδεχομένως αθώων, μια Αστυνομία μιας δημοκρατικής χώρας, θα πρέπει να το σκέφτεται διπλά αν και με ποιο διακύβευμα αξίζει τον κόπο να επέμβει σε αυτές τις περιοχές. Γεγονός είναι ότι για να αντιμετωπιστεί αυτή τη στιγμή το πρόβλημα της περιοχής αυτής θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας το πώς αντιμετωπίζονται οι συμμορίες που εντοπίζονται όχι μόνο χωρικά αλλά και βάση το τι ασχολούνται, όπως εμπόριο ναρκωτικών, έχοντας υπόψη ότι είναι συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος. Δηλαδή δεν αντιμετωπίζονται απλά μόνο με κατασταλτικές επεμβάσεις ενστόλων αστυνομικών αλλά με κοινωνικές παρεμβάσεις, με επεμβάσεις αστυνομικών μέσα από προανακριτικές διαδικασίες εκμετάλλευσης στοιχείων, πειστηρίων και με τέτοιο τρόπο που να μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τη νομοθεσία που υπάρχει. Ταυτόχρονα να γίνουν κοινωνικές παρεμβάσεις ώστε να πάψει να είναι ενεργό το κοινωνικό υπόβαθρο που δημιουργεί αυτά τα φαινόμενα. Το κοινωνικό υπόβαθρο μιας αλλοτριωμένης αίσθησης καπετανιάς, τσαμπουκά και μιας υποτιθεμένης παλικαροσύνης".


- Σπύρος Δανέλλης: Σπέρνοντας ανέμους θερίζεις θύελλες:

...το φαινόμενο αυτό έχει την ερμηνεία του, που δε μπορεί να είναι αλλού, παρά στο μοντέλο ανάπτυξης που αναδεικνύει τον ατομοκεντρισμό και τον ωφελιμισμό, με στόχο και σκοπό το εύκολο κέρδος.

Έτσι, η εκρηκτική συσσώρευση πλούτου που αρχίζει τη δεκαετία του ’70 με την υπερεντατική ανάπτυξη του τουρισμού, της εντατικής γεωργίας και του εμπορίου, αλλά και πακτωλός των κοινοτικών επιδοτήσεων στην κτηνοτροφία αιγοπροβάτων που, με τον τρόπο που εισέρρευσε, με την ανοχή της Πολιτείας, εκμαύλισε συνειδήσεις, δημιούργησε κοινωνικά παράσιτα που έγιναν πρότυπο για τους εφήβους σε αρκετές ορεινές κυρίως περιοχές, με προεξάρχουσα τον ορεινό Μυλοπόταμο. Αυτά σε συνδυασμό με την επιβολή ενός πρωτοφανούς καταναλωτικού μοντέλου, που συνοδεύει την ξαφνική ευμάρεια, αλλάζουν έντονα το κοινωνικό και πολιτισμικό τοπίο στο νησί...

Δε θα ξεχάσω την απάντηση γέροντα σε καφενείο των Ζωνιανών, παραμονές ευρωεκλογών του 1998, όπου βρέθηκα ως βουλευτής τότε, με συντρόφους μου από το Ρέθυμνο, να ζητάμε ψήφους για το ΣΥΝ: «να σε ψηφίσω. Αλλά αν αύριο σε πάρω τηλέφωνο να μου βγάλεις το γιο απ’ τα κρατητήρια, τι θα κάνεις;»


- Δέκα χρόνια τώρα... Ο Άνθρωπος από την Μαντζουρία, υπενθυμίζει τα όσα γράφονταν πριν από δέκα χρόνια περί "Κρητικής μαφίας".

- Εφημερίδα "Τόλμη" του Ηρακλείου: Τι συμβαίνει στις περιοχές των καρτέλ;:

Με μόλις 100 πρόβατα στη φορολογική τους δήλωση αποκτούν γκαρσονιέρες και πολυτελή διαμερίσματα στο Ηράκλειο, ξενοδοχεία στο Ρέθυμνο και αυτοκίνητα που κοστίζουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ! Ο λόγος για τους πιτσιρικάδες από τα χωριά του Ψηλορείτη, που κυκλοφορούν απειλητικά και προκλητικά μπροστά από μία πολιτεία η οποία εθελοτυφλεί και μια κοινωνία που αδιαφορεί...
...Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες λοιπόν το χρήμα που κυκλοφορεί στη συγκεκριμένη περιοχή της Κρήτης είναι ασύλληπτο. Γίνεται λόγος για εκατομμύρια ευρώ που βέβαια δεν απορρέουν από τις επιδοτήσεις των αιγοπροβάτων που διαθέτουν και εμφανίζουν στη φορολογική τους δήλωση συγκεκριμένες οικογένειες...


- Εικονικές ληστείες και κοκαΐνη:
...«Αγοράζουν ξενοδοχεία στο Ρέθυμνο, ενώ ο καθένας από αυτούς τους νεαρούς έχει 10 και 15 γκαρσονιέρες γύρω από μεγάλο εκπαιδευτικό ίδρυμα της πόλης του Ηρακλείου, χώρια τα πολυτελή διαμερίσματα. 'Ανεργοι νεαροί των 20 ετών κυκλοφορούν με αυτοκίνητα που κοστίζουν ως μεταχειρισμένα 130.000 ευρώ, με τζιπάκια που όμοια τους δεν κυκλοφορούν στη χώρα και που σίγουρα αυτό δεν το δικαιολογούν τα πρόβατα. Πόρσε και Μ6 κυκλοφορούν στους δρόμους του Μυλοποτάμου», δήλωσαν στην «Τ» άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στο Μυλοπόταμο.
«Τρεις οικογένειες κάνουν μεγάλη αναστάτωση. Διακινούν το σύνολο σχεδόν των ποσοτήτων και έχουν αποκτήσει πάρα πολλά χρήματα, ενώ οι φορολογικές τους δηλώσεις δεν ξεπερνούν τις 8.000 ευρώ και αυτά από τις επιδοτήσεις των προβάτων» μας ξεκαθάρισαν.


- Εξαιρετική συλλογή πληροφορίας στο μπλογκ Σαν Παραμύθια.

- Καλύπτουν τις παρεμβάσεις των πολιτικών:

Οι παρεμβάσεις πολιτικών για να πέφτουν στα «μαλακά» παράνομοι από μεγάλες οικογένειες με δύναμη ψήφων, είναι κοινό μυστικό στην Κρήτη και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που τέτοια άτομα, προβάλλουν και καυχώνται για τις σχέσεις τους με πολιτικούς. Κανείς βέβαια, δεν ομολογεί συγκεκριμένα γεγονότα, δεν καταγγέλλει συγκεκριμένα πρόσωπα. «Όποιος έχει να πει κάτι συγκεκριμένο να το πει, όχι να συκοφαντεί» δήλωσε χθες θυμωμένος σε ραδιοφωνικό σταθμό ο τέως βουλευτής Ρεθύμνου και σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιάννης Κεφαλογιάννης ενώ ο επίσης τέως βουλευτής Ηρακλείου του ΠΑΣΟΚ Μάνος Φραγκιαδουλάκης, δήλωσε στην «Π», ότι είχε δεχτεί πιέσεις να κάνει συντεκνιά με μια μεγάλη οικογένεια της περιφέρειας του Ηρακλείου γιατί διέθετε πολλές ψήφους, όμως στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι ο πατέρας του παιδιού που θα βάφτιζε είχε προφυλακιστεί για εμπόριο ναρκωτικών και συμπλοκή με αστυνομικούς.


- Ζωνιανά υπό αστυνομικό έλεγχο:

...Η άφιξη… δημοσιογράφων κυρίως των αθηναϊκών τηλεοπτικών σταθμών που οι περισσότεροι αναγνώρισαν βλέποντάς τους συνοδεύτηκε με εκδηλώσεις φιλοξενίας. Αρκετοί Ζωνιανοί πιστεύουν και δεν το έκρυβαν ότι ακόμη και η αρνητική διαφήμιση καλό κάνει στο χωριό τους. «Με αυτά και με αυτά θα δούμε και κανά τουρίστα» σχολίαζε ένας μεσήλικας καφετζής, βλέποντας το καφενείο του να γίνεται κέντρο Τύπου!

Οι νεότεροι που σίγουρα ξέρουν και τα πιο πολλά απέφευγαν με έξυπνο τρόπο τις περίεργες ερωτήσεις των περίεργων δημοσιογράφων που αύριο, όπως έλεγαν, όταν θα έχει κοπάσει ο θόρυβος, θα τους έχουν όλοι ξεχάσει. Και δεν έχουν άδικο, αφού η εικόνα του χωριού για τους περισσότερους, δεν είναι αυτή που θα ήθελαν οι Ζωνιανοί που απέχουν από τις παράνομες δραστηριότητες...

...Στο χωριό από τα λόγια του προκύπτει να υπάρχει ένας εσωτερικός πόλεμος και να υπάρχει κλίμα τρομοκρατίας. «Ο φιλήσυχος κόσμος δεν μπορεί να μιλήσει στα κακοποιά στοιχεία. Εάν πας να τους πεις κάτι σε θεωρούν ρουφιάνο. Για να μιλήσει κανείς στην Αστυνομία δεν υπάρχει καμία περίπτωση».

Ο ίδιος κάνει λόγο για ένα συνεχές «νταλαβέρι» κακοποιών, βουλευτών και αστυνομίας. «Όλοι οι βουλευτές παίρνουν ψήφους από το χωριό. Αναρωτηθήκατε γιατί δε γίνετε καμία σύλληψη. Εγώ θα σας πω. Επειδή τους ενημερώνουν οι αστυνομικοί» λέει ο Μιχάλης Κάβαλος.

Ο κ. Κάβαλος είναι πατέρας ενός αγοριού 22 ετών, το οποίο μας είπε ότι «το έχει πάντα μαζί του». «Το παιδί μου δεν έμαθε πολλά γράμματα, γιατί δεν του άρεσαν. Τελείωσε το Δημοτικό και στη συνέχεια το πήρα στα πρόβατα».

Μιλώντας για το σήμερα των Ζωνιανών, τους εμπόρους ναρκωτικών, την οπλοκατοχή κοκ, τονίζει ότι δεν συμφωνεί με αυτό που γίνεται στο χωριό του. «Η κτηνοτροφία δεν έχει κέρδος. Η χασισοκαλλιέργεια δίνει όμως εύκολα χρήματα»...

...«Ποιος σας είπε ότι η πλειοψηφία του χωριού ήθελε να γίνει ανεξάρτητη κοινότητα. Αυτό ήταν επιθυμία κάποιων οικογενειών για προφανείς λόγους που πήραν γραμμή από πολιτικούς» μας είπαν οι πελάτες ενός άλλου καφενείου. Αυτές οι οικογένειες σύμφωνα με τα λεγόμενά τους θέλουν να διαφεντεύουν στην περιοχή. «Η άλλη πλευρά δεν θέλει να εκφράσει αντιρρήσεις, γιατί υπάρχει κίνδυνος για βεντέτα».


No Comment:

«Είναι κοινό μυστικό ότι οι κακοποιοί έχουν υψηλή προστασία. Ακόμη κι αν ξεριζώνονται φυτείες, καλλιεργητές δεν πιάνονται. Ακόμη κι αν συμβεί όμως να συλληφθούν, γίνονται παρεμβάσεις από ανθρώπους της εξουσίας για να πέφτουν στα μαλακά».

Νομάρχης Ρεθύμνου Γιώργος Παπαδάκης



«Η Αστυνομία στο Ρέθυμνο συνεχίζει ακόμα και μέχρι σήμερα δυστυχώς να είναι διαβρωμένη στο εσωτερικό της. Όποιες πληροφορίες δίδονται και όποιες επιχειρήσεις σχεδιάζονται στην περιοχή τις μαθαίνουν νωρίτερα στα Ζωνιανά με διαρροές μέσα από την Αστυνομία. Έχουν διασυνδέσεις και αυτό είναι το λυπηρό. Το αποτέλεσμα είναι να στήνουν πάντα ενέδρα στους αστυνομικούς για τη ματαίωση οποιασδήποτε επιχείρησης. Πρέπει να επέμβει η Πολιτεία».

Πρώην νομάρχης Ρεθύμνου Μανώλης Λίτινας


Να εκφράσω την βεβαιότητά μου ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν ως εξής: Θα μείνουν για λίγο διάφορες αστυνομικές μονάδες, θα καεί κανένα χασισοχώραφο, θα συλληφθεί κανένας καταζητούμενος, θα φύγουν σε λίγους μήνες όλοι αυτοί, ο πανελλήνιος Τύπος σε μια εβδομάδα το πολύ (αν δεν υπάρξουν άλλα ντράβαλα) θα ασχοληθεί με άλλα φλέγοντα και θα ξεχάσει το θέμα μέχρι να ξαναέχουμε κάποιο νεκρό, η κατάσταση σε κανένα χρόνο θα συνεχιστεί ως έχει, οι γνωστοί κομματάρχες θα συνεχίσουν να καλύπτουν τους ψηφοφόρους τους, η αστυνομία σιγά-σιγά θα περιέλθει στην προτέρα κατάσταση, οι δουλειές θα ξανασυνεχιστούν, η περιοχή θα συνεχίσει να έχει μηδενικές υποδομές και οι νέοι μηδενικές εναλλακτικές λύσεις και όλα θα είναι σαν πρώτα. Αυτό γιατί είναι πολλά τα λεφτά (και πιθανόν πολλά τα λεφτά που αποτέλεσαν το έναυσμα όλων αυτών): μιλάμε για "κύκλους εργασιών" συνολικά που μάλλον μετριούνται στις εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ ετησίως. Η συνεισφορά της ορεινής Κρήτης στην μαύρη οικονομία θα παραμείνει μακροπρόθεσμα υψηλή, βοηθώντας έτσι τον κ. Αλογοσκούφη να διεκδικήσει και την αναγνώριση του υπόλοιπου 16% της μαύρης αύξησης του ΑΕΠ από την ΕΕ. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Μια κουλτουριάρικη κατακλείδα: η όλη φάση είναι έκφανση της μετωπικής σύγκρουσης του προνεωτερικού με το μετανεωτερικό στην Ελληνική κοινωνία, πάνω στην Παράκαμψη της Νεωτερικότητας και με την ολισθηρότητα του νέου καταναλωτικού προτύπου. Η Παράκαμψη αυτή, περισσότερο κι από το πέταλο του Μαλλιακού, είναι τόπος μοιραίος για άπειρα νεοελληνικά δράματα, εξευτελισμούς και κοινωνικές τραγωδίες.

(ΥΓ. Ωραίες οι καλές προθέσεις, αλλά ειλικρινά δεν κατανοώ τι περιμένει κανείς να πετύχει από αυτήν εδώ την πρωτοβουλία; Δηλαδή αν υπογράψουν πολλοί ξαφνικά θα αλλάξει η νοοτροπία της οπλοκατοχής; Πρόκειται για κάλεσμα να αυτοαφοπλιστούν οι μπλόγκερ; Ποιος είναι ο στόχος δηλαδή; Όντως "αυτοί" πυροβολούνε κι εμείς πληκτρολογούμε, αλλά αυτό δεν είναι κάλεσμα σε κάποια δράση, είναι διαπίστωση. Επίσης το αίτημα έχει ικανοποιηθεί προκαταβολικά, μια και η οπλοφορία και η οπλοχρησία είναι ήδη παράνομες στην χώρα μας. Τι ακριβώς θα κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις υπογραφές;)

24.10.07

Φωτιές - (σχεδόν) ίδια γεύση


Μεγάλες φωτιές, στην Νότια Καλιφόρνια, έχουν κάψει γύρω στα 1000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περί τα 1300 σπίτια και επιχειρήσεις, έχουν εκκενωθεί από τα σπίτια του 1.000.000 σχεδόν άνθρωποι και 17.000 σπίτια. Οι αριθμοί μεγαλώνουν με την ώρα.

Ο κυβερνήτης, υπόσχεται αρωγή στους πυρόπληκτους και μέμφεται τον στρατηγό εχθρό άνεμο:

Gov. Arnold Schwarzenegger: "And we have to do everything we can to help these people to get back on their feet as quickly as possible, that's why we all are here today so that we can work together and really provide as much help as possible. But first, we have to just pray that the wind slows down because the wind is our number one enemy right now and the dry weather. So we hope that these conditions -- weather conditions -- change as quickly as possible."


Οι πυρκαγιές φαίνεται πως προκλήθηκαν από τα καλώδια του ηλεκτρικού δικτύου, αλλά και κάποιες (από τα 15 μέτωπα) από εμπρησμό:

Some of the fires appeared to have been started by downed power lines, but a few were thought to have been caused by arson.


Οι κάτοικοι έπιαναν φτυάρια και μάνικες για να σώσουν ότι μπορούσαν:

Dozens of men, women and children in Canyon Country, north of Los Angeles, on Monday grabbed shovels and garden hoses and fought flames creeping up a canyon within 50 feet of their homes.


Παρότι έχουν έρθει ενισχύσεις από άλλες πολιτείες, από τον στρατό και από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση (που δεν θέλει να έχει άλλη μία Κατρίνα - άσε που εδώ οι πληγέντες είναι μεσαία τάξη και λευκοί) και η περιοχή έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (disaster zone), οι πυροσβέστες είναι εξαντλημένοι και αποκαρδιωμένοι. Επικεφαλής της πυροσβεστικής διεκτραγωδεί την έλλειψη προετοιμασίας της πολιτείας, και την ανάγκη για περισσότερα εναέρια μέσα πυρόσβεσης:

Most blistering in his critique was the head of Orange County's fire authority, who said a quick deployment of aircraft could have corralled the massive blaze his crews were fighting near heavily populated Irvine.

"It is an absolute fact, had we had more air resources we would have been able to control this fire," Chief Chip Prather told reporters.


Για το θέμα της εναέριας πυρόσβεσης, πολίτες καταγγέλλουν την εσκεμμένη και ύποπτη μη-χρήση μεγάλων πυροσβεστικών αεροπλάνων, ενώ η πολιτεία της Καλιφόρνια, σε επίδειξη προνοητικότητας, είχε πολύ πρόσφατα απολύσει τους εποχικούς της πυροσβέστες και αναγκάστηκε να επαναπροσλάβει όσο το δυνατόν περισσότερους. Από την άλλη, κάποιοι λένε πως η πολιτεία της Καλιφόρνια είχε δαπανήσει αρκετά χρήματα στην βελτίωση των πυροσβεστικών της υποδομών (μετά την προ τετραετίας πύρινη καταστροφή, όπου είχαν καεί 22 άνθρωποι). Οι κύριοι υπαίτιοι για την έκταση των πυρκαγιών λέγεται (βλ. άλλο σχετικό άρθρο) πως είναι η λάθος πολιτική πυρόσβεσης, οι ελάχιστες βροχές πέρυσι τον χειμώνα, η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας και η επέκταση της κατοικίας μέσα στα δάση:

The trend to more superhot fires, experts say, has been driven by a century-long policy of the US Forest Service to stop wildfires as quickly as possible. The unintentional consequence was to halt the natural eradication of underbrush, now the primary fuel for megafires.

Three other factors contribute to the trend, they add. First is climate change marked by a 1-degree F. rise in average yearly temperature across the West. Second is a fire season that on average is 78 days longer than in the late 1980s. Third is increased building of homes and other structures in wooded areas.


Η γερουσιαστής Μπόξερ πάντως, υποστήριξε πως το γεγονός ότι η εθνοφρουρά της Καλιφόρνια είναι στο Ιράκ, μειώνει τις δυνατότητες συνεισφοράς της στην αντιμετώπιση της καταστροφής:

California Democratic Sen. Barbara Boxer complained on Capitol Hill Tuesday that the ability of the state's National Guard to respond to disasters like the fires has been compromised because too much of its equipment and personnel are committed in Iraq.


Κάποιοι ντόπιοι αρνούνται να εκκενωθούν:

San Diego Mayor Jerry Sanders said a state of emergency exists for every city in the county. Sanders called upon county residents to "make sure your neighbors are safe" and "respond just as quickly and just as safely" as they can to mandatory evacuation orders.

But some would not go.

"I heard the cops come by and I just ducked," Ken Morris, who stayed at his rural San Diego County home to rescue his horses. "I had a beer and waited it out."


Από την άλλη, υπάρχει και μια γενικότερη ταξική αποστροφή εναντίον κάποιων από τους πυρόπληκτους και επικρέμεται η ερώτηση "γιατί να πληρώνω εγώ για να γλιτώσω τον κάθε ηλίθιο πλούσιο που πάει και κτίζει μέσα στο δάσος"...

Αλλά με τα δικά μας υπάρχει μία σημαντική διαφορά. Εκεί υπάρχει ένας νεκρός, εδώ είχαμε 63.

18.10.07

Κοινοβουλευτικός έλεγχος από διαδικτύου

Με δεδομένο ότι τα ηλεκτρονικά μέσα (με εξαίρεση το κανάλι της βουλής) δεν ασχολούνται με τετριμμένα πράγματα όπως οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες, οι ερωτήσεις και τα νομοσχέδια, θα μπορούσε κανείς να προσπαθήσει να μάθει για την δραστηριότητα των κομμάτων διαδικτυακά.

Το ίδιο το σάιτ της Βουλής είναι δύσχρηστο, κακά οργανωμένο και συνεπώς χαοτικό. Οι πληροφορίες και η ενημέρωση που θα ενδιέφεραν κάποιον βρίσκονται εδώ, όπου περιλαμβάνονται και τα Πρακτικά των συνεδριάσεων (χωρίς θεματική κατηγοριοποίηση και παραπέμποντας σε τεράστια αρχεία κειμένων χωρίς καν anchors), ενώ η καλύτερη σχετικά παρουσίαση υπάρχει στα Νομοσχέδια, όπου όμως δεν υπάρχουν επαρκή περιγραφικά πεδία (π.χ. κόμμα που καταθέτει, σύνοψη της αιτιολογικής έκθεσης, ψηφοφορία σε περίπτωση ψηφισθέντα νόμου κοκ) και πρέπει να φτάσει κανείς να ανοίξει τα σχετικά pdf για να πάρει χαμπάρι περί τίνος πρόκειται.

Έξω από τον ιστοχώρο της Βουλής, τα πράγματα είναι σχετικά λίγα:

Πρώτος σταθμός το "στης Βουλής τα Έδρανα", "βήμα πληροφόρησης και διαλόγου του κοινοβουλευτικών συντακτών", το οποίο προσφέρει ενημέρωση και συστηματικές παρουσιάσεις θεμάτων σχετικών με την Βουλή. Χρησιμότατος είναι ο κατάλογος των σάιτ των βουλευτών που δημοσίευσε πρόσφατα, όπου υποθέτει κανείς μπορεί να μάθει ο πολίτης σχετικά με την προσωπική νομοθετική δραστηριότητα κάθε βουλευτή.

Δύο κόμματα του κοινοβουλίου παρουσιάζουν την κοινοβουλευτική τους δραστηριότητα διακριτά και αναλυτικά: πρόκειται για το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Και εδώ τα περιγραφικά πεδία και η θεματική επεξεργασία είναι ανύπαρκτα, αλλά τουλάχιστον μαθαίνει κανείς τα θέματα με τα οποία έχει καταπιαστεί κάθε κόμμα στην βουλή. Υπο κατασκευή είναι και οι αντίστοιχες σελίδες του ΛΑΟΣ (χρησιμοποιούν τα καταραμένα frames, οπότε δεν έχει νόημα η άμεση παραπομπή - είναι > βουλή > ερωτήσεις βουλευτών). Δεν κατόρθωσα να βρω αντίστοιχες σελίδες της ΝΔ ή του ΚΚΕ. Αν υπάρχουν και μου διέφυγαν ας τις παραθέσει κάποιος στα σχόλια για να τις προσθέσω στην ανάρτηση.

Ακόμα και η απλή ανάγνωση τίτλων δίνει μια ιδέα του όγκου και της θεματολογίας της κοινοβουλευτικής δουλειάς των κομμάτων (ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ όπου παρατίθενται στον κατάλογο οι τίτλοι και όχι οι ερωτώντες). Μικρή περιήγηση έδειξε ότι για το θέμα της προστασίας των καταναλωτών από τις τράπεζες π.χ. (για το οποίο ξεκίνησε τον αγώνα ο Old Boy), υπάρχουν ένα προτεινόμενο νομοσχέδιο από το ΠΑΣΟΚ και μία επίκαιρη ερώτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πιθανόν και άλλα... Γενικά από την βουλή περνάνε πολλά θέματα γενικού και τοπικού ενδιαφέροντος τα οποία δεν φτάνουν ως τα μέσα - και τα οποία είναι πιθανόν να αποτελέσουν αρχικό μπούσουλα για όσους θέλουν να "σηκώσουν" ένα θέμα διαδικτυακά π.χ.

16.10.07

Διαδικτυακά ανάλεκτα

Μια παρουσίαση μερικών πραγμάτων από το διαδίκτυο που μου κίνησαν το ενδιαφέρον τελευταία:

- Μια καινούρια μέθοδος εκμετάλλευσης της αιολικής ενέργειας, φτιαγμένη για μικρές κλίμακες χρήσης (οικιακή) και φτηνή, προκειμένου να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στον Τρίτο Κόσμο. Παρατηρώντας πως δεν υπάρχει καμία αιολική εφαρμογή που να παράγει ενέργεια σε κλίμακες μικρότερες των 50 Watt, ο Σων Φραίυν έφτιαξε ένα μηχανισμό με παλλόμενο ιμάντα που είναι 10 με 30 φορές ενεργειακά αποδοτικότερος από τους κλασσικούς αεροστροβίλους.

Ο Frayne οραματίζεται πως το Windbelt θα κοστίζει μερικά δολάρια και θα αντικαταστήσει τις λάμπες κηροζίνης στα σπίτια στην Αϊτή. "Η κηροζίνη βγάζει καπνό και δημιουργεί κινδύνους πυρκαγιάς", λέει ο Peter Haas, ιδρυτής της Appropriate Infrastructure Development Group, που βοηθά τους κατοίκους των αναπτυσσόμενων χωρών να αποκτήσουν περιβαλλοντικά βιώσιμη πρόσβαση σε καθαρό νερό, αποχέτευση και ενέργεια. "Αν διαδοθεί η καινοτομία του Σων, οι ντόπιοι θα μπορούν να την επιδιορθώσουν. Αν χαλάσει ένας ηλιακός πίνακας, η οικογένεια έχει μπει μέσα το κόστος του"


- Φωτογραφίες από τα προεόρτια και τις ημέρες της Σοβιετικής Επανάστασης

- Εικόνες από το Cassini, με αφορμή τα δέκα χρόνια περιπλάνησής του πέριξ του Κρόνου (το πρόγραμμα Cassini-Huygens)

- Οι προοπτικές της ανθρώπινης αντιγήρανσης

- Οι σπίνοι, ο γλωσσολόγος Τσόμσκυ, ένα γονίδιο που εμπλέκεται εμμέσως πλην σαφώς στην γλωσσική ικανότητα (το FOXP2) και η εξελικτική θεωρία - σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο για την εξέλιξη της γλώσσας

- Ψυχροπολεμιστές και επιφανή μέλη του Αμερικανικού κατεστημένου της εξωτερικής πολιτικής, στέλνουν επιστολή στον Μπους για την ανάγκη αναπροσαρμογής της στάσης των ΗΠΑ, ενόψει της επικείμενης τον Νοέμβριο συνδιάσκεψης για το Μεσανατολικό, προκειμένου να επιτευχθεί μια διαρκής ειρήνη στην Παλαιστίνη. Οι προτάσεις είναι εντυπωσιακές, αν λάβει κανείς υπόψη το ποιοι συνυπογράφουν:

* Δύο κράτη με σύνορα βασισμένα σε εκείνα της 4ης Ιουνίου του 1967, με μικρές αμοιβαίες και συμφωνημένες παραλλαγές, εκφρασμένες σε ανταλλαγές εδαφών σε αναλογία 1:1
* Η Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα δύο κρατών, με τις Εβραϊκές γειτονιές να είναι υπό Ισραηλινή κυριαρχία και τις Αραβικές υπό Παλαιστινιακή
* Ειδικές διευθετήσεις για την Παλιά Πόλη, που θα παρέχουν σε κάθε πλευρά τον έλεγχο των αντίστοιχων ιερών τους τόπων και την ανεμπόδιστη πρόσβαση των δύο κοινοτήτων σε αυτούς
* Λύση στο πρόβλημα των προσφύγων συμβατή με την λύση των δύο κρατών, που ικανοποιεί την βαθιά αίσθηση αδικίας εις βάρος των Παλαιστινίων και τους παρέχει ουσιώδη χρηματική αποζημίωση και βοήθεια για την επανεγκατάσταση
* Μηχανισμοί ασφαλείας που θα ικανοποιούν την ανησυχία του Ισραήλ για την ασφάλειά του ενώ θα σέβονται και την Παλαιστινιακή εθνική κυριαρχία


Με κάθε είδους προβλήματα και απόντες την Χαμάς και το Ιράν, την Συρία, και έντονες αντιδράσεις και μέσα στο Ισραήλ (63% των Ισραηλινών δεν δέχονται οιονδήποτε συμβιβασμό για την Ιερουσαλήμ, 68% είναι εναντίον της μεταφοράς των Αραβικών συνοικιών της Ιερουσαλήμ υπό παλαιστινιακή διοίκηση και 61% πιστεύει πως μόνο το Ισραήλ θα πρέπει να ελέγχει τους Ιερούς Τόπους), οι πιθανότητες επιτυχίας της συνδιάσκεψης είναι περιορισμένες - αλλά το τι θα συνιστά επιτυχία ποικίλλει ανάλογα με τον ποιον ρωτάς. Η ιδέα πάντως ότι οι ΗΠΑ μπορεί να είναι και ο βασικός διοργανωτής τέτοιων συνδιασκέψεων και να μην υπάρχει βαθύς σκεπτικισμός για την ουδετερότητα του διοργανωτή από αραβικής πλευράς, μου φαίνεται παράλογη.

15.10.07

Μπλαντ εντ Γκορ και το περιρρέον Κλίμα που ήταν στραβό και το τρώει κι ο γάιδαρος



Η πρόσφατη βράβευση του τέως αντιπροέδρου των ΗΠΑ με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης για την καμπάνια του εναντίον της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής (μαζί με την Διεθνή Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή - IPCC - του ΟΗΕ), με αφήνει με ανάμικτα συναισθήματα. Από την μια ο Γκορ έχει παίξει όντως έναν σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια μεταστροφής των πολιτών των ΗΠΑ (κυρίως) σε ό,τι αφορά την αναγνώριση του επείγοντος χαρακτήρα της άμεσης δράσης για την άμβλυνση των επιπτώσεων της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής - και οι πολίτες των ΗΠΑ είναι ένα κρισιμότατο κοινό για να πεισθεί, αν θέλουμε να γίνει κάτι παγκοσμίως, και υπό τον συνεχή, μέχρι πρόσφατα, βομβαρδισμό των διαφόρων μηχανισμών εταιρικής παραπληροφόρησης (όρα π.χ. Exxon-Mobile). Οι λύσεις που προτείνει μου φαίνονται υπεραισιόδοξες, αλλά όπως και να έχει η απόφαση των Νορβηγών, δηλώνει την, έστω και καθυστερημένη, γενικευμένη αποδοχή της ιεράρχησης της κλιματικής αλλαγής ως ένα από τα μείζονα περιβαλλοντικά προβλήματα (το μείζον πρόβλημα μάλλον) της εποχής μας.

Από την άλλη, επειδή πρόκειται για Νόμπελ Ειρήνης, η βράβευση του Γκορ περιέχει ένα οξύμωρο. Ο Αλ Γκορ ως πολιτικός, πριν από την μετατροπή του σε περιβαλλοντικό ιεροκήρυκα, υπήρξε ένας από τους ιέρακες της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από την εποχή της εισβολής στην Γρενάδα και του βομβαρδισμού της Λιβύης (μεταξύ άλλων):

In the [1988] campaign, Mr. Gore has strongly defended the invasion of Grenada, the bombing of Libya, non-weapon aid to the Nicaraguan rebels and re-registration of Kuwaiti oil tankers under the American flag for the purpose of providing them United States naval protection.


Υποστήριξε τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου (μάλιστα για εξαιρετικά ιδιοτελείς λέγεται λόγους), ενώ ήταν συνένοχος ως αντιπρόεδρος των ΗΠΑ στην επιβολή καταστροφικών για τον Ιρακινό λαό κυρώσεων, που οδήγησαν σε εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, με ρυθμούς που μόνο μετά από την εισβολή στο Ιράκ ξεπεράστηκαν (προς τιμή του ο Γκορ ήταν εναντίον της εισβολής στο Ιράκ, σε μια εποχή που πλείστοι όσοι Δημοκρατικοί πολιτικοί, συμπεριλαμβανομένου και των Κλίντον, την υποστήριζαν σθεναρά).

Ως εκ τούτου, επειδή μιλάμε για Νόμπελ Ειρήνης και επειδή τα θύματα των επεμβάσεων τις οποίες ο Γκορ υποστήριξε ή συνδιαχειρίστηκε είναι μυριάδες, είναι λίγο δύσκολο να μην νιώσει κανείς μια ανατριχίλα για την εφετινή επιλογή της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ (ως προς το σκέλος του Γκορ - η IPCC είναι αξιότατη).




Ως προς την IPCC, αξίζει να σημειωθεί ότι οι πάντα μετριοπαθείς εκτιμήσεις της ενδέχεται να είναι υπερβολικά αισιόδοξες. Τόσο ως προς την θερμοκρασία και τον ρυθμό τήξης των πάγων της Αρκτικής:

Free Image Hosting at allyoucanupload.com

...όσο και σχετικά με τον ρυθμό αύξησης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, ο οποίος "από το 2000 και μετά ήταν υψηλότερος από κάθε σενάριο με εντατικές χρήσεις ορυκτών καυσίμων από όσα είχε αναπτύξει στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το IPCC"...

...όσο και σχετικά με την άνοδο της στάθμης των θαλασσών, η οποία το 2006 ήταν ταχύτερη από το μέγιστο προβλεπόμενο της έκθεσης του IPCC το 2001...




Υποθέτω πάντως ότι το βραβείο Ig-Nobel για το περιβάλλον θα έπρεπε να έχει πάει στην Ελληνική κυβέρνηση, η οποία ενώ δήλωνε μέσω της Υπουργού Εξωτερικών πως:
"Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αλλαγή του κλίματος δεν μπορεί πλέον να ιδωθεί ως ένα απομονωμένο περιβαλλοντικό θέμα. Δεν είναι μόνο θέμα περιβαλλοντικής συνείδησης. Δεν είναι καν μια περιβαλλοντική ανάγκη. Είναι μια απειλή που αγγίζει τα πάντα. Και πρέπει να την αντιμετωπίσουμε ως τέτοια.

Είναι ζήτημα ηθικής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ζήτημα ανθρώπινης ασφάλειας και πιθανό αίτιο μελλοντικών συγκρούσεων"...


... και ενώ ο Πρωθυπουργός επαύξανε:

"Για την προστασία του περιβάλλοντος και τη μείωση των εκπομπών αερίων έχουμε αρχίσει την υλοποίηση του πρώτου εθνικού μας προγράμματος" ανάφερε ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής μιλώντας το μεσημέρι σε εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας "Κωνσταντίνος Καραμανλής" με θέμα "Κλιματική αλλαγή - ενεργοί πολίτες για το μέλλον του πλανήτη", στην οποία κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Αλ Γκορ. "Χρειάζεται να υπερβούμε τους εαυτούς μας και την Ιστορία, καθιστώντας σύμμαχους στην τιτάνια μάχη για τη σωτηρία του πλανήτη, τους νέους όλου του κόσμου και της Ελλάδας", τόνισε ο πρωθυπουργός.

Ο κ.Καραμανλής, ενόψει των δυσοίωνων προβλέψεων των επιστημόνων για τις κλιματικές αλλαγές στον πλανήτη, έθεσε την πολιτική για την προστασία του περιβάλλοντος ως κεντρική επιλογή της κυβέρνησης, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Εθνικού Προγράμματος για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι των "27".

"Η πολιτική μας καθοδηγείται από το γεγονός ότι πλέον δεν έχουμε την πολυτέλεια - για να μην πω την τρέλα - να αντιμετωπίζουμε την ανάπτυξη και το περιβάλλον ως διαφορετικά μεταξύ τους πεδία», τόνισε...


... ταυτόχρονα έχει ήδη υπερκαλύψει το όριο αύξησης εκπομπών αερίων θερμοκηπίου για το 2010 από το 2005, κτίζει νέα λιγνιτικά εργοστάσια, δίνει άδειες για ιδιωτικά λιθανθρακικά και λιγνιτικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και μοιάζει να μην πολυενδιαφέρεται για τις δικές τις διεθνείς και Ευρωπαϊκές δεσμεύσεις.

Αλλά αν οι επιχειρήσεις ενέργειας, η ΔΕΗ και η Ελληνική κυβέρνηση είναι γνωστό το πού γράφουν το περιβάλλον, οι συνδικαλιστικοί φορείς θα όφειλαν να είναι προσεκτικότεροι. Με κατάπληξη διάβασα ανακοίνωση της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ η οποία, μεταξύ άλλων ορθών, ανέφερε το εξής απίστευτο:

Η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ – ΚΗΕ εκφράζει την κάθετη και ριζική αντίθεση της:
...
· Στην απαράδεκτη εκτόπιση του λιγνίτη και την αντικατάστασή του από λιθάνθρακα. Ο λιγνίτης αποτελεί το εθνικό μας καύσιμο και σε καμία περίπτωση δεν θα δεχτούμε την μείωσή του (η μελέτη της BOOZ ALLEN ΗAMILTON προβλέπει τη μείωση του από το 62% που συμμετέχει σήμερα στην παραγόμενη ενέργεια στο 7 – 23% έως το 2020!!)


Πάμε καλά;

13.10.07

Βίβα Λα Ρεβολουσιόν λοιπόν

Ο σ. Old Boy, σε ανάρτησή του με τίτλο Βίβα Λα Ρεβολουσιόν, καλεί τους ενδιαφερόμενους μπλόγκερ (και όσους συχνάζουν γενικότερα υποθέτω σε ηλεκτρονικά μετερίζια), σε κινητοποίηση για την περαιτέρω δημοσιοποίηση και δράση εναντίον 14 καταχρηστικών όρων και πρακτικών των εν Ελλάδι τραπεζών. Δεν είμαι σίγουρος για την μορφή αυτής της κινητοποίησης (πέρα από την διάδοση της καταγγελίας), αλλά όπως και να έχει οτιδήποτε τα χώνει μερικώς ή συνολικώς στο τραπεζικό μας σύστημα και την δράση του ως κράτος εν κράτει, έχει την αμέριστη συμπαράστασή μου (παρότι και ο ίδιος ο Old Boy αναγνωρίζει πως σε τελική ανάλυση καλλιεργεί ρεφορμιστικές και οπορτουνιστικές αυταπάτες που αναστέλλουν τη ριζοσπαστικοποίηση και εγκλωβίζουν λαϊκές μάζες σε επιζήμιες για το παρόν και το μέλλον του λαϊκού κινήματος αυταπάτες - αλλά αμαρτία εξομολογηθείσα ουκ έστιν αμαρτία) και αναμένω οδηγίες.

Αναμένοντας έχω να σας μεταφέρω όμως τα όσα περί της εξασθένησης της κερδοφορίας των τραπεζών στην χώρα μας προειδοποίησε ο Διευθύνων Σύμβουλος της Eurobank κ. Νικόλαος Νανόπουλος, ο οποίος επισήμανε:

'...οποιαδήποτε κάμψη στην κερδοφορία ή αμφισβήτηση της ευρωστίας μιας τράπεζας θα μπορούσε να κλονίσει την εμπιστοσύνη των αποταμιευτών και καταθετών στην τράπεζα αυτή, δημιουργώντας προβλήματα στην εύρυθμη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, αλλά και της οικονομίας συνολικά.

"Η υψηλή, υγιής κερδοφορία είναι απαραίτητη προϋπόθεση, ώστε να μπορέσουν οι τράπεζες να ανταποκριθούν στις ανάγκες της οικονομίας, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών για ανάπτυξη και πρόοδο, γεγονός που αναμφισβήτητα ωφελεί το κοινωνικό σύνολο. Χωρίς κερδοφορία, είναι δύσκολο να υπάρξει σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Χωρίς σταθερότητα και εμπιστοσύνη, είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει ανάπτυξη", τόνισε ο κ.Νανόπουλος...'


Έτσι υποψιάζομαι ότι σύμφωνα με την λογική αυτή, κάθε πρακτική, όσο τοκογλυφική και άδικη και να είναι δεν θα πρέπει να μας ανησυχεί, αφού τα λεφτά αυτά που μας υπεξαιρούνται (ατιμωρητί, και αναντίστοιχα προς οιαδήποτε χώρα της Δύσης επισημαίνω εγώ) τελικά πάλι για μας δουλεύουν. Το εύρος των επιτοκίων, οι καταχρηστικές πρακτικές κοκ αναμφισβήτητα οφελούν το κοινωνικό σύνολο - που είναι άλλωστε ο βασικός στόχος των τραπεζών μας. Στα πλαίσια αυτά και οι 14 παρατυπίες που καταγγέλλει ο Old Boy, πιθανόν τελικά για το δικό μας καλό να συμβαίνουν και να γίνονται. Το ότι οι τράπεζες στην Δύση δεν μετέρχονται τέτοιων πρακτικών και δεν εμφανίζουν τις αυξήσεις κερδοφορίας των δικών μας εδώ, οφείλεται στο ότι είναι κουτόφραγκοι και κορόιδα και δεν θα μας μάθουν εμάς πώς να κάνουμε τράπεζες, διότι εδώ είναι Μπαλκάνια και δεν είναι παίξε γέλασε.

Για τα περαιτέρω εκκρεμούν ιδέες για δράση... Μήπως η Σαλάτα (ή εσύ αγαπητέ αναγνώστη) έχει καμιά εικαστική ιδέα;

24.9.07

Η Λίστα

Γενικά δεν είμαι της προώθησης Δελτίων Τύπου, μερικές φορές όμως το αντικείμενο που παρουσιάζεται έχει τόσο ενδιαφέρον, ώστε νιώθω το καθήκον να το προβάλλω.

Από την 1η Μπιενάλε της Αθήνας / Destroy Athens, έλαβα λοιπόν το παρακάτω Δελτίο Τύπου σχετικά με ένα έργο που αφορά πιστεύω όλη την ΕΕ. Πρόκειται για την Λίστα, που είναι ακριβώς αυτό που λέει: Μια απλή λίστα με τα ονόματα των νεκρών εκείνων που σκοτώθηκαν προσπαθώντας να μπουν στο "Φρούριο Ευρώπη" από το 1993. Τέτοιες υπομνήσεις εν εξελίξει δραμάτων είναι καλό να έχουν κάποια προβολή, πόσο μάλλον που υποψιάζομαι πως ένας όχι μικρός αριθμός ανθρώπων στην λίστα πνίγηκε, ανατινάχθηκε ή πάγωσε μέχρι θανάτου σε δικό μας εθνικό χώρο. Είναι επίσης μια υπόμνηση για το παράλογο της σημερινής κατανομής πλούτου, κατά την γνώμη μου, κατανομή γέννημα της αποικιοκρατίας και κατανομή από την οποία ωφελούμαστε (σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας φυσικά) όλοι εμείς εδώ.

Το Δελτίο Τύπου έχει ως εξής:

Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.00, στην αίθουσα της Ε.Σ.Η.Ε.Α., η Μπιενάλε της Αθήνας και η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» διοργανώνουν εκδήλωση, όπου θα παρουσιαστεί το έργο των Banu Cennetoglu και Huib Haye van der Werf, «Η λίστα», με το οποίο οι καλλιτέχνες συμμετέχουν στην 1η Μπιενάλε της Αθήνας 2007 Destroy Athens.

«Η λίστα» είναι ακριβώς ένας κατάλογος των 8.855 τεκμηριωμένων θανάτων ανθρώπων που προσπάθησαν να διασχίσουν ως μετανάστες και παρανόμως, τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το χρονικό διάστημα 1993 - 2007, βασισμένη σε στοιχεία της οργάνωσης UNITED for intercultural action.

Το έργο θα παρουσιάσουν η Μπανού Τσενέτογλου, ο δημοσιογράφος των «ΝΕΩΝ» κ. Μιχάλης Μητσός, οι επιμελητές της 1ης Μπιενάλε της Αθήνας Ξένια Καλπακτσόγλου, Poka-Yio και Αυγουστίνος Ζενάκος, ενώ θα παραστούν εκπρόσωποι της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. και της Διεθνούς Αμνηστίας.

Στη συνέχεια, το έργο θα δημοσιευτεί στην πλήρη μορφή του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», στο φύλλο της 28ης Σεπτεμβρίου. Είναι η πρώτη φορά που ένα έργο τέχνης εκτίθεται στο κοινό μέσω της δημοσίευσής του σε μία εφημερίδα.

«Η λίστα» είναι ένα από τα 58 έργα που απαρτίζουν την έκθεση Destroy Athens, η οποία φιλοξενείται στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, ως τις 18 Νοεμβρίου 2007.

Η εκδήλωση είναι ανοικτή στο κοινό.

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου, 19.00

Αίθουσα Ε.Σ.Η.Ε.Α., Ακαδημίας 20, Αθήνα

Πληροφορίες: 210 5232222, www.athensbiennial.org

20.9.07

Μετεκλογικά

Κλινήρης (ο ιός της επιτυχίας), επιχειρώ να καταγράψω μερικά πράγματα.

1. Για την αποχή, τάχω πει και τάχω ξαναπεί (και πάλι χθες, εκτός έδρας): οι ζώντες και διαμένοντες στην Ελλάδα που έχουν δικαίωμα ψήφου δεν μπορεί να είναι παραπάνω από 8.500.000. Η πραγματική αποχή δεν ξεπέρασε λοιπόν το 15%, μεγαλύτερη κατά 3% περίπου από τις περασμένες εθνικές εκλογές, αλλά μικρότερη κατά 3% από τις περασμένες νομαρχιακές. Σε σχέση με τις περασμένες εθνικές εκλογές ψήφισαν ~215.000 λιγότεροι, ενώ ~30.000 περισσότεροι ψήφισαν άκυρο / λευκό. Αν θέσει κανείς ως βάση αυτό το (χονδρικό και πιθανόν υπερβολικό) "8.500.00 εν Ελλάδι διαμένοντες και ζώντες (και μη-διπλοεγγεγραμμένοι) ψηφοφόροι", το ποσοστό επί του πραγματικού εκλογικού σώματος που έλαβε η ΝΔ είναι ~35-36%, το ΠΑΣΟΚ 32-33%. Το οποίο δεν είναι ιλιγγιώδες αλλά παραμένει άνετα πλειοψηφικό σαν άθροισμα, δυστυχώς. Όπως και νάχει, η πλειοψηφία, εικάζω, όσων δεν πάνε να ψηφίσουν δίνει εν λευκώ εξουσιοδότηση για να τους κυβερνούν επειδή δεν μπορούν να πάνε να ψηφίσουν ή βαριούνται - είναι αδιευκρίνιστο το ποσοστό των όσων απέχουν από άποψη.

2. Διακινδυνεύοντας την μήνι του ΚΚΕ και αθροίζοντας τα ποσοστά ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (και της ευρύτερης αριστεράς και της οικολογίας) διακρίνει κανείς μια μικρή στροφή του εκλογικού σώματος προς τα "αριστερά", 4-5 μονάδες (που είναι δραματικότερη στις μικρές ηλικίες πάντως και στα αστικά κέντρα). Αυτό είναι απλά μια καλή αρχή και μένει να επιβεβαιωθεί ως μονιμότερο χαρακτηριστικό στην συνέχεια. Ίδωμεν.

3. Η διαμάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ είναι εντυπωσιακή για τα όσα βγαίνουν στην φόρα (αυτά που είπε ο Τζουμάκας περί επιχειρηματιών που αγοράζουν τηλεοπτικό χρόνο για "δικούς τους" πολιτικούς, αν και γνωστά έχουν ένα ιδιαίτερο βάρος όταν προέρχονται από στέλεχος "κόμματος εξουσίας"). Είναι εντυπωσιακή σε ότι αφορά τον Νέο Βενιζέλο με τον ίδιο τρόπο που είναι και ένα ντοκιμαντέρ στο Σκάι για τα μεγάλα αρπακτικά (το θέμα το έχει αναλάβει ο Old-Boy, ο οποίος έχει και μια εικονική μεν αλλά αποκλειστική συνέντευξη του κ. Βενιζέλου). Δείχνουν επίσης τους όρους με τους οποίους γίνεται η "διαπάλη ιδεών" στην Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Επειδή οι όροι αυτοί έχουν περισσότερο σχέση με το Πάμε Στοίχημα παρά με την πολιτική συζήτηση, όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι παραθέτω προς ενημέρωση των στοιχηματιών αναγνωστών μου τις σχετικές αποδόσεις από το Expekt (7:00 21/9):

PASOK - Greek Politics
Who will be president of PASOK (Greece) 1st Sep 2008
E Venizelos 1.23
G Papandreou 4.00
A Diamantopoulou 7.50
K Simitis 8.00
Other 21.00
F Genimata 21.00
K Skandalidis 31.00
A Loverdos 31.00
K. Laliotis 51.00


Στο οποίο έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις με δεδομένη την φόρα και τον υψηλό αμανέ που έχει πάρει ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος. Πρώτον το 4 ως απόδοση για τον ΓΑΠ, με δεδομένη την καθημερινή επίδειξη βοναπαρτισμού του τέως Υπουργού Πολιτισμού, μοιάζει καλή ευκαιρία. Δεύτερον, σε τυχόν επικράτηση του κ. Βενιζέλου και συνέχιση του ιδίου τρόπου πολιτεύεσθαι, θα πρότεινα στον ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει σκιώδη κυβέρνηση, να εκπονήσει πρόγραμμα 100 ημερών και να μεταφέρει (συμβολικά) την έδρα του στους Κορυσχάδες.

4. Η κυβέρνηση, στην λογική "περιβάλλον και δημόσια έργα πάνε μαζί" αυτοεξυμνεί το κατά Σουφλιά "σπουδαίο έργο των προηγούμενων 3,5 χρόνων" για το περιβάλλον. Ενδεικτικά σημειώνουμε σχετικά την εγκατάλειψη και καταστροφή της λίμνης Κορώνειας και φυσικά την μισή Ελλάδα που κάηκε (και ξεχάστηκε ήδη στην Αθήνα - όπου το ιερό έργο της αποδάσωσης συνεχίζεται ακάθεκτο).

14.9.07

Ο μη συνεργαζόμενος μηδέ εσθιέτω

Πριν ψηφίσουμε, μερικές παρατηρήσεις:

Ξεκινάμε από τα αενάως και με αυξανόμενη συχνότητα (καθώς πέφτουμε προς το νήμα των εκλογών) επαναλαμβανόμενα από πολλές και ποικίλες πηγές. Γράφει ο Αντώνης Καρκαγιάννης στην Καθημερινή:

...Η μόνη περίπτωση που αυτή η ψήφος προς τα μικρά κόμματα θα μπορούσε να έχει άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα, είναι να στερήσει από τα δύο μεγάλα κόμματα την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Θα ήταν και η έμπρακτη άρνηση του δικομματισμού. Όταν, όμως, τα δύο κόμματα της Αριστεράς αρνούνται κάθε συμμαχία με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, αρνούνται αυτό που είναι το ζητούμενο κάθε εκλογικής αναμέτρησης, τον σχηματισμό κυβέρνησης...


Συνηγορούσε προ ημερών ο Γιώργος Καριπίδης στην Ημερησία:

Εν Ελλάδι λοιπόν τα μικρά κόμματα εάν θέλουν να αντιπαρατεθούν στον δικομματισμό πρέπει να διαμορφώσουν πολιτική συμμαχιών. Ο κ. Καρατζαφέρης είναι τόσο οπορτουνιστής όσο και λαϊκιστής και ως εκ τούτου η πολιτική του δεν έχει στρατηγικό ορίζοντα. Ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ που ατενίζουν τον ορίζοντα, πρέπει να κοιτάξουν και στο έδαφος. Μόνον εάν συναινέσουν στη διαμόρφωση μιας ισχυρής πολυκομματικής Κεντροαριστεράς μπορεί να αξιοποιήσουν την όποια δύναμή τους. Αλλιώς η δύναμή τους δεν θα είναι «χρήσιμη» και ο δικομματισμός τελικά θα επιβιώσει.


Υπάρχουν τριών ειδών παρεξηγήσεις ή άστοχες παραδοχές στις τοποθετήσεις αυτές. Παρεξηγήσεις που αφορούν την εκλογική διαδικασία, την πολιτική στρατηγική και τις Ελληνικές ιδιαιτερότητες. Ας τις πάρουμε μία-μία:

1. Γιατί ψηφίζουμε:

Πίσω από τις παραπάνω τοποθετήσεις, αλλά και τις παρόμοιες που αναπαρήχθησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα και διάφορους τηλεαστέρες τις τελευταίες ημέρες, υποβόσκει μια ιδέα για τον σκοπό και το νόημα των εκλογών που είναι, φοβάμαι, υπεραπλουστευτική: εκλογές κάνουμε, λένε, πρωταρχικά για να βγάλουμε κυβέρνηση. Ο ψηφοφόρος ψηφίζει (ή πρέπει να ψηφίζει) με αποκλειστικό γνώμονα το ποιος θα κυβερνήσει την επομένη. Αλλά μια τέτοια προσέγγιση αναγάγει μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία σε έναν και μόνο σκοπό: την επιλογή του "κυβερνήτη" μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη (και περιορισμένη) γκάμα ρεαλιστικών κυβερνήσεων. Αλλά πολιτική - και εκλογές - δεν είναι μόνο αυτό, φυσικά.

Στην βουλή εκλέγω πρώτα από όλα εκπροσώπους μου. Ανθρώπους που θα υπερασπιστούν τα συμφέροντά μου, ανθρώπους με όσο το δυνατόν παραπλήσια κοσομοθεωρία, αντίληψη, προτεραιότητες και επιλογές με μένα στα θέματα που θεωρώ σημαντικά για μένα και για την κοινωνία στην οποία ζω. Οι εκπρόσωποι αυτοί νομοθετούν, με όλα όσα αυτό συμπεριλαμβάνει, εν ονόματί μου. Οι επιλογές συμμαχιών τους, η πρόθεσή τους να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες είναι δυνητικά ένα μόνο στοιχείο που λαμβάνω υπόψη μου για την υπερψήφιση του ενός ή του άλλου κόμματος. Στην δική μου περίπτωση (και υποψιάζομαι δεν είμαι ο μόνος) δεν είναι καν παράγοντας.

Στις εκλογές αποτυπώνεται η πολιτική γεωγραφία της χώρας. Καταγράφονται υποτίθεται ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα και η απήχησή τους, καταγράφονται ταξικοί συσχετισμοί. Θεωρητικά, η καταγραφή αυτή είναι και εκείνη που θέτει (που θα έπρεπε τουλάχιστον να θέτει) τις προτεραιότητες και τα θέματα γύρω από τα οποία θα περιστρέφεται η πολιτική ζωή, αλλά και τον πολιτικό συσχετισμό μέσα στον οποίο θα συζητηθούν και θα προχωρήσουν. Η αποτύπωση αυτή έχει εξαιρετικά σημαντικό πολιτικό βάρος, ακόμα και για όσους (και οι ψηφοφόροι της αριστεράς κατά τεκμήριο συγκαταλέγονται σε αυτούς) δεν αναγάγουν την πολιτική ζωή απλά και μόνο στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις, αλλά θεωρούν τον ακτιβισμό και τον πολιτικό αγώνα μέσα και έξω από την βουλή ουσιωδέστατο παράγοντα διαμόρφωσης συσχετισμών. Το εκλογικό αποτέλεσμα, δείχνει επίσης την αποδοχή κάποιων συγκεκριμένων ιδεών στην κοινωνία. Αν για παράδειγμα οι πολίτες υπέκυπταν συλλογικά στο "κυβερνητικό" δίλημμα και αποδυναμωνόταν η αριστερά, τι θα σηματοδοτούσε αυτό σε ότι αφορά μείζονα ζητήματα που απασχολούν την χώρα και τους πολίτες; Θα σηματοδοτούσε (στο συγκεκριμένο επίπεδο της νομοθετικής εξουσίας) την αποδοχή της περιβαλλοντοκτόνας πολιτικής των δύο μεγάλων κομμάτων, την αναίρεση του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας, την επικρότηση όσων αφορούν τον μη-διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, την πελατειακή αντίληψη της πολιτικής και της κοινωνίας, την εξάρθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, το άνοιγμα της ψαλίδας εισοδημάτων κοκ. Η ψήφος αυτή θα μεταφραζόταν σε έγκριση (έστω και με επιφυλάξεις) των ακολουθούμενων πολιτικών, θα τις νομιμοποιούσε δημοκρατικά και θα αποτελούσε εγγύηση για την συνέχισή τους. Αυτό θα επηρέαζε την ζωή μου πολύ αρνητικότερα από οποιαδήποτε δυσκολία σχηματισμού κυβέρνησης.

Πέρα όμως από την στρατηγική ψήφο (ενίσχυση της καταγραφής του ειδικού βάρους των ιδεών μου και των προτεραιοτήτων μου στην κοινωνία, επιλογή ιδεολογικά και πολιτικά συγγενών εκπροσώπων) υπάρχει και η τακτική. Έτσι σε κάποια συγκυρία μπορεί να ψηφίσω ένα κόμμα όταν θεωρώ ότι η πολιτική συζήτηση έχει αποκλίνει υπερβολικά και μονόπλευρα, για να μεταθέσω αυτό που στα αγγλικά ονομάζεται Overton Window, για να στείλω σήμα προς γειτονικά κόμματα ή όλα τα κόμματα ότι έχουν εγκαταλείψει θέματα που με απασχολούν, για να στείλω σήμα ότι τα θέματα που έχει ως προτεραιότητες το κόμμα που θα ψηφίσω θα πρέπει να ιεραρχηθούν ως σημαντικότερα, για να δώσω στο κόμμα που βρίσκεται στον δικό μου ιδεολογικό και πολιτικό χώρο, σήμα ότι έχει παρεκκλίνει από αυτό που θεωρώ επιθυμητή γραμμή κοκ. Αυτό ανεξάρτητα από το αν συμμερίζομαι όλες τις απόψεις του κόμματος που θα ψηφίσω. Έτσι, κάποιος που θεωρεί ότι κινδυνεύει η δημόσια παιδεία από επικείμενη ιδιωτικοποίηση, ή τα δάση από επικείμενη καταπάτηση και το θεωρούσε μείζον για αυτόν θέμα, θα μπορούσε να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΚΕ, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί σε όλα με τα κόμματα αυτά. Από την άλλη ο δεξιός ψηφοφόρος που θεωρεί ότι η ΝΔ είναι υπερβολικά συντηρητική κοινωνικά ή ότι δεν προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις αρκετά γρήγορα, θα μπορούσε να εκφραστεί με την ψήφο του υπέρ π.χ. της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούσε σε όλα τα ζητήματα με το κόμμα αυτό (ή αν θα συνέχιζε να την ψηφίζει και σε μια άλλη συγκυρία), ανάλογα με το ΛΑΟΣ και τα Ελληνοτουρκικά κοκ. Με τον τρόπο αυτόν οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να παρεμβαίνουν πολύ πιο στοχευμένα (και εν τέλει πολύ πιο πολιτικά) μέσω της ψήφου τους στις εκλογές και να λένε πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που θα ήθελαν οι πάσης φύσεως σχολιαστές και τα φερέφωνα των μεγάλων κομμάτων. Η σύσταση κυβέρνησης έπεται όλων αυτών, δεν προηγείται.

Ποιος δικομματισμός;

Και στα δύο κείμενα που παραθέτω παραπάνω, αλλά και σε όλη την σχετική συζήτηση των ημερών, υπάρχει μια λανθάνουσα παραδοχή: ο μόνος τρόπος καταπολέμησης του συγκεκριμένου δικομματικού συστήματος είναι ο μετασχηματισμός του σε διπολικό. Δεν εξηγείται όμως γιατί αυτό θα είναι ποιοτικά διαφορετικό από αυτό που υπάρχει ήδη σήμερα. Δεν εξηγείται πώς αυτός ο μετασχηματισμός που προτείνεται ως "ο μόνος δυνατός" συνάδει με τους στόχους και τις προσδοκίες όχι μόνον των κομμάτων της αριστεράς, αλλά, σημαντικότερα ακόμα, και των ψηφοφόρων τους. Προϋποθέτει ότι το υπάρχον είναι το μόνο δυνατό. Το υποκριτικό και ασυνεπές τις δικομματικής κινδυνολογίας περί "ακυβερνησίας" το παρουσιάζει μια χαρά ο Old-Boy, αλλά αυτή η εκδοχή του There Is No Alternative που εκφράζει ιδιαίτερα ο Καρκαγιάννης είναι κάπως ενοχλητική γιατί θεωρεί ως αμετάβλητο αυτό που στρατηγικός στόχος των δύο κομμάτων είναι να μεταβάλλουν.

Σημειώνω εδώ μια (παραδόξως) εύστοχη παρατήρηση του βουλευτή της ΝΔ Νίκου Γεωργιάδη, ο οποίος σε άρθρο του στην Καθημερινή τον Μάιο έγραφε πως:

...ακόμα και αν χρειαζόταν συνασπισμός κομμάτων προκειμένου να κυβερνηθεί η χώρα, τόσο η σύνθεση του πολιτικού σκηνικού όσο και η σημερινή πολιτική κουλτούρα θα απέτρεπαν κάθε τέτοια περίπτωση. Η υποθετική κυβέρνηση συνασπισμού... θα περιλάμβανε συνεπώς ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα (Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ) και ένα από τα δύο μικρά (Συνασπισμό ή ΛΑΟΣ). Το ΛΑΟΣ ...από όσο γνωρίζω, δεν διαθέτει καν κυβερνητικό πρόγραμμα. Η συνεργασία μαζί του, σε προγραμματικό τουλάχιστον επίπεδο, είναι αδύνατη. Ο ΣΥΝ, αντίθετα, έχει ολοκληρωμένες πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις οι οποίες όμως στον οικονομικό τομέα απέχουν παρασάγγας από τις θέσεις και των δύο μεγάλων κομμάτων. Μια κυβερνητική συμφωνία με τον Συνασπισμό είτε θα οδηγούσε σε τελείως διαφορετικό δρόμο την οικονομία της χώρας είτε θα ήταν θνησιγενής.

Η μόνη εφικτή -σε οικονομικό επίπεδο- συμμαχική κυβέρνηση είναι αυτή των δύο μεγάλων κομμάτων, ο γενικός οικονομικός προσανατολισμός των οποίων συμπίπτει σε αρκετά -καίρια- σημεία.


Εμένα τουλάχιστον μου είναι προφανές, ότι η στρατηγική και των δύο κομμάτων της αριστεράς (αλλά και οιουδήποτε κόμματος με το εκλογικό τους μέγεθος) είναι μακροπρόθεσμη (πιο "μακροπρόθεσμη" του ΚΚΕ από του ΣΥΡΙΖΑ) και προσπαθεί πάση θυσία να αποφύγει τον καιροσκοπισμό και πρόσκαιρα οφέλη "εξουσίας" - που δεν είναι προτεραιότητα κανενός από τα δύο κόμματα. Μου είναι προφανές επίσης πως ένα γερό εκλογικό ταρακούνημα έχει καλές πιθανότητες να αποδιαρθρώσει το αρρωστημένο και διεφθαρμένο σημερινό πολιτικό σκηνικό, να το πολιτικοποιήσει και να θέσει σε κίνηση εξελίξεις και αναδιατάξεις που σύντομα θα τοποθετήσουν διαφορετικά όχι μόνο τις πολιτικές αλλά και τις κοινωνικές εξελίξεις. Τουλάχιστον το ελπίζω. Και αυτή η ελπίδα μου φαίνεται πολύ πιο στέρεος και χρήσιμος στόχος από τις συγκυβερνήσεις άρπα-κόλλα που μοιάζει να είναι η πολιτική Γη Χαναάν των αρθρογραφούντων. Δεν πρόκειται καν για εκλογική επανάσταση, απλά για επιστροφή σε κάποιου είδους υποτυπώδη πολιτικό ορθολογισμό.

Το Ελληνικό μοντέλο

Αν η σύγκλιση Χριστιανοδημοκρατίας και Σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη έγινε αναπόφευκτη μετά την μεταβολή των ταξικών συσχετισμών δύναμης στις χώρες αυτές και την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, μπορεί κανείς να διακρίνει, κάποιες έστω, διαφορές μεταξύ Γάλλων σοσιαλιστών (που εφάρμοσαν το 35ωρο π.χ.) και Γάλλων Γκολικών (ή μεταγκολικών αλά Σαρκοζί). Το αν αυτές είναι επαρκείς για να στοιχειοθετήσουν την δυνατότητα ενός άλλου αριστερού πόλου δεν το γνωρίζω, αλλά έχω πολλές αμφιβολίες (και βλέπω τι τραβάει η Κομμουνιστική Επανίδρυση που σύρθηκε στον αντιμπερλουσκονικό αγώνα άνευ όρων). Βλέπω όμως πως όπου η αριστερά ενισχύθηκε ή ενισχύεται σημαντικά (Ολλανδία ΣΚ, Γερμανία Linke) κάθε διάθεση συνεργασίας του "διπολικού" σκηνικού εξατμίζεται. Υποψιάζομαι πως αν η αριστερά στην Ελλάδα είχε 25%, πιθανόν να μην εκδηλωνόταν ιδιαίτερη κάψα για συνεργασίες και "άλλους πόλους της κεντροαριστεράς".

Αλλά πέρα από την παγκόσμια σύγκλιση σε μια ψευδομάχη δύο πόλων (παραλλαγών της "μίας πολιτικής" που λέει ο Καρκαγιάννης), στην Ελλάδα υπάρχουν και περαιτέρω παράμετροι: η γενικευμένη διαφθορά που αγγίζει όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, το πελατειακό του δικομματικού συστήματος και η έλλειψη οιασδήποτε στρατηγικής πέρα από την τετραετία και στους δύο χώρους (ακόμα και μια μακροπρόθεσμης νεοφιλελεύθερης τακτικής σημειώνω).

Όπως σημειώνει ο Χριστόφορος Βερναρδάκης:

Η σύγκλιση των κομμάτων διακυβέρνησης στις γενικές γραμμές που ορίζουν οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και της αγοράς έχει μεταλλάξει καταρχήν τα ίδια τα κόμματα αυτά, έχοντάς τα μεταβάλλει σε ολοένα και πιο αποπολιτικοποιημένα και πολυσυλλεκτικά πολιτικά μορφώματα, αλλά και τη μορφή του μεταπολιτευτικού «προγραμματικού δικομματισμού» σε μια τυφλή αντιπαράθεση δύο ομάδων εξουσίας για τον έλεγχο της κρατικής διοίκησης και της πολιτικής διεύθυνσης, χωρίς διακριτό ιδεολογικό και κοινωνικό στόχο.


Πρόκειται δηλαδή για εξόχως αποπολιτικοποιημένα κόμματα που έχουν συγκροτηθεί πάνω στο μεταπολεμικό δίπολο δεξιά-αντιδεξιά, μετατρέποντας τις ιστορικές τους αναφορές σε target groups ψηφοφόρων-πελατών, έτοιμων πάντα να διαπραγματευτούν την ψήφο τους για μία έξτρα παροχή, για ένα ξεροκόμματο, για να χάσει ο επάρατος Άλλος. Επί της ουσίας δύο είναι οι πολιτικοί ρόλοι: το κόμμα της κυβέρνησης και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι θέσεις τους είναι περίπου οι ίδιες ανεξάρτητα από το ποιος παίζει αυτόν τον ρόλο, απλώς η ρητορική τους (στοχευμένη καθώς είναι σε διαφορετικά target groups με διακριτές ιστορικές αναφορές και προσδοκίες) παραλλάσσει, καθώς και η δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων, μέχρι τώρα. Η ιδέα ότι η μία από αυτές ομάδες εξουσίας μπορεί (ή ενδιαφέρεται καν) να συγκροτήσει οιουδήποτε είδους "κεντροαριστερά" που να μην είναι κακέκτυπο του Πρόντι και που να ενδιαφέρει ως πρακτική, προοπτική και περιεχόμενο τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ πχ, όταν οι συσχετισμοί είναι τύπου 40-3, είναι αστεία.

Τα δύο κόμματα προέκυψαν από σύγκλιση και συνένωση διακριτών μεταξύ τους συνιστωσών, μέσα σε συγκεκριμένες ιστορικές συγκυρίες (που εκλείπουν πλέον), με μόνο κοινό στόχο την εξουσία, και με εργαλείο πολιτικής της πελατειακότητα και την παροχή.

Η Νέα Δημοκρατία περιέχει τρία διακριτά και ασύμβατα ιδεολογικά μεταξύ τους μέρη: Την βασιλική δεξιά και την ακροδεξιά, την Καραμανλική "λαϊκή δεξιά" (που αποτελεί και τον πυρήνα της) και την νεοφιλελεύθερη δεξιά. Αντίστοιχα το ΠΑΣΟΚ απαρτίζεται από τέσσερις ασύμβατες τάσεις: τον παραδοσιακό αντιδεξιό "κεντρώο χώρο", το "πατριωτικό ΠΑΣΟΚ", την "εκσυγχρονιστική" (σοσιαλφιλελεύθερη - νεοφιλελεύθερη) τάση (που κυβέρνησε την Ελλάδα επί Σημίτη, και την αριστερή τάση (που φυλλορροεί σταθερά πάντως εδώ και χρόνια).

Όλες αυτές οι συνιστώσες δεν έχουν πλέον λόγο συνύπαρξης, πέραν της εκλογικής νίκης. Ο διάλογος που κάνουν, μεσολαβούσης της διαφθοράς, της τυφλής αποδοχής κεντρικών οικονομικών επιλογών και της αποπολιτικοποίησής τους είναι κενός. Αφορά μόνο την νομή της εξουσίας. Κανένας από τους δύο οργανισμούς δεν έχει κανενός είδους όραμα για την χώρα. Είναι πλέον καιρός να αποδιαρθρωθούν και να κλονισθούν μαζί τους και οι παγιωμένες σχέσεις διαπλοκής με μεγαλοεργολάβους και κουμπάρους, μεγαλοτραπεζίτες και land developers. Η αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού είναι η μόνη ελπίδα, μερικής έστω, απαλλαγής από την διαφθορά και την αποδοχή της διαφθοράς που έχει κυριαρχήσει και στην κοινωνία και στο πολιτικό προσωπικό των δύο κομμάτων. Είναι η μοναδική ελπίδα επαναπολιτικοποίησης της πολιτικής στην Ελλάδα.


Από την Σαλάτα Εποχής

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου: Μέρος 5, Ευρώπη

Έλαβα και σας μεταφέρω το πέμπτο (και φοβούμαι τελευταίο) μέρος των απαντήσεων του Αλέκου Αλαβάνου, σχετικά με Ευρωπαϊκά θέματα (τα προηγούμενα: Παιδεία, Εκκλησία-Αχελώος, Εκλογικά, Κινήματα κτλ). Όπως μου εξήγησε ήταν αδύνατον να απαντήσει σε όλες τις (αρκετές ακόμα) ερωτήσεις που τέθηκαν στο δεδομένο χρονικό διάστημα, όταν ταξίδευε μεταξύ Ηρακλείου, Σερρών, Αθήνας, Ηλείας, και απανταχού ανά την Ελλάδα και έδινε συνεντεύξεις και ομιλίες, και ζητά την κατανόηση όλων όσοι δεν έλαβαν απάντηση. Ευθύνομαι και εγώ που άργησα να μαζέψω και να στείλω τα ερωτήματα, αλλά για αυτό ευθύνεται ο Καραμανλής και οι εσπευσμένες καλοκαιρινές εκλογές του. Σημειώνω ότι δεν θα ήταν δυνατόν να μου στείλουν και να δημοσιεύσω απάντηση αύριο λόγω της λήξης, σήμερα της προεκλογικής εκστρατείας.

Ο κ. Αλαβάνος δεσμεύτηκε για συνέχιση της συζήτησης μετεκλογικά πάντως, οπότε δεν τελειώσαμε εδώ. Άλλωστε υποψιάζομαι πως οι εξελίξεις και μετά τις 17 του Σεπτέμβρη ενδέχεται να είναι "ενδιαφέρουσες" και θα έχουμε, καλά να είμαστε, πολλά για να συζητήσουμε...

Σημειώνω και προσθέτω ότι το εξαίρετο Πολιτικό Μπλογκ, φιλοξενεί ήδη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου με ερωτήματα των επισκεπτών του, η οποία είναι συμπληρωματική σε πολλά της παρούσης.

Ακολουθούν οι ερωταπαντήσεις σχετικά με τα Ευρωπαϊκά θέματα που ετέθησαν:

Ασμοδαίος:

Ο ΣΥΝ είχε ταχθεί εναντίον της υπερψήφισης της Ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης. Τώρα, που μετά το γαλλικό “όχι”, οι 27 κατέληξαν σε ένα κείμενο σαφώς χειρότερο από το προηγούμενο για κάθε φεντεραλιστή, εξακολουθεί να θεωρεί ότι ήταν σωστή η προηγούμενη τοποθέτησή του;


Ο Συνασπισμός ήταν αντίθετος στη συνταγματική συνθήκη επειδή αυτή παγίωνε θεσμικά για πολλά χρόνια όλες εκείνες τις πολιτικές (οικονομικές, κοινωνικές, εξωτερικής πολιτικής), οι οποίες ευθύνονται για την ολοένα αυξανόμενη αντίθεση των ευρωπαϊκών λαών στην ενοποιητική διαδικασία. Η συνθήκη αυτή ευτυχώς κατέρρευσε μετά την αρνητική ψήφο των λαών της Γαλλίας και της Ολλανδίας στα αντίστοιχα δημοψηφίσματα (στην Ελλάδα ο δικομματισμός έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία και την υπερψήφισαν εν μια νυκτί και χωρίς οιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για το περιεχόμενό της).

Το περιεχόμενο της νέου κειμένου στο οποίο κατέληξε το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών ελάχιστα διαφέρει από εκείνο της συνταγματικής συνθήκης. Απλώς αυτό δεν είναι πια «σύνταγμα», αλλά μια «μεταρρυθμιστική» συνθήκη η οποία μπορεί να επικυρωθεί από τα κοινοβούλια όλων των χωρών της ΕΕ, χωρίς την υποχρέωση προσφυγής σε δημοψηφίσματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες.

Είναι εύλογο ότι ο Συνασπισμός τάσσεται κατά και της μεταρρυθμιστικής συνθήκης, ζητώντας ταυτόχρονα αυτή να τεθεί σε δημοψήφισμα. Μαζί με τα άλλα κόμματα της «Ευρωπαϊκής Αριστεράς», θα συνεχίσει να παλεύει για μια διαφορετική ευρωπαϊκή ενοποίηση, αντιμετωπίζοντας την Ευρώπη ως ένα νέο πεδίο ταξικών αγώνων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις την προσπάθεια κοινωνικών κινημάτων που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ να συντάξουν μια «Χάρτα Αρχών για μια Άλλη Ευρώπη», το πρώτο σχέδιο της οποίας θα παρουσιαστεί στις Βρυξέλλες στις 20 Σεπτεμβρίου σε εκδήλωση που διοργανώνει η Ομάδα της Ενωτικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς (GUE) στο Ευρωκοινοβούλιο.

ARammos:

"Πως κρίνει την πορεία της Ε.Ε. και πως σχολιάζει τους ρυθμούς ανάπτυξης της; Υπάρχει περίπτωση να μπορέσει και να επιβιώσει μια αριστερή κυβέρνηση στην Ε.Ε.;"


Η ΕΕ πορεύεται σε δρόμους που είναι αντίθετοι με το δικό μας όραμα για μια Ευρώπη ειρηνική και ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ, οικολογική και κοινωνική, για μια Ευρώπη του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Σε σχέση με τους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές στους μεταξύ των 27 χωρών μελών της ΕΕ, ώστε η συζήτηση για την εξέλιξη κάποιου μέσου ευρωπαϊκού όρου να έχει περιορισμένη σημασία (το 2006 ο μέσος όρος αύξησης του ΑΕΠ της ΕΕ ήταν 2,8%, της Πορτογαλίας 1,2% και της Λετονίας 11%).

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η όποια ανάπτυξη των επιμέρους χωρών στηρίζεται σε νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές που ασκούνται υπό τον έλεγχο και την υψηλή εποπτεία της ανεξέλεγκτης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με αποτέλεσμα όχι μόνο να διατηρείται η ανεργία σε υψηλά επίπεδα, αλλά και εκεί που υποχωρεί οι νέες θέσεις εργασίας να είναι επισφαλείς και με εξαιρετικά χαμηλές αμοιβές. Ανεξάρτητα από τις ρητορείες περί της ανάγκης διατήρησης του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, αυτό που σιγά-σιγά επικρατεί στην Ευρώπη είναι το πρότυπο του άγριου αμερικανικού καπιταλισμού.

Η υπαρκτή ευρωπαϊκή ενοποίηση, όπως αυτή διαμορφώθηκε σταδιακά από τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού δικομματισμού, έχει οδηγήσει σε ένα ασφυκτικό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που κάνει εξαιρετικά δύσκολη την άσκηση μιας προοδευτικής, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στις χώρες-μέλη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα σημαντικών επιμέρους διαφοροποιήσεων. Για να μεταβληθεί αυτό το πλαίσιο απαιτείται η αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, με την ενίσχυση της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων. Εφόσον και όταν αυτό συμβεί, θα υπάρξουν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις.

Nikos:

...εξακολουθεί να πιστεύει ότι η συνθήκη του Μάαστριχτ που έχει ψηφίσει ο ΣΥΝ εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού ή χρειάζεται να κάνει την αυτοκριτική του ξεκινώντας από την συνέντευξη


Ο Συνασπισμός διαφωνεί με την υπαρκτή ευρωπαϊκή ενοποίηση και θέλει να την αλλάξει, σε συνεργασία με τις δυνάμεις της πολιτικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αυτός ο στόχος ισχύει από την ίδρυσή του, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του για τον τρόπο επίτευξής του. Στο σημείο αυτό θέλω να παρατηρήσω ότι στα κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά οι πολιτικές θέσεις διαμορφώνονται από τα θεσμικά τους όργανα, σύμφωνα με τον κανόνα της πλειοψηφίας. Πριν από 13 χρόνια, όταν ψηφιζόταν η συνθήκη του Μάαστριχτ, η τότε πλειοψηφία της ΚΠΕ του ΣΥΝ αποφάσισε την κριτική της στήριξη. Έκτοτε, άλλαξαν οι εσωτερικοί συσχετισμοί και το κόμμα μας δεν ψήφισε ούτε την συνθήκη του Άμστερνταμ, ούτε την συνθήκη της Νίκαιας, ούτε το ευρωσύνταγμα, ενώ σήμερα είναι και κατά της μεταρρυθμιστικής συνθήκης. Η συγκεκριμένη πορεία πείθει, νομίζω, τον οποιοδήποτε καλόπιστο παρατηρητή ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική του ΣΥΝ, τόσο σημαντική μάλιστα που ορισμένοι «δογματικοί ευρωπαϊστές» έφτασαν στο σημείο να μιλήσουν ακόμα και για «απομάκρυνση» του Συνασπισμού από τις φιλοευρωπαϊκές του θέσεις (!).

Επειδή, όμως, υπάρχει και η άποψη ότι ο ΣΥΝ, έχοντας ψηφίσει το Μάαστριχτ, εξέπεσε οριστικά από τον παράδεισο της μόνης «υπαρκτής αριστεράς», θα ήθελα να κάνω ένα ακόμα σχόλιο. Η καταψήφιση της οποιασδήποτε ευρωπαϊκής συνθήκης, ακόμα και όταν είναι αναγκαία, δεν αποτελεί εγγύηση για την απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε κάποια χώρα. Το ίδιο συμβαίνει με την συμμετοχή ή όχι στην ΟΝΕ, αλλά και σ’ αυτήν την ίδια την ΕΕ. Η Αγγλία, η Νορβηγία και η Δανία, για παράδειγμα, δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ, ενώ η Ελβετία δεν ανήκει καν στην ΕΕ. Μήπως δεν εφαρμόζονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στις χώρες αυτές; Μήπως δεν έχει αλλάξει το ασφαλιστικό τους σύστημα; Μήπως δεν έχουν προχωρήσει εκεί οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών; Η δυνατότητα αντίστασης στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό είναι συνάρτηση του συσχετισμού δύναμης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και αυτός ο συσχετισμός δεν ευνοείται από την διαίρεση και τον αλληλοσπαραγμό της αριστεράς.


Compasso:

Ο ΣΥΝ στη ευρωβουλή όταν συζητιόταν το Ευρωσύνταγμα είχε δύο βουλευτές, ένας εκ των οποίων και εσείς. Ο ένας ψήφισε λευκό και ο άλλος υπέρ. Ύστερα ο ΣΥΝ ακολουθώντας την υπόλοιπη ευρωπαϊκή αριστερά με την οποία συνεργάζεται ζητούσε επιτακτικά να γίνει δημοψήφισμα ώστε να καταψηφιστεί το ευρωσύνταγμα. Θεωρείτε τη στάση των ευρωβουλευτών απέναντι στο κόμμα υπεύθυνη; Θεωρείται, επίσης τη στάση του κόμματος απέναντι στους ψηφοφόρους αλλά και στα μέλη του κόμματος σωστή;


Η θέση του ενωτικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφεται στην ερώτησή σας: ζητάμε η όποια αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών να τεθεί στην κρίση των Ευρωπαίων πολιτών και στεκόμαστε αντίθετοι στην «συνταγματικοποίηση» του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαικό επίπεδο.