12.12.06

Παιδεία ξανά: Μπολιβάρ, πεπαιδευμένος σαν Έλληνας

Με αφορμή την θριαμβευτική νίκη του Ούγο Τσάβες πριν από λίγες ημέρες:
Διαβάζοντας αυτήν εδώ την συνέντευξη του πρυτάνεως του Universidad Bolivariana de Venezuela (UBV), μεταφέρθηκα από το Καράκας στην Αθήνα, καθώς κάποια από τα πράγματα που έλεγε ο σ. πρύτανης, κάτι μου θύμιζαν έμμεσα, αμυδρά, από το ημέτερο παρελθόν (παραφράζω και συνοψίζω μερικώς, από μια κάκιστη μετάφραση):


"Η εκπαίδευση έχει πάντα έναν ρόλο που σχετίζεται με τον παραγωγικό μηχανισμό και το μοντέλο της κοινωνίας που υπάρχει...

Οι ΗΠΑ σαν el gran capital έπαιξαν τον ρόλο [της μητρόπολης] για μας. Η εκπαίδευση που αναπτύσσεται σε μια χώρα στην θέση αυτή [εξάρτηση] είναι φυσικά εξαρτημένη. Στην περίπτωσή μας, οδήγησε στην ανάπτυξη μιας παιδείας που προσανατολίζονταν προς την διοίκηση και όχι προς την δημιουργία ή την κατασκευή. Η διοίκηση αυτή ήταν μάλλον προσανατολισμένη προς τις υπηρεσίες και όχι στην τεχνολογία - ούτε καν στην γεωργία και την παραγωγή τροφίμων. Γενικά δημιουργήθηκαν μαθήματα για διοικητικούς που θα διαχειρίζονταν και θα κατανάλωναν τεχνολογία μάλλον, παρά θα την παρήγαγαν. Αυτό μπορεί να το δει κανείς στα προγράμματα σπουδών. Ως παράδειγμα εδώ, σήμερα, υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια που διδάσκουν μηχανολογία (industrial engineering) και που μέχρι το έβδομο εξάμηνο δεν έχουν δει τουρμπίνα: δεν την έχουν οπλίσει, δεν την έχουν καν δει! Αυτό που κάνουν είναι να ακολουθούν την τελετουργία παραγωγής μηχανικών. Αυτό το μοντέλο μηχανικού προέρχεται από την επιθυμία να έχεις μηχανικούς που, όταν προκύψει κάποιο πρόβλημα, να μπορούν να πάρουν τις οδηγίες χρήσης αυτής της εισαγόμενης τουρμπίνας και να το λύσουν ίσως. Αντιστοιχεί στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο: αποδίδεται σε κάθε χώρα ένας ρόλος και η εκπαίδευση κατευθύνεται προς την αναπαραγωγή του μοντέλου αυτού.
Η εκπαίδευση που παρέχονταν [μέχρι τον Τσάβες] είχε σχεδιαστεί για μικρές ομάδες. Δεν είχε σαν στόχο την εξομάλυνση των διαφορών, να δώσει σε εκείνον τον φοιτητή που δεν είχε πρόσβαση σε βιβλία στο σπίτι του τις ίδιες γνώσεις με εκείνον που είχε. Αντί για αυτό η εκπαίδευση που είχαμε εδώ - και που σήμερα εξαλείφουμε - ήταν εκπαίδευση που δρούσε σαν πολλαπλασιστής των διαφορών. Αν είχες έναν πατέρα που διάβαζε βιβλία και είχε βιβλιοθήκη στο σπίτι, εσύ με το προνόμιο αυτό, λάμβανες την καλύτερη εκπαίδευση. Κι όλα αυτά στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης!"
Η εκπαίδευση λοιπόν έχει πάντα έναν ρόλο που σχετίζεται με την θέση της στον παραγωγικό μηχανισμό. Ο σ. πρύτανης είναι λίγο μονοδιάστατος, αλλά έχει εντέλει κάποιο δίκιο. Για να δούμε τι σόι παιδεία έχει, ή θα πρέπει να περιμένουμε να έχει, η χώρα μας, είναι πολύ διαφωτιστικό να δούμε την οικονομία και την κοινωνία που καλείται να εξυπηρετήσει... Και η οικονομία της χώρας μας είναι υπηρεσίες (τουρισμός, ναυτιλία), κατασκευές (μικρής και τοπικής γενικά κλίμακας) και τρόφιμα (γεωργία και βιομηχανία). Συν τράπεζες, εμπόριο και μεταποίηση. Η πρωτογενής έρευνα, η επιστημονική και τεχνολογική καινοτομία κοκ, η δημιουργία, ο σχεδιασμός, η ανάπτυξη τουρμπινών που λέει και ο Ρουίς, ή ακόμα και η γεωπονική και η ναυπηγική, μας έρχονται ως επί το πλείστον από δεύτερο χέρι. Αρκεί να μπορούν οι απόφοιτοι να διαβάσουν το εγχειρίδιο, το μάνιουαλ, που λέει και ο σ. πρύτανης.
Και αυτό δεν αφορά μόνον τις θετικές επιστήμες και τις τεχνολογικές σχολές. Ακόμα και στις ανθρωπιστικές επιστήμες η καινοτομία είναι κάτι το σπάνιο και η πρωτοπορία σε παγκόσμιο επίπεδο σχεδόν ανύπαρκτη. Παρότι υπάρχει σχετική έρευνα και παρότι παράγεται επιστημονικό έργο, ο Περσεύς π.χ. δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα (όπως προφανώς θα μπορούσε και θα όφειλε να γίνει) και η Αθήνα δεν είναι παγκόσμιο επιστημονικό κέντρο ούτε καν την Κλασσικής Αρχαιολογίας (παρά μόνο ως αντικείμενο).
Μιλάμε για μια χώρα όπου δημόσιος και ιδιωτικός τομέας είναι ουραγοί στην Ευρώπη σε δαπάνες για έρευνα και τεχνολογία - και όπου η ανεργία ανάμεσα στους νέους πτυχιούχους φτάνει το 20%. Όπως σημειώνει ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης:

....[Στην Ελλάδα] η επένδυση στη γνώση δεν κάνει καλό στην απασχόληση. Οσο περισσότερο σπουδάζουν τα νέα παιδιά όσο περισσότερο εμπλουτίζουν τις γνώσεις και καλλιεργούν τις δεξιότητές τους, όσο περισσότερο αυξάνουν τα προσόντα τους τόσο πιο δύσκολη γίνεται η θέση τους όταν προσέρχονται στην αγορά εργασίας. Προσοχή: το «παράδοξο» αυτό ισχύει στη Ελλάδα και μόνο σε αυτήν, ανάμεσα σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (και πέραν αυτής).

Οχι, δεν επαληθεύονται όσοι ισχυρίζονται ότι παράγουμε πολλά πτυχία και επομένως πτυχιούχους ανέργους. Στην Ελλάδα και στις ηλικίες 25-34 ετών, μόνο το 24% των νέων έχει πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στις πιο δυναμικές «οικονομίες της γνώσης», όπως οι ΗΠΑ, οι σκανδιναβικές χώρες (Σουηδία, Φινλανδία, Νορβηγία) και οι μικρές χώρες της Β. Ευρώπης (Δανία, Βέλγιο) αλλά και η Γαλλία, το ίδιο ποσοστό έχει ήδη φτάσει το 40%, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις (Καναδάς, Ιαπωνία και Κορέα) αγγίζει ή ξεπερνάει το 50%.

Οχι, δεν επαληθεύονται ούτε όσοι αμφισβητούν συνολικά την ποιότητα των πτυχίων μας. Σε κρίσιμες και απαιτητικές στιγμές της μεταπολεμικής μας ανάπτυξης, τα εγχώρια πτυχία κάλυψαν πλήρως τις όποιες ανάγκες της αγοράς εργασίας. Αλλά και σήμερα, οι δυναμικές εγχώριες επιχειρήσεις από τους πτυχιούχους μας στελεχώνονται και διοικούνται. Οι πολλοί πτυχιούχοι ελληνικών πανεπιστημίων που φεύγουν έξω, δεν έχουν καμιά δυσκολία να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε καλά ξένα πανεπιστήμια ή να βρουν εργασία σε καλές ξένες επιχειρήσεις.

Οχι, δεν επαληθεύονται ούτε εκείνοι που εστιάζουν στη δήθεν αναντιστοιχία των πτυχίων μας με τις ανάγκες της αγοράς. Οι χιλιάδες νέοι που ξενιτεύονται και σπουδάζουν σε ξένα πανεπιστήμια θα έπαιρναν το «μήνυμα» και θα κάλυπταν τα όποια κενά, αλλά δεν φαίνεται να έχουν διαφορετική τύχη όταν επιστρέφουν στην ελληνική αγορά εργασίας. Μην το ψάχνουμε περισσότερο: εισάγουμε φτηνό εργατικό δυναμικό αλλά όχι εξειδικευμένη εργασία, κατηγορία στην οποία μάλλον ως εξαγωγείς πρέπει να καταγραφούμε.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ζήτηση των πτυχίων στη χώρα μας είναι ποσοτικά ανεπαρκής, ενώ ποιοτικά ευτελίζεται. Η συντριπτική πλειονότητα του επιχειρηματικού δυναμικού της χώρας (ας μη μας ξεγελάσουν οι λίγες φωτεινές εξαιρέσεις) δεν αναζητεί τη γνώση και την καινοτομία και δεν είναι έτοιμη να δαπανήσει γι’ αυτό το σκοπό. Η τυπική μικρομεσαία επιχείρηση δεν ψάχνεται και δεν ψάχνει η ίδια, δεν συνεργάζεται με άλλες επιχειρήσεις, ούτε με τα πανεπιστήμια ή τα ερευνητικά κέντρα. Αδιαφορεί για την ανάγκη συνεχούς κατάρτισης και αναβάθμισης του προσωπικού της, προτιμάει την ευελιξία της συγκυριακής απασχόλησης, δεν προσλαμβάνει πτυχιούχους ή όταν το τολμάει, δεν τους αξιοποιεί, τους υποαπασχολεί, τους εξουδετερώνει. Δεν προωθεί τελικά ή ακυρώνει στην πράξη κάθε γνωστό μηχανισμό που δημιουργεί εσωτερικό απόθεμα γνώσης ή/και ανθρώπινο κεφάλαιο με δυναμικές ικανότητες.

Σε αυτήν την χώρα, λοιπόν, η συζήτηση για την "κρίση των πανεπιστημίων" είναι εκτός θέματος. Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά "δεν υπάρχει κρίση της παιδείας, οικονομική και κοινωνική κρίση υπάρχει που εκδηλώνεται στην παιδεία"... Η κρίση που όλοι κατακεραυνώνουν ορίζεται ηθικολογικά και με βάση πρότυπα χωρών που μπορούν και θέλουν να αξιοποιήσουν ειδικευμένο προσωπικό - γιατί αυτό αντιστοιχεί στις παραγωγικές τους δυνατότητες και συμπεριφορές και στο κοινωνικό τους μοντέλο. Στην Ελλάδα της ανεργίας των νέων γιατρών, π.χ., υπάρχουν κενά στα δημόσια νοσοκομεία τα οποία δεν αναπληρώνονται και είναι της τάξης των 3,5 με 5 χιλιάδων (!) γιατρών - τουλάχιστον για να φτάσουν οι γιατροί να εργάζονται σε ωράρια που ικανοποιούν την Ευρωπαϊκή οδηγία περί ανώτατου χρόνου εργασίας...

Ως προς το "επαγγελματικό" κομμάτι της ανώτατης παιδείας λοιπόν, κρίση στα πανεπιστήμια, που να ξεκινά δηλαδή από αυτά, δεν υφίσταται. Πιθανόν να υπάρχει κρίση δυσλειτουργίας και κρίση στόχων (που ουδέποτε όμως δεν έχουν διατυπωθεί). Η οικονομία μας έχει την ανώτατη παιδεία που της ταιριάζει: μαζική υπερπαραγωγή υποψήφιων χαμηλόμισθων ειδικευμένων εργαζομένων. Αν και δεν είναι μόνο οικονομική η αποστολή της Ανώτατης Παιδείας, η οικονομική και η κοινωνική πραγματικότητα (και οι κοινωνικές αντιλήψεις και προσδοκίες από τα ΑΕΙ, βεβαίως) στην χώρα προφανώς και την επικαθορίζουν. Η ιδέα ότι η Ανώτατη Παιδεία θα αποτελέσει μοχλό αναδιάρθρωσης της Ελληνικής οικονομίας δια της βελτίωσής της, είναι βέβαια θεμιτή, αλλά γεννά άλλα ερωτήματα: αναδιάρθρωση προς ποια κατεύθυνση; Πώς συνδέονται οι εκάστοτε μεταρρυθμίσεις με αυτόν τον στόχο (αν υπάρχει); Πού έχει συμβεί αυτό το πράγμα;

Ως προς το καθαρά "γνωστικό" κομμάτι, την επάρκεια των γνώσεων των Ελλήνων αποφοίτων, δεν ξέρω να σας πω, γιατί δεν έχω δει στοιχεία που να συγκρίνουν τις γνώσεις π.χ. του μέσου απόφοιτου Ελληνικού Πανεπιστημίου στον κλάδο του με εκείνες των αντιστοίχων τους στην ΕΕ π.χ. Ούτε συγκριτικό πίνακα με τον αριθμό των διδασκόντων ΑΕΙ σε χώρες της Δύσης με βάση την χώρα στην οποία έχουν φοιτήσει. Οι συζητήσεις για την ανεπάρκεια των Ελλήνων αποφοίτων γίνονται σχεδόν πάντα ερήμην τέτοιων στοιχείων - όπως άλλωστε και οι αντίστοιχες για την επάρκεια των Ελλήνων πανεπιστημιακών (που συνήθως αναφέρονται σε όλους συλλήβδην τους πανεπιστημιακούς, ανεξάρτητα από σχολή και αντικείμενο). Πάντως υποψιάζομαι ότι ενδέχεται να είναι συνάρτηση των γνώσεων που έχει ο απόφοιτος λυκείου μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο - που μας πάει στα προηγούμενα επίπεδα της παιδείας μας και στο τι θέλουμε συνολικά από την δημόσια παιδεία...

Τελικά, καθώς πρόκειται να αναθερμανθεί το μέτωπο της παιδείας όπως φαίνεται, θα ήθελα να θέσω τα εξής ερωτήματα προς τους μεταρρυθμιστές: ποιος είναι ο σκοπός της μεταρρύθμισης (μέσα στο και μετά το Πανεπιστήμιο); Ποιο είναι το όραμα του πανεπιστημίου που η μεταρρύθμιση εξυπηρετεί; Πώς εντάσσονται τα επιμέρους στοιχεία της στο όραμα αυτό; Τι πρόκειται να επηρεάσει και τι να αφήσει ως έχει η μεταρρύθμιση; Ποιο είναι το συνολικότερο σχέδιο στο οποίο είναι ενταγμένη; Ανάλογα, ελπίζω εκείνοι που απορρίπτουν την μεταρρύθμιση Γιαννάκου-Βερεμή, να έχουν κάτι να προτείνουν επ' αυτών - ιδιαίτερα σε ότι αφορά την στρατηγική και το όραμα, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο, για το πανεπιστήμιο και την παιδεία συνολικά.

Αυτά σαν προσπάθεια επανεκκίνησης της σχετικής συζήτησης...

28.11.06

Όχι στην λοβοτόμηση του Βύρωνος Π!

Ο Φώτης Κουβέλης συμφωνεί στα περί ηθικής αυτουργίας, που λέω και εγώ, προκαλώντας την αντίδραση του Β.Π: ο οποίος μίλησε
...ενάντια «σε εκείνους που θέλουν να με λογοκρίνουν για λοβοτομή στη σκέψη μου». Συμπλήρωσε ότι δεν μίλησε ποτέ στους αστυνομικούς για παρασπονδίες, αλλά για «ανάταξη του ηθικού, καθώς ήταν του κλότσου και του μπάτσου»...

(Ανάταξη ηθικού χωρίς κλώτσους και μπάτσους γίνεται; Δεν γίνεται).
Οφείλω να διευκρινήσω ότι είμαι ενάντια σε κάθε απόπειρα λοβοτομής στη σκέψης - πόσω μάλλον του εγκεφάλου - του Υπουργού, αλλά και στην λογοκρισία εναντίον του. Θα υπερασπιστώ μάλιστα, αν μου ζητηθεί, μέχρι θανάτου το δικαίωμά του να μείνει αλοβοτόμητος.

Σημειώνω απλά δύο εμφανή σημάδια πτώσης ηθικού:

- Δύο κοπέλλες από την Γεωργία, κατά την αστυνομία, κατόρθωσαν και "έδειραν" τρεις συνοριοφύλακες - μια εκ των οποίων ήταν γυναίκα - στην παραμεθόριο της Ομόνοιας. Οι δύο γυναίκες αντιπαραθέτουν μια εκδοχή που δεν συνάδει με το διεκτραγωδούμενο ηθικό της αστυνομίας (και δη της συνοριοφυλακής του Μετρό), ότι δηλαδή:

«Ο .... με τράβηξε από τα μαλλιά και με έβαλε με τη βία στο περιπολικό. Δεν τον εμπόδισαν ούτε οι παρατηρήσεις του έτερου συνοριοφύλακα (κι ενώ η γυναίκα φύλακας συνέχιζε να γελάει) ούτε ο πανικός της κόρης μου, την οποία στη συνέχεια γρονθοκόπησε στο στομάχι... Καθ' οδόν για το τμήμα η γυναίκα με αποκάλεσε «πατσαβούρα», «σκύλα», «γ... τις Γεωργιανές σας... θέλετε όλοι σκότωμα».

Στο ασανσέρ η γυναίκα «πλησίασε επιθετικά την 17χρονη, κόλλησε το πρόσωπό της στο δικό μου και με εξύβρισε λέγοντας "τι με κοιτάς ρε πατσαβούρα;" κι όταν την παρακάλεσα να μη χτυπήσει την κόρη μου, άρχισε να φωνάζει -προκειμένου να δημιουργήσει εντυπώσεις- "με χτυπάει... με χτυπάει", μολονότι δεν την πείραξε καμία μας».


Ποια από τις δύο εκδοχές είναι η πιθανότερη, το αφήνω στην κρίση σας.

- Η αστοχία των αστυνομικών είχε φτάσει, κατά την Ελληνική δικαιοσύνη, σε πραγματικά απίστευτα επίπεδα: Αστυνομικός αστόχησε στην προσπάθειά του να πυροβολήσει στον αέρα, σύμφωνα με εισαγγελέα, σκοτώνωντας έτσι τραγικά έναν 21χρονο Τσιγγάνο, τον Μαρίνο Χριστόπουλο, σε ένα επεισόδιο που είχε γνωρίσει δημοσιότητα και αποτέλεσε αφορμή ξεσπάσματος αγανάκτησης. Σημειώνω πως πρόκειται για την έφεση στην πρωτόδικη απόφαση από τον κατηγορούμενο αστυνομικό, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη αλλά η απόφαση είχε ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι την εκδίκαση της εφέσεως. Η οικογένεια του νεκρού σκοπεύει να φτάσει, όπως έχει πει, μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Εγώ επιμένω: το ζήτημα δεν είναι μόνο και πρωταρχικά όσοι αστυνομικοί δολοφονούν. Είναι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι που αφήνουν να εννοηθεί πως τα σώματα ασφαλείας "είναι το κράτος", οι "πραίτορές" του, πως είναι δηλαδή ασύδοτα. Αυτοί δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την εγκληματική αυθαιρεσία...

Δίκαιη δίκη: η συνέχεια

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:
"ΧΘΕΣ, στο Εφετείο, στη δίκη της 17Ν, παραβιάστηκε το πιο θεμελιώδες δικαίωμα των κατηγορουμένων. Το δικαίωμα στην υπεράσπιση με δικηγόρους της επιλογής τους. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, μετά μακρά απουσία, επέστρεψε στο ακροατήριο. Ζήτησε την ανάκληση των δικηγόρων που του είχε διορίσει το δικαστήριο. Διόρισε ο ίδιος δύο δικηγόρους της επιλογής του. Το δικαστήριο αρνήθηκε. Προσέβαλε το ιερότερο δικαίωμα του κατηγορουμένου. Πρόκειται για σκάνδαλο κατά του κράτους δικαίου...
...ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ είναι τόσο προφανές, ώστε θα μπορούσε να δικαιολογήσει ακόμη και τη διατύπωση μιας συνωμοτικής θεωρίας. Το δικαστήριο, αν θεωρεί εαυτό υποχρεωμένο να καταδικάσει όλους τους κατηγορουμένους, ανεξαρτήτως αποδείξεων, δημιουργεί το ίδιο λόγους αναιρέσεως. Αν ο Αρειος Πάγος δεν τους δεχθεί, θα καταδικαστεί η Ελλάδα στο Στρασβούργο..."


Το Σάββατο στην ίδια εφημερίδα ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσων των Γάλλων Πρασίνων Πατρίκ Φαρμπιάζ, που είχε συνυπογράψει κείμενο υπέρ των δικαιωμάτων των υποδίκων για την 17Ν είχε πει τα εξής εύστοχα, μεταξύ άλλων:
Πιστεύω, κατ' αρχήν, πως είναι καλό που υπάρχει μια αλληλεγγύη [για τους κρατουμένους της 17Ν] στη Γαλλία, στην Ευρώπη. Θα πρέπει όμως και στην Ελλάδα να σπάσει αυτός ο κλοιός της σιωπής, αυτή η "ομερτά". Δηλαδή, εάν οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι, οι επικεφαλής των συνδικάτων και των οργανώσεων δεν κάνουν τίποτα, αυτό δεν είναι τόσο τραγικό για τους κατηγορουμένους όσο για τους ίδιους. Είναι ασύλληπτο να υπάρχουν σήμερα περιοχές μη δικαίου με τις οποίες δεν ασχολείται κανείς.

Την περίοδο της έναρξης της δίκης, τέσσερα αμερικανικά αεροσκάφη διέπραξαν παράνομες πράξεις απαγωγής σε ελληνικό έδαφος. Ο Αμερικανός πρέσβης συνάντησε τους Ελληνες πολιτικούς υπευθύνους για να τους υποδείξει τι έπρεπε να κάνουν. Ολα αυτά, λοιπόν, δείχνουν πως αν δεν αντιδράσουμε σε μια τέτοια υπόθεση, τότε μας στερούν και την πολιτική κυριαρχία μας αλλά και την πνευματική κυριαρχία μας. Γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει να αφήνουμε να περνούν τέτοια πράγματα, αν εκχωρήσουμε κάτι, έστω και σε μια μικρή υπόθεση, εκχωρούμε και στα υπόλοιπα


Δηλαδή ο άνθρωπος λέει το προφανές: ότι καμία σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί την καταπάτηση βασικών διαδικασιών δικαιοσύνης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οπαδός της 17Ν για να ανησυχεί και μάλιστα πολύ, με τον τρόπο που διεξάγεται και διεξήχθη η δική. Μια δίκη που κατά την ταπεινή μου γνώμη μοιάζει να είναι δίκη συγκάλυψης, συσκότισης και παρεμπόδισης της αλήθειας για την οργάνωση αυτή, με προειλημμένες αποφάσεις, σε μια προσπάθεια "ξεπετάγματος" της υπόθεσης για την ταχεία "αντιτρομοκρατική νομιμοποίηση" της Ελλάδας- και δημιουργεί το προηγούμενο και για άλλου είδους "έκτακτες δίκες" που βάλλουν ευθέως εναντίον της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου στην χώρα μας. Κάθε προσπάθεια υπεράσπισης των δικαιωμάτων (και όχι των πράξεων) των κατηγορουμένων, αντιμετωπίζεται βέβαια με την "τρομοκρατική" κατηγορία, έμμεσα ή άμεσα, της "συνοδοιπορίας" με τους τρομοκράτες, τακτική που έχει οδηγήσει την κοινοβουλευτική αριστερά σε σχετική σιωπή για όλες αυτές τις τερατώδεις μεθοδεύσεις, μην τυχόν και κατηγορηθεί για υπόθαλψη της τρομοκρατίας (αυτός ήταν και ο στόχος των αρχικών ηλίθιων συζητήσεων περί "συνυπευθυνότητας" της αριστεράς για την τρομοκρατία: ο καταναγκασμός σε σιωπή των κομμάτων της μπροστά σε όσα επρόκειτο να λάβουν χώρα, υπό την απειλή της τηλε-σταύρωσης από τους πρόθυμους διεκπεραιωτές των εντολών του ΥΔΤ στα κανάλια. Η μέθοδος λειτούργησε άψογα.)

Για τα όσα έχουν γίνει στο εφετείο ρίξτε μια ματιά στον καθημερινό σχολιασμό της Εξέγερσης, και τα πρακτικά από την Ελευθεροτυπία, για να σχηματίσετε ιδίαν άποψη.

24.11.06

...Πού τρέχει ο προϋπολογισμός σου;

Κάποια πράγματα περί προϋπολογισμού και φορολογίας που τίθενται εξ αριστερών, και που ενώ έχουν ευρύτερο ενδιαφέρον, δεν πολυ-συζητούνται και τέλος πάντων καλό είναι να τα έχουμε υπόψη:

Έμμεσες αυξήσεις:

"Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί η κυβέρνηση διαφημίζει το 2007 ως έτος φοροελαφρύνσεων για όλους: μισθωτούς, συνταξιούχους, επιχειρηματίες. Έλα όμως που το προσχέδιο του προϋπολογισμού προβλέπει ότι του χρόνου τα τακτικά έσοδα θα αυξηθούν κατά 7,6% (με προσδοκώμενη ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ 7,1%), ενώ το 2006, που δεν ήταν έτος φοροελαφρύνσεων, είχαν αυξηθεί κατά 6,6% (με ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ 7,6%). Πώς θα συμβεί αυτό το θαύμα; Απλούστατα, θα αυξηθούν κατά 8,8% τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους, από την πιο άδικη δηλαδή μορφή φορολόγησης που πλήττει αδιακρίτως πλούσιους και φτωχούς...
Ο αντίλογος της κυβέρνησης είναι ότι οι επιβαρύνσεις από τους έμμεσους φόρους εξισορροπούνται από τις ελαφρύνσεις στους άμεσους, αφού το αφορολόγητο όριο για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους αυξάνεται από τα 11.000 στα 12.000 ευρώ και οι συντελεστές μειώνονται κατά 1%. Πρόκειται για επιχείρημα εξαιρετικά αδύναμο, για τους εξής λόγους: Πρώτον, οι ελαφρύνσεις δεν αφορούν το 60% των φορολογουμένων που βγάζουν κάτω από 11.000 ευρώ το χρόνο και άρα δεν πληρώνουν άμεσους φόρους, πληρώνουν όμως και παραπληρώνουν έμμεσους. Και δεύτερον, καταργείται ο χαμηλός συντελεστής 15% ενώ παράλληλα δεν τιμαριθμοποιείται η φορολογική κλίμακα και τούτο ακυρώνει μέρος των φοροελαφρύνσεων."


Υπέρ της Φορολόγησης

Το ποσοστό των φορολογικών εσόδων του κράτους στο ΑΕΠ πέφτει συνεχώς από το 2000. Σύμφωνα με πίνακα της εισηγητικής έκθεσης, τα φορολογικά έσοδα αυξάνονταν ως προς το ΑΕΠ την περίοδο 1997-2000, για να φθάσουν το 2000 το 26,5% του ΑΕΠ, και έκτοτε μειώνονται: σε 25,1% και 25% του ΑΕΠ το 2001 και το 2002, σε 23,7%, 23,4% και 23,2% το 2003, το 2004 και το 2005, σε 23% φέτος. Βλέπουμε έτσι ότι μετά την αύξηση της αναλογίας των φόρων στο ΑΕΠ που συνόδευσε την προσπάθεια για την ένταξη στην ΟΝΕ, τόσο η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη, όσο και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κατόπιν, σταδιακά τη μείωναν.
Αν το κράτος διέθετε σήμερα αυτό το 3,5% του ΑΕΠ που έχει χάσει από το 2000, κάπου 7,3 δισ ευρώ επιπλέον, θα μπορούσε και τις δαπάνες για την παιδεία να αυξήσει στο επιβαλλόμενο 5% του ΑΕΠ, και τα κονδύλια για την έρευνα να διπλασιάσει, και το Εθνικό Σύστημα Υγείας που πάσχει από έλλειψη προσωπικού να ενισχύσει, και πολιτικές για την απασχόληση και την κοινωνική στήριξη των φτωχότερων να χρηματοδοτήσει...
...Αν άλλωστε υπολογίσουμε, όπως επίσημα θα γίνεται από του χρόνου, τα φορολογικά έσοδα στο αναθεωρημένο ΑΕΠ, θα δούμε ότι πέφτουν στο 18%, αφήνοντας μετά τους τόκους μόλις ένα 14% του ΑΕΠ για τη χρηματοδότηση των δημοσίων δαπανών, οπότε θα διαπιστώσουμε ότι βρισκόμαστε στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με τη Λιθουανία. Στην κορυφή βρίσκονται οι θαυμαστά αναπτυσσόμενες σκανδιναβικές χώρες, διαψεύδοντας θεωρίες φριντμανικής έμπνευσης.
Πρόβλημα διάρθρωσης των φόρων, αλλά και των δαπανών, στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό οπωσδήποτε υφίσταται, και μεγάλο. Αλλά πριν μπούμε στη συζήτηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που απαιτούν χρόνο για να σχεδιασθούν, και πάντως αποκλείεται να υλοποιηθούν από την παρούσα κυβέρνηση, όσοι θέλουμε καλύτερα δημόσια αγαθά και θεωρούμε επιβεβλημένη την αναδιανεμητική λειτουργία του κρατικού προϋπολογισμού για τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: χρειάζεται να αυξηθεί, όχι να μειωθεί, το συνολικό μέγεθος των φόρων. Και αυτό σημαίνει κατ' αρχάς δύο πράγματα: Πρώτον, αποφασιστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, που δεν είναι μόνο κυβερνητική υπόθεση των υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών, αλλά και των ενεργών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Και δεύτερον, την αξίωση για κάθε φόρο που κρίνεται σκόπιμο να μειωθεί, η απώλεια κρατικών εσόδων να αντισταθμίζεται από άλλες πηγές, δηλαδή με άλλους φόρους.


Αναθεωρώντας και την φοροδιαφυγή:
Η επιπλέον φοροδιαφυγή των 8 δισ. ευρώ αποκαλύπτεται από την αναθεώρηση του ΑΕΠ κατά 40 δισ. ευρώ (25%) και με δεδομένο ότι το 2005 η φορολογία ως ποσοστό του εγχώριου προϊόντος ήταν 23%. Με τους φόρους αυτούς, ύψους 8 δισ. ευρώ -εάν είχαν εισπραχθεί από το Δημόσιο, αντί να πηγαίνουν στις τσέπες των φοροφυγάδων- όχι μόνον δεν θα παρουσίαζε υπερβάλλον έλλειμμα ο προϋπολογισμός, αλλά θα ήταν και πλεονασματικός. Και το καθεστώς της επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Ε. θα ήταν παρελθόν. Υπενθυμίζεται ότι μια μονάδα του ΑΕΠ αντιστοιχεί σε 1,8 δισ. ευρώ. Δηλαδή η διαφορά του ελλείμματος, που θα μας έβγαζε από την κοινοτική επιτήρηση, θα καλυπτόταν τουλάχιστον 4 φορές.


Αύξηση κερδών >> Αύξηση μισθών:

...στη διαρρεύσασα πενταετία μέχρι και το 2005, ενώ το ΑΕΠ μετρήθηκε ότι αυξήθηκε κατά 25%, οι αμοιβές των μισθωτών (με άλλα λόγια το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ) αυξήθηκαν μόνο κατά 5%. Ολα τα άλλα στοιχεία που συνθέτουν το ΑΕΠ, δηλαδή τα κέρδη των επιχειρήσεων, οι πρόσοδοι περιουσίας (κυρίως ενοίκια) και οι αμοιβές των ελεύθερων επαγγελματιών αυξήθηκαν στην περίοδο αυτή σαφώς πάνω από 25%...


Ένα μικρό δωράκι:

"Παρέχεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να διανείμουν τα αφορολόγητα αποθεματικά που έχουν σχηματίσει λόγω πραγματοποίησης παραγωγικών επενδύσεων, αφού προηγουμένως τα αποθεματικά αυτά υπαχθούν σε αυτοτελή φορολόγηση με μειωμένους συντελεστές (6% για εταιρείες εισηγμένες στο ΧΑΑ και 12% για λοιπά νομικά πρόσωπα), αντί της φορολόγησης τους με τις γενικές διατάξεις". Αυτό μεταφράζεται ως εξής: Οι εταιρείες είχαν κρατήσει κάποια αφορολόγητα κεφάλαια προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν για επενδύσεις. Τώρα αυτά τα κεφάλαια θα μπορούν να τα διανείμουν στους μετόχους τους και αντί να πληρώσουν φόρο 29%, όπως θα έπρεπε κανονικά, θα πληρώνουν 6% οι εισηγμένες και 12% οι [μη] εισηγμένες, θα έχουν δηλαδή όφελος από 17% έως 23%.


Μυστικά κονδύλια:

Η Ν.Δ., ως αντιπολίτευση, στηλίτευε το ΠΑΣΟΚ για τους ειδικούς λογαριασμούς και δεσμευόταν ότι θα τους καταργήσει. Ως κυβέρνηση όμως τους διατηρεί για δεύτερη συνεχόμενη φορά εν ζωή, διακινώντας μέσω αυτών τεράστια ποσά: Το 2006 διακίνησε 7 δισ. ευρώ, το 2007 θα διακινήσει 6,76 δισ., ποσό που αντιστοιχεί στο 3,25% του ΑΕΠ. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι από αυτά τα 6,76 δισ. ευρώ, τα 2.676 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου το 1,3% του ΑΕΠ, θα διακινηθούν εκτός προϋπολογισμού, δηλαδή με πλήρη αδιαφάνεια και χωρίς να είναι δυνατόν να ελεγχθούν από κανέναν.


Όλα αυτά ακολουθώντας ένα...
Δανεικό Μοντέλο ανάπτυξης:

Σύμφωνα με αποκαλυπτικά στοιχεία που συνέλεξε αναδιφώντας στα ενδότερα της οικονομίας, εν όψει και του νέου προϋπολογισμου, όσο αυξάνεται το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊον (ΑΕΠ) της χώρας στην τελευταία πενταετία, άλλο τόσο πεισματικά αυξάνεται και το χρέος των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων αλλά και της κεντρικής διοίκησης, με αποτέλεσμα η σχέση δανεισμού προς ανάπτυξη να παραμένει «καρφωμένη» στο 2,8%-2,6% προς ένα. Ενώ, δηλαδή, το 2001 ο πρόσθετος συνολικός δανεισμός προσέγγιζε τα 24 δισ. ευρώ και η αύξηση του ΑΕΠ τα 9,4 δισ. ευρώ, διατηρώντας τη μεταξύ τους σχέση στο 2,8, σε τίποτε δεν φαίνεται να μεταβλήθηκε το τοπίο πέντε χρόνια μετά, αφού το 2005 ο δανεισμός πολιτών και κράτους έφθασε στα 33,9 δισ. ευρώ, με αύξηση του ΑΕΠ στα 12,8 δισ. ευρώ, συντηρώντας έτσι τη μεταξύ τους σχέση στο 2,6.
...«εισάγουμε εμπορεύματα και εξάγουμε ομόλογα»...

21.11.06

Βύρων Πολύδωρας: ηθικός αυτουργός





‘‘Προς όλους τους επιτελικούς (σχεδιάσαντες) και επιχειρησιακούς (εφαρμόσαντες) αξιωματικούς και απλούς αστυνομικούς :
Η επιχείρηση (της ακώλυτης και ειρηνικής διεξαγωγής) της πορείας πέτυχε, ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!
Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία.
Σε όλα τα σημεία χρειαζόμαστε βελτίωση. Θα την κατακτήσουμε.
Για τη Δημοκρατία μας, για την κοινωνία μας! Συγχαίρω,

Βύρων Γ. Πολύδωρας ’’.


Τα επεισόδια που έγιναν στην επέτειο του Πολυτεχνείου, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι ενδεικτικά της προϊούσας αστυνομοκρατίας που επιβάλλεται σε όλη την επικράτεια. Δεν πρόκειται για τυχαία συμβάντα, αλλά για στοιχεία μιας πολύ συγκεκριμένης στρατηγικής: της στρατηγικής που έχει σαν στόχο την αποθάρρυνση των διαδηλώσεων και των διαμαρτυριών δια της εξόφθαλμης βίας. Αυτό το είχαμε δει και στις διαδηλώσεις για την παιδεία, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο.

Το γιατί τώρα και γιατί με τέτοια ένταση έχει να κάνει με την συγκυρία της έναρξης προώθησης διαφόρων "μεταρρυθμίσεων", πιστεύω, που δημιουργούν και θα δημιουργήσουν αντιδράσεις. Επειδή οι διαμαρτυρίες χαλάνε την εικόνα των σεμνών και ταπεινών και δημιουργούν εικόνα αμφισβήτισης, αλλά από την άλλη οι αντικειμενικοί λόγοι για τέτοιες διαμαρτυρίες αυξάνονται και θα αυξάνονται, χρησιμοποιείται αποτρεπτικά η στρατηγική του Φρενιασμένου Μπάτσου-"μη μου κολλάς είμαι παράλογα βίαιος και ασύδοτος": αστυνομία εκτός ελέγχου, χωρίς συνέπειες για τις αγριότητές της (άρα με τις ευλογίες της εκτελεστικής και όχι μόνον εξουσίας), με αρωγή Αγνώστου Ταυτότητας Οπλοφορούντων Υποκειμένων (ΑΤΟΥ), έναντι δικαίων και αδίκων - και αν κοττάς έβγα στο πεζοδρόμιο να σου δείξω... Ταυτόχρονα στόχος είναι η ταύτιση κάθε διαμαρτυρίας/διαδήλωσης με "επεισόδια" και η δυσφήμησή της, κάνοντας τον βίο αβίωτο στους περαστικούς, στους περίοικους, στους επιβάτες, τους αυτοκινητιστές κοκ και τρομάζοντας όσο περισσότερο γίνεται τον κόσμο για τους "γνωστούς αγνώστους" - με την ευγενή αρωγή επιλέκτων μονάδων των ΜΜΕ.

Σημειώνω ενδεικτικά τον κόπο στον οποίο μπαίνει τελευταία η αστυνομία να αποκλείει όλο το κέντρο της Αθήνας όταν γίνεται διαδήλωση σε έναν δρόμο, την επάνοδο του φακελλώματος και την τρομολαγνική αμεσότητα των ΜΜΕ, που αφενός θεωρούν μια μολότωφ πολύ σημαντικότερη από 10.000 ειρηνικούς διαδηλωτές και αφετέρου προειδοποιούσαν π.χ. τον κόσμο να μην κατέβει στο κέντρο στις 17 γιατί θα γίνουν επεισόδια (είχαν και λεπτομερείς "πληροφορίες" μάλιστα). Παράλληλα γίνεται κάθε προσπάθεια να θεωρηθεί δια της επαναλήψεως (που είναι η μήτηρ της μαθήσεως υπενθυμίζω) η χρήση των χημικών για ψύλλου πήδημα απόλυτα θεμιτή (σημειώνω: στην Λάρισα μέσα στο γήπεδο είχαν ρίξει τις προάλλες δακρυγόνα - ή τι στο διάλο είναι αυτά τα δηλητήρια - και έπεφταν οι παίκτες σαν μύγες μέσα στο γήπεδο και οι θεατές στις κερκίδες, χωρίς να βρεθεί ένας δημοσιογράφος να πει "τι πράγματα είναι αυτά μπορεί να σκοτώσετε κανέναν"), ενώ αυτά όλα συνοδεύονται από την διάχυτη δυσφήμιση όσων διαδηλώνουν ή απλώς διαμαρτύρονται δημόσια για οποιονδήποτε λόγο... Τα συνηθισμένα δηλαδή που ξέρουμε από παλιά, αλλά η ένταση τους τον τελευταίο καιρό και μάλιστα στις 17/11 υπό την καθοδήγηση του Praetor Maximus Byron, θυμίζουν όντως "μέρες του '63".

Η εμφάνιση κουκουλοφόρων αστυνομικών με πολιτικά, δεν είναι βέβαια Πολυδώρια πρωτοτυπία (στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχα ο ίδιος παρακολουθήσει την κάθοδο από κλούβα επαγγελματιών διαδηλωτών για να αναμιχθούν με το πλήθος - έναν είχα δει μετά να πρωτοστατεί σε επεισόδια), ούτε και οι "αγανακτισμένοι πολίτες - παρακρατικές δυνάμεις". Αλλά η συνολική εικόνα της συμπεριφοράς της αστυνομίας δηλώνει την συνολική της μετακίνηση σε "[ευρείας κλίμακας] μεθόδους ανορθόδοξης αστυνόμευσης, δηλαδή μεθόδους που μετακινούν τη δράση της αστυνομίας στην γκρίζα ζώνη με το παρακράτος" - η στρατηγική της έντασης που λέγαμε - και αυτή είναι μια επιλογή που δεν έγινε από μεμονωμένους διοικητές, αλλά καταφανώς από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης του οποίου ο πολιτικός προϊστάμενος συστηματικά κάνει ότι περνά από το χέρι του να "ενθαρρύνει" την "αμυντική" στάση των "ακούνητων και αγέλαστων στρατιωτών" του, των συγχρόνων "Πραιτόρων" του. Ακόμα περισσότερο βέβαια, αποκλείεται η στρατηγική αυτή να εφαρμόζεται εν αγνοία της κυβέρνησης γενικά και του πρωθυπουργού ειδικά.

Για την αλητεία λοιπόν των παλληκαράδων που σάπισαν στο ξύλο τον Αυγουστίνο Δημητρίου, ο οποίος επιπλέον κατά τα φαινόμενα δεν έκανε τίποτα το επιλήψιμο (βίντεο από το Mega εδώ για download από την Βαβυλωνία) βασικός υπεύθυνος είναι προσωπικά ο κ. Πολύδωρας τουλάχιστον, και πιθανόν ο ίδιος ο Καραμανλής. Οι βιαιοπραγούντες αστυνομικοί έχουν σημαντική ποινική ευθύνη, αλλά η πολιτική ευθύνη, η ηθική αυτουργία της επιθέσεως, είναι όλη κυβερνητική.

ΥΓ1: Η στάση των ΜΜΕ υπήρξε "ανάμικτη" (όρα J95), αλλά στο απόσπασμα από το Mega και ο Στραβελάκης και ο Οικονομέας την πέφτουν υποδειγματικά στον εκπρόσωπο της αστυνομίας, ο οποίος δίνει παράσταση θεάτρου παραλόγου.
ΥΓ2: "Βοηθεια σας παρακαλώ" Remix: SykoFantiS_Bastoyni: Συνέπειες
ΥΓ3: Από τα όσα είπε ο Α.Δ. από το νοσοκομείο:

«Τι έφταιγα; Τι έκανα; Πέρασα μπροστά από τους αστυνομικούς - όχι εκεί που γίνονταν οι φασαρίες, από την κάτω πλευρά. Περνούσα από την Καμάρα και πήγα να δω τι γίνεται. Κάπνισα ένα τσιγάρο και ξεκίνησα να φύγω. Ξαναπέρασα από μπροστά τους, δεν ήξερα ότι ήταν αστυνομικοί. Αρχισαν να με χτυπούνε με κλοτσιές και έπεσα κάτω. Τους έλεγα ότι "είμαι Κύπριος, δεν έχω σχέση". Τρία άτομα με σήκωσαν πάνω και με χτύπησαν στο πρόσωπο. Ούτε σε ταινία δεν έχω δει τέτοιο πράγμα...
...Ενας με πίεζε να μου σπάσει το γόνατο. Μου έβαλαν χειροπέδες ύστερα από 20 λεπτά. Με χτυπούσαν μπροστά στους καθηγητές. Με κλοτσούσαν και μέσα στο τμήμα. Τα μάτια μου ήταν πρησμένα και δεν έβλεπα τίποτα. Φοβόμουν ότι είχα εσωτερική αιμορραγία, ότι θα πέθαινα. Τέσσερις ώρες ήμουν μέσα στα αίματα...
Χωρίς να βλέπω κατάφερα να τους στείλω μήνυμα με το κινητό που είχα κρυμμένο μέσα στα εσώρουχά μου. Δεν περιγράφεται αυτό που έζησα».

19.11.06

Η αόρατη συμφωνία

Επανερχόμενος στο θέμα της συμφωνίας του δημοσίου με την Microsoft το οποίο είχα προ μηνών συζητήσει (1 .4, 2) αντιγράφω άρθρο της Αυγής που έχει ως θέμα τις απελπισμένες προσπάθειες να πειστεί ο κ. Αλογοσκούφης να καταθέσει στην Βουλή την περιλάλητη αυτή και "πλεονεκτική" για την χώρα μας, κατά τον κ. Υπουργό, Συμφωνία, ώστε να μπορέσουμε να θαυμάσουμε όλοι την πλεονεκτικότητά της:

Ματαιώθηκε σήμερα, 17.11.06, για 5η φορά, η συζήτηση στη Βουλή επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Θανάση Λεβέντη, σχετικά με τη συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών και της πολυεθνικής Microsoft. Ο κ. Αλογοσκούφης έχει χαρακτηρίσει αυτή τη συμφωνία ως εξαιρετικά πλεονεκτική για τη χώρα μας.
Ο κ. Λεβέντης αμέσως μετά την ανακοίνωση της ματαίωσης, από την Πρόεδρο της Βουλή, δήλωσε:
"Δεν μας έχει πείσει η εκτίμηση του κ. Υπουργού για αυτή τη συμφωνία. Έχουμε την εντελώς αντίθετη άποψη, που βασίζεται στις απόψεις και τα στοιχεία των ειδικών στη χώρας μας και διεθνώς.
Καταθέσαμε, αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, επίκαιρη ερώτηση, στην οποία απάντησε ο κ. Υπουργός Οικονομίας χωρίς όμως να παρουσιάσει το κείμενο της συμφωνίας.
Επανήλθαμε, προ επταμήνου, με άλλη ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων, για την οποία ακόμη αναμένουμε απάντηση.
Έκτοτε έχουμε υποβάλλει 5 επίκαιρες ερωτήσεις με το ίδιο αίτημα: Να μας ενημερώσει ο κ. Υπουργός για το κείμενο της πλεονεκτικής, κατ’ αυτόν, συμφωνίας με την Microsoft.
Ο κ. Υπουργός απαξίωσε σε όλες τις επίκαιρες ερωτήσεις μας να προσέλθει, επικαλούμενος διάφορα κωλύματα.
Για τη σημερινή επίκαιρη ερώτηση μας πληροφόρησαν από το γραφείο του, ότι αδυνατεί να προσέλθει διότι θα βρίσκεται με τον κ. Πρωθυπουργό στη Ν. Υόρκη. Η σημερινή παρουσία του κ. Πρωθυπουργού στη Βουλή μάλλον αδυνατίζει τη δικαιολογία.
Θεωρούμε ότι η συστηματικώς παρελκυστική αυτή τακτική αποτελεί υποβάθμιση του κοινοβουλευτικού ελέγχου και ανεπίτρεπτο εμπαιγμό της Βουλής στο σύνολό της.
Θα επανέλθουμε με νέα επίκαιρη ερώτηση και ελπίζουμε αυτή τη φορά να μας ευνοήσει η τύχη και ο κ. Υπουργός να μας τιμήσει με την παρουσία του και να απαντήσει σ’ αυτό το τόσο καίριο για τη συμφέροντα της χώρας μας θέμα."


Από ότι φαίνεται ο κ. Λεβέντης δεν είναι ο μόνος που έχει προσπαθήσει να πάρει το κείμενο από τα χέρια του κ. Αλογοσκούφη, καθώς κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ διαμαρτύρονταν για δεύτερη φορά για το ίδιο θέμα τον Ιούλιο. (Έπρεπε να τα είχαν επισημάνει αυτά βέβαια και παλαιότερα).

Γεννάται το ερώτημα αν η παρουσίαση των συμφωνιών του κράτους στο κοινοβούλιο είναι προαιρετική, ή γίνεται με βάση την πάγια αρχή "όποτε αδειάσει η κυβέρνηση". Από εδώ πάντως έφτασα σε αυτό εδώ το κείμενο που μοιάζει να είναι η βασική επίμαχη συμφωνία (χωρίς τις επιμέρους), που φιλοξενείται στο ιστολόγιο λ - αλλά δεν ξέρω την πηγή του και ούτε το αν είναι τελική.

Όπως και να έχει μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι η κατάθεση της συμφωνίας στην Βουλή είναι πια τόσο δύσκολη και χρονοβόρα. Δεν ξέρω αν "κρύβει" κάτι, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι για να κρυφτεί, η ίδια η επιλογή μιλάει από μόνη της, αλλά η περιφρόνηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου είναι κάτι που από ότι φαίνεται είναι δεύτερη φύση στους εκάστοτε κυβερνώντες.

27.10.06

Περί ελευθερίας της σάτιρας

Παραθέτω εδώ, επ' αφορμή του μείζονος θέματος που έχει ανακύψει σχετικά με την ελευθερία (εντέλει) της σάτιρας, το ιστορικό μιας σχετικής υπόθεσης στις ΗΠΑ, την εποχή που ακόμα έπαιρναν τοις μετηρτοίς τα περί ελευθερίας του λόγου (πριν η χώρα κατρακυλήσει κάτω από την Ελλάδα στην 53η θέση της κατάταξης ελευθερίας τύπου του, όχι ακριβώς ριζοσπαστικού, RSF): Hustler Magazine v. Falwell.

Εκεί θα δείτε την λογική που λέει ότι η σάτιρα πρέπει να προστατεύεται πάση θυσία, ανεξάρτητα από το αν είναι κακόγουστη ή χοντροκομμένη - η συγκεκριμένη σάτιρα μάλιστα ήταν απίστευτα "χοντρή"... Αλλά αυτή είναι η κατεύθυνση που (κατά την ταπεινή μου γνώμη) θα οφείλαμε να επιδιώκουμε στην χώρα μας και στην Ευρώπη.

Να σημειώσω ότι εμμέσως σχετικό με το θέμα της έμμεσης λογοκρισίας και εκφοβισμού κάθε κριτικής (διαδικτυακής και μη), είναι το ζήτημα της παραπομπής της δημοσιογράφου Ντόρας Νατϊλιάνα στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, επειδή τόλμησε να ασκήσει κριτική στο προεδρείο της βουλής...

26.10.06

Blogme.gr: Νάτες και οι μπλογκομηνύσεις


[credit: magicasland]

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME...
Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι η ηλιθιότητα της βιομηχανίας μηνύσεων και αγωγών που υποβιβάζει ουσιαστικά την ελευθερία λόγου στην χώρα μας, θα έφτανε κάποια στιγμή και θα άγγιζε και τα ιστολόγια. Η τεχνολογική αμάθεια, λειτουργών της αστυνομίας και της δικαιοσύνης που χειρίζονται τέτοιες υπόθέσεις, έχει αποδειχθεί ανίκητη (π.χ 1, 2) και σε κάθε παρόμοια περίπτωση λειτουργεί με την αρχή της μεγιστοποίησης της διαπόμπευσής τους.

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι που, ανεξάρτητα από τους λόγους που γίνεται, θίγει την ίδια την ουσία του διαδικτύου: την ποινικοποίηση όχι του περιεχομένου, αλλά του συνδέσμου προς τρίτο σάιτ μέσω μάλιστα feeds - και την δίωξη εναντίον όχι καν του διαχειριστή του ιστολογίου αλλά του παρόχου της υπηρεσίας ιστολόγησης. Το φαινόμενο δεν είναι παγκόσμια πρωτοφανές (αλλά η διαδικασία του αυτοφόρου για τέτοιου είδους "εγκλήματα" νομίζω πως είναι), και άθελά τους, οι διωκτικές αρχές (και το ατεχνολόγητο δημόσιο πρόσωπο που υπέβαλε την μήνυση), μπλέκουν την χώρα στον τεράστιο πόλεμο εναντίον της ελευθερίας του λόγου στον ίντερνετ που έχει ξεκινήσει από πολλά μέτωπα. Το ζήτημα λοιπόν είναι α. να διασφαλιστεί η αθώωση του ιδιοκτήτη του blogme.gr και β. να απαντήσει με αγωγές για διαφυγόντα κέρδη, ψευδή καταμήνυση κοκ. με στόχο μια όσο το δυνατόν πιο μεγάλη αποζημίωση, που θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για υποψήφιους μελλοντικούς μηνυτές.

Επικουρικά προς αυτόν το σκοπό, θα πρότεινα την δημιουργία μιας "διακήρυξης", που θα συλλέξει υπογραφές, γραμμένης και από νομικούς που να έχουν υπόψη και την διεθνή πρακτική, που θα επιχειρηματολογεί και θα ζητά την απαλλαγή του blogme.gr από κάθε κατηγορία, θα ψέγει την εισαγγελία για την αντίδρασή της και θα καλεί σε υποστήριξη του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Πιθανόν να χρειαστεί κάποιο wikiboard και φόρουμ επί του θέματος.

Προς το παρόν αναδημοσιεύω εδώ τα όσα σχετικά γράφονται στο blogme.gr:

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME
για το περιεχόμενο άλλου blog μέσα από τις σελίδες του

Μια υπόθεση διαδικτυακής λογοκρισίας, μετά την Σιγκαπούρη και την Κίνα, τώρα και στην Ελλάδα

Το Blogme.gr δέχτηκε αρκετά μηνύματα και ερωτήσεις σχετικά με την (προσωρινή) διακοπή της λειτουργίας του.
Παραθέτω τις απαντήσεις, αποφεύγοντας ωστόσο, προς το παρόν, την δημοσίευση ονομάτων και λεπτομερειών περί της υπόθεσης.
Ο Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος, η ΕΕΧΙ, τα Ελληνικά blogs και ο Διεθνής Διαδικτυακός Τύπος (ενασχολούμενος με θέματα πληροφορικής), θα ενημερωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα λεπτομερώς για το θέμα και τα πρόσωπα, έπειτα από την ολοκλήρωση των νομικών διαδικασιών.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο.
Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ / ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ:


Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή ( για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης, εξηγήσεων τεχνικών η μή,) έλαβε στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα.
(Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site).
Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη.
Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών ΓΑΔΑ.
Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ), προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια.
Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η διαδικασία, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης.


ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων.
Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα. Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα.
Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme.

Σημειωτέων, ότι ενώ κάποιοι χρήστες των blogs εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες του Google ώστε με λέξεις κλειδιά να εμφανιστούν αποτελέσματα με σκοπό να σατιρίσουν η να "δυσφημήσουν" διεθνή πρόσωπα όπως ο G. Bush, Ελληνικά κόμματα και υπουργούς, κανείς εξ αυτών δεν στράφηκε εναντίων του Google και των υπηρεσιών του, διότι το σκεπτικό είναι αφελές.
Σε αντίθεση με την περίπτωση του Blogme όπου υπάρχει ένα πρωτοφανές γεγονός νομικής αντιπαράθεσης.

Ο οποιοσδήποτε μέσος χρήστης του ιντερνετ , γνωρίζει τον αυτονόητο τρόπο λειτουργίας ενός οποιουδήποτε website συλλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme .
Γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του, καθώς γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να συλλέγει πληροφορίες.
Επίσης, ξέρει πως είναι αδιανόητο να ευθύνεται κάποιο ανάλογο website για περιεχόμενο που δεν υπάρχει μέσα στο ίδιο website, αλλά σε άλλες απομακρυσμένες ιστοσελίδες ή blogs, όπου δεν έχει την ευθύνη της διαχείριση και δεν συνυπογράφει.

Οποιοσδήποτε επίσης μέσος χρήστης γνωρίζει ότι η περίπτωση ενός blog (προσωπικού ηλεκτρονικού ημερολογίου),αποτελεί αυτό που λέει η ίδια η λέξη: προσωπικό ημερολόγιο, έκφρασης και ιδεών. Και που διεθνώς, διακατέχεται από τους ίδιους ιδιαίτερους "κανόνες" προσωπικής ευθύνης των περιεχομένων και της ιδιωτικής έκφρασης, που το διαφοροποιούν από την απλή ιστοσελίδα.

Πιστεύουμε ότι το οποιοδήποτε θιγόμενο πρόσωπο, εάν δεν γνωρίζει, οφείλει να διερευνήσει και να ενημερωθεί, προτού προβεί στην οποιαδήποτε ενέργεια.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να αναπαράγω αυτή τη στιγμή τους διαδικτυακούς "κανόνες" που διακρίνουν ένα blog, και την σχέση του η όχι, με ένα site συλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme.
Για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, μια επίσκεψη στους όρους χρήσης ενός blog , ή της εταιρίας που το φιλοξενεί, ή του παρέχει τη δωρεάν εφαρμογή , μπορεί να του δώσει μια γρήγορη απάντηση.

Το αποτέλεσμα της επιλεκτικής αυτής ποινικής δίωξης, είναι το Blogme να γίνει το μοναδικό website συλλογής πληροφοριών, που σηκώνει το βάρος αυτής της ενέργειας, ανάμεσα στα εκατοντάδες που υπάρχουν στο Ελληνικό και παγκόσμιο ιντερνερτ. Πολλά, εκ των οποίων, εμφανίζουν με διαφόρους τρόπους, αποτελέσματα του επίμαχου blog και με υπηρεσίες αποθήκευσης.
Τη στιγμή που το επίμαχο blog υφίσταται στα μεγαλύτερα ελληνικά sites συλλογής πληροφοριών, και ενώ το blogme είναι το μόνο το οποίο μηνύθηκε, ωστόσο δεν υποστηρίζω την ποινική δίωξη και αυτών. Το blogme ακολουθώντας την διεθνή δεοντολογία που διακρίνει τα sites συλλογής πληροφοριών, δεν φέρει καμία γνώμη τόσο για το συγκεκριμένο blog, όσο και για κανένα άλλο blog, καθώς και περιεχόμενο άλλης ιστοσελίδας που δεν συνυπογράφει.



Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Η υπόθεση της μήνυσης εναντίων του Blogme συσχετίζετε άμεσα περί της ελευθερίας του τύπου και της κοινωνίας της πληροφορίας

Παραθέτουμε αποσπάσιμα από το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α? 116/16.05.2003)Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31
του Ευρωπαίκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας,
ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά. (Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο).

4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.

Αρθρο 11

Απλή μετάδοση

1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών:

α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών,

β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και

γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες.

2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η μήνυση η οποία μου ασκήθηκε θεωρώ ότι θίγει το κύρος και την αξιοπρέπεια μου, τόσο σε προσωπικό και οικογενειακό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κατάσχεση του σκληρού δίσκου οδήγησε στην επαγγελματική μου κατάρρευση (μιας προσωπικής επιχείρησης επιδοτούμενης από πρόγραμμα ανεργίας του ΟΑΕΔ) , με ανεπανόρθωτες επαγγελματικές και οικονομικές συνέπειες. Η αξιοπιστία μου κλονίστηκε έναντι των πελατών μου.

Πιστεύοντας ότι η μήνυση εξαπολύθηκε εναντίον του blogme λόγω άγνοιας και λάθους συσχετισμού του με το επίμαχο blog, καθώς και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα που παρέχει ο νόμος στον οποιονδήποτε θιγόμενο πολίτη να στραφεί νομικά προς υπεράσπιση του , το Blogme δεν θα προβεί σε καμία νομική κίνηση εντυπωσιασμού η αμυντικού χαρακτήρα, (όπως πχ η ψευδή καταμήνυση), πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, παρά μόνο μετά το πέρας αυτής.


Δεδομένου όλων των παραπάνω γεγονότων, που αντικατοπτρίζουν την παρούσα κατάσταση, το Blogme , δεσμεύεται να δημοσιοποιήσει τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα της υπόθεσης στον παγκόσμιο ιστό και στα ΜΜΕ,έπειτα από την ολοκλήρωση των προανακριτικών διαδικασιών και επιφυλάσσεται να ανταπαντήσει με κάθε νόμιμη ενέργεια, μετά το πέρας της εκδίκασης, δια την αποκατάσταση του, επιθυμώντας την λύση να δώσουν τα αρμόδια δικαστήρια .

Αντώνης Τσιπρόπουλος
Υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme


Το θέμα έχει ξεσηκώσει θύελλα την ελληνική ιστολογοσύνη.

Και μια ερώτηση: είναι δυνατόν ο μηνυτής να έχει το δικαίωμα να παραμείνει ανώνυμος; Μπορώ να κάνω ανώνυμα μήνυση; Αν όχι, δεν θα πρέπει να γνωρίζουμε τα εμπλεκόμενα πρόσωπα και ποστ;

18.10.06

Εδώ - και όχι αλλού

Προς οιονδήποτε ενδιαφερόμενο

Εμείς οι πρόσφυγες σ’ αυτό το στρατόπεδο (του Μερσυνιδίου) χάσαμε κάθε ελπίδα ακόμη και για να μπορούμε να παραπονιόμαστε, γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε σας, σαν την τελευταία μας ελπίδα.

Μετά από πολλές κραυγές και διαμαρτυρίες για τις συνθήκες και την κατάσταση μας εδώ, κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί. Είμαστε σχεδόν 225 άνθρωποι σ’ αυτό το στρατόπεδο εδώ και δύο εβδομάδες, και 190 εδώ και ένα μήνα, και ξέρουμε ότι στο στρατόπεδο αυτό μπορούν να παραμείνουν μόνον 108 άτομα. Σχεδόν 21 άνθρωποι μένουν σε κάθε οικίσκο και κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο. Σχεδόν 90 δεν έχουν παντόφλες, ρούχα, φλιτζάνια, σαπούνι και κουβέρτες.

Οι τουαλέτες είναι κατεστραμμένες και πολλά δωμάτια είναι γεμάτα με βρώμικα νερά που μας εμποδίζουν ακόμη και να κοιμηθούμε. Οι ασθένειες πολλαπλασιάζονται και για τους αρρώστους κανείς δεν νοιάζεται ενώ η αστυνομία μας δίνει « panadol». Δύο γεύματα δεν αρκούν. Το ψωμί είναι σαν πέτρα και κάποιες φορές το φαγητό είναι χαλασμένο. Ο αυξανόμενος αριθμός των κρατουμένων δημιουργεί περισσότερα προβλήματα άθελα μας.

Αισθανόμαστε ότι είμαστε σε μία απομονωμένη φυλακή, κανείς δεν μας μιλά, και όταν ενημερώνουμε την αστυνομία, λένε ότι δεν είναι δική τους αρμοδιότητα. Γι’ αυτό σας παρακαλούμε να ενημερώσετε οποιαδήποτε Αρχή ή Οργανισμό για να μας σώσει, γιατί οι συνθήκες έχουν γίνει αβάσταχτες και η κατάσταση μας είναι απάνθρωπη.
Δεν ξέρουμε ποιο είναι το έγκλημα που διαπράξαμε για να μας αξίζει τέτοια τιμωρία και σκληρή αντιμετώπιση. Ξεφύγαμε από τον πόλεμο τη φτώχεια την καταπίεση και επιθέσεις γενοκτονίας και ήρθαμε εδώ για να βρούμε καταφύγιο σε γη ειρήνης.

*Απευθύνουμε έκκληση σε κάθε Επιτροπή, τον Ερυθρό Σταυρό, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα Ηνωμένα Έθνη και κάθε Αρχή.

*Απευθύνουμε έκκληση στην Ελλάδα και την πολιτισμένη Ευρώπη.

Οι κρατούμενοι στο Μερσυνίδι


Via This is not my country, via Sraosha.

Σχετικά κείμενα: Τα Νέα, Καθημερινή

Αποχή;

Βασικό θέμα συζήτησης σε αυτές τις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές ήταν η "τεράστια αποχή". Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Αττική π.χ. η αποχή ήταν αυξημένη (κατά 7%) - και η αύξηση αυτή είναι το μόνο βέβαιο στοιχείο για τις εκλογές. Γιατί το όλο ζήτημα των εκλογικών καταλόγων που αναφέρουν 9.820.876 εγγεγραμμένους, είναι λίγο ύποπτο.

Για παράδειγμα σύμφωνα με την τελευταία απογραφή,κατοικούσαν το 2001 στην Ελλάδα 10.964.020 κάτοικοι, εκ των οποίων τα 1.666.888 ήταν κάτω των 14 ετών. Μια αναγωγή μας δίνει το πολύ 10,5 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες (συνυπολογίζονται στην απογραφή και οι μετανάστες στην χώρα μας), και περί τα 2 εκατομμύρια που δεν είναι ακόμα σε ηλικία ψήφου. Άρα περίπου (χοντρικά) μιλάμε για 8,5 εκατομμύρια πολίτες σε ηλικία ψήφου στην χώρα. Δηλαδή περί το 1,3 εκατομμύρια λιγότερους από όσους είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε δύο πράγματα:

- Υπάρχουν πολλοί Έλληνες πολίτες που ζουν μόνιμα στο εξωτερικό (και σιγά μην έρθουν να ψηφίσουν και μάλιστα για Νομάρχη). Αλλά πόσοι είναι αυτοί οι ξενιτεμένοι Έλληνες που είναι καταχωρισμένοι μάλιστα στα Ελληνικά δημοτολόγια; Είναι μισό εκατομμύριο; Μπορεί να είναι ένα εκατομμύριο;

- Δεν διαγράφονται πάντα (εγκαίρως) οι εκλιπόντες και οι μεταδημοτεύσαντες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις. Ανέφερα την σχετική μου εμπειρία στο σχόλιο του Old-Boy.

Με βάση το 8.5 εκατομμύρια πραγματικών, εν Ελλάδι ψηφοφόρων, το συνολικό ποσοστό αποχής είναι περί το 18% σε αυτές τις εκλογές, και περί το 12% στις περασμένες εθνικές εκλογές. Αν συνυπολογιστούν, ετεροδημότες που δεν πάνε στους τόπους τους πάντα αν είναι μακριά, υπερήλικες, άρρωστοι, εργαζόμενοι, προσωρινά εκτός Ελλάδας, Ελληνοποιηθέντες-μαϊμού για απόκτηση κοινοτικού διαβατηρίου (και ήδη εκτός Ελλάδας - μεγάλη μπίζνα ακούω) κ.ο.κ. είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχει μεγάλη εκλογική αποχή στην Ελλάδα - πόσο μάλλον συνειδητή εκλογική αποχή.

Σημειώνω, τέλος, ότι αυτό το μπάχαλο στα εκλογολόγια είναι σχετικά εύκολο να το εκμεταλλευτούν διάφοροι. Δημιουργεί δηλαδή κινδύνους διαβλητότητας των εκλογών. Αυτό είναι το ουσιωδέστερο ζήτημα τελικά...

16.10.06

Διδασκαλία περί διδασκάλων

Προσπαθώ να γράψω κάποια πράγματα για την απεργία των δασκάλων από τότε που ξεκίνησε σχεδόν, αλλά κάτι οι δουλειές, κάτι που τα γράφουν και άλλοι, άργησα. Με την απεργία των δασκάλων στην 5η εβδομάδα όμως και με την κυβέρνηση να καλεί σε διάλογο, ας συνοψίσω κάποια από τα βασικά:

Περί δασκάλων λοιπόν: Ο thas έγραψε δύο εξαιρετικά κείμενα: το ένα για το θέμα της απεργίας των δασκάλων: Στο vita moderna: Οι ακριβές κιμωλίες της παιδείας και το άλλο στην Athens Voice για την Παιδεία και τον άριστο σχεδιασμό της: Πρωτοβρόχια στην Παιδεία. Δεν μπαίνω στον κόπο να αναφέρω τα πολλά σχετικά ποστ (ενδεικτικά εδώ). Αλλά η σχετική συζήτηση ήταν εκτενής και έντονη - ου μην και δαιμονοποιητική.

Επί του θέματος: Τα βασικά οικονομικά και όχι μόνο ζητήματα, τα έθεσε με την γνωστή του συστηματικότητα το Μαύρο Πρόβατο, καθώς και ο S_G στο Roosters, με τα συμπεράσματα του οποίου διαφωνώ (και με το γεγονός ότι τα βασικά μισθολογικά στοιχεία είναι του 2001, από τον οποίο χρόνο: οι μισθοί έμειναν στάσιμοι, το PPP ισοδύναμο στην Ελλάδα έχει μειωθεί μετά το Ευρώ και το ΑΕΠ έχει αυξηθεί πολύ πάνω από τις αυξήσεις των μισθών - αυτό πέρα από το απλό ότι η άλλη φτωχή χώρα της ΕΕ των 15, η Πορτογαλία, για να αντισταθμίσει την φτώχεια της, δίνει σημαντικά περισσότερα από το μέσο ΑΕΠ/κεφαλή σε δασκάλους), αλλά τα νούμερα είναι ενδιαφέροντα.

Υπάρχουν μόνο κάποια πράγματα που λέχθησαν και επαναλαμβάνονται στην συζήτηση, που θα ήθελα να θίξω:

- Προσωπικά το αν κάποιος υποαμείβεται στην δουλειά του στον ιδιωτικό τομέα με αφορά μόνο σαν κοινωνικό πρόβλημα. Στον βαθμό που όλοι μας καθόμαστε και μας πηδάνε οι εργοδότες χωρίς καμία προσπάθεια συλλογικής και ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, είμαστε άξιοι της μοίρας μας - ή τέλος πάντων βιώνουμε ένα δράμα που αρνούμαστε να το δούμε ως συλλογικό αλλά υπό το καθεστώς του εκβιασμού ή του ναρκισσισμού το αντιλαμβανόμαστε ως προσωπικό - και που συνεπώς γίνεται όντως προσωπικό. Θέλω να πω, ότι αν κάνεις εξυπηρέτηση πελατών και σε πληρώνουν πενταροδεκάρες το θέμα σε καίει άμεσα εσένα, αλλά σε ότι με αφορά άμεσα, δεν μπορείς να μου το αναφέρεις ως επιχείρημα για το ότι οι δάσκαλοι παίρνουν "πολλά" συγκριτικά, καθώς μου είσαι απείρως λιγότερο σημαντικός από εκείνους που θα αναλάβουν την εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μου. Αν ζηλεύεις επειδή παίρνεις λιγότερα και θεωρείς ότι δουλεύεις σκλήρότερα από τους δασκάλους (που πιθανόν έτσι είναι - δεν αντιλέγω), μην μου το λες εμένα γιατί εγώ προσωπικά, σε ότι με αφορά αξιολογώ την δουλειά του δασκάλου ως 100 φορές πιο σημαντική και κρίσιμη από την δικιά σου, γιατί αφορά τα παιδιά μου (και γιατί θα σου πω οργανώσου και διεκδίκησε αντί να κλαίγεσαι και να επιδεικνύεις μια τόσο μικρόψυχη ζηλοφθονία). Εικάζω ότι κανένας από όσους προβάλλουν τέτοια επιχειρήματα δεν έχουν παιδιά. Γιατί η ιδέα ότι είσαι ΟΚ, με το γεγονός ότι ο δάσκαλος είναι *υποχρεωμένος* να δουλεύει ταξιτζής, σουβλατζής ή κομμώτρια για να τα βγάλει πέρα - ή να ζει υπό την πίεση των βασικών του αναγκών, καθόλου δεν με καθησυχάζει για την τελική επάρκεια και την αφιέρωση που απαιτώ από έναν δάσκαλο (ου μην και την προσέλκυση των πλέον ταλαντούχων στο επάγγελμα). Το αντεπειχείρημα ότι κάποιοι (πολλοί έστω) δάσκαλοι, ενδεχομένως να μην κάνουν σωστά την δουλειά τους, καθόλου δεν με πείθει: αν η πιθανότητα να βελτιωθούν οι συνθήκες στα δημοτικά με την αύξηση είναι μικρή, η πιθανότητα να μη χειροτερεύσουν χωρίς την αύξηση είναι ακόμα μικρότερη.

- Επιτρέψτε μου να αξιολογώ την σημασία της επαρκούς πληρωμής των δασκάλων π.χ. ως δραματικά σημαντικότερη προτεραιότητα από τις μίζες του υπουργείου άμυνας και από τις χιλιάδες μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού που διοχετεύονται σε "ημέτερους" (συνήθως εργοδότες εκείνων που παίρνουν τα 800 τον μήνα). Γιατί αυτό που γνωρίζω καλά είναι πως εγώ με δύο παιδιά δεν θα ζούσα αξιοπρεπώς με 1400 Ευρώ μετά από 20 χρόνια δουλειάς, και για αυτό, όση κάβλα και να είχα (αν είχα) να διδάξω, δεν θα πήγαινα να δουλέψω στην παιδεία παρά σαν πάρεργο - που δεν θα το έκανα γιατί το θεωρώ ανέντιμο προς παιδιά και γονείς. Το γεγονός ότι άλλα κρίσιμα επαγγέλματα (π.χ. γιατροί του δημοσίου) υποαμείβονται, επίσης δεν λέει τίποτα για το αν θα πρέπει και οι δάσκαλοι να υποαμείβονται...

- Μια άλλη παράμετρος που δεν συζητείται, είναι πως οι "αργόσχολοι δημόσιοι" δάσκαλοι δεν συγκρίνονται με το προφανές μέτρο "μη-δημοσιοϋπαλληλικής" σύγκρισης - τους δασκάλους στα ιδιωτικά. Δεν γνωρίζω σχετικές έρευνες, αλλά κανένας δεν έχει προσφέρει στοιχεία που να δείχνουν ότι οι δάσκαλοι των ιδιωτικών υπερτερούν σε κάτι από τους αντίστοιχους του δημοσίου κατά μέσο όρο.

- Σχετική παράμετρος είναι πως ο τυπικός μισθός των ιδιωτικών εκπαιδευτικών είναι ίσος (διορθώστε με αν κάνω λάθος) με εκείνον του δημοσίου. Η ελεύθερη αγορά στην εκπαίδευση δεν μοιάζει να έχει, κατά μέσο όρο, καμία μεγάλη φαγούρα να προσελκύσει τους "καλύτερους". Επίσης η ΟΙΕΛΕ δεν μοιάζει να έχει πρόβλημα με τις διεκδικήσεις των δασκάλων, ίσα-ίσα τους συμπαρίσταται...

- Υπάρχει επίσης η ιδέα ότι οι δάσκαλοι δεν υποστηρίζονται από τους υπόλοιπους εργαζομένους και ειδικά από τους γονείς: αυτό δεν ισχύει.

- Ή η συμμετοχή στην απεργία είναι μόλις 18%, ή, όπως λέει ο darthiir, υπάρχει γενικό πρόβλημα στις Ελληνικές οικογένειες από την απεργία, αλλά όχι και τα δύο μαζί.

- Η (πραγματική) μείωση των μισθών (και των εργασιακών συνθηκών) σε κρίσιμους τομείς του δημοσίου, τι ακριβώς όφελος έχει για τους ιδιωτικά εργαζόμενους; Υποψιάζομαι ότι μια γενική ήττα του δημόσιου συνδικαλισμού, μόνο αρνητικές επιπτώσεις θα έχει στον (πρακτικά υπό διωγμόν ήδη) ιδιωτικό.

- Τέλος επειδή έγινε και συζήτηση για το πόσο σκληρά (δεν) δουλεύουν οι δάσκαλοι σε σύγκριση με άλλα επαγγέλματα: Αν το επιχείρημα είναι πως η εργασία πρέπει εν γένει να αμείβεται ανάλογα με το πόσο κοπιαστική και πόσο δυσάρεστη είναι *και μόνο*, θα συμφωνήσω γενικά με αυτήν την κομμουνιστική αντίληψη, αν συμπεριληφθούν στα κριτήρια και το πόση ευθύνη κουβαλάει κάθε εργασία. Σε ένα τέτοιο σχήμα όμως, δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να αρχίσει κανείς από τους δασκάλους, φερ' ειπείν, και όχι από τους πάσης φύσεως μανατζαραίους, συμβούλους και άλλους ων ουκ έστι αριθμός. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ας συμφωνήσουμε όλοι ότι ο ανθρακωρύχος στην Μεγαλόπολη θα πρέπει να αμείβεται καλύτερα από τον Περιφερειάρχη (για να περιοριστώ μόνο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα), ενώ τα 90% των εργαζομένων που γνωρίζω θα όφειλαν να αμείβονται περισσότερο από τους προϊσταμένους τους (στον ιδιωτικό). Σε αυτήν την ριζική και επαναστατική αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, αμφιβάλλω αν οι δάσκαλοι θα ήταν χαμένοι... Εγώ επί της αρχής συμφωνώ. Για όποιον διαφωνεί πάντως, το επιχείρημα περί σκληρά και σκληρότερα εργαζομένων, ως απαξιωτικό των δασκάλων πάει περίπατο.

Έχοντας πει τα παραπάνω, θα ήθελα, παρόλα αυτά, να σημειώσω ότι η μακρόχρονη, συνεχής διδακτική απεργία στα δημοτικά, δεν είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο αποτελεσματικότερος και ορθότερος τρόπος διεκδίκησης, καθώς ενέχει τον κίνδυνο περαιτέρω απαξίωσης της δμόσιας και ενίσχυσης της ιδιωτικής παιδείας - αλλά δεν είμαι σίγουρος αν στην στοιχειώδη παιδεία υπάρχει κάποιος άλλος προφανής τρόπος αντίδρασης από την ανά δεκαετία απεργία. Πιθανώς η αποχή από κάθε διοικητική δραστηριότητα ίσως...; Είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε μεθόδους πάλης στον δημόσιο τομέα, που θα χρησιμοποιηθούν ως "μπαμπούλες" για την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. Αν στόχος είναι η υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, χρειάζεται προσοχή...

Σχετικά με την Μέση Εκπαίδευση (που απεργεί και αυτή πλέον) πάντως, ο καθηγητής (και ποιητής) Γιάννης Πατίλης έχει μια ανάλογη πρόταση στην τελευταία Αυγή (σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον, κριτικό και "αυτοκριτικό" για τον κλάδο του κείμενο):

Μία λοιπόν σθεναρή και καθολική απεργία ενός μηνός σωστά προετοιμασμένη, που ως αιχμή της θα έχει την ολική αποχή από την τερατώδη πιστοποιητική διαδικασία των εισαγωγικών εξετάσεων, στον αμαρτωλό εκείνο μήνα επί του οποίου και στον οποίο μία νοσούσα κοινωνία έχει αξιακώς επενδύσει και συρρικνώσει ολόκληρο το διδακτικό έτος, απαξιώνοντας κάθε τι άλλο της παιδείας, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι αποτελεσματική αλλά και καθαρκτική για την ίδια την νεοελληνική κοινωνία για τους εξής λόγους:
\1)\ Διότι το κράτος, θύμα το ίδιο του υπερβολικού συγκεντρωτισμού του, δεν έχει άλλον υποκατάστατο μηχανισμό για να πραγματοποιήσει τις συγκεκριμένες εξετάσεις.
\2)\ Διότι, επιπλέον, ο μηχανισμός αυτός είναι ο μοναδικός αδιάβλητος σε μια βυθισμένη στη διαπλοκή και την ρουσφετολογική συναλλαγή χώρα. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις μέχρι στιγμής αυστηρές εξεταστικές προδιαγραφές (π.χ. να τοποθετηθούν ως επιτηρητές δημόσιοι υπάλληλοι άλλων κλάδων) λόγω του σφοδρού ανταγωνισμού των υποψηφίων θα οδηγήσει σε κατακλυσμό ενστάσεων ακυρωτικών της όλης διαδικασίας.
\3)\ Οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες και μόνο ενός μηνός αναβολής των εξετάσεων είναι για την άρρωστη κοινωνία μας ασυγκρίτως σπουδαιότερες και από τεσσάρων μηνών απεργία στην διάρκεια του διδακτικού έτους. Θα πρόκειται για ένα κοινωνικό τεκτονικό σεισμό. Όλος ο (σε σαθρά αντιπαιδαγωγικά θεμέλια) οικογενειακός προγραμματισμός δεκάδων χιλιάδων οικογενειών πάει περίπατο: θερινές διακοπές, μετεγγραφές, σχολές του εξωτερικού, καραδοκούντα κοράκια της ιδιωτικής εκπαίδευσης που δεκαετίες τώρα τρέφονται κάθε Σεπτέμβριο από τις σάπιες σάρκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα περιέλθουν όλα σε πλήρη σύγχυση και αμηχανία, ενώ η ίδια η κοινωνία θα θεωρήσει επιτέλους και τελικώς ως αποκλειστικό υπεύθυνο τον βαθύτερα υπεύθυνο, το κράτος, διότι αυτό είναι ο μόνος και αποκλειστικός εγγυητής της πιστοποιητικής διαδικασίας, την ίδια στιγμή που οι εκπαιδευτικοί -όπως το οφείλουν προς την κοινωνία άλλωστε- δεν θα έχουν λείψει έως εκείνη τη στιγμή ούτε μία ώρα από τα μαθήματά τους.


Να σημειώσω επίσης ένα μεστό "κατηγορώ" από την καθηγήτρια Χαρά Τσουκαλά, για το χάλι της εκπαιδευτικής πραγματικότητας πέρα και πάνω από την μισθολογική συρρίκνωση. Π.χ:

Είναι ντροπή να έχει περάσει ένας μήνας από την έναρξη των μαθημάτων και ένας μεγάλος όγκος βιβλίων να μην έχει φτάσει στα Λύκεια (να σημειώσουμε ότι στα Λύκεια δεν είχαμε αλλαγές βιβλίων εκτός της κοινωνιολογίας, για το οποίο παρεπιπτόντως δεν είχαμε καμία ενημέρωση). Είναι δυνατόν οι μαθητές της Γ' Λυκείου να προετοιμάζονται για Πανελλήνιες και να μην έχουν έρθει ακόμη κάποια από τα βιβλία τους; Ας είναι καλά τα φροντιστήρια...
Είναι ντροπή να θεωρείται αυτονόητο πως κάθε σχολική χρονιά υπάρχουν ελλείψεις καθηγητών, διαφόρων ειδικοτήτων, με αποτέλεσμα οι διευθυντές να παρακαλάνε (λες και τους κάνουν προσωπική χάρη!) για "μισό" φιλόλογο, έναν μαθηματικό, "ενάμιση" φυσικό κ.λπ. (τι ορολογία κι αυτή!). Γνωρίζει η κοινωνία πόσες διδακτικές ώρες χάνονται κάθε χρόνο από αυτά τα κενά; Γνωρίζει πως οι μαθητές και οι καθηγητές δεν μπορούν να έχουν ένα σταθερό ωρολόγιο πρόγραμμα λόγω αυτών των κενών και την αναστάτωση που δημιουργείται στα σχολεία από αυτή την νοσηρή κατάσταση; Και επειδή μου είναι αδύνατον να πιστέψω πως οι δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν, γιατί ποτέ δεν αναφέρεται ή σχολιάζεται η παραπάνω κατάσταση ώς ιδιαιτέρως σημαντική, παρά περιμένουν πότε θα κάνουμε απεργία ώστε να μας ενοχοποιήσουν δημόσια πως τα παιδιά χάνουν τα μαθήματά τους. Τι υποκρισία!
Και βέβαια στο πλαίσιο της ανανέωσης της παιδείας μας, η κυβέρνηση και η υπουργός δια στόματος προϊσταμένων Γραφείων δεν ντρέπονται να λένε σε διευθυντές Γυμνασίων πως τα φιλολογικά κενά τους πρέπει να καλυφθούν από τους καθηγητές των αγγλικών, των γαλλικών και των θρησκευτικών! Μα τότε γιατί υποτίθεται ότι επιμορφώθηκαν από τον Μάρτιο όλοι οι φιλόλογοι στα νέα βιβλία και στη νέα διδακτική (με βάση τους ισχυρισμούς της κ. Γιαννάκου); Για να διδάξει π.χ. την Ιστορία κάποιος εκτός ειδικότητας και βέβαια χωρίς καμία επιμόρφωση;


Τέλος για τις καταλήψεις στα σχολεία (αλλά και στα πανεπιστήμια οσονούπω): Είμαι αναφανδόν υπέρ όσων κάνουν καταλήψεις και μένουν στο σχολείο, το υπερασπίζονται, οργανώνουν συζητήσεις, αντι-μαθήματα και άλλα πράγματα διεκδικητικά της επανοικειοποίησης ενός αλλοτριωμένου και αλλοτριωτικού χώρου. Όσοι ψηφίζουν καταλήψεις και τρέχουν μετά στο σπίτι, στο φροντιστήριο, στο play-station ή σε εκδρομές - τρέχουν δηλαδή στην θαλπωρή άλλων ιδιωτικών χώρων αλλοτρίωσης, κάνουν απλά καραγκιοζιλίκια.

28.9.06

Εξοπλισμοί

Ο Συνασπισμός έχει στον ιστοχώρο του ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με τους αμυντικούς εξοπλισμούς της χώρας [pdf], που έχει ενδιαφέρον γιατί αναδεικνύει μερικές, εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, αριθμητικές πραγματικότητες σε σχέση με τις οικονομικές προτεραιότητες της χώρας μας. Να σημειωθεί πως η πρόταση του Συνασπισμού είναι για άμεση και αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών σε Ελλάδα και Τουρκία, της οποίας υποστηρικτικό είναι το ερωτηματολόγιο.
Στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, πάντως, σκέφτονται, τώρα που "έχουνε λεφτά" (;) να αυξήσουν τον προϋπολογισμό για την άμυνα...

Αλλά στην Τουρκία το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των στρατηγών επωφελείται πολιτικά και οικονομικά από αυτήν την κατάσταση, ενώ εδώ... συμβαίνει το ίδιο εκτός από το ότι οι μίζες δεν πάνε βασικά στους στρατηγούς αλλά στους πολιτικούς τους προϊστάμενους και τους πάσης φύσεως ευυπόλυπτους επιχειρματίες και μεσάζοντες.

Προφανώς λοιπόν οτιδήποτε και οποιοσδήποτε απειλεί την κυριαρχία των στρατιωτικών στην γείτονα χώρα, οδηγεί εν δυνάμει στην μείωση της έντασης, άρα στην μείωση των εξοπλισμών, άρα στο περιορισμό των, ουκ αμελητέων, κερδών π.χ. της Lockheed, άρα... σε κάποια συμπεράσματα σε σχέση με τα Ελληνοτουρκικά που ίσως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει...;

[Πάντως οι Τούρκοι ενδέχεται να εμπλακούν σε πολύ πιο ζόρικες στρατιωτικές εξελίξεις σχετικά σύντομα...]

25.9.06

Καλλιτεχνικό μήνυμα δημόσιας ενημέρωσης

Διακόπτω την ομαλή ροή του ιστολογίου αυτού, για να μεταδόσω μια έκτακτη ανακοίνωση που αφορά ένα μεγάλο μέρος των εν Ελλάδι τραγουδιστών, συνθετών κ.τ.τ.

Ο Φρεντ Βίλχελμς, αμερικάνος δικηγόρος μουσικών και συνθετών, σε πρόσφατο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο περιοδικό Counterpunch, αποκαλύπτει το εξής μίνι-σκάνδαλο που έχει και Ελληνικό ενδιαφέρον - όπως το δημοσιοποίησε σε σχετικό μήνυμά του προς κάθε ενδιαφερόμενο:

Η SoundExchange είναι η οντότητα που συλλέγει και διανέμει τα ποσά των καταβολών για πνευματικά δικαιώματα από την ψηφιακή διανομή της μουσικής. Αυτό περιλαμβάνει πνευματικά δικαιώματα από εκπομπές στο διαδίκτυο (streaming όχι download) και δορυφορικές ραδιοφωνικές υπηρεσίες. Τα ποσά αυτά είναι πληρωτέα από την 1η Φεβρουαρίου 1996. Αν η μουσική σας έχει παιχτεί στο διαδίκτυο από την ημερομηνία εκείνη και μετά, διακιούστε ενός μεριδίου από τα δικαιώματα.

Στις 15 Δεκεμβρίου 2006, οποιαδήποτε ποσά σχετικά με τέτοια δικαιώματα δεν έχουν ζητηθεί από τους καλλιτέχνες για μεταδόσεις μέχρι και τον Μάρτιο του 2000, δεν θα μπορούν να ζητηθούν πλέον.

Αν εσείς ως άτομο ή σαν μέλος συγκροτήματος δεν έχετε εγγραφεί στην SoundExchange μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου του 2006,θα χάσετε ότι ποσά σας αντιστοιχούν από δικαιώματα πριν τις 31 Μαρτίου του 2006.

Υπάρχουν χιλιάδες ταυτοποιημένοι καλλιτέχνες που θα χάσουν τα δικαιώματά τους αν δεν δράσουν πριν την τελική ημερομηνία. Η SoundExchange έχει συντάξει κατάλογο αυτών των "μη-ευρεθέντων" καλλιτεχνών στον ιστοχώρο της:

http://63.236.111.137/jsp/unpaidArtistList.jsp

Διαβάστε προσεκτικά την λίστα. Αν αναφέρεστε σε αυτήν, ακολουθήστε τις οδηγίες για σύνταξη αξίωσης πληρωμής.Δεν κοστίζει τίποτα και δεν παίρνει πολύ χρόνο. Αν εγγραφείτε τώρα θα λάβετε τα ποσά από πνευματικά δικαιώματα που δικαιούστε και αυτόματα όποια μελλοντικά...

Τα λεφτά αυτά ανήκουν στους καλλιτέχνες που βοήθησαν να δημιουργήσουν την μουσική.


Το ζήτημα είναι ότι υποτίθεται ότι η SoundExchange "έψαξε" να βρει τους καλλιτέχνες αυτούς - αλλά αξίζει να σημειωθεί ότι, αν δεν ζητηθούν, τα λεφτά αυτά παραμένουν στα χέρια της SoundExchange οπότε κάποιος μπορεί να αμφισβητήσει (όπως και ο Βίλχελμς) την "ένταση" αυτής της αναζήτησης.

Όπως και να έχει. η εταιρεία αυτή έχει συλλέξει σύμφωνα με τον κατάλογο που παρατίθεται δικαιώματα εκ μέρους ενός απίστευτα μεγάλου μέρους του Ελληνικού τραγουδιού, διαφόρων ειδών (π.χ. από τους Πυξ Λαξ μέχρι την Πόλυ Πάνου και την Τζένη Βάνου, μέχρι τον Γιάλλη Μαρκόπουλο, μέχρι τον Νότη και τον Καρβέλα). Ενδεικτικά, στο γράμμα Α για παράδειγμα, υπάρχουν τα παρακάτω Ελληνικά ονόματα:
AGGELOS DIONYSIOU (και ANGELOS DIONISIOU, AYYELOS DIONISIOU), ALEC R. CONSTANDINOS, ALEKA KANELLIDOU,ALEXANDROS DIMAS, ALEXANDROS KATZIS, ALEXIA, ANDREAS BASIOS, ANDREAS MIKROUTSIKOS, ANIZELA DIMITRIOU (και ANTGELA DIMITRIOU, ANTZELA DIMITRIOU), ANNA VISSI, ANTIPAS, ANTONI VARDIS (ANTONIS BARDIS), ANTONIS KALOYIANNIS...

Γενικά πρέπει να υπάρχουν συνολικά πάνω από 100 Ελληνικά ονόματα....

Το πόσο σκληρά ψάξανε φαίνεται από το ότι υπάρχουν στον κατάλογο ονόματα όπως Public Enemy και Public Image ltd. Τους οποίους υποψιάζομαι μπορώ να βρω προσωπικά σε λιγότερο από μισή ώρα...

Τέλος πάντων, δεν ξέρω τι γίνεται με δικαιώματα μη-αμερικάνων (αλλά αυτά είναι δικαιώματα που έχουν ήδη συλλέξει για τους καλλιτέχνες αυτούς και τα κρατάνε), τι παίζει με την ΑΕΠΙ π.χ. και δεν ξέρω για πόσα δολάρια μιλάμε, αλλά και τεν ντόλαρς να είναι που λέει ο λόγος, για ποιον λόγο να τα κρατά το ψυχοπαίδι της RIAA και να μην τα πιει ο Νότης καφέδες;

Για περισσότερα δείτε το site της SoundExchange (FAQ)

Αν γνωρίζετε από πρώτο ή δεύτερο χέρι όποιονδήποτε ή όποιαδήποτε στην λίστα, ή συγγενείς τους, για μπείτε στον κόπο να τους ειδοποιήσετε και αφήστε κανένα σχόλιο (ή email) αν μάθετε/ξέρετε κάτι παραπάνω.

19.9.06

Τρομολογία

Επ' αφορμή της παρελθούσης πλέον 5ης επετείου από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, θέλω να σημειώσω τα εξής:

- Μου είναι δύσκολο να κατανοήσω, όπως μου ήταν εξαρχής, την έμμεση ή άμεση "χαρά", ή τέλος πάντων επιδοκιμασία, κάποιων για την τρομοκρατική ενέργεια της 11ης Σεπτεμβρίου. Αυτό τόσο για λόγους ηθικούς, όσο και πολιτικούς.

Ηθικά, η λογική της συλλογικής τιμωρίας απάδει σε πολιτισμένους ανθρώπους, πολλώ δε μάλλον όταν (δικαίως) κατηγορούν την υπερδύναμη για αυτήν ακριβώς την ανηθικότητα. Αν δεχτούμε την ηθική/λογική των οπαδών/θαυμαστών της τρομοκρατικής αυτής ενέργειας, δεν υπάρχει κανένα ηθικό ζήτημα π.χ. και στο "δυσανάλογο" της Ισραηλινής επίθεσης εναντίον του Λιβάνου - είναι όλοι οι Λιβανέζοι, και ιδίως οι Σιίτες, συναυτουργοί αφού στηρίζουν ή έστω ανέχονται την Χεζμπολλάχ που είναι εχθρός του Ισραήλ (αυτό πάντως ισχύει και για τους αντίστροφα επιλεκτικούς). Η σχετικοποίηση του εγκλήματος εναντίον αμάχων ανάλογα με το ποιος το κάνει είναι (στο ταπεινό μου μυαλό) διολίσθηση στην βαρβαρότητα. Το ίδιο και η υποταγή της πολιτικής ηθικής στην γεωπολιτική (αλλά αυτό είναι ευρύτερη κουβέντα...)

Πολιτικά, η επιδοκιμασία είναι επιεικώς αντιφατική: Στην Ελλάδα, μεταξύ πολλών άλλων χωρών του κόσμου, λίγο-πολύ συνυπάρχει σε ευρεία στρώματα καινοφανών και μη αντι-ιμπεριαλιστών, ο πανηγυρισμός της επίθεσης εναντίον των πύργων με την πεποίθηση ότι οι ίδιοι οι Αμερικάνοι (ή οι Ισραηλινοί, ή τα Βριλ κτλ) τους έριξαν. Άρα πανηγυρίζεται μια καταχθόνια επιτυχία του Μπους (ή των Βριλ) εναντίον αμάχων... Που σημαίνει ότι πολύς κόσμος βρίσκεται σε αυτό που λένε οι αμερικάνοι cognitive dissonance. Η αντίφαση αυτή μετριάζεται, αλλά παραμένει ακέραια, στην ακόμα κοινότερη (και σαφώς λιγότερο παρανοϊκή) εκδοχή πως η κυβέρνηση Μπους γνώριζε για το χτύπημα και το άφησε να συμβεί. Αν ισχύει αυτό, τότε δεν ισχύει ότι πρόκειται περί "αντι-ιμπεριαλιστικού χτυπήματος", προφανώς, εκτός και αν η κυβέρνηση Μπους εγκρίνει τις επιθέσεις εναντίον του ιμπεριαλισμού της. Ακόμα και στην μη-συνωμοτική εκδοχή, που είναι καταφανώς αληθής κατ'εμέ, πως η κυβέρνηση Μπους εκμεταλλεύτηκε το χτύπημα αυτό ως την αναμενόμενη αφορμή για να εξαπολύσει την ωμή νεοαποικιοκρατική της επίθεση στην Μέση Ανατολή, η επιδοκιμασία του "δικαίου" ή έστω αποδεκτού του χτυπήματος ισοδυναμεί πρακτικά και με την επιδοκιμασία της εύκολα προβλέψιμης και αναμενόμενης αντίδρασης.

Πολιτικά μιλώντας, δεν υπάρχει τίποτα να πανηγυρίσει κανείς στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι οποίες ωφέλησαν τους δύο πόλους και μόνο της εκτιλυσσόμενης παγκόσμιας θηριωδίας - πόλους άνισους και ασύμμετρους σε ισχύ και καταστροφική ικανότητα προφανώς, αλλά εξίσου τροφοδοτούμενους από την έξαρση και την ένταση της βίας. Ο Οσάμα στρατολογεί για τον Τζωρτζ και αντίστροφα.

- Αν οι δίδυμοι πύργοι αποτέλεσαν το σημείο έναρξης μιας καινούριας εποχής στην παγκόσμια γεωπολιτική, υπήρξαν και παραμένουν πεδίο λόξας λαμπρό για πάσης φύσεως συνωμοσιολόγους. Η φύση της συνωμοσιολογίας αυτής είναι ιδιαιτέρως διδακτική: είναι μια συνωμοσιολογία που εδράζεται σε δύο βασικές παραδοχές α. όλοι αυτοί οι Άραβες δεν ήταν αρκετά έξυπνοι για να οργανώσουν επιτυχώς μόνοι τους μια τέτοια επίθεση και β. η Αμερικανική κυβέρνηση είναι πανταχού παρούσα, πάνσοφη και αλάνθαστη και δεν είναι δυνατόν να μην είχε πάρει χαμπάρι τέτοιου είδους επιχείρηση. Η συνηθέστερη εκδοχή της είναι πως οι επιθέσεις στους δίδυμους πύργους ήταν δουλειά "εκ των έσω". Δείτε σχετικά ένα εξαιρετικό, πρόσφατο άρθρο της Diane Johnstone για τις λογικές τρύπες της συνωμοσιολογίας αυτής, που "βγάζει κακό όνομα στην συνωμοσιολογία".

- Αν ο στόχος των τρομοκρατών ήταν "η δημοκρατία και οι ελευθερίες της Δύσης", που λέει και ο ανελεύθερος, αντιδημοκράτης πρόεδρας, τότε πέτυχαν θριαμβευτικά τον στόχο τους, που σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν άλλωστε κοινός με τον ήδη προϋπάρχοντα ορισμένων πολιτικών ελίτ της ίδιας της Δύσης. Δείτε σχετικά το άρθρο του Ph. Golub στην Monde Diplomatique, με τίτλο "The will to undemocratic power":

Το χάσμα μεταξύ της πραγματικής και της τυπικής δημοκρατίας σπανίως έχει υπάρξει ευρύτερο. Επί πολλά χρόνια σχεδόν όλες οι "προηγμένες" δημοκρατικές χώρες κυβερνούνται από οριακά νόμιμες εκτελεστικές εξουσίες, χωρίς την συγκατάθεση των λαών τους - και συχνά ενάντια στην θέλησή τους. Στην Γαλλία, την Βρετανία, τις ΗΠΑ και αλλού, η εκτελεστική εξουσία έχει πειθαρχήσει την κοινωνία επιβάλλοντας οπισθοδρομικές κοινωνικές "μεταρρυθμίσεις", καταπιεστικούς ελέγχους και κανονισμούς ασφαλείας, σπεύδοντας να αγκαλιάσει νεοφιλελεύθερες και νεοσυντηρητικές αξίες.

Η συγκέντρωση της εκτελεστικής εξουσίας έχει συνοδευτεί από μια περιθωριοποίηση των εξουσιών που την αντισταθμίζουν και στην Βρετανία και τις ΗΠΑ, από μια θεμελιώδη αμφισβήτηση της θεσμικής βάσης πάνω στην οποία βασίζεται η φιλελεύθερη δημοκρατία. Η οικειοποίηση και η συγκέντρωση της εξουσίας αυξήθηκε ραγδαία με την άφιξη του πολέμου εναντίον της τρομοκρατίας και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, που έχουν καθορίσει τις παραμέτρους της πραγματικότητας από το 2001 και μετά.


Σε επιβεβαίωση όλων αυτών, η πρόσφατη κίνηση της κυβέρνησης Μπους, να προσπαθήσει να περάσει από το Κογκρέσο νόμο που να καλύπτει νομικά την χρήση αυτού που δικανικά ονομάζει "σχεδόν βασανιστήρια", αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της εγκατάλειψης των δημοκρατικών προφάσεων από την κυβέρνηση της υπερδύναμης:

... [Η κυβέρνηση Μπους] δεν κρύβει πλέον το τι αποζητεί. Θέλει εξουσιοδότηση για το καταχώνιασμα των κρατουμένων σε υπερπόντιες φυλακές όπου ακόμα και η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού δεν θα έχει πρόσβαση. Ζητά την άδεια να ανακρίνει τους κρατουμένους αυτούς με βίαιες μεθόδους που στο παρελθόν έχουν περιλάβει την πρόκληση υποθερμίας και "waterbording" τον εικονικό δηλαδή πνιγμό. Και ζητά το δικαίωμα να δικάσει τους κρατουμένους αυτούς και ακόμα ίσως και να τους καταδικάσει σε θάνατο στην βάση στοιχείων που οι κατηγορούμενοι δεν επιτρέπεται να δουν και που μπορεί να έχουν εξαχθεί κατά την διάρκεια των βίαιων αυτών ανακρίσεων...


Να σημειωθεί ότι πρόκειται για την εκ των υστέρων νομιμοποίηση κατάστασης που αφορά ήδη 14.000 ανθρώπους, που (αν το Γκουαντάναμο αποτελεί ένδειξη - που αποτελεί) στην πλειοψηφία τους είναι άσχετοι με την τρομοκρατία σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Seton Hall [pdf]:

1. 55%των κρατουμένων δεν βρέθηκε να έχουν διαπράξει εχθρικές ενέργειες εναντίον των ΗΠΑ ή των συμμάχων τους.
2. Μόνο το 8% των κρατουμένων χαρακτηρίζονται ως μαχητές της Αλ Κάιντα. Από τους υπόλοιπους κρατουμένους, 40% δεν έχουν καμία αποδεδειγμένη σχέση με την Αλ Κάιντα και το 18% δεν έχουν καμία σχέση είτε με την Αλ Κάιντα είτε με τους Ταλιμπάν.


Οι συνέπειες της έγκρισης του νομοσχεδίου αυτού βέβαια, ξεπερνούν τον "πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας" και αποτελούν πλήγμα εναντίον της αρχής του Habeas Corpus - που μας οδηγεί εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

- Οι επιθέσεις αυτές σηματοδότησαν και δικαιολόγησαν την στροφή των ΗΠΑ σε πιο απροκάλυπτη βία. Καμία αυτοκρατορία στην Δύση (και υποψιάζομαι παγκοσμίως) δεν έχει υπάρξει φιλειρηνική. Ποτέ. Να θυμόμαστε ότι στο "We're at war with Eastasia, we've always been at war with Eastasia" της κυβέρνησης Μπους, η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος στην αντιπολίτευση αρκείται απλά στο "ναι, αλλά δεν τον χειρίζεστε καλά"... που δεν προοιωνίζει και καμιά συνταρακτική αναστροφή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σε περίπτωση ανατροπής των νεοσυντηρητικών. Οι οποίοι για να τονώσουν την εκλογική τους επίδοση ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου δεν αποκλείεται να συνεχίσουν τον "πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας" σε άλλα, εξωτικότερα και εξίσου άσχετα μέρη:



Κάτι που θα ήταν συγκλονιστικά ηλίθιο - και ελπίζω πως υπάρχουν αρκετοί μη-παρανοϊκοί σε υψηλές θέσεις της Αμερικανικής κυβέρνησης και του στρατού ώστε να αποτραπεί αυτό το ενδεχόμενο...

14.9.06

Ήττες και νίκες

Απαντώντας στις οργισμένες κατηγορίες μελών της Ισραηλινής Βουλής για τον καταστροφικό και άδοξο για το Ισραήλ πόλεμο του Λιβάνου, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Όλμερτ, απάντησε μεταξύ άλλων ωραίων και ενδεικτικών της αντίληψής του τα εξής, σύμφωνα με την Ισραηλινή εφημερίδα Χααρέτζ:

"Τι νομίζατε, ότι θα γινόταν πόλεμος και δεν θα πάθαιναν τίποτα οι στρατιώτες μας;... Ο ισχυρισμός πως χάσαμε είναι αβάσιμος. Ο μισός Λίβανος έχει καταστραφεί, είναι αυτό ήττα;


Εντωμεταξύ στο μέτωπο της εκεχειρίας η Γκάρντιαν αναφέρει χαρακτηριστικά πως:

Ισραηλινά τανκ και μπουλντόζες πηγαινοέρχονται από τα σύνορα την νύχτα, λένε οι ντόπιοι, ενώ οι μαχητές της Χεζμπολλάχ περιπολούν τους δενδρόφυτους λόφους πάνω από το χωριό. Οι κάτοικοι του Νότιου Λιβάνου έχουν πια συνηθίσει τους ήχους από τα Ισραηλινά μη-επανδρωμένα αεροσκάφη και αναφέρουν σχεδόν καθημερινές υπερπτήσεις.

Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Ιβάνκο, εκπρόσωπο της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ στον Λίβανο (UNIFIL), έχουν καταγραφεί περισσότερες από 100 παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός από τις Ισραηλινές δυνάμεις τον τελευταίο μήνα. Πρόκειται κυρίως για υπερπτήσεις και διεισδύσεις τανκ, στρατευμάτων και μπουλντόζων. Ο κ. Ιβάνκο είπε πως 24 Λιβανέζοι άμαχοι - συμπεριλαμβανομένων και τεσσάρων ανδρών από το Αϊτά αλ-Σαάμπ - συνελήφθησαν υπό την απειλή όπλων από Ισραηλινά στρατεύματα. Όλοι αφέθηκαν αργότερα ελεύθεροι.


(Σχετικό σχόλιο εδώ)

Εντωμεταξύ στο ξεχασμένο μέτωπο - την Γάζα, κόσμος έχει φτάσει στο σημείο να ψάχνει στα σκουπίδια για φαΐ, χάρη στην πρόνοια του κράτους του Ισραήλ που κατά τα άλλα έχει "αποσυρθεί από την Γάζα", έναν ισχυρισμό που ο Γκίντεον Λέβυ βάζει στην σωστή του προοπτική:

Η Γάζα έχει τεθεί ξανά υπό κατοχή. Ο κόσμος πρέπει να το μάθει και οι Ισραηλινοί πρέπει να το μάθουν κι αυτοί. Είναι στην χειρότερή κατάστασή που έχει βρεθεί ποτέ. Μετά την απαγωγή του Γκιλάντ Σαλίτ, κι ακόμα περισσότερο μετά το ξέσπασμα του πολέμου στον Λίβανο, οι Ισραηλινές δυνάμεις έχουν ρημάξει την Γάζα - δεν υπάρχει άλλη λέξη για να το περιγράψει - σκοτώνοντας και γκρεμίζοντας, βομβαρδίζοντας και σφυροκοπώντας την Γάζα αδιακρίτως...

Πέρα από τις κοινότητες των εποίκων που παραμένουν σωροί από ερείπια, τίποτα δεν έχει απομείνει από την απεμπλοκή και τις υποσχέσεις της. Πόσο άθλια μοιάζουν τώρα τα υψηλά και ανόητα λόγια για "το τέλος της κατοχής" και του "διαμοιρασμού των εδαφών". Η Γάζα είναι υπό κατοχήν και με μεγαλύτερη ωμότητα από πριν. Το γεγονός πως είναι πιο βολικό για τις κατοχικές δυνάμεις να την ελέγχουν από τα έξω δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τις συνθήκες ζωής εκείνων που ζουν υπό κατοχή...

... Οι από εδάφους εισβολές κάθε εβδομάδα, κάθε φορά και κάπου αλλού, οι επιχειρήσεις δολοφονίας και καταστροφής από θαλάσσης, αέρος και εδάφους έχουν όλες ονόματα που ξεπλένουν την πραγματικότητα όπως "Καλοκαιρινή βροχή", ή "Κλειδωμένο Νηπιαγωγείο". Καμία δικαιολογία ασφαλείας δεν μπορεί να εξηγήσει αυτόν τον κύκλο τρέλας, και κανένα επιχείρημα δεν μπορεί να δικαιολογήσει την εξοργιστική σιωπή όλων μας. Ο Γκιλάντ Σαλίτ δεν θα απελευθερωθεί και οι πύραυλοι Κασάμ δεν θα σταματήσουν. Αντιθέτως, υπάρχει μια φρίκη που εκτιλύσσεται στην Γάζα, και παρότι μορεί να εμποδίσει μερικές τρομοκρατικές επιθέσεις βραχυπρόθεσμα, είναι μοιραίο να γεννήσει πολύ δολοφονικότερη τρομοκρατία. Το Ισραήλ θα πει τότε με αυτάρεσκη αγανάκτηση: «Μα τους επιστρέψαμε την Γάζα».


Να σημειωθεί ότι όπως αναφέρει η Αμίρα Χάας, περιγράφοντας το νομοθετικό πλαίσιο που οδηγεί στην "σταδιακή" εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, οι κάτοικοι της Γάζας δεν μπορούν να καταφύγουν καν στην Δυτική Όχθη: θεωρούνται εκεί "παράνομοι μετανάστες" και "απελαύνονται""...

Ο Αβραάμ Μπουργκ, τέως πρόεδρος του Ισραηλινού Κοινοβουλίου είχε θέσει το δίλημμα το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσει το Ισραήλ ωμά: ρατσισμός ή δημοκρατία. Το κείμενό του, περιέχει το κλειδί για την λύση του μεσανατολικού και την ειρήνευση στην περιοχή. Το ζήτημα είναι αν υπάρχουν αρκετοί Ισραηλινοί που θα προτιμήσουν την ειρήνη από τον αιματηρότατο μεγαλοϊδεατισμό.

5.9.06

Χαιρετιστήριο παράθεμα για τον Πρόεδρο Πούτιν

Επ' αφορμή της επισκέψεως του Προέδρου της Ρωσσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, στην Αθήνα για τους αγωγούς, ελπίζω να μην φανώ ανάγωγος (αλλά δεν πειράζει έχει ήδη φύγει) παραθέτοντας απόσπασμα από ρεπορτάζ του 2002, του έτους που οι Ρώσοι "κέρδισαν" τον πόλεμο στην Τσετσενία, σχετικά με το εκπολιτιστικό έργο του ηρωικού Ρωσικού στρατού στην περιοχή:

"Η ανατίναξη ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών... είναι η τελευταία τακτική που έχει εισαγάγει ο Ομοσπονδιακός Στρατός στην σύγκρουση. Χρησιμοποιήθηκε ίσως αποτελεσματικότερα στο χωριό Μέσκυερ Γιουρτ, όπου στρατιώτες έδεσαν μαζί 21 άνδρες, γυναίκες και παιδιά και τους ανατίναξαν, πετώντας ότι απέμεινε σε ένα χαντάκι.

Από την σκοπιά αυτών που την χρησιμοποιούν, αυτή η μέθοδος δολοφονίας είναι εξαιρετικά πρακτική: εμποδίζει την καταμέτρηση, ή ακόμα και την εύρεση, των σωμάτων. Ως προς αυτό δεν είναι επιτυχής όμως. Από την άνοιξη τα σκυλιά έχουν ξεθάψει διάφορα μέρη ανθρωπίνων σωμάτων σε διάφορες γωνιές της Τσετσενίας, κάποιες φορές καθημερινά.

Εντωμεταξύ, οι παραδοσιακότερες μεθοδολογίες συνεχίζονται. Στις 9 Σεπτεμβρίου βρέθηκαν τα πτώματα έξι ανδρών από το Κρασνοστεπνοφσκόγιε, γυμνά, με πλαστικές σακούλες γύρω από τα κεφάλια τους. Τον Ιούνιο, ανακαλύφθηκε ένα χαντάκι το οποίο περιείχε 50 ακρωτηριασμένα πτώματα κοντά στο Ρωσικό στρατόπεδο στην Τσανκάλα. Από τα πτώματα έλειπαν μάτια, αυτιά, άκρα και γεννητικά όργανα...


Όταν λοιπόν ξανακούσετε για Τσετσένους τρομοκράτες, σας παρακαλώ αναλογιστείτε ποιος είναι ο τρομοκράτης / μαζικός δολοφόνος στην περίπτωση αυτή, φέρνοντας στο μυαλό σας τόσο τις παραπάνω εικόνες, όσο και τον συνολικό αριθμό αμάχων νεκρών (Γιέλτσιν και Πούτιν μαζί): ~150.000, τους φόνους, τις εξαφανίσεις και τους βιασμούς (και ανηλίκων).

Τουλάχιστον θα της αλλάξουν το όνομα πλέον, μια και το Τσετσενία είναι πλεόν αντιτουριστικό - καταπληκτική ιδέα, αν και όχι εξίσου γκαγκάν με μια προηγούμενη προσπάθεια προηγμένων δημόσιων σχέσεων... Πάνε άλλωστε επτά χρόνια που ο Πούτιν ξεκίνησε την πολιτική του άνοδο πάνω σε πτώματα, ξεκινώντας τον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας, μετά από "τρομοκρατικές επιθέσεις" των Τσετσένων η οποίες ήταν και παραμένουν κάπως ύποπτες...

31.8.06

Επετειακά και γλωσσοπλαστικά

Επί τη επιστροφή μου:
Προχθές το Ιστολόγιον αυτό συμπλήρωσε τρία έτη συνεχούς παρουσίας στον Παγκόσμιο Ιστό, αρχής γενομένης από αυτή την συνταρακτική πρώτη καταχώριση. Επ' αφορμή της επετείου αυτής λοιπόν, δράττομαι της ευκαιρίας για να διευκρινίσω κάτι σχετικό με την λέξη "ιστολόγιο" η οποία από ότι φαίνεται έχει πλέον γίνει ευρέως αποδεκτή ως απόδοση της αγγλικής λέξης weblog. Η ελληνική wikipedia, με θεωρεί λεξιπλάστη του όρου, αλλά όχι και τόσο πρόσφατες έρευνές μου, έδειξαν πως, ανεξάρτητα από μένα, ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί από τον Σταύρο Πετρολέκα, σε άρθρο του για τα μπλογκ στις 2/2/2003 (έξι μήνες πριν "λανσάρω" τον όρο) στην εφημερίδα Κέρδος, όπως διασώζεται στις ιστοσελίδες των Young Bulls (αλλά όχι στον ιστοχώρο της εφημερίδας,από ό,τι είδα). Ομολογώ ότι μια πρώτη έρευνα δύο μήνες (περίπου αν θυμάμαι καλά) πριν ξεκινήσω το Ιστολόγιον στο google δεν μου είχε δώσει αποτέλεσμα. Όταν ξανάψαξα μετά την αρχή λειτουργίας του Ιστολογίου, νομίζω πως είχα δει αυτό το κείμενο, αλλά δεν είχα δώσει σημασία στην ημερομηνία δημοσίευσης. Από την στιγμή που είδα πως η wikipedia με αναφέρει ως τον δημιουργό αυτής της απόδοσης, έκατσα και το έψαξα - περιμένοντας την κατάλληλη επέτειο για να το δημοσιεύσω!

Οπότε είναι σαφές πως ο όρος είχε εμφανιστεί δημόσια (τουλάχιστον μια φορά) πριν τον χρησιμοποιήσω εγώ. Αυτά προς αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Να επισημάνω πάντως ότι εκκρεμεί μια καλή απόδοση της λέξης blogosphere, η οποία αποδίδεται συνήθως με το "μπλογκόσφαιρα" - θα πρότεινα το ιστολογοσύνη - αλλά έχει κανείς καμιά καλύτερη ιδέα;

1.8.06

Λιβανίσματα: μερικές απαντήσεις

Μερικές βασικές απαντήσεις σε τρία κείμενα σχετικά με τον Λίβανο:

Α. Ανειρήνιστος

Στο ιστολόγιο Λαπούτα ο JustAnotherGoneOff σε καταχώριση με τίτλο "Ειρηνιστή, είσαι πολεμοκάπηλος! (ή, το Σύνδρομο της Βάρκιζας)", επιτίθεται εναντίον των "δήθεν ειρηνιστών" που καταδικάζουν τις ίσες αποστάσεις στον Λίβανο (δεν είμαι σίγουρος πού κολλάει η Βάρκιζα), επειδή όπως γράφει:

προσπαθούν να δικαιολογήσουν, όπως κάνουν όλοι οι δήθεν ειρηνιστές, την ύπαρξη και το δίκαιο μιας παραστρατιωτικής-τρομοκρατικής ομάδας σαν τη Χεζμπολάχ αποδίδοντάς της το κυρίαρχο “βολικό” χαρακτηριστικό τους: το ό,τι είναι το αντίπαλο δέος του Ισραήλ. Επιλεκτική και κοντόφθαλμη οπτική.


Τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι, και επειδή έχω την αίσθηση πως "υποδεικνύομαι" ως πρότυπος "δήθεν ειρηνιστής", με βάση προηγούμενο σχετικό κείμενό μου, αλλά και επειδή ούτως η άλλως αναδεικνύονται κάποια ζητήματα που χρήζουν απάντησης, συζητώ παρακάτω σε κάποια βασικά σημεία του κειμένου του JustAnotherGoneOff. Οπότε:

1.
Ο επιθετικός αριστερισμός κάποιων “ιστολόγιων” είναι προφανές πως ουσιαστικά σνομπάρει την πολυφωνία και αντί για πολιτικό διάλογο, προωθεί και σπονσοράρει την κομματική “εντολή”
.

Σε ότι με αφορά δεν λαμβάνω οιεσδήποτε "κομματικές" (ή άλλες) εντολές. Έχω μάλιστα την αίσθηση ότι η άποψη που έχω σχηματίσει και η μάλλον εκτενής και από 25ετίας παρακολούθηση των τεκτενομένων στην Μέση Ανατολή, συνδυασμένη με μια μέση νοημοσύνη, μου επιτρέπουν να έχω σε τέτοια ζητήματα θέσεις οι οποίες διατυπώνονται με λόγου γνώση όχι πολύ υποδεέστερη από εκείνη των σχετικών γραφείων εξωτερικών υποθέσεων οποιουδήποτε Ελληνικού πολιτικού κόμματος και με την προσωπική ευχέρεια της μεγαλύτερης ηθικής συνέπειας.

Από την άλλη δεν θεωρώ τον εαυτό μου ακριβώς "επιθετικά αριστεριστή" - αλλά και να τον θεωρούσα, δεν θεωρώ πως το ζήτημα της καταδίκης της επιθετικότητας και της επεκτατικότητας από όπου κι αν προέρχεται είναι ζήτημα μοναχά της αριστεράς. Όσο για την πολυφωνία και τον πολιτικό διάλογο, δεν έχω καμία διάθεση να τον σνομπάρω. Όπως δεν θα είχα την διάθεση να σνομπάρω π.χ. τον διάλογο π.χ. με υποστηρικτές της εξολοθρευτικής πολιτικής της Ρωσίας στην Τσετσενία, ή με όσους λένε πως ο Μλάντιτς είχε κάποιο δίκιο βρε αδελφέ που έσφαξε χιλιάδες στην Σρεμπρένιτσα. Απλώς με εκνευρίζει (προσωπική μου αδυναμία ομολογώ) η ανικανότητα κάποιων εκ των υποστηρικτών/απολογητών του Ισραήλ, αλλά και των όσων θέλουν να παραμείνουν ουδέτεροι μπροστά στην σφαγή, να καταλάβουν τις ηθικές αναλογίες με τις παραπάνω περιπτώσεις. Με εκνευρίζουν οφείλω να πω και όσοι έχουν τις αντίστροφες ψευδαισθήσεις, αλλά δεν είναι αυτοί το θέμα μας εδώ.

2.
Το σημαντικότερο στοιχείο όμως αυτών των κειμένων, είναι πως προσπαθούν να δικαιολογήσουν, όπως κάνουν όλοι οι δήθεν ειρηνιστές, την ύπαρξη και το δίκαιο μιας παραστρατιωτικής-τρομοκρατικής ομάδας σαν τη Χεζμπολάχ αποδίδοντάς της το κυρίαρχο “βολικό” χαρακτηριστικό τους: το ό,τι είναι το αντίπαλο δέος του Ισραήλ. Επιλεκτική και κοντόφθαλμη οπτική. Η Χεζμπολάχ είναι ένα κόμμα που ψηφίστηκε μεν δημοκρατικότατα, αλλά δεν είναι κυβέρνηση. Είναι κόμμα μειοψηφίας. Με τον ίδιο τρόπο ακριβώς που δημοκρατικότατα εκλέχτηκαν ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι και ο Μεταξάς με τις δικές τους παραστρατιωτικές-τρομοκρατικές ομάδες τους. Η Χεζμπολάχ είναι κράτος εν κράτει, με εξαιρετικά αυξητική όσο κι επικίνδυνη πολιτική και στρατιωτική δυναμική, και φαίνεται πως το θέατρο του παραλόγου που συντελείται στο Λίβανο, μόνο παράλογο δεν πρέπει να είναι. Αν αναλύσει κανείς την πολιτική δομή και τακτική της Χεζμπολάχ θα δει, με πολύ εύκολη αναγωγή, πως ουσιαστικά προοιωνίζει το αυριανό(;) ολοκληρωτικό καθεστώς του Λιβάνου σε ευθεία αναλογία με τον Σαντάμ, τον Στάλιν και τον Χίτλερ.


Πάλι σε ό,τι με αφορά δεν είμαι γενικά ειρηνιστής. Πιστεύω στο δικαίωμα στην αυτοάμυνα και στο δικαίωμα στην ένοπλη αντίσταση στην ξένη κατοχή αλλά και στην δεσποτική εξουσία. Η Χεζμπολλάχ θεωρείται, συλλήβδην, τρομοκρατική οράνωση από έξι μόνο χώρες. Και όχι από την ΕΕ. Η Χεζμπολλάχ θεωρείται από την πλειοψηφία (ιδιαίτερα τώρα πλέον) των Λιβανέζων ως αντιστασιακή οργάνωση. Αντιγράφω από σχετικό άρθρο:

The stakes are high for Hizbullah, but it seems it can count on an unprecedented swell of public support that cuts across sectarian lines.According to a poll released by the Beirut Center for Research and Information, 87 percent of Lebanese support Hizbullah's fight with Israel, a rise of 29 percent on a similar poll conducted in February. More striking, however, is the level of support for Hizbullah's resistance from non-Shiite communities. Eighty percent of Christians polled supported Hizbullah along with 80 percent of Druze and 89 percent of Sunnis.[δείτε περισσότερα και εδώ]


Η νομιμοποίηση αυτή δεν είναι ιδεολογική - είναι πολιτική και είναι νομιμοποίηση της αντίστασης της οργάνωσης στην Ισραηλινή κατοχή. Με τον ίδιο τρόπο που η πλειοψηφία των υποστηρικτών του ΕΑΜ στην κατοχή δεν ήταν ιδεολόγοι κομμουνιστές, αλλά στηρίζαν την αντίσταση. Η Χεζμπολλάχ δημιουργήθηκε σαν αποτέλεσμα της κατοχής (αιματηρής και εγκληματικής) του Λιβάνου και ιδίως του Νότιου Λιβάνου, από το Ισραήλ και τους (φασίστες - όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά) χριστιανούς φαλαγγίτες που αποτέλεσαν την δύναμη κρούσης των κατοχικών στρατευμάτων στην περιοχή - με αποκορύφωμα την σφαγή στα στρατόπεδα προσφύγων της Σάμπρα και της Σατίλα. H Χεζμπολλάχ με την αντάρτικη δράση της (στην οποία μετείχαν και άλλες οργανώσεις αλλά της οποίας παρέμεινε η βασική συνιστώσα μέχρι το τέλος) έπαιξε σηματικό ρόλο στην αποχώρηση των Ισραηλινών κατοχικών στρατευμάτων από τον Λίβανο το 2000 και έκτοτε χαίρει γενικευμένης εκτίμησης στον Λίβανο - ακόμα και από ανθρώπους που δεν συμμερίζονται στο παραμικρό τους πολιτικούς της στόχους - αλλά και στον Αραβικό κόσμο γενικότερα. Η Χεζμπολλάχ έχει δύο υπουργούς σήμερα στην κυβέρνηση του Λιβάνου και έχει οργανώσει ένα τεράστιο (και αποτελεσματικό από ότι φαίνεται) δίκτυο κοινωνικής πρόνοιας. Να σημειωθεί ότι αντίθετα από το στερεότυπο του φανατικού Ισλαμιστή στο οποίο ο justanothergoneoff παραπέμπει, οι επί τόπου μαρτυρίες από περιοχές που η Χεζμπολλάχ ελέγχει καθ' ολοκληρίαν, δίνουν μια άλλη εικόνα:

If Islamic “fundamentalism” means imposing religious restrictions on how people live, dress and work, there is little evidence of it in the areas of south Beiruit under Hezbollah control, which I visited in 1997. As I reported [previously]..., there were women wearing scarves like anywhere in the Middle East, but just as many without scarves, dressed as they pleased, working in shops and offices alongside men.

Asked if Hezbollah had tried to impose a strict religious code of dress or behaviour on the population, Olfat Mahmoud, a social worker in the Bourj al Barajneh Palestinian refugee camp, told me: “We heard a lot about that in the Western media, but I never noticed it.”

There is a contradiction between mobilising people on the scale necessary to liberate a country and oppressing the population through reactionary restrictions on their daily lives. Hezbollah resolved this contradiction by forgetting about the latter.


Ως προς τα άλλα, αφ' ενός ο Μεταξάς ουδέποτε εξελέγη και ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι δεν κέρδισαν ποτέ εκλογική πλειοψηφία - η Χεζμπολλάχ, αντίθετα με όλους αυτούς, επιδιώκει μεν ιδεολογικά την "ισλαμική δημοκρατία" και συμπεριλαμβάνει αρκετούς σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές, αλλά προγραμματικά δηλώνει πως αφενός όλα αυτά θα γίνουν εκλογικά και αφετέρου ότι θα σέβεται πάντα την πολυθρησκευτικότητα του Λιβάνου. Μου αρέσει - δεν μου αρέσει εμένα, είναι εντός των πλαισίων (πλέον) της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας - έστω λιβανέζικου τύπου. Πρόσφατος σύμμαχός της είναι ο Μισέλ Αούν, ο αντισύριος Χριστιανός Μαρωνίτης ηγέτης. Η Χεζμπολλάχ λοιπόν κερδίζει υποστήριξη όχι κυρίως μέσω της "ισλαμιστικής" της ταυτότητας (που κανένας π.χ. σουνίτης φονταμενταλιστής δεν παίρνει σοβαρά άλλωστε και την οποία καταγγέλει ως πλαστή η Σαουδική Αραβία), αλλά λόγω της κοινωνικής της πολιτικής, του δικτύου πρόνοιας που χρηματοδοτεί για τους Σιίτες του Λιβάνου, της εκπροσώπησης της "ριγμένης" πολιτικά σιιτικής κοινότητας και της αντιστασιακής της δράσης. Οι συγκρίσεις με Χίτλερ και Μουσολίνι είναι καταγέλαστες και ανιστόρητες. Αν θέλετε να δείτε κάποια βασικά στοιχεία της ταυτότητας της Χεζμπολλάχ - που αποτελεί εξαιρετικά σύνθετο φαινόμενο στον Λίβανο και αλλού, συνιστώ α. να αποφύγετε τα Ισραηλινά και τα μεγάλα Αμερικάνικα ΜΜΕ που έχουν κατά μέσο όρο αντικειμενικότητα παρεμφερή της εφημερίδας "Στόχος" σε σχέση με τα Ελληνοτουρκικά και β. δύο εξαιρετικά και λεπτομερή κείμενα για την οργάνωση αυτή:

- Hizballah: A Primer, της Lara Deeb και
- Hizbullah’s New Face - In search of a Muslim democracy της Helena Cobban

...Για να συζητήσουμε πάνω σε πραγματικές βάσεις και όχι σε ρητορικές... Σημείο για να κρατήσουμε: η υποστήριξη της αντιστασιακής δράσης μιας οργάνωσης δεν συνεπάγεται την υποστήριξη της ιδεολογικής της πλατφόρμας - πόσω μάλλον της ιδεολογικής πλατφόρμας της μειοψηφίας των υποστηρικτών της. Π.χ. η άρνηση αναγνώρισης του Ισραήλ (αλλά και ο αντιεβραϊσμός) παραμένει ένα βασικό πρόβλημα προσαρμογής της Χεζμπολλάχ. Εικάζω ότι η απόσυρση του Ισραήλ στα προ του 1967 σύνορά του (τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορά του δηλαδή), θα βοηθούσε στην διαπραγμάτευση της θέσης αυτής... (Αν και το αναγνωρίζει ντε φάκτο, διαπραγματευόμενο ήδη πολλάκις με το κράτος του Ισραήλ)

3.
Αυτό ακριβώς είναι που προσπαθεί να ανακόψει το, ανόητο κι αυτό τελικά με την καταχρηστική χρήση βίας, Ισραήλ. Ένα ακόμη επικίνδυνο επεκτατικό και τρομοκρατικό καθεστώς στα σύνορά του.


Είναι εντυπωσιακό, αν ήταν αυτός ο σκοπός του Ισραήλ, ότι οι ενέργειές του έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα ως προς την Χεζμπολλάχ. Και εντυπωσιακότερο ότι το αρνητικό αυτό αποτέλεσμα ήταν εύκολα προβλέψιμο. Το πρόβλήμα του Ισραήλ είναι ότι δεν ανέχεται καμία αντίσταση από κανένα γείτονά του - συν τοις άλλοις για λόγους που έχουν να κάνουν με μια συστηματική και διαδεδομένη στο Ισραήλ περιφρόνηση όλων των Αράβων. Το Ισραήλ θεωρεί αδιαπραγμάτευτο όρο για την ασφάλειά του την συνεχιζόμενη κατοχή και την επέκταση του εποικισμού του σε εδάφη Αραβικών χωρών και το δικαίωμά του να επεμβένει βιαίως και στρατιωτικώς όπου αυτό θεωρεί πρέπον. Πρόκειται για δικαίωμα που δύο μόνο χώρες μοιάζει να το θεωρούν αυτονόητο: οι ΗΠΑ και ο καλός πελάτης τους το Ισραήλ. Δεν υπήρχε άλλωστε καμία ένδειξη πως ο Λίβανος επρόκειτο να μετατραπεί "σε τρομοκρατικό" κράτος. Κάθε άλλο. Μετά την απόσυρση των Λιβανέζικων στρατευμάτων πέρισυ, η Δύση ολόκληρη δήλωνε εκστασιασμένη με την "επανάσταση των Κέδρων" - και τον δρόμο προς τον εκδημοκρατισμό που υποτίθεται ότι ακολουθούσε. Είναι μεγάλη η συζήτηση βέβαια αλλά, τέλος πάντων, για αυτήν την "καλή" κυβέρνηση εθνικής ενότητας που είχε προκύψει, μόνο καλά λόγια μπορούσε να ακούσει κανείς από τον ίδιο τον Μπους...

4.
Γελάω από θλίψη όταν ακούω και διαβάζω για "υποστήριξη στον δοκιμαζόμενο λιβανέζικο λαό". Διότι, εμμέσως πλην σαφώς, αυτές οι κινήσεις αποσκοπούν τη νομιμοποίηση, δια της έντεχνης κατευθυνόμενης αναγνώρισης, μιας ένοπλης, “δημοκρατικά εκλεγμένης”, συμμορίας σαλεμένων ιμάμηδων, μαστουρωμένων φανατικών και αργόσχολων πλούσιων σεΐχηδων, σαν τον Μπιν Λάντεν. Είναι σαν να μιλάμε για το αριστερό ανάλογο της Χρυσής Αυγής, που όντας πολιτική κίνηση, της αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να οπλοφορεί.


Δηλαδή να μην υποστηριχτεί ο δοκιμαζόμενος λιβανέζικος λαός ή δεν είναι δοκιμαζόμενος; Η αναλογία είναι πάντως αβάσιμη και ανακριβής. Πρώτον η Χεζμπολλάχ δεν έχει καμία σχέση με την Αλ Κάιντα. Αφενός γιατί η Αλ Κάιντα θεωρεί τους Σιίτες ως όργανα του Σατανά και των Σιωνιστών και πάντως όχι κανονικούς μουσουλμάνους. Αφετέρου γιατί ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, εν αντιθέσει με τους παπάρες της Αλ Κάιντα - των οποίων η στρατηγική είναι συμπληρωματική και υποστηρικτική της τρομοκρατικής πολιτικής της Δύσης - αφήνει να σταλεί ο γιος του στην πρώτη γραμμή του μετώπου με τον στρατό κατοχής του Ισραήλ στον Λίβανο και να σκοτωθεί πολεμώντας τον. Όπως και να έχει, η νομιμοποίηση ή μη της οργάνωσης δεν είναι δική μου δουλειά, αλλά των Λιβανέζων, ο Νασράλλαχ για σαλεμένος μοιάζει να τάχει τετρακόσια, η μαστούρα είναι καλό πράγμα με μέτρο, και οι λιβανέζοι σιίτες είναι, όπως είπαμε, η φτωχότερη κοινότητα του Λιβάνου. Αντίθετα δε με τον Μπιν Λάντεν η Χεζμπολλάχ κάνει στοχευμένη αντίσταση και όχι "γενικευμένο τζιχάντ" έναντι δικαίων και αδίκων. Η σύγκριση με την Χρυσή Αυγή (ως "αριστερό" μάλιστα αντίστοιχό της - από πού ως πού;) είναι και πάλι καταγέλαστη. Σε συνθήκες κατοχής από ξένη δύναμη, οι πολιτικοί πρόγονοι της Χ.Α. έγιναν Γερμανοτσολιάδες - κάτι αντίστοιχο με τους Φαλαγγίτες δηλαδή, που τους συνδέει και ιδεολογική συγγένεια. Οι σοβαροί φασίστες άλλωστε ξέρουν ποια πλευρά συμπλέει ιδεολογικά μαζί τους.

5.
Η υπερπροβολή, σε σημείο κατάπτυστης πολιτικής εκμετάλλευσης, κυρίως από τους δήθεν ειρηνιστές, εικόνων νεκρών και τραυματισμένων παιδιών από τα Μέσα Ενημέρωσης, είναι ενδεικτική του ψευδοειρηνιστικού κλίματος που καλλιεργείται εντέχνως, διότι ακριβώς αυτές οι εικόνες έχουν το μοναδικό σκοπό τους: στην έκδηλη οργή που διαχειρίζεται εύκολα από πολιτικά κέντρα (διαφόρων αποχρώσεων) λήψης αποφάσεων. Κλασικά παραδείγματα αυτής της τακτικής, ο κορμοράνος του Περσικού, η σφαγή της Σρεμπενίτσας και τα παιδιά της Μπιάφρας. Δηλαδή, οι αντιπολεμικές εικόνες που κάνουν “βίαιη” επίκληση των ειρηνιστικών αισθημάτων μας, συντελούν εν τέλει στην καλλιέργεια και την ανάδυση υφέρπουσας πολεμοκαπηλείας, αναστοίστιχης με την ψύχραιμη λογική. Όπως ακριβώς γινόταν στη Γερμανία του Μεσοπολέμου. Τον Πόλεμο του Περσικού. Την εθνικ-ιστικ-ή παράκρουσή μας με τον μαφιοζάκο Μιλόσεβιτς.


Η προβολή εικόνων νεκρών παιδιών είναι κάτι που επέλεξα να μην κάνω εδώ. Το σκεφτόμουν για το αγγλικό ιστολόγιο, μια και στον αγγλόφωνο κόσμο η καταστροφή που σπέρνουν οι Ισραηλινοί βομβαρδισμοί έχει μικρότερη κάλυψη, αλλά κατέληξα πως αυτή είναι δουλειά που, για να μην αποτελεί εξ αποστάσεως διαπραγμάτευση του μακαβρίου για την εξαγωγή πολιτικού οφέλους, θα ήταν προτιμότερο να την κάνουν οι βομβαρδιζόμενοι Λιβανέζοι (όπως και το κάνουν). Αλλά μένω άναυδος με την εντύπωση πως η δημοσίευση των φωτογραφιών αυτών έχει σαν στόχο "την διαχείριση της οργής από πολιτικά κέντρα". Πάμε για τρεις βδομάδες πλέον που ο βιασμός του Λιβάνου συνεχίζεται και τα πολιτικά κέντρα που έχουν οποιαδήποτε ισχύ για να σταματήσουν αυτό το αίσχος, δεν έχουν πτοηθεί καθόλου από τα νεκρά παιδάκια. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να σταματήσει η καταστροφή είναι να οργίσουμε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται ώστε να υπάρχει πολιτικό κόστος στην χλιαρή στάση π.χ. των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και την κατάπτυστη (για άλλη μια φορά) στάση της Βρετανικής κυβέρνησης. Αυτό είναι πολεμοκάπηλο; Το να θες να σταματήσεις το πόλεμο; Είμαστε σοβαροί; Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η λέξη; και τι δουλειά έχει η σφαγή της Σρεμπρένιτσας με όλα αυτά. Νομίζεις ότι θα μας έκανε κακό να είχαμε δει ωμά, εδώ στην Ελλάδα, τα πεδία των πτωμάτων στην Σρεμπρένιτσα. Θα ήταν κακό και πολεμοκάπηλο να γνωρίζουμε το είδος των ψυχοπαθών που υποστηρίζαμε; Ή είναι κακό να γνωρίζουμε (και να βλέπουμε και να μας κάθεται στο στομάχι και να μην ξεκολλά από το μυαλό όσων έχουν συνείδηση) την μαζική λιμοκτονία στην Αφρική - ειδικά στην Μπιάφρα που ήταν ένας πόλεμος εξόντωσης μιας εθνότητας από την κυρίαρχη Νιγηριανή κυβέρνηση; Εγώ προσωπικά προτιμώ να μην αντιμετωπίζω ψύχραιμα τις σφαγές όπου αυτές γίνονται γιατί η σιωπή και η "ψυχραιμία" μου ενώπιον της κατάφωρης αδικιάς είναι, εν τέλει, συνενοχή.

6.
Τα παιδιά είναι παιδιά. Γιατί όμως, δυο βδομάδες σχεδόν από την αρχή της κρίσης, οι χεζμπολάδες, αν ήταν άντρες με αρχίδια, δεν τα έδιωξαν από τους προαποφασισμένους, και πολλές φορές δημοσιοποιημένους από πριν, στόχους των Ισραηλινών; Και αν δεν ήταν δημοσιοποιημένοι κάποιοι στόχοι, γιατί δεν τα διώξανε και πάλι από τα “στρατόπεδά” τους; Για να μην καρφωθούν; Μήπως είναι πολύ βέβηλη η απορία μου για τους δήθεν ειρηνιστές; Τώρα, ποιοί είναι οι μεγαλύτεροι φονιάδες, αυτοί που χρησιμοποιούν τα παιδιά ΤΟΥΣ ως όργανα εκβιαστικών πολιτικών επιδιώξεων και ανθρώπινες ασπίδες, ή μόνο οι, σε κάθε περίπτωση ανόητοι και βλάκες κι αυτοί, Ισραηλινοί πολιτικοί και στρατηγοί;


Θα ήθελα να μου αναφέρει κάποιος ένα παράδειγμα αντάρτικου στρατού που πολεμά βγαίνοντας στην πεδιάδα και φωνάζοντας - "γιου-χου εδώ είμαστε, ελάτε". Η επιχειρηματολογία των Γερμανών κατακτητών εδωπέρα ήταν απολύτως παρόμοια: Αυτοί οι τρομοκράτες στο βουνό φταίνε που σας σφάζουμε - αν καθόντουσαν και μας αφήναν ήσυχους εμείς δεν είχαμε λόγο να σφάξουμε κανένα, άσε που τους κρύβετε... Η λαϊκή αντίσταση είναι αντίσταση μέσα στον λαό (και μέσα από τον λαό) που την στηρίζει. Από πολύ παλιά. Στην πραγματικότητα βέβαια, η Χεζμπολλάχ ως στρατηγικά ευφυής οργάνωση αποφεύγει τους αμάχους όπως ο διάολος το λιβάνι - και φυσικά το Ισραήλ έχει πει ότι όπως και να έχει, όποιος παραμείνει στον Νότιο Λίβανο για οποιονδήποτε λόγο (και μένουν πολλοί για πολλούς λόγους), θεωρείται στόχος. Δείτε πάλι την τελευταία Ισραηλινή θηριωδία στην Κανά. Οι πύραυλοι έφευγαν από εκατοντάδες μέτρα μακριά και οι Ισραηλινή χτύπησαν την κοντινότερη πολυκατοικία - ψευδόμενοι ασύστολα μετά. Στην Κανά βρίσκονταν ήδη εκκενωμένοι πρόσφυγες - που στο διάλο να πανε;. Άλλωστε να διώξουν ποιον από πού; Ο Ρόμπερτ Φισκ γράφει στην Independent τα ακόλουθα σχετικά με το ποιος εμποδίζει τους κατοίκους του Νοτίου Λιβάνου να φύγουν:

Throughout the day, Qana villagers and civil defence workers dug through the ruins of the building with spades and with their hands, tearing at the muck until they found one body after another still dressed in colourful clothes. In one section of the rubble, they found what was left of a single room with 18 bodies inside. Twelve of the dead were women. All across southern Lebanon now, you find scenes like this, not so grotesque in scale, perhaps, but just as terrible, for the people of these villages are terrified to leave and terrified to stay. The Israelis had dropped leaflets over Qana, ordering its people to leave their homes. Yet twice now since Israel's onslaught began, the Israelis have ordered villagers to leave their houses and then attacked them with aircraft as they obeyed the Israeli instructions and fled. There are at least 3,000 Shia Muslims trapped in villages between Qlaya and Aiteroun ­ close to the scene of Israel's last military incursion at Bint Jbeil ­ and yet none of them can leave without fear of dying on the roads.


Όσο για τα "στρατόπεδα"... Ποια στρατόπεδα; Η Χεζμπολλάχ είναι νόμιμη πολιτική οργάνωση στον Λίβανο με γραφεία και ιδρύματα ανά την χώρα. Το Ισραήλ θεωρεί ως νόμιμο κάθε στόχο που έχει σχέση με την Χεζμπολλάχ, που φυσικά έχει γραφεία κτλ σε όλον τον Λίβανο, δημόσια και γνωστά. Στα οποία φυσικά δεν φυλάσσουν τίποτα το ουσιώδες πολεμικά, γιατί δεν είναι μαλάκες. Αλλά τα οποία παρόλα αυτά βομβαρδίζονται. Η πολιτική των μαζικών βομβαρδισμών δεν έχει στόχο, μπορεί να εικάσει κανείς, τις επιχειρησιακές συνατότητες της Χεζμπολλάχ (οι οποίες όπως φαίνεται στέκουν μια χαρά ακόμα), αλλά την αποθάρρυνση των κατοίκων του Λιβάνου και την στροφή τους εναντίον της οργάνωσης. Στην ουσία οι βομβαρδισμοί είναι εκβιαστικοί: αν δεν απομονώσετε την Χεζμπολλάχ θα σας λιανίζουμε, θα σας επιστρέψουμε στην λίθινη εποχή. Το ότι αυτό οι περισσότεροι στο Ισραήλ το θεωρούν τόσο θεμιτό, όσο και δυνητικά αποτελεσματικό είναι ένδειξη βαθιάς τύφλωσης, ο Gideon Levy, ο Ισραηλινός αριστερός ειρηνιστής (πολεμοκάπηλος κι αυτός υποθέτω;) δεν μασά τα λόγια του: "πολύ πριν κριθεί αυτός ο πόλεμος" λέει, στο κόστος του θα πρέπει να συνυπολογιστεί η "ηθική συσκότιση" που περιβάλλει και καλύπτει όλο το Ισραήλ και "απειλεί την ύπαρξη και την εικόνα του εξίσου με τα Κατιούσα".

ΥΓ. Τέλος σχετικά με την χρήση του όρου ολοκαύτωμα: μπερδεύεται η λέξη ολοκαύτωμα με την λέξη Ολοκαύτωμα. Η λέξη ολοκαύτωμα προϋπήρχε στην Ελληνική πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το λεξικό του Τριανταφυλλίδη αναφέρει:

ολοκαύτωμα το [olok?ftoma] O49 : μεγάλη θυσία, ιδίως ανθρώπινων ζωών, συνήθ. για υψηλά ιδανικά: Tο ~ του Aρκαδίου. Έδωσαν τη ζωή τους ~ για την ελευθερία. Γίνομαι ~, θυσιάζομαι. || (επέκτ.) ολοκληρωτική καταστροφή ή αφανισμός μεγάλου αριθμού ανθρώπων: Πυρηνικό ~. Tο ~ των Eβραίων, η γενοκτονία. || για κτ. που καίγεται, που παίρνει φωτιά: Στην πυρκαγιά του εργοστασίου, έπιπλα, υφάσματα και άλλα εύφλεκτα υλικά έγιναν ~.


ΥΓ2: Οι πύραυλοι που εκτοξεύονται από την Χεζμπολλάχ και οι εκτοξευτήρες είναι μεταφερόμενοι. Όταν η Ισραηλινή αεροπορία χτυπά την πηγή από όπου έφυγαν οι πύραυλοι προ τετάρτου (ή την διπλανή πολυκατοικία), περιμένουν στα σοβαρά να έχουν μείνει στο ίδιο σημείο για να βομβαρδιστούν καλύτερα; Κάποιος πρέπει να τους ενημερώσει για το τι σημαίνει "μεταφερόμενος" (mobile).

Β. Απαντήσεις στην Αδέσποτη:

Η Αδέσποτη o chris, θέτει μερικά βασικά ερωτήματα που παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον. Παραθέτω μερικά από αυτά, με τις απαντήσεις μου:

1. Ως Έλληνες θέλουμε το Ισραήλ να έχει κράτος; Ή συμμεριζόμαστε την άποψη του Αμαντινετζάντ, Προέδρου του Ιράν, ότι πρέπει να σβήσει από το χάρτη;


Ως άνθρωπος θέλω το Ισραήλ να έχει κράτος στα (μόνα διεθνώς αναγνωρισμένα) σύνορά του - προ του 1967. Αυτή είναι και η καλύτερη ιδέα για μια μόνιμη ειρήνη στην περιοχή.


2. Αν δεχόμαστε ότι το Ισραήλ πρέπει να έχει κράτος αλλά πρέπει να ζει ειρηνικά με τους γείτονές του τότε τι λέμε για τον Πόλεμο των 6 ημερών το 1967; Μήπως τότε μαζεύτηκαν τα γειτονικά αραβικά κράτη να πετάξουν τους αλλόθρησκους στην θάλασσα και το Ισραήλ απάντησε χτυπόντας τους ταυτόχρονα σε 4 μέτωπα καταλαμβάνοντας το Νότιο Λίβανο, το Υψίπεδα του Γκολάν και την Χερσόνησο του Σινά. Τότε, αναφέρομαι στο 1967 [με νωπό ακόμα το ολοκαύτωμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου] έπρεπε το Ισραήλ να κάτσει να το διαλύσουν εν τη γενέσει του;


Πρόκειται για μια μάλλον υπεραπλουστευμένη εικόνα για τα γεγονότα του 1967. Η ιδέα ότι τα Αραβικά κράτη, με ορατά ασθενέστερο στρατό από το Ισραήλ, ξαφνικά αποφάσισαν να πετάξουν τους "αλλόθρησκους" (αλλοεθνείς μάλλον; εποίκους επίσης;) στην θάλασσα είναι αμφισβητούμενη - επιεικώς. Αλλά μια και μιλάμε για νωπά τότε τραύματα, ξεχνάμε την μαζική και αιματηρή εθνοκάθαρση 700.000 περίπου Παλαιστινίων, από το Ισραήλ το 1947-48. Υποψιάζομαι πως δεν θα ήταν λιγότερο τραυματικό για τους Παλαιστίνιους από ότι η Μικρασιαστική Καταστροφή για τους δικούς μας π.χ.;

3.
- Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανένας που βρίσκουν τα λεφτά οι Χεσμπολάχ και η Χαμάς ώστε ν' αγοράζουν όπλα και πυραύλους; Μήπως απ' το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων; Ξεχάσαμε τους χάρτες με τις διαδρομές των ναρκωτικών απ? το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν προς την Ευρώπη; Το δεχόμαστε αυτό;


Η Χεζμπολλάχ χρηματοδοτείται από Συρία, Ιράν και έχει δικό της σύστημα ενισχύσεων από την Σιιτική κοινότητα (αν δεν κάνω λάθος). Η Χαμάς έχει κάτι πυραύλους Κασάμ, που είναι οικιακής κατασκευής (και αποτελεσματικότητας), εκρηκτικά πιθανώς Αραβικής ή Ρωσικής προέλευσης (φτηνά αλλά αποτελεσματικά) και γενικά είναι low-budget οργάνωση. Για καμία από τις δυο οργανώσεις δεν έχει ακουστεί το οτιδήποτε από όσο ξέρω (τίποτα από σοβαρή πηγή εννοώ) για ναρκωτικά [Διόρθωση: ΟΚ υπερβολή. Για την Χαμάς δεν έχει ακουστεί, αλλά από ΗΠΑ και Ισραήλ ακούγονται πολλά για εμπλοκή της Χεζμπολλάχ στο κύκλωμα της ηρωίνης. Η Χεζμπολλάχ τα αρνείται. Πολλά από τα όσα της αποδίδονται έχω την αίσθηση ότι την μπερδεύουν με την Λιβανέζικη μαφία - με την οποία όμως δεν αποκλείεται να έχει δοσοληψίες (ή κάτι περισσότερο) η Χεζμπολλάχ. Αλλά τα μισά από όσα λέγονται από το Ισραήλ για την Χεζμπολλάχ αν ήταν αληθινά, η Χεζμπολλάχ θα έπρεπε να έριχνε σε οικονομική ισχύ στην Ρώσικη Μαφία. Δεν μου φαίνεται πάρα πολύ πιθανό- αλλά ποιος ξέρει;]. Καμία από τις δύο οργανώσεις δεν είχε καμία σχέση με τους Ταλιμπάν. Για την ακρίβεια η Χεζμπολλάχ ήταν για τους Ταλιμπάν βρωμερά αιρετικά γουρούνια. Σημειώνω πως επί Ταλιμπάν, η παραγωγή ηρωίνης είχε (πρωτοφανώς) τσακιστεί - αλλά γνώρισε πάλι μεγάλες πιένες μετά την "απελευθέρωση" - την παράδοση δηλαδή της εξουσίας σε άλλους φονταμενταλιστές πολεμάρχους.

4.
- Γιατί κανένας δεν μιλάει για τον Εμφύλιο μεταξύ Παλαιστινιακής αρχής και Χαμάς πριν την έναρξη αυτού του πολέμου; Γιατί άρχισε ο εμφύλιος; Μήπως γιατί η Χαμάς αν και κυβερνών κόμμα δεν θέλει να σταματήσει τον πόλεμο με το Ισραήλ και πήγε να εξαφανίσει την Παλαιστινιακή αρχή με τα όπλα επειδή της στέκεται εμπόδιο;


Τα καλά τα όπλα τα έχουν οι παλιοί του PLO. Η Χαμάς είναι και αυτή μέρος της Παλαιστινιακής Αρχής, ως νόμιμη κυβέρνηση. Το πρόβλήμα είναι ότι ακόμα κι αν η Χαμάς θέλει (που είχε δείξει σημάδια πως ήθελε) να "σταματήσει τον πόλεμο" (δεν είναι πόλεμος, ο πόλεμος θέλει δύο στρατούς) με το Ισραήλ, το Ισραήλ δεν έδειξε καμία διάθεση να σταματήσει τον πόλεμο με τους Παλαιστινιούς ουδέποτε, αλλά ιδιαίτερα μετά την (δημοκρατικότατη) εκλογή της Χαμάς. Σημειώνω ότι λίγo μετά από την ανάδυση της πιθανότητας η Χαμάς να αναγνωρίσει το Ισραήλ, o Ισραηλινός στρατός επιτίθονταν στην Γάζα.

5.

- Γιατί κανένας δεν μιλάει για την κατάχρηση των χρημάτων της Ε.Ε. από την Παλαιστινιακή αρχή; Μιλάμε για λεφτά δικά μας που ήταν για τον λαό της Παλαιστίνης.


Μιλήσαν οι Παλαιστίνιοι και καταψήφισαν του καταχραστές για να εκλέξουν την, κατά πολύ, λιγότερο διεφθαρμένη Χαμάς.

6.
- Γιατί η Χεσμπολάχ και η Χαμάς δεν θέλουν ν' αφολιστούν; Να παραδόσουν τα όπλα και να ξεκινήσουν οι συνομιλίες για την ειρήνη και κυρίως για τα σύνορα; Γιατί κινδυνεύουν απ? το Ισραήλ ή γιατί με την δύναμη των όπλων ελέγχουν ουσιαστικά την εξουσία στις χώρες τους και αν τα παραδόσουν χάνουν για πάντα το όνειρο της κυριαρχίας του Ισλάμ;


Γιατί κινδυνεύουν από το Ισραήλ, όπως δείχνουν οι πρόσφατες εξελίξεις. Την δύναμη των όπλων δεν την έχει η Χαμας στα Παλαιστινιακά εδάφη. Αν νομίζεις δε ότι η PLO είναι αφοπλισμένη, γελιέσαι. Δεν υπάρχει εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που θα παρατούσε τα όπλα χωρίς να έχει επιτύχει τίποτα. Η Χεζμπολλάχ τα θέλει και για εσωτερικές της ισορροπίες στον Λίβανο, όπου πλέον (όπως είπαμε πιο πάνω) συγκεντρώνει την αποδοχή της πλειονότητας των Λιβανέζων ως εθνική αντίσταση. Καμία από τις δύο οργανώσεις δεν έχει προγραμματικό στόχο την δια των όπλων επιβολή του Ισλάμ. Δες παραπάνω τα περί Χεζμπολλάχ.

7.

Μήπως γιατί όταν λέει ο Σιράκ «οι εταίροι μας», εννοεί τα όπλα που πουλάει στην περιοχή και εξοπλίζουν την Χαμάς και την Χεσμπολάχ και δεν ήθελε να ρισκάρει ένα επεισόδιο με τους Εβραίους που μπορεί να έβαζε σε κίνδυνο την ζωή Γάλλων υπήκοων;


Η Γαλλία δεν πουλάει όπλα στην Χαμάς - πολλώ δε μάλλον δεν πουλάει στην Χεζμπολλάχ. Οι πελάτες της Γαλλίας στην περιοχή είναι οι Μαρωνίτες του Λιβάνου. Η Γαλλία είχε πρωτοστατήσει στην απόφαση 1559 του συμβουλίου ασφαλείας περί αφοπλισμού της Χεζμπολλάχ και απόσυρσης των Συριακών στρατευμάτων. Δεν τα πάει καλά με την Χεζμπολλάχ.

8.

- Γιατί κατά βάθος προσευχόμαστε [ως Έλληνες] ν' αποκτήσει πυρηνικά όπλα το Ιράν και ν? αλλάξει το status στην περιοχή υπέρ των Ισλαμιστών; Μας αρέσει δηλαδή ένα καθεστώς όπου εκτελούνται γυναίκες δια λιθοβολισμού επειδή σκότωσαν τον βιαστή τους; Σ' ένα κράτος που επικρατεί το σκοτάδι της σαρίας να τους δώσουμε και όπλα να εδραιώσουν την εξουσία τους;


Θα προτιμούσα να μην αποκτά κανείς πυρηνικά όπλα. Αλλά από την άλλη, η ιδέα ότι το Ισραήλ (που απέκτησε πυρηνικά όπλα πρόσφατα και δείχνει ότι έχει μια ιδιάζουσα αντίληψη του πολεμικού μέτρου) μπορεί να έχει (χωρίς καμία κύρωση) και μια άλλη χώρα δεν μπορεί όχι να φτιάξει πυρηνικά όπλα, αλλά να κάνει ειρηνική χρήση (και αυτή κακή ίσως) της πυρηνικής ενέργειας, είναι μάλλον προβληματική. Γενικά πάντως επικρατεί η ιδέα ότι μια καλύτερη ισορροπία δυνάμεων αποτελεί αντικίνητρο για περιπέτειες τύπου Ιράκ ή Λιβάνου.

Τέλος:
Γ. Δύο μέτρα και δυο χορεύουν

Ανδρέας Ανδριανόπουλος:

Καταγγέλλεται το Ισραήλ για τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις στο Λίβανο από τα λογής ελληνικά «προοδευτικά» μετερίζια. Ούτε μιά κουβέντα όμως για τις απαγωγές ισραηλινών στρατιωτών, για τις ρουκέτες της Χετζμπολάχ και για την πλήρη απαξίωση από την Χαμάς της ισραηλινής χειρονομίας να αποχωρήσει από την Γάζα και από ισραηλινούς οικισμούς στην Δυτική Οχθη. Δηλ. αν οι «Γκρίζοι Λύκοι» εκτόξευαν ρουκέτες κατά ελληνικών θέσεων στον Εβρο κι αυτές έφθαναν μέχρι και την Θεσ/νίκη η Ελλάδα δεν θα θεωρούσε υπεύθυνη την Τουρκία; Και δεν θα ήτνα υποχρεωμένη να αντιδράσει; Αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά των θέσεων των «προοδευτικών», υποτίθεται, οργανώσεων της Αριστεράς είναι που εξοργίζουν όποιον έχει και στοιχειώδη ακόμη σχέση με την λογική.


Όπως έχουμε εξηγήσει δεν άρχισαν όλα ούτε με τις ρουκέτες της Χεζμπολλάχ, ούτε φυσικά με την απαξίωση κάποιας "Ισραηλινής χειρονομίας" (αλλά δέστε τα λινκ στις αναφορές του ΟΗΕ στην απάντηση Β4 πάνω). Σε ότι αφορά την παρομοίωση, της λείπουν μερικά μάλλον σημαντικά στοιχεία αναλογίας. Αν οι "Γκρίζοι Λύκοι" είχαν διεξάγει έναν αιματηρό αγώνα για την απελευθέρωση της Τουρκίας από τον Ελληνικό στρατό κατοχής που είχε φτάσει στην Άγκυρα για να υποχωρήσει τελικά στην μισή χώρα, με εκετελέσεις, βασανισμούς και αγριότητες πάσης φύσεως κατά Τούρκων και να διωχθεί από το αντάρτικο των Γκρίζων Λύκων από όλη σχεδόν (αλλά όχι τελείως) την χώρα - και αν η Ελλάδα κράταγε ακόμα χιλιάδες Τούρκους μαχητές σε μυστικές φυλακές, έμπαινε σε Τουρκικό έδαφος για δολοφονικές επιχειρήσεις και παραβίαζε τον Τουρκικό εναέριο χώρο μέχρι την Άγκυρα, σχεδόν καθημερινά, τότε ίσως η αντίδραση των Γκρίζων Λύκων να ήταν και δικαιολογημένη - λέω.

Προσέξτε ότι έχοντας φτιάξει στο κεφάλι του ένα άσχετο παράδειγμα με υποθετικές αντιδράσεις της αριστεράς, εξοργίζεται από το ίδιο του το κατασκεύασμα.... Μιλώντας όμως για δύο μέτρα και σταθμά, αλήθεια ο κ. Ανδριανόπουλος είναι υπέρ ή κατά της συλλογικής τιμωρίας πληθυσμών. Ή δεν θεωρεί ότι οι μαζικές δολοφονίες αμάχων στον Λίβανο και στην Γάζα είναι συλλογική τιμωρία; Αν δεν είναι, τι είναι;