28.12.08

Μπου!


[Eντωμεταξύ συνδικαλίστριες δέχονται δολοφονικές επιθέσεις, μαθητές, μετανάστες (1, 2) και τρένα πυροβολούνται από "αγνώστους" και τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν στοιχισθεί πίσω από την υπεράσπιση της σήψης. Ως εκ τούτου: μην κοιτάτε εδώ, κοιτάτε εκεί - τον δράκο, τον είδατε τον δράκο; Εκεί (κάντε κλικ στον δράκο)! Όχι εδώ. Ούτε εδώ. Ούτε και εδώ. Α και κοιτάχτε και τον άλλο δράκο! Γεμίσαμε δράκους!]

22.12.08

Βραβεία "Εξέγερση 2008"

Πιστό στο πνεύμα των ημερών, το Ιστολόγιον, απονέμει βραβεία σε μερικούς από τους διακριθέντες στην ακούραστη σχολιογραφία που περιέβαλλε την εξέγερση που ακολούθησε την νύχτα του Αγίου Νικολάου.

Βραβείο Godwin: Για την πιο καραμπινάτη επιβεβαίωση του νόμου του Godwin και πέρα από το διαδίκτυο. Η κριτική επιτροπή (μονομελής) δυσκολεύτηκε εδώ. Από την μια η αναφορά του Χ. Γιανναρά στον ΣΥΡΙΖΑ ως "πολιτικό κόμμα που συμπεριφέρεται με νοοτροπία ναζί" αποτελεί τόσο καραμπινάτη υπερβολή που κανονικά θα έπρεπε να δοθεί το βραβείο αυτό στον καθηγητή φιλοσοφίας του Παντείου χωρίς συναγωνισμό. Δεν είναι μόνο πως ο Χ. Γιανναράς, όπως προκύπτει, θεωρεί πως οι ναζί ξεκίνησαν από συμβολικές ενέργειες διαμαρτυρίας σε κεντρικά σημεία των πόλεων και με καλέσματα για ειρηνικές διαδηλώσεις εναντίον της αστυνομοκρατίας ή τα ανάλογά τους, είναι και πως δεν έχει κανείς την αίσθηση ότι καταφεύγει σε αυτόν τον χαρακτηρισμό σαν σκόπιμη υπερβολή, αλλά ότι τον πιστεύει κιόλας.

Το γεγονός όμως ότι πρόκειται για κάτι που διατυπώνεται από τον ιδεολογικά πιο φορτισμένο αρθρογράφο και διανοούμενο στην Ελλάδα σήμερα και είναι ο πρόλογος της επίκλησής του στην ίδια συνέντευξη να βρούμε έναν Πούτιν για την Ελλάδα (που είναι εκσυγχρονισμένη εκδοχή του "πού'σαι Παπαδόπουλε"), σε συνδυασμό με την προτέρα αρθρογραφία του Χ.Γ. δείχνουν πως πρόκειται για κάτι πιο ανησυχητικό από ένα ολίσθημα. Πρόκειται πρακτικά για προπαγάνδα υπέρ ολοκληρωτικών λύσεων επενδυμένη με τον μανδύα του αντιναζισμού (και η αφόρητη, σχεδόν αυτοπαρωδούμενη ηθικολογία στα κείμενα προς τα εκεί δείχνει: στην νοσταλγία του παιδονόμου και του νομίμως αυθαιρετούντα αστυφύλακα). Είναι δηλαδή πολύ σκοτεινό το κείμενο για να πάρει ένα τόσο ελαφρύ βραβείο (σχετικά βλ. το σχόλιο του Thas).

Αντίθετα, το πόνημα του Brady Kiesling, πρώην διπλωμάτη των ΗΠΑ με τίτλο "Η ελληνική «νύχτα των κρυστάλλων»" είναι σαφώς πιο εύκολος στόχος καθώς ξεκινά με αυτογκόλ από τον τίτλο. Παρότι ο Αμερικανός διπλωμάτης μου είναι εξαιρετικά συμπαθής (παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ υπενθυμίζω, κι έκτοτε ζει μόνιμα στη χώρα μας) είμαι υποχρεωμένος να του απονείμω το βραβείο - δεν έχει κανένα ελαφρυντικό, έχει σώας τας φρένας και ζει αρκετό καιρό εδώ ώστε να δικαιολογούνται απαιτήσεις για καλύτερη κατανόηση των πραγμάτων. Το άρθρο του θα συγκινούσε εικάζω τον ίδιο τον Godwin μέχρι δακρύων: πρόκειται για την ιδανική εικονογράφηση του "νόμου" του. Στα καλά καθούμενα, εξαιρετικά σύνθετα φαινόμενα παρομοιάζονται ως ναζιστικά ή προναζιστικά με επιχειρηματολογία που βασικά περιφέρεται γύρω από επιφανειακές ομοιότητες: έσπασαν τζάμια στην Kristallnacht - έσπασαν τζάμια στην Αθήνα... αυτοί που έσπαγαν τζάμια στην Γερμανία μισούσαν -τους εβραίους- αυτοί που έσπασαν τζάμια στην Αθήνα μισούσαν -την αστυνομία, τους πλούσιους, τους καταστηματάρχες, τους τραπεζίτες - qed: Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει. Εικάζω ότι θα συγκινούσε και την Anti-Defamation League στις ΗΠΑ, η οποία δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί των αναλογιών με το ναζιστικό καθεστώς και έχει μοιράσει επιπλήξεις για πολύ λιγότερο επικίνδυνες ναζιστικές παρομοιώσεις.

Βραβείο "Νοσταλγία": Στον Στάθη Καλύβα που αφού διαφώτισε τους αναγνώστες της IHT, επέστρεψε στην Ελλάδα όπου δια των στηλών της Καθημερινής επιμένει ότι η πρόσφατη εξέγερση, δεν είναι παρά μικρή παραλλαγή των γνωστών του από την δεκαετία του 1980 (;) συνηθισμένων ταραχών (οι ξεκάθαρες μαρτυρίες περί του αντιθέτου προφανώς δεν κρίθηκαν επαρκώς βάσιμες). Ενδεικτικό της σημασίας του άρθρου του κ. Καλύβα είναι πως στο νεοσυντηρητικό American Enterprise Institute η Anne Applebaum το χρησιμοποίησε ως βασική αναφορά για τα γεγονότα (σε ανάλυση οριακά ανακριβέστερη).

Οι ξένοι φίλοι μας μαθαίνουν πως "The rioting youths are not disadvantaged, poor, or even immigrant", προφανώς επειδή έχει στα χέρια του την κοινωνιολογική/εισοδηματική ανάλυση των "ταραξιών" του Δεκεμβρίου (ή κάποια επιτόπια μαρτυρία;). Οι μαρτυρίες που γνωρίζω πάντως δεν ανέφεραν ότι οι εν λόγω ομάδες απουσίαζαν από τις καταστροφές. Ίσως από το Γέιλ η εικόνα να είναι πιο ξεκάθαρη. Η απόσταση μάλλον κάνει τον κ. Καλύβα να διατυπώνει τον μνημειώδη ισχυρισμό πως όταν οι αναρχικοί διαδηλώνουν, ανάλογα με το αίτημά τους "they are joined, by hundreds or thousands of others of lesser commitment and varying motivations, from ideology to simple looting, who are nevertheless socialized into this culture".
Προφανώς πάλι υπάρχει κάποιος που θυμάται(διότι εγώ δεν μπορώ) να έχουν υπάρξει ποτέ προηγουμένως λεηλασίες καταστημάτων (όχι μεμονωμένες, μαζικές) σε άλλες "αναρχικές" ή μη διαδηλώσεις - και προφανώς και τις δεκάδες ταραχές αυτής της κλίμακας (!). Εντυπωσιακός είναι και ο ισχυρισμός πως "Undergirding these actions is a more or less complete absence of sanctions - few people get arrested and almost no one gets sentenced". Αν αναφέρεται στους αναρχικούς αυτό είναι ανακριβές: δεν νομίζω ότι υπήρξε μέρα από το 1970 και μετά που να μην είναι κάποιος αναρχικός στην φυλακή για την δράση του ή τις ιδέες του. Οι συλληφθέντες σήμερα είναι πάνω από 200.

Στην Καθημερινή το βασικό επιχείρημα είναι "αλλού είναι χειρότερα", κάτι που θυμάμαι να επαναλαμβάνω και εγώ σαν επιχείρημα όταν ζούσα στο εξωτερικό και θυμόμουν επιλεκτικά τα καλά της Ελλάδος (που είχαν πάψει να υφίστανται μέχρι να επιστρέψω), αλλά μαγικά έπαψα να το επαναλαμβάνω μόλις παλιννόστησα. Π.χ. στην έκταση της διαφθοράς στην καθημερινότητα των πολιτών, είναι δύσκολο να βρει κανείς χώρα ανάλογου ΑΕΠ/κατά κεφαλήν (εκτός της Ιταλίας ίσως;) που να μας συναγωνίζεται. Όμοια στην ανισότητα π.χ. εντός Ευρώπης, κοκ.

Βραβείο ΣΥΡΙΖΑ: Το λεξικό του Τριανταφυλλίδη που εμπρηστικά και με προφανή στόχο την στήριξη του Αλαβάνου και του Τσίπρα, ορίζει την εξέγερση ως
α.βίαιη, ομαδική ενέργεια εναντίον της υφιστάμενης, συνήθ. κρατικής, εξουσίας
β. έντονη αντίδραση, ιδίως άρνηση υποταγής κάποιου σε ορισμένη εξουσία ή γενικά σε καταναγκασμό

...κάτι που προφανώς θα προκαλέσει την μήνη του κ. Πρετεντέρη, ο οποίος καγχάζει στην ιδέα πως είχαμε να κάνουμε με εξέγερση. Την οποία προφανώς όπως η κ. Παπαρήγα (βλ. παρακάτω βραβείο συνέπειας) θεωρεί συνώνυμη με το "προλεταριακή επανάσταση" ή το ένοπλο αντάρτικο πόλεων.

Βραβείο Συνέπειας: Η Αλέκα Παπαρήγα ανακοίνωσε χθες στην βουλή (όπως αναφέρει ο σύμμαχος Ορθόδοξος ιστοτόπος Hellas Orthodoxy) πως:
Η πραγματική λαϊκή εξέγερση θα έχει αφετηρία τους εργάτες, τους μισθωτούς και τη νεολαία. Η πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν πρόκειται να σπάσει ένα τζάμι. Η πραγματική λαϊκή εξέγερση θα έχει αιτήματα και στόχους. Θα έχει πολιτικό σκοπό. Δεν θα είναι απλώς αγανάκτηση

Τον Νοέμβριο του 2005, το ΚΚΕ δεν είχε κανένα πρόβλημα να ονομάσει την εξέγερση των προαστίων του Παρισιού εξέγερση. Ως εκ τούτου οι καταστροφές σε τζάμια που απεικονίζονται παρακάτω στις φωτογραφίες από την εξέγερση των Γαλλικών προαστίων του 2005 προφανώς προκλήθηκαν από καιρικά φαινόμενα.


Βραβείο Πνευματώδους Παρέμβασης:





Βραβείο απρόσμενης διαύγειας: Το παρόν μπλογκ έχει διαφωνήσει στο παρελθόν με απόψεις του Νίκου Δήμου, έντονα - αλλά θέλω να πιστεύω κόσμια. Το άρθρο του στην Lifo είχε μια αναπάντεχη διαύγεια που ομολογώ με ξάφνιασε ευχάριστα.

19.12.08

Καταλήψεις παντού: ΗΠΑ



Επειδή ακούμε τελευταία τον θρήνο της αρκούδας για τις καταλήψεις σχολών ως τεκμήριο υπανάπτυξης: Θα ήθελα να σας ενημερώσω για την Κατάληψη του New School University, NYC, σε αλληλεγγύη, αδέλφια, με τους Έλληνες καταληψίες (και τους Γάλλους και τους Ιταλούς και τους Ισπανούς, αλλά όπως και να έχει... εδώ είναι αλλιώς).

Η κατάληψη έχει μπλογκ, ιστοχώρο, και οι καταληψίες (επειδή εκεί δεν έχει άσυλα και άλλες αναχρονιστικές αηδίες) δέχθηκαν επίθεση της αστυνομίας την οποία μάλλον απέκρουσαν. Στις ΗΠΑ οι Αμερικανοί σύντροφοι έχουν κότσια - και τα κότσια να κάνουν καταλήψεις εργοστασίων με νικηφόρα αποτελέσματα, καθώς και ο Ομπάμα ακόμα τους στήριξε (παρά την "ασύστολη αντιδημοκρατικότητα και την εγγενή βία κάθε κατάληψης", και τα άλλα τροπάρια των ημερών).

Αλληλεγγύη σε Αμερικανούς φοιτητές και εργάτες λοιπόν: Για μια άλλου είδους "παγκοσμιοποίηση": Σειρά τώρα η Κίνα;

Ενημέρωση 20/12 ξημερώματα: Υποχώρησαν στα αιτήματά τους και έληξε η κατάληψη. Πάντα τέτοια, decisive victory, και this is only the beggining και καυγάδες για το αν υποχώρησαν φτηνά και έξτρα έναν Έλληνα τρολ στα σχόλια (πρέπει να οργανωθεί και να ενισχυθεί η εξαγωγική αυτή βιομηχανία μας).

Να πω επίσης ότι ο ηττηθείς πρύτανης Κέρρυ είναι εγκληματίας πολέμου στο Βιετνάμ και κάθε εξευτελισμός που τον βρίσκει είναι χαρά κάθε πολιτισμένου ανθρώπου. Ένας ρούμπος για τα δικά μας πανεπιστήμια, πάντως, σε σχέση με τα Αμερικάνικα: δεν έχουμε στυγνούς δολοφόνους για πρυτάνεις.

18.12.08

Σπασμένες βιτρίνες, ναρκωτικά (και σεξ, εντάξει)

...


A smash of glass and a rumble of boots -
An electric train and a ripped up 'phone booth -
Paint splattered walls and the cry of a tomcat -
Lights going out and a kick in the balls -

That's Entertainment...


...Waking up from bad dreams and smoking cigarettes -
Cuddling a warm girl and smelling stale perfume -
A hot summers' day and sticky black tarmac -
Feeding ducks in the park and wishing you were faraway -


Τhat's entertainment...


 


The Jam, 1980


 


Καταρχάς να μιλήσουμε για την Οδύσσεια της ερμηνείας των ερευνών στον παγκόσμιο τύπο. Παντού (αλλά στην Βρετανία έχω την αίσθηση ακόμα περισσότερο) υπάρχει μια ακαταμάχητη έλξη δημοσίευσης οποιασδήποτε έρευνας περιέχει την λέξη «σεξ». Στην συνέχεια της βγάζουν τα μάτια και την κολλάνε σαδοδιαστροφικά όπου νομίζουν καλύτερα: «Με την οικονομία να πέφτει, η Βρετανοί ενδέχεται να σφίγγουν τα ζωνάρια τους καταφεύγοντας στο σεξ για φτηνή διασκέδαση» (περισσότερο και από το χάζεμα των βιτρινών ή το κουτσομπολιό, ή την επίσκεψη σε μουσεία συνεχίζει η αναφορά). Αυτό λέει η έρευνα κατά τα Βρετανικά ΜΜΕ – ίσως και οι ερευνητές να συνέπραξαν στην ερμηνεία  Ποιος ξέρει...


Λείπει εδώ μια βασική πληροφορία αναφοράς, δηλαδή ποια ήταν τα αντίστοιχα αποτελέσματα πριν την κρίση. Διότι υποτυπώδες ερευνητικό ενδιαφέρον θα υπήρχε για τις μεταβολές των ποσοστών στις απαντήσεις, όχι για τις απόλυτες τιμές τους, αλλιώς η εικασία περί της καταφυγής στο σεξ ενόψει των δύσκολων καιρών, προφανώς δεν στοιχειοθετείται. Τέλος πάντων: πάγιες αμαρτίες όλες αυτές.


Με νοσηρό ενδιαφέρον παρατηρεί κανείς όμως, τι θεωρείται από τα πρακτορεία είδηση: Το σεξ είναι πολύ πιο δημοφιλής ασχολία, λένε, ακόμα και από το κουτσομπολιό (στους άντρες). Εντυπωσιαστείτε!


Ε;


Δηλαδή προσωπικά, ακόμα και σήμερα, πολύ μετά την εφηβεία, χαλαρά θα έβαζα πολύ ψηλά το σεξ ως ιδανική δραστηριότητα του ελεύθερου χρόνου μου, πολύ πάνω τέλος πάντων από το χάζεμα βιτρινών, την έξοδο σε παμπ, το κουτσομπολιό ή ακόμα και (αλίμονο) την επίσκεψη σε μουσεία. Δηλώνω υπεύθυνα και έχοντας σώας τας φρένας, ότι αυτό είναι διαχρονικό, ανεξάρτητο της οικονομικής μου κατάστασης και πως δεν θα έκανα παρέα οιονδήποτε ή οιανδήποτε κάτω από 60 χρονών δεν συνέκλινε στην (υπαρξιακή στην έντασή της) επιλογή αυτή. Διότι δεν κάνω παρέα με τερματικά ξενέρωτους.


Δεν κατόρθωσα να βρω την πρωτότυπη έρευνα, για να δω την γκάμα των επιλογών που παρατέθηκαν από την yougov για λογαριασμό μιας ΜΚΟ που προωθεί την ενημέρωση για το AIDS (και είχε άλλα προφανώς στο μυαλό της παραγγέλνοντας την έρευνα, από την διερεύνηση της μεταβολής των κοινωνικών συμπεριφορών σαν συνέπεια της οικονομικής κρίσης). Εικάζω με βάση τα αποτελέσματα που αναφέρθηκαν στον τύπο πως δεν θα ήταν και εξαιρετικά συναρπαστικές. Δηλαδή αν κατάλαβα καλά,το σεξ είναι δημοφιλέστερη διασκέδαση από την βιτρινοθεραπεία, το κουτσομπολιό και τα μουσεία. Το εντυπωσιακό είναι ότι βρέθηκαν π.χ. βρετανοί που προτιμούν την επίσκεψη στα μουσεία από το σεξ... Indeed. Τι άλλο υπήρχε άραγε ως επιλογή στην λίστα της έρευνας: «να κάθεστε στο παγκάκι»; «να πηγαίνετε στην τουαλέτα»; «να κοιτάζετε την κίνηση στον δρόμο»; «να κοιτάζετε τον τοίχο ανέκφραστοι», «να βλέπετε τηλεόραση»;


Μια πιο γόνιμη απορία είναι τι θα γινόταν αν η έρευνα περιλάμβανε επιλογές που πραγματικά συναρπάζουν κάποιον κόσμο, ιδιαίτερα την νεολαία, και ακόμα πιο ιδιαίτερα εν όψει κρίσης; Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα συμπεράσματα αν στο ερωτηματολόγιο περιλαμβάνονταν αγαπημένες δραστηριότητες συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων στην Βρετανία όπως «γίνομαι τύφλα στο παμπ και μετά πλακώνομαι στο ξύλο με όποιους βρω, μέχρι τελικής αναισθησίας» (που ξέρουμε ότι είναι μια επιλογή με αφοσιωμένους οπαδούς στον Αγγλοσαξωνικό κόσμο), ή «γίνομαι πρεζόνι»,ή «συμμετέχω σε νεοναζιστική ομάδα οπαδών της Τσέλσι», ή «οργανώνομαι σε αριστερίστική / αντεξουσιαστική κολλεκτίβα για να προωθήσω τον ταξικό πόλεμο», ή ακόμα (και τόσο επίκαιρα) αν η επιλογή να ήταν αντί να «χαζεύω βιτρίνες», να «λεηλατώ καταστήματα»... πόσο θα άλλαζαν τα ποσοστά;


Επειδή έρχονται δύσκολες εποχές κατανοώ την ανάγκη κατευνασμού των παθών. Κοιτάτε πόσες δωρεάν επιλογές έχετε! Μπορείτε να χαζεύετε βιτρίνες! Άντε, και άμα είσαστε καλά παιδιά θα σας επιτρέψουμε και την συνουσία. Η δημοσκόπηση αυτή μοιάζει με έμμεση προσευχή στους θεούς των αγορών, να συγκρατηθεί η οργή, να μην υπάρξουν άλλες επιλογές, να μείνουν όλοι ταπί και ψύχραιμοι.


Αλλά μέσα στην συγκυρία, όλα αυτά μοιάζουν με πικρή ειρωνία. Εκτός φυσικά από το σεξ.

16.12.08

Das ist das Ende

1.

Το τέλος του διαδικτύου όπως το γνωρίζουμε; Ή πώς ξέρουμε τι έκανε φέτος το καλοκαίρι, μια ομάδα τεχνικών: διέσωσαν την ακεραιότητα του διαδικτύου. Προς το παρόν. Διότι ο Νταν Καμίνσκυ, ο διαδικτυακός Χανς Μπρινκερ (βλ. φωτογραφία) που διαπίστωσε το ολέθριο παράθυρο στο σύστημα DNS, λέει πως τα μπαλώματα δεν αρκούν πως όλο το σύστημα DNS είναι διάτρητο και πως "Δεν υπάρχει σωτηρία για το διαδίκτυο... Υπάρχει η αναβολή του αναπόφευκτου για λίγο καιρό ακόμα". Εντάξει, είχαμε τελειώσει ούτως ή άλλως.










2.

Λίστα: χωράφι στην επαρχία, εντάξει. Ένα παλιό λουγκεράκι και δύο γκλοκ, μερικά κασόνια σφαίρες, οκ. Σπόροι λαχανικών, φρούτων. 100 λίτρα βενζίνη. Μια ανεμογεννήτρια και δύο τρεις ηλιακοί θερμοσίφωνες επί τόπου. Διπλή υπόγεια αποθήκη που μπορεί να χρησιμεύσει σαν καταφύγιο. Πολλά σακιά νιτρικό αμμώνιο για λίπασμα και ότι άλλο ήθελε προκύψει. Όλα ΟΚ. Με βάση τα όσα λέει ο ρωσοαμερικάνος μηχανικός και πετρελαϊκός αναλυτής Ντμίτρι Ορλώφ, όλα αυτά θα φανούν χρήσιμα ενόψει της επερχόμενης κοινωνικοοικονομικής κατάρρευσης σε πέντε στάδια (το Φεβρουάριο του 2008, σημείωνε ότι ήδη βρισκόμαστε σε χρηματοοικονομική κρίση) - τα οποία αναπτύσσει εκτενέστερα εδώ. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει στενά την εμπειρία της Σοβιετικής κατάρρευσης και σημείωνε εδώ και καιρό ότι η ΕΣΣΔ ήταν καλύτερα προετοιμασμένη για την κατάρρευση από ότι είναι οι ΗΠΑ.

Θέλω πολύ να πιστέψω ότι ο τύπος είναι από την κείθε πλευρά της σοβαρής ανάλυσης, αλλά δεν έχει ούτε τον τόνο, ούτε την συλλογιστική κλασσικού κολλημένου. Ιδιαίτερα ανησυχητική και συγκλίνουσα είναι η ανάλυση της δεξαμενής ιδεών LEAP/2020, που προβλέπει κατάρρευση του διεθνούς νομισματικού συστήματος μέσα στο 2009 (και δεν τα είχαν πάει άσχημα σε προηγούμενη πρόβλεψη). Όλοι αυτοί είναι περιθωριακοί ε; δεν είναι; - και δεν μιλάνε για την κατάρρευση της ΕΕ, έτσι; Όπως και να έχει προετοιμάζεται κανείς... στην κακή περίπτωση θα λέμε παράξενα ανέκδοτα στο καταφύγιο και στην καλύτερη θα μου μείνουν τα Γκλοκ και το νιτρικό αμμώνιο, αχρείαστα νά'ναι, για επίλυση κτηματικών διαφορών και συναφών διενέξεων :-)...

3. Ακόμα πιο ανησυχητική είναι η καινούρια εκτίμηση περί των προβλέψεων της Λέσχης της Ρώμης στο Limits to Growth, στο οποίο είχα αναφερθεί σε παλιότερο ποστ, ως προς την ψευδή εικόνα για τις προβλέψεις του που συντηρείται από διάφορους που δεν τις έχουν διαβάσει. Μια πρόσφατη μελέτη με τίτλο "A Comparison of the Limits to Growth with Thirty Years of Reality", δείχνει ότι ένα από τα βασικά σενάρια της μελέτης (το business as usual) παρά το χονδρικότατο μοντέλο που χρησιμοποιούσε η ομάδα της ΛτΡ το 1972, συμβαδίζει πολύ καλά με τις πραγματικές τιμές των παραμέτρων που προέβλεπε (βλ. την πλήρη έκθεση εδώ). Όπως συνοψίζει το New Scientist:

"...οι μεταβολές στην βιομηχανική παραγωγή, την παραγωγή τροφίμων και την μόλυνση είναι σε συμφωνία με τις προβλέψεις της Λέσχης της Ρώμης, οι οποίες προβλέπουν μειούμενη διαθεσιμότητα πόρων και κλιμακούμενο κόστος εξόρυξης τα οποία κάποια στιγμή προκαλούν μια επιβράδυνση της βιομηχανίας - κάτι που οδηγεί σε οικονομική κατάρρευση κάποια στιγμή μετά το 2020..."
.

Έχω τις προβλέψεις της ανανεωμένης έκθεσης του 2004. Εκεί στο 2020, λίγο πριν ίσως, το Business as Usual scenario, δείχνει μια γρήγορη κάμψη. Μέχρι το 2100, το μέσο προσδόκιμο ζωής πέφτει στα επίπεδα των αρχών του 19ου αιώνα. Τραβηγμένο ίσως; Ίσως. Αλλά πάλι οι άθλιοι του Πόζναν π.χ. κάνουν ότι μπορούν. Οπότε πίσω στα Γκλοκ.

4. Όλα αυτά για να προλογίσω το Ende των Laibach



Sind sie bereit? κάτω από τον ήλιο; κάτω από το φεγγάρι...;

Hell:Symmetry | Laibach



...i will take your anger / and i'll make it mine
i will demonize it / and it will multiply
you will then / absorb this anger
into your desires / you will draw my poison
into your heart and mind.

love me
love me not
love me
love me - not

then i'll take your fear / and i'll turn it up
i will feed your hunger / with an empty rhyme
i'll change your desires / into public crimes
i will steal your time / and i'll make it mine

love me
love me not
love me
love me - not...

12.12.08

griots

Μιλήσαμε με πολύ κόσμο για το θέμα που ανέβασε ο Ματθαίος, σχετικά με την ανάπτυξη ενός δικτύου "δημοσιογραφίας πολιτών", "εναλλακτικής πληροφόρησης" ή τέλος πάντων όπως θέτε πέστε το, και οι συζητήσεις (που είναι ανοιχτές και θα γουστάραμε τρελά όλοι αν γίνονται και παραλλήλως αλλού σημειώνω γιατί δεν είναι ζήτημα δημουργίας "σάιτ" αλλά κοινών κωδίκων και δυνατοτήτων επεξεργασίας και μετά της χρήσης τους από συλλογικότητες ή άτομα) έχουν καταλήξει με μεγάλη ομοφωνία για τώρα, σαν πρώτη κίνηση προς την γενική κατεύθυνση, στο απλούστερο και ήδη υπάρχον: την αποδόχή της χρήσης μιας ενιαίας ετικέτας (tag), του "griots", μια λαμπρή ιδέα την οποία εισήγαγε ο Αστέρης στο twitter. Η σκοπιμότητα είναι νομίζω προφανής: πρόκειται για την διευκόλυνση της δημιουργίας ροής πληροφοριών που αφορούν την εν εξελίξει νεολαιίστικη εξέγερση (αλλά και κάθε συζήτηση που την αφορά), το τι θα κάνει ο καθένας και η καθεμία με την ροή αυτή είναι δικό τους θέμα. Προφανώς όποιος/α δεν θέλει δεν το κάνει και παύει κάθε συζήτηση. Όποιος/α όμως θέλει να συμμετάσχει στο μεγάλο ρεύμα διαδικτυακής πληροφόρησης και συζήτησης, δηλαδή σε μια ροή η οποία αν επεξεργαστεί μπορεί να γίνει σοβαρό σε όγκο κανάλι πληροφόρησης (ή πολλά τέτοια κανάλια), μπορεί αν θέλει να αρχίσει να προσθέτει tag στις αναρτήσεις, στις φωτογραφίες που αναρτώνται, στα βίντεο κτλ από εδώ και πέρα ή (ακόμα καλύτερα και αναδρομικά). Αυτό θα δώσει την δυνατότητα να δημιουργηθούν εργαλεία τα οποία θα αντλούν μόνο σχετική με το θέμα πληροφόρηση. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή (αφορά κάθε χρήστη, κάθε μη εμπορικό ή και εμπορικό μέσο με διαδικτυακή παρουσία) και τα αποτελέσματά της δημόσια. Επίσης δεν δηλώνουν θέση ή άποψη, απλά ταξινομούν.

Χθες συνεννοήθηκα με τον τρισμέγιστο ιεράρχη του Buzz, τον Γιώργο και σε κλάσματα δευτερολέπτου έστησε μηχανισμό συνάθροισης όσων ποστ μπαζάρονται με το tag griots - εδώ και το RSS feed του Griots (αλλά Γιώργο αν διαβάζεις έχει πάψει να ανανεώνεται από χθες την νύχτα). Το RSS με ελεύθερα διαθέσιμα στο δίκτυο εργαλεία γίνεται γουιτζετάκι, και αναρτάται όπου θέλετε (βλ. δεξιά).

Προφανώς να διευρύνω την πρόσκληση αμέσως: κάθε διαχειριστής συναθροιστή, αν θέλει και έχει τον χρόνο ας προσπαθήσει να δημιουργήσει δυνατότητες επισήμανσης ή/και συνάθροισης του συγκεκριμένου tag.

Ο γενικός μηχανισμός είναι λοιπόν τετριμμένα απλός. Όποιος θέλει να προτείνει υποθεματολογία, άλλα θέματα κτλ έχει την δυνατότητα να προσπαθήσει να τα καθιερώσει. Ελπίζουμε να μείνει το χούι: αφήστε 100 ετικέτες να επισημαίνουν! Σε κάθε έκτακτη ή επικαιρική ή και μόνιμη εστία ειδήσεων και σχολιασμού ξέρουμε πως μπορούμε να κάνουμε τα σκόρπια λόγια ποτάμι. Και τέτοιου είδους ποτάμια, όπως βλέπουμε, ενίοτε γκρεμίζουν τα φράγματα των ΜΜΕ.

11.12.08

Βιτρίνα


Δεν είναι τυχαίο που όλα τα Ευρωπαϊκά μέσα κοιτάζουν προς την Ελλάδα ανήσυχα. Οι όροι για την δημιουργία τυφλού εξεγερσιακού χάους, υπάρχουν με διαφορετικά πρόσωπα σε όλη σχεδόν την Δ. Ευρώπη. Υπό αυτό το πρίσμα το "Greece - the true experience" της αφίσας, μπορεί πλέον να διαβαστεί όχι σαν κάλεσμα, αλλά σαν προειδοποίηση.

Ένα γράμμα από την Γαλλία

Έλαβα και αναδημοσιεύω το μήνυμα ενός φίλου, του Αλέξη που ζει στην Λυών της Γαλλίας και ο οποίος περιγράφει την υποδοχή των γεγονότων από τα μίντια στην χώρα. Αντιγράφω με ελάχιστες τυπογραφικές διορθώσεις:

Σύμφωνα με αποκαλύψεις της σατιρικής εφημερίδας "Le Canard Enchainé" (μεγάλης αναγνωσιμότητας που έχει επανειλημμένα διαταράξει την πολιτική ζωή της Γαλλίας), ο Σαρκοζύ ανησυχεί για το ενδεχόμενο μίας κοινωνικής κρίσης (κοινωνικές αναταραχές, συγκρούσεις, εξεγέρσεις κλπ) λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ("Le Canard Enchainé" 3/12)... πόσο μάλλον τώρα μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα ("Le Canard Enchainé" 10/12). Προτείνει μάλιστα στον "Nikos" όπως αποκαλεί τον "πρόεδρο της Γαλλίας, της Ευρώπης και Πάσης Οικουμένης" να στείλει τις λεγεώνες των CRS (ΜΑΤ αλα γαλλικά) στον "μαλακό" Καραμανλή, που βιάστηκε να αφορίσει τις αστυνομικές δυνάμεις και να καθαρίσει όλα τα αποβράσματα με "Karcher" (όπως είχε δηλώσει τότε), δυνατός από την εμπειρία των γαλλικών προαστίων το 2005. Συν τοις άλλοις προσθέτουν ότι θα είναι και μια καλή ευκαιρία για προπόνηση των CRS εν όψει των επερχόμενων κοινωνικών κρίσεων. Υπενθυμίζω ότι πρόκειται για σατιρική εφημερίδα.

Είναι ενδιαφέρον ότι εδώ κάποια ΜΜΕ καταβάλουν προσπάθεια να κατανοήσουν το φαινόμενο κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που το παρουσιάζουν. Σύμφωνα με δημοσιεύματα λοιπόν του γαλλικού τύπου, πρόκειται για νέους μεταξύ 15 και 35 χρονών που προέρχονται από κάθε χώρο - είτε εργασιακό είτε φοιτητικό/μαθητικό κλπ - που εξεγείρεται και ξεσηκώνεται με βάση την επιδεινούμενη πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Αλλού, υπό τον τίτλο "Φωτιά σε κλίμα τέλους βασιλείας", μιλάνε για αθέμιτη και διεφθαρμένη κυβέρνηση που γαντζώνεται στην εξουσία προτείνοντας θεραπεία λιτότητας που οι "νέοι των 600 €" δεν είναι πλέον πρόθυμοι να δεχθούν. Παρόμοιες αναλύσεις βρίσκει κανείς σε πολλές εφημερίδες που τοποθετούνται είτε δεξιά είτε αριστερά σε πλήρη αντίθεση με την πεποίθηση του (ουδέν μονιμότερον του) προσωρινού πρωθυπουργού της Ελλάδας ότι πρόκειται για "μεμονωμένες αναρχικές ομάδες που πλήττουν τη δημοκρατία (!) για να εξυπηρετήσουν τα μικροσυμφέροντά τους (!!)". Εννοείται βεβαίως ότι στο λεξιλόγιο των εφημερίδων της δεξιάς συναντάει κανείς την συνήθη ορολογία: δημοσκοπήσεις, αγοραστική δύναμη κλπ).

Σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή ευρείας ακρόασης, καλεσμένος χθες ήταν ο Emmanuel Todd επί τη ευκαιρία της έκδοσης του νέου του βιβλίου "Après la démocratie" (Μετά τη δημοκρατία) αλλά και την 60ή επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η συζήτηση κινήθηκε γύρω από το θέμα της αντίφασης μεταξύ νεοφιλελεύθερης πολιτικής και δημοκρατικών δικαιωμάτων σημειώνοντας εκτός των άλλων ότι το καθεστώς του Σαρκοζύ (ή οποιουδήποτε βρισκόταν στην θέση του) ακολουθεί την φυσική του ολίσθηση βάσει των εφαρμοζόμενων πολιτικών (που είναι ευρέως διαδεδομένες στον δυτικό κόσμο) προς τον αυταρχισμό. Τέθηκε και το ερώτημα για το ενδεχόμενο η κοινωνική αναταραχή στην Ελλάδα να προοιωνίζει το τι μέλει να συμβεί και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Μην έχοντας μελετήσει σε βάθος το θέμα Ο Todd "περιορίστηκε" στην ανάλυση της κατάστασης στην Γαλλία: δεξιά κυβέρνηση που εκλέχθηκε κυρίως από μια τρομοκρατημένη τρίτη ηλικία (επεισόδια Νοεμβρίου 2005 στα γαλλικά προάστια τα οποία δεν παρέλειψε να εκμεταλλευτεί προς όφελός της) και μια κοινωνική και οικονομική κατάσταση που χειροτερεύει όσο πάει: τόσο στα εργασιακά (υποδιπλασιασμός των θέσεων στον δημόσιο τομέα - παιδεία, υγεία κλπ, συμβόλαια που θεσμοθετούν την ανασφάλεια, πάγωμα μισθών λόγω κρίσης κα), όσο και στην κοινωνική ασφάλιση (περικοπές δαπανών για την υγεία, σκλήρυνση προϋποθέσεων αποπληρωμής από την κοινωνική ασφάλιση, αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης κλπ), όσο και στα οικονομικά (γιγάντωση του δημόσιου χρέους, μαζικές απολύσεις, ραγδαία αύξηση ανεργίας, κα). Μοναδική εξήγηση κατά την άποψή του είναι το παγκοσμιοποιημένο σκηνικό της οικονομίας της αγοράς που ασκεί τεράστιες πιέσεις στους εργαζομένους των δυτικών κοινωνιών... Σας θυμίζει τίποτα; Εμένα μου θύμισε πάντως...

Συνεχίζοντας, ένα πολύ ενδιαφέρον πολιτικό μπλογκ αναδημοσιεύει συνέντευξη του Κοσσίγκα, μέλος του χριστιανοδημοκρατικού κινήματος και πρώην προέδρου της Ιταλικής δημοκρατίας μεταξύ 1985 και 1992. Στην συνέντευξη της 23/10/2008 μας δίνει την μαγική συνταγή χειρισμού παρόμοιων κρίσεων. Αγγλική μετάφραση εδώ. Σύμφωνα με τον Κοσσίγκα λοιπόν, σε περιόδους εξέγερσης, η συνταγή είναι απλή:

1. Δεν πρέπει κανείς να ασχολείται με τους μαθητές διότι ... φανταστείτε τι έχει να γίνει εάν τραυματιστεί σοβαρά ή σκοτωθεί ένας 10-χρονος (!!)

2. Στη συνέχεια, σε ότι αφορά φοιτητές και πανεπιστημιακούς,

α. αποσύρουμε την αστυνομία από τους δρόμους και τα πανεπιστήμια,

β. εισάγουμε στους κύκλους των φοιτητών προβοκάτορες έτοιμους για όλα και

γ. αφήνουμε τους διαδηλωτές για καμιά βδομάδα να καίνε αυτοκίνητα, να καταστρέφουν καταστήματα και να σπέρνουν τον πανικό σε όλη την πόλη... μέχρι να ξεθυμάνουν.

3. Κατόπιν κι ενώ η κοινή γνώμη έχει πλέον στραφεί με το μέρος μας, θα πρέπει οι σειρήνες των ασθενοφόρων να καλύπτουν εκείνες των περιπολικών και των πυροσβεστικών. Με άλλα λόγια στείλε τους αστυνομικούς, βάρα τους φοιτητές αλύπητα και στειλ' τους στο νοσοκομείο και βάρα αλύπητα επίσης και τους καθηγητές που τους ενθαρρύνουν. Είναι ανώφελο να συλλαμβάνεις κόσμο διότι το εφετείο απλά θα τους αφήσει ελεύθερους κατόπιν.

Σας θυμίζει τίποτα; Εκτός των κρατικών εγκαταστάσεων, όλη η Αθήνα ήταν αφύλαχτη τα βράδια και στο έλεος βανδάλων και κλεφτών. Το εν λόγω μπλόγκ εύχεται στους Έλληνες οι επόμενες μέρες να διαψεύσουν την υπόθεση αυτή.

Το εν λόγω μπλόγκ εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο "επιδημίας" στις άλλες χώρες της Ευρωπής (επίσης εδώ) λέγοντας πως είναι ευκολότερο να παρουσιάζεις τα ξεσπάσματα βίας (τις εξεγέρσεις) ως μεμονωμένα και περιστασιακά παρά να τα εξετάζεις σαν απόρροια ενός ευρύτερου και βαθύτερου κοινωνικού προβλήματος. Και καταλήγει λέγοντας: Σ'αυτό τον τομέα τα πράγματα λειτουργούν βάσει απλής κοινής λογικής: Η πολιτική χάνει το νόημα της από την στιγμή που δεν σέβεται τις αξίες τις οποίες υποχρεούται να ενσωματώνει. Και όταν δεν απελευθερώνει ορίζοντες ελπίδας. Όσο για τον πρωθυπουργό... είναι πολύ αργά !!

Όσοι αντέξατε ως εδώ σας βγάζω το καπέλο... Όλα αυτά για να πω απλά πως οι δυτικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν τα μάτια τους στραμμένα στην Ελλάδα και παρακολουθούν με μεγάλη ανησυχία το φαινόμενο που ενδέχεται να διαδοθεί και στις δικές τους χώρες. Πολιτικοί αναλυτές θέτουν διαρκώς το ερώτημα αυτό. Είμαι βέβαιος πως και οι κοινωνίες παρακολουθούν με ενδιαφέρον, τουλάχιστον όσοι βρίσκονται σε δυσχερή θέση (και δεν είναι λίγοι), αλλά και με ελπίδα ότι αυτή τη φορά κάτι θα γίνει...

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη την εσωστρέφεια που ξυπνάει φαντάσματα του παρελθόντος και ας θέσουμε το φαινόμενο στο σωστό του πλαίσιο: την σταδιακή συρρίκνωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε παγκόσμια κλίμακα. Η κοινωνική κρίση που ξέσπασε στην Ελλάδα υποβόσκει σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό δεν είναι παρά η αρχή... Βαστάτε... και θα ακολουθήσουν κι άλλοι...


Φιλιά πολλά από Γαλλία και με ανησυχία,
Αλέξης, 11/12/2008

10.12.08

Εκτός Ελλάδος

Έγραψα ένα συνοπτικό της κατάστασης κείμενο στο European Tribune (το αναδημοσιεύω στο Αγγλικό Ιστολόγιο). Η συζήτηση και το ενδιαφέρον είναι ενδεικτικό. Ο ιταλός συνσχολιαστής DeGondi σημειώνει πως:

...Η βία είναι ακριβώς που εκείνο που προσπαθεί να αποφύγει το Ιταλικό φοιτητικό κίνημα με κάθε τρόπο, ενώ αυτό που συνέβη στην Ελλάδα είναι αυτό που θα ήθελε να συμβεί ο πρώην πρόεδρος Κοσίγκα στην Ιταλία: Να αρχίσουν οι φοιτητές τις καταστροφές και να καταστρέψουν ιδιοκτησίες χωρίς να παρέμβει η αστυνομία για να στραφεί η κοινή γνώμη εναντίον τους...


Ενώ ο melo σημειώνει:

Έχω το δυσάρεστο προαίσθημα πως Η ελλάδα είναι απλά προπομπός άλλων χωρών, όπου συσσωρεύεται επίσης η άναρθρη οργή και ασφυκτιά να εκτονωθεί.

Να σημειώσω δύο ξένα σάιτ που παρακολουθούν την κατάσταση:
- Ο ιταλικός ιστοχώρος της Αυτονομίας uniriot
- Το Occupied London, που έχει και χάρτη του κέντρου με τα επεισόδια.

Όλη η Ελλάδα ένα απέραντο Compton το 1992 ("The sound of da police" - as the man said: "you need a little clarity / check the similarity):

8.12.08

Τα Δεκεμβριανά - 2008


Είναι δυνατόν. Ήταν αναμενόμενο. Γιατί όπως λέει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων:

...στα ανώτατα κλιμάκια της φυσικής ηγεσίας έχει εδραιωθεί η αντίληψη ότι πρότυπο και καλός αστυνομικός είναι ο "ράμπο", γιατί αυτή η φιλοσοφία προτάσσεται με τη συρρίκνωση και τη στρατιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, ως τελευταία υιοθετήθηκε, για το Αστυνομικό Σώμα και απορρέει από τη φιλοσοφία του νέου πειθαρχικού δικαίου και κυρίαρχα από την αντίληψη που θέλει ως πρότυπο-ιδανικό αστυνομικό τον ανεπαρκή, συνοπτικά εκπαιδευόμενο και ελαστικά προσλαμβανόμενο...


Επίσης γιατί η δυναμική της πολιτικής του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης τα τελευταία χρόνια οδηγούσε σε όξυνση των συγκρούσεων. Τις συγκρούσεις με τον αναρχικό χώρο και την αναταραχή την επιδίωξε η κυβέρνηση της ΝΔ, όσο καμία κυβέρνηση μετά από εκείνες του ΠΑΣΟΚ από το 1984 και τις "επιχειρήσεις αρετή" του, που οδήγησαν τότε στην δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά λίγα μέτρα από εκεί που δολοφονήθηκε προχθές ο Αλέξης Γρηγορόπουλος.

Τέλος γιατί οι κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις της τελευταίας 15ετίας δημιούργησαν ένα είδος περιθωρίου εμπεδωμένο στον κορμό της Ελληνικής κοινωνίας, παράλληλο με αυτή, αλλά χωρίς καμία πραγματική προοπτική και χωρίς κανένα κοινωνικό όραμα.

Οι ευθύνες δεδομένες. Η οργή δίκαιη. Και αυτό που προέκυψε, δημιουργήθηκε γύρω από την δολοφονία αλλά ήταν πολύ γενικότερο: ήταν η έκφραση ενός γενικευμένου νεολαιίστικου "άει σιχτίρ", που καιρό τώρα ζητάει να ξεσπάσει. Το 2006, αρκετοί υποστηρίζαμε ότι η ένταση η επιμονή και η ασάφεια των στόχων της φοιτητικής αναταραχής μπορούσε να ερμηνευτεί κυρίως ως στοιχείο μιας γενικά νεολαιίστικης και όχι στενά φοιτητικής εξέγερσης. Αποδείχθηκε πως ήταν ένα ακόμα βήμα στον δρόμο προς την έκρηξη. Η αστυνομική κτηνωδία και η αυθαιρεσία τότε, έμαθε για τα καλά σε όσους φοιτητές δεν το γνώριζαν ήδη πως για την αστυνομία και την κυβέρνηση είναι όλοι εξαρχής ταραξίες.

Παράλληλα όμως με το, έστω και επιφανειακά "πολιτικοποιημένο" με τον παραδοσιακό τρόπο, κομμάτι της νεολαίας, δημιουργήθηκε μέσα στην τελευταία 15ετία ένα άλλο τμήμα "άγριας νεολαίας", οργισμένο, χωρίς ηθική, χωρίς πολιτική και επιρρεπές στην βία. Οι μέρες που πέρασαν ήταν η εκδίκησή του. Χθες και προχθές ήταν εκατοντάδες, ήταν πιτσιρικάδες και ήταν άλλα πρόσωπα από τα "συνήθη" του αντεξουσιαστικού χώρου. Η διαμαρτυρία από μια ώρα και μετά πέρασε στους "χούλιγκαν". Πέρασε στην λατρεία της καταστροφής χωρίς άλλο αίτημα. Έπνιξε τις μαζικότερες σχεδόν πολιτικές διαδηλώσεις, ιδίως επικοινωνιακά καθώς είναι και το είδος του θεάματος που η τηλεόραση θέλει (και έχει εκθρέψει με έναν ιδιόμορφο τρόπο). Αλλά αυτό είναι αναμενόμενο σε μια τέτοιας έκτασης εξέγερση.

Εξέγερση σημαίνει βία

Αυτό που γίνεται, λοιπόν, δεν έχει σχέση (μόνο) με τον αναρχικό / αντεξουσιαστικό χώρο πλέον. Η εξέγερση αποδεικνύεται για όσους δεν γνώριζαν πως δεν είναι βόλτα στο πάρκο. Δεν είναι πάντα πολιτική πράξη με τους όρους που φαντασιώνεται ένας συγκεκριμένος επαναστατικοστραφής χώρος. Το 05 στο Παρίσι, αρκετά από τα racaille του Σαρκοζί έκαιγαν ότι έβρισκαν και πλιατσικολογούσαν ό,τι μπορούσαν. Μετά τον ξυλοδαρμό του Rodney King στο Λος Άντζελες το 92 το ίδιο. Ακόμα και μετά την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 68 στις εξεγέρσεις της Ουάσινγκτον κ.ο.κ. Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος για απογοήτευση: η οργή που ξεχειλίζει (για μια σειρά από κρίσεις της καθημερινότητας των νέων και μη στην Ελλάδα) κατεβάζει κόσμο στους δρόμους. Η συμπεριφορά όσων κατεβαίνουν να διαδηλώσουν κυμαίνεται μέσα σε κάποια πλαίσια (πλατιά: οι μαθητές χθες το πρωί πολιόρκησαν τμήματα και επιτέθηκαν εναντίον αστυνομικών δεν κατέβηκαν απλά για να φωνάξουν συνθήματα), αλλά κάποιοι (και είναι κάποιοι και όχι κάποιες γιατί έχω την αίσθηση ότι η εν λόγω συμπεριφορά συσχετίζεται με την τεστοστερόνη) τα ξεπερνούν - είναι στατιστικά βέβαιο.

Όταν κατεβαίνει πολύς κόσμος, αρχίσουν τα σπασίματα και όταν ξεπεράσουν ένα κάποιο όριο, δημιουργείται μια κατάσταση που ευνοεί το πλιάτσικο: πέρα από τους "αγρίους" που περιέγραψα πιο πάνω, εκατοντάδες τουλάχιστον άτομα είχαν μπει και λεηλατούσαν καταστήματα σε όλη την Ελλάδα από ό,τι φαίνεται, ημεδαποί και αλλοδαποί, κάθε καρυδιάς καρύδι (επιτόπιες περιγραφές μου ανέφεραν κυρίες με ταγιέρ να βουτάνε βιβλία από σπασμένο βιβλιοπωλείο). Μπορεί να προκαλεί εύλογη οργή και αποτροπιασμό σε όσους πιστεύουν σε μια μεταφυσική της εξέγερσης ή περιμένουν πως οι εξεγερμένοι έχουν de facto το ήθος που φαντάζονται, ή πως η διαμαρτυρία ανήκει στους ίδιους μόνο και όχι στα μπάχαλα/λωποδύτες, σε όσους έχουν ανδρωθεί πολιτικά σε εποχές πολιτικοποίησης, αλλά είναι και αναπόφευκτο. Κάθε επανάσταση, κάθε πράξη εξέγερσης κάθε αναταραχή στην ιστορία είχε ένα περιβάλλον λεηλασίας και καταστροφής, τόσο μεγαλύτερο αναλογικά όσο πιο θολός ήταν ο στόχος της, όσο πιο άναρθρη η αιτία της.

Πολιτικό αίτημα

Και αυτή είναι μια σημαντική λεπτομέρεια: οι αντιδράσεις στην σημερινή μετανεωτερική παραλλαγή των Δεκεμβριανών δεν συσπειρωνόταν γύρω από κανένα πολιτικό αίτημα. Ποιος ήταν ο στόχος της κινητοποίησης, των μαθητών, αλλά και των κομμάτων; Πέρα από την γενικευμένη δυσαρέσκεια και την δίκαιη οργή εναντίον των σωμάτων ασφαλείας και της συμπεριφοράς τους απέναντι στους νέους (και όχι μόνο), τι ήταν ζητούμενο; Να παραιτηθεί ο Παυλόπουλος; Να αφοπλιστεί η αστυνομία; Να πέσει η κυβέρνηση; Να έρθει ο σοσιαλισμός; Να ανέβει ο βασικός μισθός; Τίποτα από όλα αυτά. Δεν υπήρχε αίτημα προς ικανοποίηση, συγκεκριμένος σκοπός προς επίτευξη. Οι κινητοποιήσεις που δεν έχουν πολιτικούς στόχους παρά είναι εκφράσεις έντονης δυσαρέσκειας είναι πολύ εύκολο να εκτραπούν και πολύ δύσκολο να μην εκφυλιστούν σε βία για την βία. Και καλά η πρώτη αντίδραση. Αλλά έρχονται και άλλες.

Στην επόμενη πορεία της αριστεράς θα ήταν καλό να υπάρξει ένα μεγάλο κεντρικό, συγκεκριμένο πολιτικό αίτημα, ή μια σειρά από αυτά: από το να πέσει η κυβέρνηση και να παραιτηθούν οι υπεύθυνοι Υπουργοί, μέχρι τον αφοπλισμό της αστυνομίας ή την κατάργηση των περιπολιών από Ειδικούς Φρουρούς. Δεν έχει σημασία το τι ακριβώς. Έχει σημασία να μπει μπροστά μια διαδικασία όπου ο κόσμος θα μπορεί να ζήσει μια συμβολική νίκη. Κάτι που θα βοηθήσει να συγκροτηθεί πολιτικά αυτό το κίνημα αγανάκτησης και θα περιθωριοποιήσει και θα αποτρέψει τα τυφλά, απολίτικα μπάχαλα - αλλά θα κάνει και ορατή την δυναμική κάθε κινητοποίησης. Αλλιώς θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι ο Καραμανλής θα βγει αλά Σαρκοζί "εγγυητής της τάξης", θα κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης / θα κατεβάσει τον στρατό / θα στείλει αύρες και ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας και θα βγει και από πάνω θριαμβευτής με την καταστολή παντιέρα στο ασκέρι του και την κοινωνία να μουδιάζει μέχρι την επόμενη τυφλή έκρηξη βίας.

Επίμετρον 1

Σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου τα επεισόδια της πρώτης νύχτας στην Ερμού δεν είχαν συμβεί, δεν είχαν εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ελλάδα και όποιες καταστροφές είχαν περιοριστεί στα "συνήθη" Εξάρχεια, τα δελτία ειδήσεων θα έπαιζαν πρώτο θέμα το Βατοπέδι. Η δολοφονία θα περνούσε στα ψιλά, πιθανόν να μην αναφερόταν παρά τηλεγραφικά στην τηλεόραση, αν υπήρχαν εικόνες από επεισόδια στα Εξάρχεια. Κάτι σημαίνει αυτό, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι.

Επίμετρον 2

Επειδή έχουν ήδη βγει τα βιολιά της ΝΔ/ΛΑΟΣ και δείχνουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως υπεύθυνο των επεισοδίων, θέλω να πω ότι αυτό δηλώνει πολιτική αμηχανία, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή παράνοια της δεξιάς που στο βάθος του μυαλού της πιστεύει ότι οι αναρχοκομμουνιστές (από παλαιόθεν συνέχεε τους δύο χώρους) έχουν θαμμένα κονσερβοκούτια και λούγκερ από τον πόλεμο για τον Τρίτο Γύρο. Όποιος πιστεύει ότι όλο αυτό που σκάει μπορεί να ελεγχθεί από οποιονδήποτε, είτε τον ΣΥΡΙΖΑ είτε τον Γκραν Πάπα των Αναρχικών, δεν έχει καταλάβει τι παίζεται αυτές τις μέρες και είναι καταδικασμένος να ανατροφοδοτεί το πρόβλημα. Ή να κάνει πολιτική σπέκουλα στα αποκαΐδια.

- Να σημειώσω επιπλέον μερικά βασικά και αρχικά ποστ/άρθρα:

Ο Αστέρης συνάθροισε και συναθροίζει τις διαδικτυακές αντιδράσεις
Ο Ματθαίος: Η άμεση επιτόπου μαρτυρία
Ο Κώστας Ράπτης στο Σκάι έγραψε τις πρώτες ώρες το σοβαρότερο κείμενο για τις ταραχές

φωτογραφία από εδώ.

4.12.08

Ήταν βαρύ το κλίμα...

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: για την πραγματικότητα της εν εξελίξει ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, ελάχιστοι σχετικοί με το θέμα διαφωνούν πια. Οι μόνες σοβαρές διαφωνίες πλέον αφορούν την έκτασή της: ο «σκεπτικιστικός αντίλογος» που περνά στα ΜΜΕ βασίζεται σε επιχειρήματα που έχουν αντικρουστεί συνήθως προ δεκαετιών και κυκλοφορούν από ένα χαρμάνι νεοφιλελεύθερων ιδεοληπτικών και πετρελαϊκών δημοσίων σχέσεων. Άσχετοι υπάρχουν και από την άλλη πλευρά βεβαίως, αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει και η συντριπτική πλειοψηφία των ενεργά ασχολουμένων ερευνητικά με το θέμα επιστημόνων.


Της κλιματικής αλλαγής δοθείσης και των πραγματικών στοιχείων για αυτήν, τα μέτρα του Πρωτόκολλου του Κιότο ήταν προφανώς ανεπαρκή για την αντιμετώπισή της. Την εποχή που πραγματοποιήθηκε θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο βήμα στην αντιμετώπισή του προβλήματος. Θα μπορούσε να είναι μια πρώτη συμφωνία που θα στόχευε στην φιλική προς το κλίμα αναδιάταξη των παγκόσμιων οικονομικών προτεραιοτήτων, ανοίγοντας τον δρόμο για μια αποτελεσματικότερη. Το τορπίλισαν οι ΗΠΑ του Μπους, η Κίνα και η Ρωσία.  


Σημειώνω εδώ ένα σημαντικό προηγούμενο: το πρωτόκολλο του Μοντρεάλ το 1987, οδήγησε στην δραστική μείωση των εκπομπών χλωροφθορανθράκων και τελικά  στο αργό αλλά σταθερό κλείσιμο της περιβόητης «τρύπας του όζοντος». Είχε προηγηθεί η συνδιάσκεψη της Βιέννης το 1985 για το ίδιο θέμα με κατά γενική εκτίμηση ανεπαρκή μέτρα. Η συντονισμένη παγκόσμια δράση μπορεί λοιπόν να φέρει αποτελέσματα· ένα ανεπαρκές πρώτο βήμα ίσως αποδειχθεί το κρίσιμο άνοιγμα για να ακολουθήσει ένα επαρκέστερο. Αν τα παγκόσμια οικονομικά λόμπι της βιομηχανίας της ενέργειας και του πετρελαίου κυρίως, δεν προέτασσαν το βραχυπρόθεσμο κέρδος τους της πάνω από το μέλλον της ανθρωπότητας και δεν είχαν εργαστεί τόσο λυσσαλέα για την παρεμπόδιση κάθε παρόμοιας συντονισμένης ενέργειας, ίσως να υπήρχε σήμερα χρόνος για να δράσουμε αποτελεσματικά για το κλίμα.


Αλλά μελετά π.χ. κανείς το περιβόητο Σχέδιο Εμπορίας Εκπομπών της ΕΕ, το οποίο είναι ίσως το πιο φιλόδοξο μέτρο κατά της παγκόσμιας υπερθέρμανσης σήμερα στον κόσμο και εντυπωσιάζεται από το πόσα λίγα έχει πετύχει. Για την ακρίβεια από το γεγονός ότι δεν φαίνεται να έχει επιτύχει ούτε την ελάχιστη μείωση των εκπομπών ρύπων άνθρακα. Μελετά την πιο φιλοπεριβαλλοντική από τις εκθέσεις εκτίμησης των σχετικών οικονομικών συνεπειών, την έκθεση Στερν, και μένει επίσης εντυπωσιασμένος από την μετριοπάθεια των στόχων της. Διατυπώνει ο Στερν ως επιθυμητό (και εφικτό εκτιμά τελικά) στόχο, την σταθεροποίηση της συγκέντρωσης ισοδύναμου CO2(CO2e) στην ατμόσφαιρα, στα επίπεδα των 550 μερών ανά εκατομμύριο, προσδοκώντας πως αυτό θα σημάνει μια αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 3οC από τα προβιομηχανικά επίπεδα (που θεωρεί ως το κατώφλι της καταστροφικής παγκόσμιας υπερθέρμανσης). Ταυτόχρονα όμως παραδέχεται στην ίδια έκθεση πως «υπάρχει πιθανότητα μέχρι και μία στις πέντε, να υποστούμε θέρμανση μεγαλύτερη από 3°C πάνω από τα προβιομηχανικά [επίπεδα], ακόμα και αν οι συγκεντρώσεις των αερίων θερμοκηπίου σταθεροποιούνταν στα 430 μαε CO2e» και πως ακόμα και αν φτάσει στο επίπεδο-στόχο των 550 μαε το CO2e, η πιθανότητα η άνοδος της παγκόσμιας μέσης θερμοκρασίας να ξεπεράσει τους 3oC είναι 50% και η πιθανότητα να ξεπεράσει το, αναμφίβολα βιβλικά καταστροφικό, +5oC φτάνει ενδεχομένως και το 10%. Δηλαδή η τολμηρότερη ανάλυση/πρόταση σε παγκόσμιο επίπεδο, για την αντιμετώπιση του κινδύνου της κλιματικής αλλαγής, αποδέχεται τεράστιες πιθανότητες δραματικά ή δραματικότερα καταστροφικών συνεπειών.  Μικρά τα περιθώρια λοιπ΄ν αισιοδοξίας: το μόνο που μπορούμε να επιτύχουμε πλέον, ελλείψει μιας πραγματικά ριζοσπαστικής και πολιτικά εφικτής πρότασης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι ο περιορισμός μιας αναπόφευκτης κλιματικής καταστροφής.


Η Συνδιάσκεψη της Κοπεγχάγης σε ένα χρόνο, ίσως φέρει κάποια αποτελέσματα. Ίσως φέρει αποφάσεις που αν εφαρμόζονταν πριν από μια δεκαετία θα μπορούσαν να αποτρέψουν το μεγάλο κακό και σήμερα ίσως αποτρέψουν την μελλοντική πολιτισμική κατάρρευση. Αλλά αν δεν ληφθούν μέτρα των οποίων τα πραγματικά αποτελέσματα θα ελέγχονται τακτικά και τα οποία θα πρέπει να αποδίδουν μετρήσιμα οφέλη, όλο το εγχείρημα θα είναι άλλο ένα «πράσινο ξέπλυμα» για τα μάτια του κόσμου. Τα απογοητευτικά μέχρι την στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές αποτελέσματα του Πόζναν, ίσως είναι ενδεικτικά.


Αναρωτιέται κανείς μήπως τελικά η μόνη πραγματική περικοπή εκπομπών CO2 προέλθει από την καταστροφή της ζήτησης για ορυκτά καύσιμα που θα προκαλέσει η μεγάλη παγκόσμια ύφεση…

27.11.08

Το πράσινο πρόσχημα

Η λεγόμενη περιβαλλοντική κρίση σοβεί. Δεν είναι μόνο η κλιματική αλλαγή με όλα όσα αυτή σημαίνει και συνεπάγεται, με τους περιορισμούς που θέτει στην χρήση των πόρων. Είναι στα καθ' ημάς πιο άμεσα πράγματα: από το μικροσωματίδια στην ατμόσφαιρα των δύο μεγάλων μας πόλεων, μέχρι την δηλητηρίαση των υπόγειων υδάτων και κόλπων, μέχρι την συστηματική καταστροφή των περιαστικών δασών και των ελεύθερων χώρων της Αθήνας, μέχρι την τοξικότητα των πρόχειρων χωματερών ανά την χώρα. Είναι πλέον τόσο εμφανή τα σημάδια της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, που είναι αδύνατον να παριστάνεις πως δεν τα βλέπεις και να τα αγνοείς, τακτική που χαρακτήριζε το σύνολο σχεδόν της πολιτικής αντίληψης για το περιβάλλον στην χώρα μας μέχρι πρόσφατα. Πρέπει να φαίνεται πως τα βλέπεις και μετά να τα αγνοείς.


Η αναγκαιότητα «να γίνει κάτι» για το περιβάλλον είναι πλέον αποδεκτή στα λόγια από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. Με την κρίση σήμερα, μια εύλογη έξοδος σε έναν νεοκεϋνσιανό δρόμο είναι ένα «πράσινο new deal», η συστηματική δημόσια οικοδόμηση μιας ουσιώδους «πράσινης» υποδομής από την διαχείριση του νερού, μέχρι τις ήπιες μορφές ενέργειας, και από τα σκουπίδια μέχρι τον ανασχεδιασμό των δικτύων μεταφορών, κοκ. Ωραία θα ήταν. Ωραία θα ήταν να υπήρχε κάποια σαφής στρατηγική αντιμετώπισης της περιβαλλοντικής κρίσης. Μια παραδοχή ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο μη-περαιτέρω και είναι τόσο πιεστικά, που οφείλουμε να αλλάξουμε δραστικά τις προτεραιότητες και τις ιεραρχήσεις δεκαετιών. Την ημέρα που η δημιουργία κοινόχρηστων χώρων πρασίνου στην Αθήνα θα θεωρείται αυτονόητα σημαντικότερη από την ανέγερση οικοδομικών τεράτων,  θα έχουμε κάνει ένα πρώτο βήμα. Το έτος που η παραγωγή CO2 στην χώρα μας θα παρουσιάσει αισθητή τάση μείωσης σε σχέση με το προηγούμενο, ένα δεύτερο. Μέχρι τότε θα έχουμε στην καλύτερη περίπτωση καμπάνιες και στην χειρότερη προσχήματα.


Όλη αυτή η «πράσινη» φιλολογία, η «πράσινη» επιχειρηματικότητα, η πρασινίζουσα «εταιρική ευθύνη» μου μοιάζουν προσωπικά σαν μια ακόμα εκδοχή πράσινου μάρκετινγκ / πολιτικής επικοινωνίας. Διότι τα επενδυτικά προγράμματα για το ανακυκλωμένο νερό από τη Ψυτάλλεια, τα αιολικά πάρκα στο μέτωπο του Σαρωνικού, οι αισθητικές παρεμβάσεις στον αστικό χώρο (πράσινες ταράτσες), οι ποδηλατόδρομοι, τα βιοκλιματικά σχολεία, κτλ. μπορεί να έχουν νόημα είτε σαν συμβολική αρχική διατύπωση προθέσεων, είτε σαν τμήμα ενός γενικότερου σχεδίου. Αλλιώς είναι προσχήματα.


Αλλά την ίδια στιγμή που θα στήνονται (με κυβερνητικούς και νομαρχιακούς διθυράμβους) ανεμογεννήτριες στον Σαρωνικό, θα δίνονται και άδειες για ιδιωτικά λιγνιτικά εργοστάσια και θα κατασκευάζονται ενεργοβόρα κτήρια κατά συρροήν. Την ίδια στιγμή που θα ανακυκλώνεται το νερό στην Ψυττάλεια, ο υδροφόρος ορίζοντας όλο και περισσότερων περιοχών της Ελλάδας θα μολύνεται και θα συρρικνώνεται και οι αγρότες θα καλλιεργούν εν μέσω λειψυδρίας υδροβόρα φυτά. Οι ταράτσες θα πρασινίζουν την ίδια στιγμή που στο Παγκράτι, στο Ελληνικό και στου Γουδή θα ευδοκιμεί το μπετόν. Για κάθε βιοκλιματικό σχολείο, δεκάδες γυάλινα αντικλιματικά κτήρια θα ανεγείρονται στις όχθες των λεωφόρων μας. Με άλλα λόγια: αν και από μόνες τους οι ενέργειες είναι θετικές και είναι σίγουρα θετικές όταν γίνονται χωρίς υστεροβουλία ή διάθεση απόκρυψης άλλων πραγμάτων, στα συμφραζόμενα της συνολικής αντιοικολογικής πρακτικής γίνονται μέθοδοι πράσινου επικοινωνιακού ξεπλύματος, και ίσως άντλησης κάποιων κοινοτικών χρηματοδοτήσεων.


Δεν πρόκειται για την λογική του βέλτιστου που γίνεται εχθρός του καλού. Πρόκειται για το καλό που γίνεται εργαλείο Δημόσιων Σχέσεων του κάκιστου.