Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το πράσινο πρόσχημα

Η λεγόμενη περιβαλλοντική κρίση σοβεί. Δεν είναι μόνο η κλιματική αλλαγή με όλα όσα αυτή σημαίνει και συνεπάγεται, με τους περιορισμούς που θέτει στην χρήση των πόρων. Είναι στα καθ' ημάς πιο άμεσα πράγματα: από το μικροσωματίδια στην ατμόσφαιρα των δύο μεγάλων μας πόλεων, μέχρι την δηλητηρίαση των υπόγειων υδάτων και κόλπων, μέχρι την συστηματική καταστροφή των περιαστικών δασών και των ελεύθερων χώρων της Αθήνας, μέχρι την τοξικότητα των πρόχειρων χωματερών ανά την χώρα. Είναι πλέον τόσο εμφανή τα σημάδια της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, που είναι αδύνατον να παριστάνεις πως δεν τα βλέπεις και να τα αγνοείς, τακτική που χαρακτήριζε το σύνολο σχεδόν της πολιτικής αντίληψης για το περιβάλλον στην χώρα μας μέχρι πρόσφατα. Πρέπει να φαίνεται πως τα βλέπεις και μετά να τα αγνοείς.


Η αναγκαιότητα «να γίνει κάτι» για το περιβάλλον είναι πλέον αποδεκτή στα λόγια από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα. Με την κρίση σήμερα, μια εύλογη έξοδος σε έναν νεοκεϋνσιανό δρόμο είναι ένα «πράσινο new deal», η συστηματική δημόσια οικοδόμηση μιας ουσιώδους «πράσινης» υποδομής από την διαχείριση του νερού, μέχρι τις ήπιες μορφές ενέργειας, και από τα σκουπίδια μέχρι τον ανασχεδιασμό των δικτύων μεταφορών, κοκ. Ωραία θα ήταν. Ωραία θα ήταν να υπήρχε κάποια σαφής στρατηγική αντιμετώπισης της περιβαλλοντικής κρίσης. Μια παραδοχή ότι τα πράγματα έχουν φτάσει στο μη-περαιτέρω και είναι τόσο πιεστικά, που οφείλουμε να αλλάξουμε δραστικά τις προτεραιότητες και τις ιεραρχήσεις δεκαετιών. Την ημέρα που η δημιουργία κοινόχρηστων χώρων πρασίνου στην Αθήνα θα θεωρείται αυτονόητα σημαντικότερη από την ανέγερση οικοδομικών τεράτων,  θα έχουμε κάνει ένα πρώτο βήμα. Το έτος που η παραγωγή CO2 στην χώρα μας θα παρουσιάσει αισθητή τάση μείωσης σε σχέση με το προηγούμενο, ένα δεύτερο. Μέχρι τότε θα έχουμε στην καλύτερη περίπτωση καμπάνιες και στην χειρότερη προσχήματα.


Όλη αυτή η «πράσινη» φιλολογία, η «πράσινη» επιχειρηματικότητα, η πρασινίζουσα «εταιρική ευθύνη» μου μοιάζουν προσωπικά σαν μια ακόμα εκδοχή πράσινου μάρκετινγκ / πολιτικής επικοινωνίας. Διότι τα επενδυτικά προγράμματα για το ανακυκλωμένο νερό από τη Ψυτάλλεια, τα αιολικά πάρκα στο μέτωπο του Σαρωνικού, οι αισθητικές παρεμβάσεις στον αστικό χώρο (πράσινες ταράτσες), οι ποδηλατόδρομοι, τα βιοκλιματικά σχολεία, κτλ. μπορεί να έχουν νόημα είτε σαν συμβολική αρχική διατύπωση προθέσεων, είτε σαν τμήμα ενός γενικότερου σχεδίου. Αλλιώς είναι προσχήματα.


Αλλά την ίδια στιγμή που θα στήνονται (με κυβερνητικούς και νομαρχιακούς διθυράμβους) ανεμογεννήτριες στον Σαρωνικό, θα δίνονται και άδειες για ιδιωτικά λιγνιτικά εργοστάσια και θα κατασκευάζονται ενεργοβόρα κτήρια κατά συρροήν. Την ίδια στιγμή που θα ανακυκλώνεται το νερό στην Ψυττάλεια, ο υδροφόρος ορίζοντας όλο και περισσότερων περιοχών της Ελλάδας θα μολύνεται και θα συρρικνώνεται και οι αγρότες θα καλλιεργούν εν μέσω λειψυδρίας υδροβόρα φυτά. Οι ταράτσες θα πρασινίζουν την ίδια στιγμή που στο Παγκράτι, στο Ελληνικό και στου Γουδή θα ευδοκιμεί το μπετόν. Για κάθε βιοκλιματικό σχολείο, δεκάδες γυάλινα αντικλιματικά κτήρια θα ανεγείρονται στις όχθες των λεωφόρων μας. Με άλλα λόγια: αν και από μόνες τους οι ενέργειες είναι θετικές και είναι σίγουρα θετικές όταν γίνονται χωρίς υστεροβουλία ή διάθεση απόκρυψης άλλων πραγμάτων, στα συμφραζόμενα της συνολικής αντιοικολογικής πρακτικής γίνονται μέθοδοι πράσινου επικοινωνιακού ξεπλύματος, και ίσως άντλησης κάποιων κοινοτικών χρηματοδοτήσεων.


Δεν πρόκειται για την λογική του βέλτιστου που γίνεται εχθρός του καλού. Πρόκειται για το καλό που γίνεται εργαλείο Δημόσιων Σχέσεων του κάκιστου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …