30.4.10

Μερικά πράγματα που πρέπει να θυμόμαστε καθώς περνάμε από την πύλη της κολάσεως



 Στον γενναίο νέο κόσμο που μπαίνουμε, θυσία στους θεούς των αγορών, το πρώτο αρνί που τρώνε οι λύκοι αξιολόγησης και τα λοιπά αρπακτικά από το μαντρί της ευρωζώνης, στην πορεία προς ένα χρηματοοικονομικό Aρμαγεδδώνα - ύστατο στάδιο του υπαρκτού καπιταλισμού άλλωστε, πρέπει να προσπαθήσουμε να θυμόμαστε. Ανεξάρτητα από όλα τα άλλα, για να υπάρξει κάποια στιγμή και λογαριασμός και προοπτική στο μέλλον, όσο μακρινό και να είναι αυτό.

-          Να θυμόμαστε πως, ό,τι και να λένε οι ομιλούσες κεφαλές της πολιτικής, της μιντιοκρατίας και της αρπαχτής όλα αυτά που συμβαίνουν με τις αγορές δεν είναι φυσικά φαινόμενα, δεν είναι τσουνάμι, σεισμοί, τυφώνες. Είναι ανθρώπινες πρακτικές που έχουν κατασκευαστεί για να μεγιστοποιούν βραχυπρόθεσμα το κέρδος κάποιων. Όχι το δικό μας όμως.  
-          Να θυμόμαστε ότι οι ειδικοί στην τηλεόραση είναι ειδικοί του συμφέροντος των αφεντικών τους, πρώτα και κύρια. Είναι τα παπαγαλάκια όλων εκείνων που θα βγάλουν λεφτά από την δικιά σου καταστροφή, ή έστω θα βασιστούν σε σένα για να μην χάσουν. Εσύ θα χάσεις. Όπως έχανες και όλα αυτά τα χρόνια της «ανάπτυξης», μόνο που τώρα θα χάσεις πολύ. Πάρα πολύ.
-          Να θυμόμαστε επίσης πως αυτοί όλοι που σου ζητάνε θυσίες από τηλεάμβωνος, δεν πρόκειται να θυσιάσουν παρά ελάχιστα (στην χειρότερη περίπτωση για αυτούς) από τα περισσεύματά τους, και θα κάνουν τα πάντα για να τους τα συντηρήσεις εσύ, από το υστέρημά σου. Έχουν συμφέρον να σε πείσουν ότι εσύ βασικά φταις.
-          Να θυμόμαστε πως, όπως λέει ο Νόαμ Τσόμσκι, δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε το παθιασμένο μίσος των ελίτ για την δημοκρατία και για την πλέμπα.
-          Να θυμόμαστε πως ο μετριασμός της συλλογικής δυστυχίας περνάει από την συλλογική δράση, από την αλληλεγγύη. Χωρίς αυτή ανοίγεται μπροστά μας μια περίοδος ανείπωτης βαρβαρότητας.
-          Να θυμόμαστε πως ο πελατειακός δημόσιος τομέας, η γενίκευση της διαφθοράς, η αθλιότητα των δημοσίων υπηρεσιών, το δαπανηρό εργολαβικό πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων, οι μίζες και οι τεράστιοι εξοπλισμοί, το σκάνδαλο των φαρμάκων και της ελλειμματικής παροχής περίθαλψης στην χώρα κ.ο.κ… όλα αυτά δεν προέκυψαν αυθόρμητα, προέκυψαν σκόπιμα, προς όφελος κυρίως εκείνων που διαχειρίστηκαν την οικονομική και την πολιτική εξουσία.
-          Να θυμόμαστε πως τα αποτελέσματα του ΔΝΤ το δείχνει η κατεστραμμένη Λετονία. Η οποία θα έχει υποστεί στο τέλος του έτους μείωση του ΑΕΠ της κατά 25% μέσα σε τρία χρόνια, την ταχύτερη κατάρρευση οικονομίας σε καιρό ειρήνης στην ιστορία. Με κοινές παραμέτρους με την Ελλάδα την παρέμβαση του ΔΝΤ και την αδυναμία νομισματικής αντίδρασης.
-          Να θυμόμαστε πως η εν λόγω Λετονία, και ιδιωτικοποιήσεις είχε κάνει, και την νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία ασπαστεί, αλλά παρόλα αυτά κατέρρευσε στην κρίση. Ίσως αυτό να δείχνει και τα όρια των ευθυνών της Ελληνικής νοσηρότητας για την κρίση χρέους της χώρας.
-          Να θυμόμαστε πως τίποτα από όλα αυτά που θα μας φορτώσουν δεν θα βγάλει  μεσοπρόθεσμα παρά στην χρεοκοπία και στην εξαθλίωση, διότι ποτέ τέτοιου είδους μέτρα του ΔΝΤ δεν είχαν διαφορετικό αποτέλεσμα. Μακροπρόθεσμα είμαστε άλλωστε όλοι νεκροί, όπως είχε πει και ο Κέυνς.
-          Να θυμόμαστε πως οι περισσότεροι πλούσιοι έχουν βγάλει ήδη τα λεφτά τους σε ασφαλέστερες χώρες και τα έχουν επενδύσει σε ασφαλέστερες αγορές.
-          Να θυμόμαστε ποιοι πρωτοστάτησαν, ποιοι μας διοίκησαν και μας οδήγησαν σε αυτό το κακό. Και να μην το ξεχάσουμε ποτέ. Και να μεταλαμπαδεύσουμε την απέχθεια, το μίσος για όλο αυτό το σύστημα, το τοπικό και το παγκόσμιο, στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας.

22.4.10

Το ηφαίστειο, η κλιματική αλλαγή και οι αεροπορικές εταιρείες


Αν θέλει κανείς να δει πόσο εύθραυστο είναι όλο το σύστημα των ανθρωπίνων - και ιδίως το οικονομικό οικοδόμημα - η έκρηξη του Ισλανδικού ηφαιστείου με το δυσπρόφερτο όνομα (Eyjafjallajökull - Έιγιαφγιατλαγιοκούτλ η πλησιέστερη απόδοση σε ελληνική γραφή) ήταν η καλύτερη επίδειξη: Το σύστημα μεταφορών της Ευρώπης, και κατ’ επέκταση του κόσμου, πάγωσε από την έκρηξη και την διάχυση του νέφους ηφαιστειακής τέφρας πάνω από την ήπειρό μας.

 Για μια εβδομάδα περίπου η Ισλανδική στάχτη, διατάραξε τις ροές ανθρώπων και αγαθών ανά την Ευρώπη, αλλά και τον κόσμο. Έβλαψε φυσικά τις αεροπορικές εταιρείες (για τις οποίες περισσότερα παρακάτω), ματαίωσε συναντήσεις κορυφής, ταλαιπώρησε χιλιάδες επί χιλιάδων επιβατών, έβλαψε την Ευρωπαϊκή οικονομία συνολικά, αλλά και κάθε άλλη οικονομία που βασίζεται σε εξαγωγές αγαθών προς την Ευρώπη: Η Κένυα π.χ. έχανε 3 εκατομμύρια δολάρια  την ημέρα από την μη-εξαγωγή οπωροκηπευτικών προϊόντων, ανάλογες απώλειες υπήρξαν παντού στον κόσμο.

Διαπιστώσαμε εκ του σύνεγγυς την ισχύ των φυσικών φαινομένων, καθώς όλα αυτά δεν ήταν παρά τα αποτελέσματα μιας μέτριας για ηφαιστειακά στάνταρ, ηφαιστειακής έκρηξης. Αναρωτιέται κανείς πόσες άλλες εκπλήξεις και αποσταθεροποιήσεις επιφυλάσσει η φύση, σε έναν παγκόσμιο πολιτισμό που λειτουργεί, όπως φάνηκε,  χωρίς σχεδιασμούς εκτάκτων αναγκών…  Η κλίμακα της διαταραχής στάθηκε αφορμή για να φανούν τα όρια της υπευθυνότητας των ευρωπαϊκών, ιδιωτικών πλέον, αεροπορικών εταιρειών, αλλά και πρόσφερε μια κλίμακα για να μετρήσουμε τις αλλαγές που απαιτούνται στον τρόπο λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.


Τα καλά της Ευρωπαϊκής  ισχυρής παράδοσης ρυθμίσεων


Οι αεροπορικές εταιρείες αποσταθεροποιήθηκαν αρκούντως βεβαίως: υπολογίζουν πως έχασαν κάπου 1,2 δις. Ευρώ σε έσοδα την προηγούμενη εβδομάδα από την παύση των πτήσεων. Δεν υπάρχει βέβαια ανάλογος υπολογισμός και για τα αντίστοιχα έξοδα - π.χ. καύσιμα – που αποφεύχθηκαν, ούτε συνυπολογίστηκε το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των επιβατών που δεν πέταξαν με την απαγόρευση, πέταξαν αμέσως μετά, με την άρση της– άρα ένα ποσό από αυτά τα έσοδα απλά αναβλήθηκαν. Μέσα στο χάος, είχαν ήδη αρχίσει να κατηγορούν τις κυβερνήσεις της Ευρώπης και την ΕΕ για «υπερβολική αντίδραση», βασισμένοι στο ότι κανένας δεν έχει ιδέα ποιο είναι το ασφαλές όριο συγκέντρωσης ηφαιστειακής τέφρας μέσα στο οποίο μπορεί να πετάξει ασφαλώς ένα εμπορικό αεροπλάνο. Όμως ξέρουμε πως δύο τουλάχιστον αεροπλάνα που έτυχε να πετάξουν είχαν σοβαρό πρόβλημα, ενώ οι κατασκευάστριες εταιρείες των αεροσκαφών, προειδοποιούν για την σοβαρότητα του κινδύνου, και άμεσα, αλλά και στο μέλλον, εξαιτίας των βλαβών που προκαλούν στον κινητήρα. Οι βλάβες στον κινητήρα των αεροσκαφών είναι ορατές και σε μαχητικά αεροπλάνα της Φινλανδικής Πολεμικής Αεροπορίας που έκαναν δοκιμαστικές πτήσεις μέσα στο νέφος της τέφρας. Με άλλα λόγια οι αεροπορικές εταιρείες στην Ευρώπη απαιτούσαν το δικαίωμα να ρισκάρουν με την ζωή των επιβατών τους, χρησιμοποιώντας την αβεβαιότητα για την ακριβή γεωγραφική κατανομή και συγκέντρωση σωματιδίων τέφρας σε διάφορα ύψη ως επιχείρημα υπέρ της ρυθμιστικής απραξίας. Ευτυχώς οι ρυθμιστικές αρχές της ΕΕ διατηρούν ακόμα την σοβαρότητά τους

Η πίεση αυτή ίσως να μην ήταν παρά προετοιμασία για την απαίτηση ενίσχυσης από τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Ενισχύσεις που κρίθηκαν παράνομες από την ΕΕ π.χ. στην περίπτωση της Ολυμπιακής. Βέβαια οι Ευρωπαϊκές αερογραμμές, ιδιωτικοποιημένες πλέον, υπολογιζόταν πως θα είχαν ζημιά φέτος – πριν την παύση πτήσεων λόγω της τέφρας – περί τα 2 δισ. Ευρώ. Οπότε μια επιδότηση θα βοηθούσε τους μετόχους τους.  Πρόκειται για άλλη μια εκδοχή του κλασσικού προτάγματος του υπαρκτού καπιταλισμού: κοινωνικοποιούμε τις ζημιές και ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη.

Το κλίμα εκεί ψηλά


Η έκρηξη όμως του Eyjafjallajökull, μας έδειξε και κάτι σημαντικό για την κλιματική αλλαγή: Υπολογίστηκε πως το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που εκλύθηκε όλες αυτές τις ημέρες από το ηφαίστειο είναι λιγότερο (από 15 έως 50%), από το διοξείδιο του άνθρακα που ΔΕΝ εκλύθηκε από τις πτήσεις που ματαιώθηκαν. Με δεδομένο ότι το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι το μόνο, ούτε και το «δραστικότερο» κλιματικά, αέριο του θερμοκηπίου που εκλύεται από τους κινητήρες των αεροπλάνων, ενώ αντίθετα η ηφαιστειακή έκρηξη δρα συνολικά «ψύχοντας» την ατμόσφαιρα (λόγω της «σκίασης» ας πούμε της επιφάνειας της γης από το διάχυτο πέπλο της τέφρας), αποκτά κανείς μια αίσθηση της κλίμακας της ανθρώπινης επίδρασης στην γήινη ατμόσφαιρα και εξ αυτής και στο κλίμα.

Η παγκόσμια αεροπορική βιομηχανία προκαλεί με τις δραστηριότητές της την εκπομπή, κάθε χρόνο, τρεισήμισι φορές περισσότερου διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, από ότι ΟΛΗ η ηφαιστειακή δραστηριότητα ΟΛΩΝ των ηφαιστείων του κόσμου.  Πρόκειται για κολοσσιαίο νούμερο. Ιδίως όταν σκεφτεί κανείς πως δεν μιλάμε παρά για το 3% των σχετικών ανθρωπογενών εκπομπών στον πλανήτη, αλλά και πως, όπως είπαμε, το CO2, δεν είναι το μόνο αέριο του θερμοκηπίου που εκλύεται από τις αεροπορικές πτήσεις.  Με άλλα λόγια οι παγκόσμιες εκπομπές CO2 είναι πάνω από εκατό φορές περισσότερες από εκείνες που προκαλεί η ηφαιστειακή δραστηριότητα παντού στον πλανήτη. 

Μια ματιά στις εικόνες της έκρηξης (που δεν εξέπεμψε παρά λιγότερο από ένα τρίτο των μέσων παγκόσμιων ηφαιστειακών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ημερησίως) λοιπόν,  μας δίνει μια κλίμακα της έκτασης της ανθρωπογενούς διαταραχής της ατμόσφαιρας.

Και ξαναγυρνάμε έτσι στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα: Οι «αεροπορικές» εκπομπές αερίων θερμοκηπίου υπό κανονικές συνθήκες (δηλαδή αν δεν συμβεί κάποιο νέο οικονομικό κραχ και αν δεν υπάρξει παρέμβαση για τον περιορισμό τους, ή κάποια δραματική βελτίωση των καυσίμων που χρησιμοποιούνται), υπολογίζεται πως θα αυξηθούν σαν ποσοστό των παγκοσμίων ρύπων θερμοκηπίου τα επόμενα χρόνια. Αν οι μερικές μέρες περιορισμού των πτήσεων, στο 60% της Ευρώπης, προκαλούν παράλυση των πάντων, καταλαβαίνει κανείς την κλίμακα της παρέμβασης που χρειάζεται στην λειτουργία του παγκόσμιου συστήματος για τον περιορισμό της έκλυσης αερίων θερμοκηπίου. Ιδίως όταν οι εκπομπές  θα πρέπει να περιοριστούν δραματικά μέσα στις επόμενες δεκαετίες, απλά και μόνο για να έχουμε σαν ανθρωπότητα μια πιθανότητα να αποφύγουμε τα χειρότερα. Γίνεται έτσι σαφές πως το είδος της κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που είναι συμβατό με τον περιορισμό των αερίων ρύπων είναι ασύμβατο με τα πράγματα όπως έχουν σήμερα.

Το καπνισμένο  Έιγιαφγιατλαγιοκούτλ, λειτουργεί σαν δείκτης κλίμακας στον χάρτη των μεταβολών που πρέπει να γίνουν για την άμβλυνση των συνεπειών της υπό εξέλιξη κλιματικής αλλαγής.

18.4.10

ΔΝΤ: Ένας επιτυχημένος οργανισμός



Από εδώ

Το οποίο μου έδωσε την ιδέα για αυτό:



Αλλά και με έφερε και σε αυτή την φωτογραφία, από κάποιο από τα χιλιάδες μέρη στον κόσμο όπου η αγάπη για το ταμείο ξεχειλίζει στις ψυχές των ανθρώπων και εκφράζεται αυθόρμητα:



Εκπαιδευτικό Επίμετρο:
- Τι είναι και τι θέλει το ΔΝΤ από την ζωή μας
- Greece and the IMF (ανακοινώσεις του ΔΝΤ)

16.4.10

Η διεπαφή εγκεφάλου-μηχανής

Ο William Gibson είναι ο πατέρας του Κυβερνοπάνκ ρεύματος της επιστημονικής φαντασίας, αλλά και νονός του κυβερνοχώρου.  Τα μυθιστορήματά του, ιδίως η τριλογία του Νευρομάντη (Neuromancer) πιο συγκεκριμένα, λειτούργησαν σαν καταλύτης της φαντασίας πολλών ανθρώπων που αργότερα πρωταγωνίστησαν στην διαδικτυακή έκρηξη και την νέα διάδοση της πληροφορίας. Μια σειρά από ιδέες του έχουν ήδη γίνει, έστω και με άλλο τρόπο από εκείνον που φαντάστηκε, πραγματικότητα, όπως και τμήμα της ορολογίας που επινόησε.

Μια όμως ιδέα του μοιάζει να παραμένει όμως στο στάδιο της μυθοπλασίας: η σύνδεση του ανθρωπίνου εγκεφάλου με πληροφορικά δίκτυα, μέσω υπολογιστών. Η ιδέα αυτή εικονογραφήθηκε στην ταινία Matrix: ήταν το βύσμα που έμπαινε σε ειδικά φτιαγμένη εσοχή στο σβέρκο του εισερχομένου στο Matrix, και το οποίο κατάγεται ευθέως από το ανάλογο σύστημα που χρησιμοποιούσε ο ήρωας του Johnny Mnemonic και του Neuromancer, Case, για να διεισδύει στον κυβερνοχώρο. Δυστυχώς η ιδέα αυτή – αλλά και άλλες ιδέες  αλληλοσύνδεσης εγκεφάλου-υπολογιστή που περιγράφει ο Gibson, όπως η δυνατότητα «κατεβάσματος» γνώσεων και εμπειριών, π.χ ξένων γλωσσών, - δεν έχει υλοποιηθεί στην πραγματικότητα.

Ακόμα.

Διότι η τεχνολογία ανάπτυξης διεπαφών εγκεφάλου-υπολογιστή έχει ήδη προχωρήσει τόσο, ώστε τέτοιες εμπορικές συσκευές να έχουν ήδη βγει στην αγορά. Η εταιρεία Guger Technologies λάνσαρε ήδη το σύστημα Intendix στην έκθεση ψηφιακής τεχνολογίας CeBIT στην Γερμανία, τον Μάρτιο που μας πέρασε. Δεν είναι ακριβώς η πρώτη (κυκλοφορούν βασικές κονσόλες παιχνιδιών κυρίως τέτοιου τύπου εδώ και 7-8 χρόνια, π.χ. το Emotiv) αλλά είναι η πρώτη που υποκαθιστά το πληκτρολόγιο για γραφή. Στοιχίζει ακόμα ακριβά (περί τα 7-8 χιλιάδες Ευρώ) και οι δυνατότητές του για κάποιον έμπειρο χρήστη (και η ταχύτητα εκμάθησής του συστήματος είναι ένα από τα πλεονεκτήματά του) λέγεται πως φτάνουν το ένα γράμμα το δευτερόλεπτο

Το σύστημα αυτό δεν είναι κάτι που απευθύνεται στον μέσο χρήστη. Είναι ένα σύστημα που επιτρέπει σε ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα κινητικότητας και αναπηρίες να πληκτρολογούν λέξεις σε έναν υπολογιστή. Είναι όμως (μαζί με πολλά άλλα που αναπτύσσονται συνέχεια) ένα πρώτο, πρωτόγονο έστω, βήμα στην διασύνδεση ανθρώπινου εγκεφάλου και μηχανής.

Τα συστήματα αυτά που βασίζονται στην ηλεκτροεγκεφαλογραφία και στην «ανάγνωση» των ηλεκτρικών σημάτων των ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων, είναι τόσο διαδεδομένα ώστε υπάρχει, στα πρότυπα του ανοιχτού λογισμικού, και ένα κίνημα «ανοιχτής ηλεκτροεγκεφαλογραφίας» (Open EEG Project) που δημιουργεί μια κοινή βάση πληροφοριών και τεχνικών, ελεύθερα διαθέσιμων για όποιον θέλει να αναπτύξει τέτοια συστήματα.

Οι τεχνολογικοί δρόμοι που ανοίγονται από αυτή την σύνδεση του εγκεφάλου με υπολογιστικά συστήματα είναι αχανείς και πιθανώς και ηθικά αμφιλεγόμενοι. Η μηχανική ανάγνωση συναισθημάτων, ακόμα και προθέσεων είναι π.χ. μια δυνητική ερευνητική κατεύθυνση στο πεδίο (που ήδη ακολουθείται στην στρατιωτική έρευνα από ότι φαίνεται). Μια άλλη, με αντίθετο ηθικό πρόσημο μάλλον, είναι, όπως δείχνει η περίπτωση των μηχανημάτων τύπου Intedix, η διεύρυνση των προσωπικών δυνατοτήτων των ΑΜΕΑ.

Όπως και να έχει, η πορεία της τεχνολογικής εξέλιξης μοιάζει να οδηγεί με αργά βήματα τον κόσμο του William Gibson, ακόμα πιο κοντά στον δικό μας, σε μια ακόμα διάσταση.

15.4.10

Φόβος και τρόμος: 8 σημεία για τα ΜΜΕ

1.       Η τρομοκρατία είναι ως προς τα ΜΜΕ και ιδίως τα τηλεοπτικά ΜΜΕ, ότι ο πατατοπαραγωγός για τους κατασκευαστές τσιπς. Είναι παραγωγός του προϊόντος που διακινούν. Ο ένας παράγει το τον τρόμο του θεάματος και ο άλλος πουλάει το θέαμα του τρόμου. Πρόκειται για συμβιωτική σχέση, αμιγώς επικοινωνιακού περιεχομένου με ασύμμετρα ποιοτικά οφέλη: ο μεν τρομοκράτης, ο ιδεολόγος ας πούμε τρομοκράτης, φαντασιώνεται ότι η πράξη του είναι παραδειγματική, ενώ τα Media δολώνουν σοκαρισμένους τηλεθεατές για να τους ανταλλάξουν με διαφημιστικά έσοδα.  

2.       Η διακίνηση του τρόμου προϋποθέτει, έναν πειστικό φορέα τρόμου. Έτσι κάθε υπό εξέταση τρομοκράτης πρέπει να βγαίνει στο γυαλί φρικαλέος και απειλητικός για τον μέσο τηλεθεατή. Επίσης πρέπει η φρίκη να είναι ανεπιφύλακτη.

3.       Από όλο το τηλεοπτικό υπερθέαμα της «σύλληψης των τρομοκρατών», ή τέλος πάντων μιας δράκας ανθρώπων οι οποίοι υποστηρίχθηκε από την ασφάλεια και δίκασε η τηλεόραση πως είναι τρομοκράτες – αλλά μέλλει να αποδειχθεί το βάσιμο του ισχυρισμού – το τρομακτικότερο για μένα ήταν ο ιερός ζήλος των κάποιων τηλεπαρουσιαστών / δημοσιογράφων να φανούν, νομιμοφρονέστεροι της Ασφαλείας. Έτσι διέδωσαν με εμφανή χαρά και θεατρική αποστροφή τον διάλογο-μαϊμού περί καλαμπουριών των τρομοκρατών ενώ σκοτωνόταν από την βόμβα τους ο νεαρός Αφγανός, προκειμένου να φανούν ακόμα απεχθέστεροι οι  βδελυροί τρομοκράτες. Από την πρώτη στιγμή  η ιστορία είχε τρίχωμα, έτρωγε μπανάνες και κρεμόταν από τα δέντρα, πλην όμως διακινήθηκε και ουδέποτε κανένας από όσο είδα την πήρε πίσω ως ψευδή.  Τα κανάλια έμοιαζαν να θεωρούν το κοινό τους δυνάμει οπαδούς της ένοπλης πάλης στην πλειοψηφία του και να προσπαθούν να μεταπείσουν οπαδούς αυτούς της τρομοκρατίας για το απεχθές της.

4.       Εντύπωση θα προκαλούσε το γεγονός ότι κανένας από τους (σε άλλες περιπτώσεις συνομωσιολογιότατους) τηλεσχολιαστές δεν επέμεινε στην χρονική σύμπτωση της εξάρθρωσης του Επαναστατικού Αγώνα με σημαντικές οικονομικές εξελίξεις. Θα προκαλούσε, λέω, αν τα ίδια κανάλια πέραν του Υπ. Προ.Πο. δεν είχαν επιδείξει και καταπληκτικές ικανότητες παπαγαλισμού οιασδήποτε «διαρροής», διέφευγε και από το Υπουργείο Οικονομικών τους τελευταίους μήνες. Πρόκειται για το ειδικό Ελλάδα φαινόμενο της ιδιωτικής και της κρατικής τηλεόρασης στο ρόλο της ομόφωνης ΥΕΝΕΔ των γραφείων τύπου των υπουργείων Δημοσίας Τάξης, ανέκαθεν.

5.       Διδακτική για το είδος του πολιτισμού που διαχειρίζονται τα κανάλια είναι και η επισήμανση για το ότι όποιος διαβάζει βιβλία οικονομίας, πολιτικής και άλλων ανατρεπτικών κλάδων είναι ύποπτος, με το ένα πόδι στην τρομοκρατία, δια του ζουμαρίσματος πάνω σε βιβλιοθήκες με έμφαση στα οικονομικά.

6.       Μια παγκόσμια πρωτοπορία στην αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι η διευκόλυνση της αντιτρομοκρατικής στα τηλεοπτικά συνεργεία να κάνουν βόλτες και να πιάνουν ότι γουστάρουν μέσα σε υποτιθέμενους χώρους που βρίθουν (θα υπέθετε κανείς) στοιχείων της δικογραφίας.

7.       Δεν είμαι σίγουρος γιατί στην συγκεκριμένη περίπτωση, αντίθετα από άλλες περιπτώσεις, διέρρευσαν τα ονόματα των συλληφθέντων και χρησιμοποιήθηκαν από όλα τα κανάλια, από την πρώτη στιγμή. Δεν ήταν αυτή η κοινή πρακτική σε όλες τις περιπτώσεις. Υποτίθεται πως δύσκολα δημοσιοποιείται όνομα συλληφθέντος παρά μόνο μετά από καταδίκη. Πολύ δε μάλλον δεν προαλείφεται η ενοχή του. Υποτίθεται.

8.       Για την ίδια της φύση της νέας αυτής τρομοκρατίας (όποιοι και να’ναι οι φυσικοί της φορείς), μπορεί να πει κανείς πως είναι παιδί και αντάξια των ΜΜΕ που την παρήγαγαν ως λόγο και ως πολιτικό βάθος.