31.1.05

Βρωμοδουλειές ΕΠΕ - Αποκάλυψη τώρα

Επανέρχομαι στο θέμα του Dirty-Works Greece, καθώς στα σχόλια η Lida μας πληροφορεί ότι το Σταρ είχε ρεπορτάζ για το θέμα με τίτλο "Απατεώνες τάζουν δουλειές στο δημόσιο"! Παιδιά τζιμάνια σας λέω.
Για να προλάβω τους δαιμόνιους ρεπόρτερ του Star, αλλά και για να μη βρει το μπελά του ο υπεύθυνος για το site, σπεύδω να αποκαλύψω ότι καλά κρυμμένο μέσα στο εν λόγω σάιτ, υπάρχει σύνδεσμος προς αυτήν εδώ την σελίδα που εξηγεί περί τίνος πρόκειται (οι δαιμόνιοι ρεπόρτερ καλούνται να τον ανακαλύψουν μόνοι τους!). Η σελίδα αυτή οδηγεί με την σειρά της σε μιαν άλλη σελίδα που εξηγεί τον χαρακτήρα του έργου ως διαδικτυακής τέχνης - κάτι σε conceptual art με html και java...

Τέλος ο καλλιτέχνης υπεύθυνος για την ψευδο-εξαπάτηση είναι ο Δημήτριος Φωτίου (ωραία η ιδέα της κεντρικής του σελίδας), ο οποίος έχει υλοποιήσει πολλά έργα, εκ των οποίων αναφέρω επιλεκτικά το no more questions.

28.1.05

60 χρόνια

Κολόμπα Τζιβρέ:
«Κρυβόμασταν μέσα στα χαντάκια της αποχέτευσης και όπου αλλού βρίσκαμε». Αλλά δεν προλάβαιναν πάντα και πολλές φορές τα τρία κορίτσια έμπαιναν στη σειρά. «Δεν μπαίναμε ποτέ η μία πίσω από την άλλη. Επαιρναν μία στις τέσσερις ή μία στις τρεις. Κάθε μέρα περιμέναμε τον θάνατο. Ηταν θαύμα πως σωθήκαμε», λέει και χτυπάει δυο-τρεις φορές με το χέρι της το ξύλινο τραπέζι του σαλονιού. Το ήδη μικροκαμωμένο κορίτσι φαινόταν ακόμη πιο μικρό από τις κακουχίες και κινδύνευε να οδηγηθεί στα κρεματόρια, επειδή θα θεωρούνταν «μη παραγωγική». «Σε κάθε "σελεκσιόν", οι αδερφές μου μού τσιμπούσαν τα μάγουλα, για να κοκκινίσουν». Αλλά και ένα κρυολόγημα ήταν αιτία εκτέλεσης. «Ενα σπυράκι να είχες, μια πληγή, σ' έπαιρναν. Γι' αυτό άλλες φορές μας βάζανε στην ουρά ντυμένες κι άλλες φορές γυμνές. Αλλες φορές μάς άφηναν γυμνές 24 ώρες μέσα στα μπλοκ, επειδή είχε ψείρα εκεί. Μέσα στο κρύο. Με -10"...
..."Ημουν η πιο αδύνατη, σαν σκελετός. Εβρισκα λοιπόν μια μεγάλη πέτρα και κρυβόμουν από πίσω. Οταν μας μάζευαν, έβγαινα και πήγαινα με τις άλλες». Οχι όμως συχνά. «Μας έβαζαν μέσα στους βάλτους μέχρι τη μύτη. Βγάζαμε χόρτα, που τα έκαναν σανίδια για τα μπλοκ». Και μετά, και πάλι στη σειρά για την επιλογή. «Κάθε μέρα περιμέναμε τον θάνατο. Δεν ήταν μόνο τα κρεματόρια. Εκαναν και πειράματα εκεί. Ηταν τύχη που γλιτώσαμε από τα πειράματα»


Από το αφιέρωμα της Ελευθεροτυπίας στα εξήντα χρόνια από την απελεύθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό.

Βασανιστές

Είχα γράψει τον Ιούλιο για επικείμενες αποκαλύψεις σχετικά με τις αμερικανικές βαρβαρότητες και τα βασανιστήρια στο Ιράκ. Περίμενα να βγουν το φθινόπωρο, αλλά δεν συνέβη. Τώρα η ACLU (η Αμερικάνικη Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίας, θεματοφύλακας των συνταγματικών επιταγών σχετικλά με τις πολιτικές ελευθερίες στις ΗΠΑ) βγάζει στον αέρα μια νέα σοδειά εγκλημάτων που δείχνουν ότι τα βασανιστήρια στο Αμπού Γκράιμπ δεν ήταν εξαίρεση αλλά κανόνας - αποκαλύψεις που γνώρισαν πολύ περιορισμένη δημοσιότητα (ίσως επειδή δεν υπάρχουν φωτογραφίες), παρότι περιγράφουν βασανιστήρια και κακοποιήσεις που θυμίζουν λατινοαμερικάνικη δικτατορία. Οι σχετικοί σύνδεσμοι βρίσκονται στο αγγλικό Ιστολόγιο (οι αναφορές είναι για γερά στομάχια και νεύρα), θα μεταφέρω απλώς εδώ ένα απόσπασμα από την αναφορά των Λος Άντζελες Τάιμς για το θέμα:

...Έγγραφα του Πενταγώνου που δημοσιοποιήθηκαν την Δευτέρα, αποκαλύπτουν ότι οι Ιρακινοί κρατούμενοι είχαν κάνει εκατοντάδες καταγγελίες εναντίον προσωπικού των Αμερικάνικων και Ιρακινών δυνάμεων που τους φρουρούσαν σε ένα σχετικά άγνωστο παλάτι της Βαγδάτης που είχε μετατραπεί σε Αμερικάνικη φυλακή. Ανάμεσα στις καταγγελίες: ότι οι φρουροί σοδόμισαν έναν ανάπηρο άνδρα και σκότωσαν τον αδελφό του, πετώντας το πτώμα του σε ένα κελί πάνω στην αδελφή του...


Παραμένοντας στο θέμα, αλλά πο κοντά στα δικά μας, τα χθεσινά ΝΕΑ είχαν ένα άρθρο για την υπόθεση βασανισμού Αφγανών προσφύγων από Έλληνες αστυνομικούς (βλ. εδώ) το οποίο προκαλεί ανησυχία το λιγότερο. Αν το Ιράκ είναι μακριά και οι Αμερικάνοι εκτός ελέγχου, για τα δικά μας είμαστε συνυπεύθυνοι μια και γίνονται στο όνομά μας - και έχουμε ένα μέρος της ηθικής ευθύνης. Μέχρι στιγμής η υπόθεση είναι στην δικαιοσύνη Αλλά πέφτει πολλή συγκάλυψη όμως, καθώς:

ΓΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ συγκάλυψης των βασανιστών από την πλευρά της Αστυνομίας κάνουν λόγο τόσο το Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων όσο και οι υπόλοιπες οργανώσεις για τα δικαιώματα των μεταναστών. Παράλληλα, κατηγορούν την ΕΛ.ΑΣ. ότι δεν προχώρησε γρήγορα και αποτελεσματικά τις διαδικασίες αναγνώρισης των δραστών, δεν κάλεσε όλα τα θύματα να καταθέσουν και επιπλέον δεν εμφάνισε στα θύματα όλους τους άνδρες του Τμήματος αλλά τους μισούς και μάλιστα τμηματικά. Επιπλέον, όπως καταγγέλλεται, δεν τηρήθηκαν οι κανόνες για την προστασία όσων εκλήθησαν να αναγνωρίσουν τους βασανιστές τους. Σε μία περίπτωση, μάλιστα, όπως καταγγέλλεται, θύμα και δράστες κατά τη διαδικασία αναγνώρισης στο Αστυνομικό Τμήμα Κυψέλης ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο, με αποτέλεσμα ο Αφγανός να διστάσει να τους υποδείξει.


Παρότι δεν βρήκα το εγχειρίδιο βασανιστηρίων που αναφέρεται στο άρθρο επιδικτυακά (αν και πρόκειται για κάτι σαν σαδομαζοχιστική πορνογραφία από τις περιγραφές που είδα), ανακάλυψα ένα παλιό εγχειρίδιο ανακρίσεων της CIA, που και μ' αυτό γίνεται δουλειά.

Δεν πάμε καθόλου καλά.

Βρωμοδουλειές ΕΠΕ

Στην προσπάθειά μου να φροντίσω για το επαγγελματικό μέλλον των αναγνωστών μου - ή/και να τους βοηθήσω να φύγουν από το καταπιεστικό περιβάλλον του ιδιωτικού τομέα όπου με διαβάζουν με άγχος, για τις πιο χαλαρές καταστάσεις του δημοσίου (αλλά όχι μόνο), αλλά και για να τους διευκολύνω να βάλουν φως, νερό και internet για να με διαβάζουν άνετα στο αυθαίρετό τους πάνω στο μπαζωμένο ρέμα, σας παρουσιάζω την Dirty-Works Greece, μια υπηρεσία που φροντίζει για το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον σας και αναλαμβάνει:


1. Τοποθέτηση στο δημόσιο τομέα (και διοικητικές θέσεις)
2. Τοποθέτηση στις Ένοπλες δυνάμεις – Μεταθέσεις.
3. Τοποθέτηση σε ιδιωτικές εταιρείες (και ανώτερα στελέχη)
4. Επιτυχία στις εξετάσεις του Α.Σ.Ε.Π.
5. Τιμωρία ανωτέρων που σας κάνουν τη ζωή δύσκολη.
6. Μετεγγραφές φοιτητών.
7. Νομιμοποίηση αυθαιρέτων.
8. Κάθε είδους άλλο πρόβλημα που απαιτείται η επέμβαση κάποιου «μέσου» ή «γνωριμίας» για την επίλυσή του.

Οι υπηρεσίες μας παρέχονται με απόλυτη εχεμύθεια. Αναλαμβάνουμε περιπτώσεις από επαρχία αλλά και το εξωτερικό.


Μέσω του φίλου μου του Χρήστου - πρωταθλητή σε τέτοιου είδους απαραίτητη παραπληροφόρηση.

25.1.05

Ο κυνικός διαφημιστής

Ένα άρθρο του Μανώλη Ανδριωτάκη στην Ελευθεροτυπία, με θέμα την διαφήμιση και τους διαφημιστές, που είμαι σίγουρος ότι θα προκαλέσει, μια και και δεν γενικεύει αλλά ειδικεύει:

...Πρέπει κανείς να εχθρεύεται τον άνθρωπο ή εν πάση περιπτώσει να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στην αντίληψη των ζωντανών, για να προσπαθεί να τους πουλήσει τα πάντα μέσω του σεξ. Πρέπει κανείς να μισεί τη συνείδηση, όταν έχει κάνει επάγγελμά του το ψέμα. Και πρέπει να είναι εξαιρετικά κυνικός εκείνος που λέγοντας «εγώ κάνω τη δουλειά μου», συμβάλλει καθημερινά με τη δουλειά του στη δημιουργία ενός πιο άδικου, πιο ψεύτικου και λιγότερο ζωντανού κόσμου. Οι επαγγελματίες του χώρου αυτού σού λένε: Αναγκαζόμαστε, δεν είναι επιλογή μας να αναδεικνύουμε ή να επινοούμε ό,τι χειρότερο υπάρχει στα σκουπίδια της ανθρωπότητας - αφού αυτό πουλάει! Λάθος: πουλάει ό,τι προωθείτε εσείς. Αν εσείς δεν ευαισθητοποιηθείτε πρώτοι, ο κόσμος δεν θα μάθει, θα συνεχίσει να εξαπατάται ως θύμα...


Πόσο προσωπική είναι η ευθύνη; Πόσο οι διαφημιστές είναι απλά "εξαρτήματα" μιας μηχανής χειραγώγισης; Πόσο υπεύθυνοι είναι για την ευτέλεια που μας περιστοιχίζει;
Εγώ λέω πολύ. Η μηχανή είναι μηχανή, και δουλεύει ερήμην τους, αλλά αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ προσωπικό ηθικό άλλοθι. Ειδικά όταν το μέτρο το καθορίζεις εσύ σε ατομικό επίπεδο, με τις προσωπικές σου επιλογές. Η ευτέλεια μας περιστοιχίζει και τώρα πια που η διαφήμιση έχει γίνει ο κυρίαρχος τρόπος του λόγου και της αναπαράστασης, η ευτέλεια αυτή εσωτερικεύεται απ' όλους.

Ο Ανδριωτάκης έχει και ένα προσωπικό ιστοχώρο, με ένα "μπλογκ" (για μένα πρόκειται για διαδικτυακό ημερολόγιο πάντως και όχι για ιστολόγιο - το ιστολόγιο, ή μπλογκ, έχει κάποια διασύνδεση με το υπόλοιπο διαδίκτυο, αν είναι προσωπικές απόψεις, αναλύσεις, εκμυστηρεύσεις προτιμώ να το ονομάζω διαδικτυακό ημερολόγιο, αν και η διαφοροποίηση είναι δικιά μου - μην την δεχτείτε αν θέλετε!) Τα κείμενα είναι πάντα ενδιαφέροντα και έχω την αίσθηση ότι θα τα συνδέω συχνά-πυκνά και από εδώ.

Παρεκκλησιαστικό κράτος

Δεν είμαι σίγουρος σε τι διαφέρει η αντίληψη που έχει η Ελληνική δικαιοσύνη από (τι τούρκικη...) την Ιρανική (ή την Πολωνική) σε θέματα ελευθερίας του λόγου, σε ότι αφορά την θρησκεία, και την ελευθερία του λόγου περί αυτής. Επιτρέψτε μου να μην θεωρώ ότι έχουμε δημοκρατία αν δεν μπορώ να διακωμωδήσω ελεύθερα, το Ιησού Χριστό και όλους τους Αγίους, των Αθηνών συμπεριλαμβανομένου.

Σε σχέση με τις απόψεις του καθενός: η ελευθερία σου να θίγεσαι τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία μου να μιλάω και να γράφω.

Ενημέρωση: H Κουρούνα έχει μια εκτενέστερη αναφορά στον Χάντερερ.

24.1.05

Τελικά αυτό το χρηματιστήριο έκανε μεγάλη ζημιά...

Η αγανάκτησή του:

Διαπιστώσεις ενός ερασιτέχνη μαλάκα που θέλει να δει πόσο τις εκατό (%) μαλάκας είναι?.

Είστε συνυπεύθυνοι για το χρηματιστήριο και την κομπίνα που κρύβετε πίσω από τον θεσμό του, που είναι εκ προοιμίου απάτη. Δεν είναι ντροπή να παραδεχτούμε την άγνοια την ασχετοσύνη μας. Πόλοι θα αναρωτηθούν μα είναι δυνατόν σε όλο τον κόσμο έτσι δουλεύει ο "θεσμός". Το ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες που χάσανε τα λεφτά τους αγνοείται; Εσείς που κόπτεστε δήθεν για τον λαό, και υποστηρίζετε τους απατεώνες τους μεσάζοντες και γίνεστε έμποροι της αλήθειας. Για αυτό δεν βγάζετε άχνα για τις ιδέες μου, εκτός και μπορείτε να τις διαψεύσετε, ή είστε και εσείς γρανάζι του κατεστημένου και τις κλίκας που κυβερνά εκάστοτε με τους 300 άσχετους??.


Τμήμα ενός ευρύτερου διαδικτυακού σύμπαντος.

Για δες ρε μεγαλεία!

... με χαρά και με συγκίνηση βλέπω ότι το A Fistful of Euros, το Ευρωπαϊκό πολυ-ιστολόγιο, έχει το Αγγλικό Ιστολόγιο, ως υποψήφιο σε δύο κατηγορίες των European Weblog Awards! Συγκεκριμένα στην κατηγορία "Weblog Most Deserving of Wider Recognition" (αξίζει ευρύτερης αναγνώρισης, έτσι;) και στην κατηγορία "καλύτερο blog από την Νοτιοανατολική Ευρώπη". Η ψηφοφορία αρχίζει σήμερα λέει...

Είμαι βαθύτατα συγκινημένος γαιτί οι καλοί αναγνώστες του AFOE, με ονομάτησαν υποψήφιο παρά τον (αναμφισβήτητο και δεδηλωμένο) πολιτικό μου εξτρεμισμό σε σχέση με την μετριοπάθεια των περισσοτέρων AFOEδων. Έχω νομίζω το αριστερότερο Blog που εμφανίζεται σε οιαδήποτε από τις κατηγορίες - και το οφείλω πιστεύω στο ότι καμουφλάρω καλά την εξαλλοσύνη μου πίσω από καλούς τρόπους. Βέβαια, δεν πέρασα σε καμια "βαριά" κατηγορία, παρότι διάφοροι συνοδοιπόροι με πρότειναν - αλλά έστω και έτσι... Δεν ξέρω πώς θα γίνει η τελετή - αν θα είναι όπως τα Όσκαρ για να ράψω φράκο και να ετοιμάσω λόγο...

Αν μάλιστα είχε προχωρήσει ταχύτερα ο εξελληνισμός της Ευρώπης, θα έπαιζε και το Ελληνικό ιστολόγιο - ίσως ως best blog by a Panathinaikos supporter...

20.1.05

Υπάλληλοι;

Η συζήτηση περί βασικού μετόχου που διεξάγεται αυτές τις μέρες στην Βουλή είναι άκρως αποκαλυπτική. Η βουή για την "δυσλειτουργικότητα" του νομοσχεδίου πείθει μόνον τους ανυποψίαστους. Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι το νομοσχέδιο λύνει τα μυριάδες ζητήματα ιδιοκτησίας των ΜΜΕ και της επιρροής τους στην δημοκρατία. Κάθε άλλο. Για παράδειγμα δεν γίνεται καθόλου λόγος για την πολυ-ιδιοκτησία των ΜΜΕ, για την επιρροή τους στην δημοκρατία, για το ημι-παράνομο καθεστώς όλων των τηλεοπτικών σταθμών στην Ελλάδα και πάει λέγοντας. Όμως, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, το νομοσχέδιο συμπιέζει και δημιουργεί προβλήματα στο "πρώτο επίπεδο" της διαπλοκής στην Ελλάδα, το πιο ξεδιάντροπο, όπου ο συγκροτηματάρχης πουλάει πολιτική προστασία για να πάρει κρατικές εργολαβίες και προμήθειες (συχνά με επαχθείς για το δημόσιο συμφέρον όρους). Βγάζει στην φόρα τα φυσικά πρόσωπα πίσω από τα ΜΜΕ, και αφαιρεί το "παραμορφωτικό για τον ανταγωνισμό" (για να μιλήσω με τους όρους της αγοράς) πολιτικό δούναι και λαβείν. Δεν καταλαβαίνω πού είναι το πρόβλημα για την δημοκρατία. Άλλο να λες ότι τα μέτρα αυτά δεν αρκούν και δεν κλείνουν όλες τις τρύπες (πράγματι) και άλλο να διεκτραγωδείς την κατρακύλα προς περαιτέρω περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης! (του Μπόμπολα προφανώς και όσων έχουν τα χρήματα να την αγοράζουν την ανάπηρη αυτή ελευθερία). Να υπενθυμίσω ότι ο κ. Μπόμπολας έχει μια καταπληκτική αντίληψη περί ελευθερίας του λόγου και διακόπτει την συνεργασία σε όσους δημοσιογράφους/υπαλλήλους τολμούν να βγουν εκτός γραμμής.

Ως εκ τούτου θυμηδία προκαλεί η σπουδή των "σοσιαλιστών" βουλευτών να διαρρήξουν τα ιμάτιά τους για το συμφέρον ενός μεγαλοεργολάβου, σαν να ήταν υπάλληλοι του συγκροτήματος, σαν να ήταν ταγμένοι να υπηρετήσουν ιδιωτικά συμφέροντα και όχι το δημόσιο συμφέρον έναντι ενός ομίλου που πολλοί ισχυρίζονται ότι το έχει βλάψει - ή και να μην έχει: για ποιον δουλεύεις ρε σοσιαλίσταρχε;

Από κοντά και οι συνήθεις απολογητές: το Λαμπρακιστάν, με πανεπιστημιακές συνηγορίες (ελαφρώς εκτός θέματος) και οι νεοπασοκικοί και νεοφιλελεύθεροι διανοητές.

Επαναλαμβάνω: υπάρχουν πολλά ακόμα καταστροφικά για την δημοκρατία φαινόμενα που σχετίζονται με τα ΜΜΕ (κυρίως τα ηλεκτρονικά) και την ιδιοκτησία τους. Έχω σοβαρότατες αμφιβολίες για το αν η παρούσα κυβέρνηση έχει την παραμικρή επιθυμία να τα αντιμετωπίσει (πόσω μάλλον που φαίνεται ότι σκοπεύει να εισάγει δικούς της συγκροτηματάρχες στο παιχνίδι), αλλά αν στόχος είναι η τελειότητα, θα παραμείνουμε για πάντα στο χείρον. Δεν καταλαβαίνω σε τι υπερτερεί σε ότι αφορά το δημόσιο συμφέρον η προ της ψήφισης του νόμου κατάσταση σε σχέση με την μετά την ψήφιση του νόμου κατάσταση...

Για την ιστορία παραθέτω την άποψη του Απόστολου Κακλαμάνη, με την οποία συμφωνώ στις γενικές της γραμμές, αν εξαιρέσεις τα περί Ανδρέα Παπανδρέου και την λογική "αφού δεν τα κάνουμε όλα ας μην κάνουμε τίποτα" (διότι και το "τσιμπολόγημα" θα πρέπει να μας απασχολεί). Επί της ουσίας έχει δίκιο:

...«Δυστυχώς με την εισαγωγή της ιδιωτικής τηλεόρασης η κυβέρνηση της ΝΔ και του ΣΥΝ, έσπευσε να ικανοποιήσει το αίτημα των εκδοτών που ηρνείτο να ικανοποιήσει ο Α. Παπανδρέου. Έδωσε την δήθεν προσωρινή άδεια στο «Μέγκα». Μετά με άδεια «από τη σημαία» εξέπεμψε ο «Αντέννα».Την τριετία της ΝΔ, γέμισε η χώρα κανάλια, με αποτέλεσμα να φτάσουμε σήμερα, να έχει παραδοθεί η ενημέρωση και η επιμόρφωση του λαού σε ελάχιστους επιχειρηματίες»,είπε.

«Κυριαρχούν η αναρχία, οι αθέμιτες συναλλαγές, ο ετσιθελισμός, η απαράδεκτη ποιότητα των προγραμμάτων. Είναι αυτονόητη και τεράστια ευθύνη όλων μας, του πολιτικού κόσμου - και ατομική, όσων με την προσωπική τους στάση βοηθούν το καθεστώς αυτό, πρώτα θύματα του οποίου είναι οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί, ο έντιμος πολιτικός κόσμος, με τις κοκορομαχίες στα παράθυρα και την προβολή της υποκουλτούρας», ανέφερε ο κ. Κακλαμάνης.

«Πρόβλημά μας δεν είναι ποιος τσιμπολογάει λεφτά από τα δημόσια έργα - αυτό έπεται. Το πρόβλημά μας είναι το ότι το υφιστάμενο καθεστώς δεν ανταποκρίνεται, ούτε κατά κεραία σ’ αυτό που το Σύνταγμα επιβάλλει για αντικειμενική, με ίσους όρους μετάδοσης ενημέρωσης και ειδήσεων»...


Από το ίδιο λινκ, η αντίδραση του προέδρου του ΣΥΝ:

Ο πρόεδρος του Συνασπισμού, Αλέκος Αλαβάνος, σε παρέμβασή του, επεσήμανε ότι «ο Ελληνας πολίτης περιμένει από εμάς, να μην δείξουμε φόβο απέναντι στα μεγάλα συμφέροντα» κάτι που, όπως είπε, δεν είναι εύκολο στην πράξη, καθώς «υπάρχει η υποταγή της πολιτικής στην οικονομική εξουσία». Παράλληλα, κατέκρινε τη στάση του ΠΑΣΟΚ, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Μένουμε άφωνοι με τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην περίπτωση των συμβασιούχων, υπήρχε συγκεκριμένη οδηγία της Ε.Ε. που δεν εφάρμοζε για τους συμβασιούχους - όχι ένα γενικό νομικό πλαίσιο. Πώς τώρα κραδαίνει τη ρομφαία του ευρωπαϊκού δικαίου; Ποια στάση παίρνει η αξιωματική αντιπολίτευση; Ότι ο πολιτισμός και η ενημέρωση είναι εμπόρευμα όπως η σκόνη για τα πλυντήρια; Ή έχει αξία που μπορεί να εξαιρεθεί από τους νόμους του ανταγωνισμού;»

Ο κ. Αλαβάνος, επέμεινε στην αναγκαιότητα κατάθεσης νόμου που να ρυθμίζει τα ζητήματα συγκέντρωσης ισχύος στο χώρο των ΜΜΕ...

Συνεταιριστικά

Μια αναφορά του Αστέρη στο ιστολόγιό του για τον διωγμό διαφόρων μπλόγκερ από τις εταιρίες στις οποίες δούλευαν, έφερε την συζήτηση στην (μη) δημοκρατικότητα των εταιριών και μου θύμισε την περίπτωση της Mondragon, της Ισπανικής εταιρίας (καλά, Βάσκικης εννοώ - μη μας έρθει καμιά βόμβα!) που είναι στην ουσία συνεταιρισμός εργαζομένων, που ασκούν την διοίκηση και έχουν τον έλεγχο της εταιρίας. Η εταιρία λέει ότι ρίχνει σε όλες τις άλλες Ισπανικές εταιρίες σε παραγωγικότητα, ενώ επεκτείνεται και παγκοσμίως... Υπάρχουν πολλές άλλες περιπτώσεις τέτοιων συνεταιρισμών - μέσα και έξω από τον αγροτικό τομέα (που μας θυμίζει την τύχη των Ελληνικών συνεταιρισμών - και τους τοπάρχες που έφαγαν δισεκατομμύρια την δεκαετία του 80 καταφέροντας μεγάλο πλήγμα στην αξιοπιστία τους), που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ύστερα ήρθαν καπάκι και δύο καταχωρήσεις του (να το επαναλάβω: εξαιρετικού) open, σχετικά με το διασυνεταιριστικό μάρκετινγκ και το συνεταιριστικό κίνημα στην Ελλάδα. Όλα αυτά με παρέπεμψαν σε κάποιες παλιές σκέψεις και συζητήσεις για "οικονομικό ακτιβισμό" και το τι σημαίνει αποτελεσματική πολιτική (σε ότι με ενδιαφέρει αριστερή πολιτική). Η γενική ιδέα είναι περίπου ως εξής:

Η αριστερά είναι παγιδευμένη σε μια "υπερπολιτικοποίηση" της πολιτικής. Ανάγει την κεντρική πολιτική παρέμβαση και την κρατική εξουσία (συγκεντρωτική ή αποκεντρωμένη) σε βασικό πεδίο διεκδίκησης, αγώνα και παρέμβασης. Όμως αν η οικονομία έχει τον κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη μιας κοινωνίας, είναι αστείο να πιστεύουμε ότι ακόμα και η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας μπορεί να υπερκαθορίσει τις οικονομικές, παραγωγικές πρακτικές. Ακόμα και όταν το "καταφέρνει", έρχεται η στιγμή που οι παλιές δομές επανέρχονται με άλλη μορφή, ή εναλλακτικά, απλά το σύστημα δεν δουλεύει. Είναι λοιπόν βασικό να προσπαθήσεις να κτίσεις την οικονομία την οποία οραματίζεσαι μέσα στην ήδη υπάρχουσα, να επιδιώξεις να φυτέψεις τους σπόρους της εναλλακτικής οικονομικής πρότασης μέσα στο υπάρχον οικονομικό πλαίσιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις την, στενά ορισμένη, πολιτική παρέμβαση, αλλά ότι αναγνωρίζεις την ανάγκη παράλληλης προώθησης των σχηματισμών και της οργάνωσης που έχουν σχέση με τους πολιτικούς σου στόχους. Το παράδειγμα άλλωστε του θριάμβου του καπιταλισμού είναι ενδεικτικό. Ο καπιταλισμός δεν εδραιώθηκε απλά ως αποτέλεσμα της κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας. Ο καπιταλισμός κατάκτησε την πολιτική εξουσία, αφού ήδη είχε κυριαρχήσει στο οικονομικό πεδίο και οι τάξεις που όριζαν την οικονομία (σε μεγάλο βαθμό) απαίτησαν και την πολιτική εξουσία. Αν στόχος είναι ο κοινωνικός μετασχηματισμός, τότε είναι απαραίτητη η επεξεργασία και η δημιουργία της εναλλακτικής οικονομικής πρότασης, όχι επί χάρτου, αλλά στην πράξη.

Η δράση μέσα στην υπάρχουσα οικονομία εξασφαλίζει και μερικά ακόμα πράγματα: δοκιμάζει πάνω στο πραγματικό τις ιδέες σου, δείχνει την οικονομική βιωσιμότητα της πολιτικής σου πρότασης, συγκεκριμενοποιεί στους πολίτες το τι θέλεις να πετύχεις, αναδεικνύει φυσικούς συμμάχους και συγκροτεί τις κοινωνικές ομάδες που θα σε στηρίξουν. Είναι δηλαδή η βασική μέθοδος που θα επιτρέψει στην αριστερά να μην ηθικολογεί απλώς, ή να καταγγέλλει, αλλά και να προτείνει - έξω από το ασφυκτικό κρατικιστικό πλαίσιο που δεν οδηγεί παρά σε διαφορετικές μορφές κρατικού ή κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. Ο "ελεύθερος συνεταιρισμός των παραγωγών" του Μαρξ επανατοποθετείται έτσι από το μετα-αποκαλυπτικό "κομμουνιστικό" μέλλον, στο σήμερα, με υλικούς όρους.

(Παρενθετικά: Φαντάζομαι ότι η απόρριψη των οικονομικών πειραματισμών των "ουτοπικών" σοσιαλιστών, όπως ο Όουεν, ο Φουριέ και ο Σαιν Σιμόν από τον Μαρξ, είναι εκείνο που έχει οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος της αριστεράς να απορρίψει την ιδέα του οικονομικού και κοινωνικού πειραματισμού. Πρόκειται για ολέθριο λάθος μιας κοσμαντίληψης που θέλει να χαρακτηρίζεται μάλιστα και ως "επιστημονική" - διότι το πείραμα, όπου είναι εφικτό, αποτελεί πολύτιμο οδηγό της επιστήμης.)

Τι σημαίνουν αυτά πρακτικά; Φαντάζομαι δεν υπάρχει μια πρόταση και ούτε ένας και μόνο δρόμος. Γενικά η ιδέα του συνεταιρισμού των εργατών/αγροτών, η δημοκρατική διοίκηση μιας επιχείρησης, η, στο βαθμό του δυνατού φυσικά, σύνδεση της παραγωγής με τον τόπο όπου λαμβάνει χώρα, η δημιουργία κοινοτήτων ανταλλαγών υπηρεσιών και προϊόντων σε πολλές κλίμακες, η δημιουργία "μη-κερδοσκοπικών" παραγωγικών μονάδων κτλ. μου φαίνεται πως είναι κεντρικά στοιχεία μιας τέτοιας αντίληψης. Ο μπούσουλας θα είναι ότι κάθε τι που εκδημοκρατίζει την οικονομία (την σπρώχνει έξω από τον έλεγχο των "ανεξέλεγκτων ιδιωτικών τυραννιών" που είναι οι μεγάλες εταιρίες κατά τον Τσόμσκυ), είναι καλό και θα πρέπει να υποστηρίζεται. Αυτό σαν γενική αρχή. Από εκεί και πέρα κάθε προβληματισμός δεκτός... (Βλέπε σχετικές αναζητήσεις στο σύστημα του parecon που προτείνει ο Michael Albert, ή τα περί περιεκτικής δημοκρατίας του Τάκη Φωτόπουλου.)


Ισως ποτέ άλλοτε οι αντικειμενικές συνθήκες για τον εκδημοκρατισμό και την αντι-ιεραρχική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας δεν ήταν τόσο ευμενείς. Τόσο η επανάσταση στις επικοινωνίες (προϊόν της οποίας μου επιτρέπει να δημοσιοποιώ τις σκέψεις που διαβάζετε), όσο και η διάχυση και η αποκέντρωση της γνώσης και της τεχνολογίας, αποτελούν ένα ιδανικό περιβάλλον για να προωθηθούν τέτοιοι πειραματισμοί. Από την άλλη, όμως, το άνοιγμα της ψαλίδας των εισοδημάτων, η οικονομική παντοκρατορία των μεγάλων πολυεθνικών και ο απόλυτος έλεγχος των περισσοτέρων "επίσημων" ΜΜΕ στον κόσμο από τις οικονομικές ελίτ, δημιουργεί νέα και δυσυπέρβατα εμπόδια. Πρόκειται για μια σκληρή μάχη που οφείλει

Σχετικό, έστω και έμμεσα, με αυτόν τον προβληματισμό είναι και το Ψηφιακό Μανιφέστο (πάλι από το open!), το οποίο παρά την υπερβολική και κάπως επική ρητορική του, συγκλίνει προς την ίδια αντι-ιεραρχική, και δημοκρατική αντίληψη της οικονομίας (δεν έχω προσωπικά καμία αμφιβολία ότι η φιλοσοφία του "Ανοιχτού Κώδικα" έχει σοσιαλιστική ηθική καταγωγή). Ως "ελεύθερος τεχνίτης της ψηφιακής εποχής" και εγώ, το βρίσκω ενδιαφέρον - και μια καλή αφορμή για κουβέντα. Η σχετική κατ' άρθρον συζήτηση επί του κειμένου έχει ξεκινήσει, και όσοι πιστοί προσέλθετε!

17.1.05

Η Γιάννα αστράφτει και βροντά!

Με αφορμή τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στις ΗΠΑ για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών της Αθήνας, για τις οποίες είχα γράψει προ μηνός, η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, με άρθρο της στους Λος Άντζελες Τάιμς, ενίσταται και τα λέει ένα χεράκι (με περισσότερο τσαμπουκά από ότι θα περίμενα, ομολογώ). Εδώ είναι το ρεζουμέ των όσων λέει, καθώς οι Λος Άντζελες Τάιμς δεν διαθέτουν τα άρθρα ελεύθερα μετά την αρχειοθέτησή τους. Αποσπάσματα:

...If NBC is punished for airing our opening ceremonies — which in reality depicted Greek contributions to civilization — it would, in effect, label a presentation of our culture on your airwaves as "indecent." We resent it, and I feel duty-bound to respond...

...Far from being indecent, the opening ceremonies were beautiful, enlightening, uplifting and enjoyable. There was no cause for shame or complaint.

As Americans surely are aware, there is great hostility in the world today to cultural domination in which a single value system created elsewhere diminishes and degrades local cultures. There is also a vast and violent global culture war raging between the forces of modernism and fundamentalism, a battle whose outcome cannot be known. In this context, it is astonishingly unwise for an agency of the U.S. government to engage in an investigation that could label a presentation of the Greek origins of civilization as unfit for television viewing.

It is my hope that Americans will consider this advice: Don't punish NBC or Greece for accurately portraying Greek culture in your living rooms.

In the past, the U.S. has been open to the world, incorporating the best it has to offer into its culture. Turning away from this tradition would bring about a close-minded, fortress mentality that would endanger the U.S. and its relations with other countries.

Accept us as we are. It's the decent thing to do.


Τα παραλέει βέβαια - σιγά μην θιχτούμε από τον πουριτανισμό του κάθε Μορμόνου (και όντας καχύποπτος εκ φύσεως, σκέφτομαι μήπως το κείμενο αποτελεί επιβεβαίωση στα περί πολιτικής καρίερας της, τώρα που παίρνει το Μπομπολέικο...), και σιγά μην έχουν σχέση οι Κούροι με την νεοελληνική πραγματικότητα και τον πολιτισμό, αλλά ομολογώ ότι αυτό το "astonishingly unwise", με έκανε να χαμογελάσω!

13.1.05

Τουρκοκρατία

Μέσω του εξαιρετικού γαλλόφωνου ιστολογίου Marsyas (που όμως ασχολείται κατά κόρον με Ελληνικά, και δη ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα - εξ ου και η προσθήκη του στην δεξιά στήλη με τα Ελληνικά blogs), μια αναδρομή και αποτίμηση της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα από τον ιστορικό David Brewer, στην Athens News, σε τρία μέρη: 1, 2 και 3.

Η αποτίμηση, πέρα από δαιμονολογίες, καταγράφει "θετικές" και "αρνητικές" πλευρές της Οθωμανικής κατάκτησης. Ειδικό ενδιαφέρον έχει πάντως το ακόλουθο σημείο...

[Κατηγορία] Οι Τούρκοι απέκοψαν την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό.
Όχι. Το κύριο εμπόδιο για την καλλιτεχνική και πνευματική εξέλιξη των Ελλήνων ήταν ο συντηρητισμός της Ελληνικής εκκλησίας και της παιδείας για την οποία ήταν υπέυθυνη.


Μου φαίνεται ότι έπαιξαν και τα δύο ρόλο - δεν ήταν μόνο η Εκκλησία που ήταν αντιδραστική , αλλά ένα πλέγμα σχέσεων μέσα στο οποίο η Εκκλησία ήταν ένα και μόνο στοιχείο. Απόψεις;

Συμβαίνουν και στην Εσπερία...

Για να παρηγοριόμαστε σε σχέση με την διασπάθιση του δημοσίου χρήματος στην χώρα μας - και την διαφθορά στις σχέσεις του δημοσίου με ιδιωτικές εταιρίες. Μια ιστορία από την Μεγάλη Βρετανία, για μια γέφυρα που κάνει τα οδικά έργα στην Ελλάδα να μοιάζουν πρότυπο διαφάνειας και οικονομικότητας (κάτι που δείχνει ότι το πρόβλημα είναι η υποκατάσταση του κράτους από ιδιωτικά συμφέροντα, παντού - και όχι μόνον στην ψωροκώσταινα).

Αγροτικά θέματα

Ήρθε πάλι η εποχή της ετήσιας διαμαρτυρίας των βαμβακοπαραγωγών - και επ'αφορμή της τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν πάλι στα αγροτικά ζητήματα.

Εγώ να πω, ότι ανεξάρτητα από τα δίκια ή άδικα των αγροτών, η μαζική βαμβακοκαλλιέργεια στον θεσσαλικό κάμπο (ιδιαίτερα) αποτελεί έγκλημα. Τόσο γιατί αποτελεί μέγιστη σπατάλη των περιορισμένων υδάτινων πόρων της χώρας (είναι εξωφρενικό να έχουμε τόσο μεγάλες καλλιέργειες ενός φυτού που είναι τόσο υδροβόρο- άλλο Νείλος, Γάγγης και Μισσισσιπής και άλλο Πηνειός!), όσο γιατί η εντατική καλλιέργειά του συνεπάγεται τεράστιες ποσότητες φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων, που έχουν ήδη κάνει τοξικό το έδαφος του Θεσσαλικού κάμπου σε μεγάλο βάθος. Ενδεικτική αυτή η ανατριχιαστική αναφορά (από το BBC Greek, εδώ στο εσωτερικό τα ΜΜΕ ασχολούνται με το φέιμ στόρυ και το τι είπε ο Σουφλιάς).

Η μικρής κλίμακας και υψηλής ποιότητας βιολογική γεωργία και η προτεραιότητα στην κάλυψη των τοπικών αναγκών ίσως να είναι το μόνο που θα σώσει την Ελληνική γεωργία και θα ανεβάσει σε αξιοπρεπή επίπεδα τα εισοδήματα των αγροτών. Αντί γι' αυτό επιμένουμε σε καπνά και βαμβάκια - και δεν υπάρχει καμιά προσπάθεια απεμπλοκής από την λογική της μεγιστοποίησης της επιδότησης ακόμα, παρά το γεγονός ότι είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε μεγάλο βαθμό το υπάρχον μοντέλο των Ευρωπαϊκών επιδοτήσεων θα εκλείψει σχετικά σύντομα.

Το θέμα των γεωργικών επιδοτήσεων και της αναδιάρθρωσης της γεωργίας στην Ελλάδα, ξεπερνάει τα στενά γεωγραφικά μας όρια - υποτίθεται ότι με τις επιδοτήσεις π.χ. η ΕΕ βλάπτει την εμπορευσιμότητα των προϊόντων που παράγονται στον τρίτο κόσμο. Μια ευρύτερη συζήτηση είναι πια απαραίτητη.

Αξίζει να παραπέμψω σε δύο κείμενα του Γιώργου Κολέμπα, το ένα με τίτλο Γεωργία και Παγκοσμιοποίηση (1998) και Ελληνική Γεωργία και Παγκοσμιοποίηση (2001), καθώς και στο κείμενο Food Sovereignty και Αγροτική Πολιτική του Γιάννη Τόλιου.

Επίσης στα Αγγλικά δείτε την καταγγελία της ανθρωπιστικής οργάνωσης Oxfam για την Ευρωπαϊκή Κοινή Αγροτική Πολιτική, και ένα ενδιαφέρον άρθρο της Herald Tribune με τίτλο "Small Farmers Seen Gaining Little from Subsidies", (σχεδόν όλοι οι Έλληνες αγρότες θεωρούνται "μικροί" με τα Ευρωπαϊκά δεδομένα) - ανάλογα πράγματα λέει και ο Devinder Sharma, από μια Ινδική σκοπιά.

11.1.05

Δύο συνηγορίες

... σε σχέση με την προηγούμενη καταχώρηση:

- Ο Georges Monbiot εξηγεί γιατί η αναδιανομή είναι υπέρτερη του νεοφιλελεύθερου μοντέλου συγκρίνοντας την νεοφιλελεύθερη Αγγλία, με την "σοσιαλδημοκρατική" Σουηδία, χρησιμοποιώντας στοιχεία του Economist. Η υπεροχή της Σουηδίας είναι καταφανής. Ο Monbiot καταλήγει:

Έτσι οι χώρες που ελπίζουν να φτάσουν στην Γη της Επαγγελίας [της ανάπτυξης], έχουν μια επιλογή. Θα μπορούσαν να αναπαραγάγουν το Σουηδικό μοντέλο ανάπτυξης - στο οποίο τα οφέλη της ανάπτυξης κατανέμονται ευρύτερα - ή εκείνο του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου τα οφέλη αυτά συγκεντρώνονται στα χέρια των πλουσίων. Αυτά στην θεωρία. Στην πράξη δεν έχουν επιλογές. Μέσω του ΔΝΤ και του ΠΟΕ, οι κυβερνήσεις των G8 τα αναγκάζουν να ακολουθήσουν ένα μοντέλο που προσεγγίζει αυτό της Βρετανίας, αλλά είναι ακόμα σκληρότερο και λιγότερο ισομερές στην κατανομή του πλούτου...

- Ο Ντεβίντερ Σάρμα, εξηγεί το πώς το οικονομικό μοντέλο που ακολουθήθηκε στην ΝΑ Ασία, με την μαζική δημιουργία γαριδοκαλλιεργειών και τον μαζικό τουρισμό, σκότωσαν τα παράκτια ελώδη δάση της μάγκλης (mangrove), που μαζί με τoυς κοραλλιογενείς υφάλους, που κι αυτοί καταστρέφονται με ταχύ ρυθμό παγκοσμίως, παρείχαν (παρέχουν) σημαντική προστασία από τέτοια καταστροφικά κύματα.

10.1.05

Τρία κείμενα

Είχα τάξει στον εαυτό μου να μην ξανα-ασχοληθώ με τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, γιατί η ποσότητα των σχολίων που μου γεννά κάθε σχεδόν άρθρο του, είναι τέτοια που θα πρέπει να βγάζω βιβλίο κάθε τρίμηνο (δείτε ενδεικτικά εδώ, εδώ και -ιδιαίτερα - εδώ). Πλην όμως, κάτι το θέμα (σχετικά με το τέλος της αριστεράς), κάτι η απόκρυψη (ή άγνοια) και κάτι ότι το εξαιρετικό ελληνικό ιστολόγιο open το αναδημοσίευσε, με αναγκάζουν να παραβώ τον ιερό μου όρκο και να το σχολιάσω, μαζί με δυόμισυ ακόμα συναφή κείμενα.

- Ανδρέας Ανδριανόπουλος: ΠΑΝΤΟΥ ΚΗΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΚΟΜΗ ΤΗΝ ΔΟΞΑΖΟΥΝ !! ή σε καλύτερη στοιχειοθεσία και με λιγότερο κραυγαλέο τίτλο εδώ.
Πάντα είχα την υποψία ότι, συχνά-πυκνά, ο ΑΑ δεν μπαίνει στον κόπο να διαβάσει τα κείμενα στα οποία αναφέρεται, αλλά τα σχολιάζει από τρίτο χέρι - διαβάζει δηλαδή τα σχόλια κάποιου ξένου περιοδικού που κινείται στον πολιτικό του χώρο και το αναπαράγει μετά στα Ελληνικά. Δεν εξηγείται αλλιώς το πώς μπορεί να παρερμηνεύει έτσι το κείμενο του Martin Jacques με τίτλο: The only Show in Town, και να το καθιστά από διεκτραγώδιση της έκλειψης της (Βορειοευρωπαϊκού τύπου) αριστεράς εν όψει της επελαύνουσας βαρβαρότητας, σε θριαμβευτική κραυγή. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΑΑ λέει πράγματα τα οποία μοιάζει να τα χρεώνει στον Jaques, τα οποία μάλλον θα τον έβγαζαν από τα ρούχα του... Παραδείγματα:

λέει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος:

Τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι οικονομίες και κοινωνίες της ηπειρωτικής Ευρώπης (κατ’ εξοχήν προϊόντα της παραδοσιακής ευρωαριστεράς) σε αντίθεση με την σχετική ευημερία που διαπνέει τις τύχες των περισσότερο νεοφιλελεύθερων Αγγλοσαξονικών χωρών σηματοδοτεί οριστικά την περιθωριοποίηση των οραματισμών της Αριστεράς σε σχέση με την δυνατότητά της να επηρεάσει τις σύγχρονες εξελίξεις.


Αυτό πουθενά δεν λέγεται στο άρθρο... "η σχετική ευημερία των περισσοτέρο νεοφιλελεύθερων Αγγλοσαξωνικών χωρών" πουθενά δεν αναφέρεται από τον Jacques ο οποίος ζει στην Αγγλία και ξέρει καλά τι σημαίνει νεοφιλελευθερισμός - και αν διαβάσει κανείς το κείμενο προκύπτει ότι ο άνθρωπος δεν είναι καθόλου οπαδός των "νεοφιλελεύθερων Αγγλοσαξωνικών χωρών". Για την ακρίβεια δεν κάνει καμία διάκριση στα όσα λέει, μεταξύ της Βρετανίας και της Ευρώπης.

Σύμφωνα με τον Ζακ και πάλι, «ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί την καινούργια γενικά αποδεκτή πραγματικότητα, οι ιδιωτικοποιήσεις αδιαμφισβήτητα κυριαρχούν παντού ενώ η ισότητα έχει εξαφανισθεί σαν πολιτικός όρος από τα λεξικά».


Άλλη μια ένδειξη ότι ο ΑΑ δεν έχει διαβάσει το κείμενο που αναφέρει... Ο Jacques τα λέει αυτά για τον Μπλαίρ και το κόμμα του, όχι γενικά, και καταλήγει λέγοντας ότι ο Μπλαίρ με τα προ-1997 κριτήρια είναι ο δεξιότερος Βρετανός πρωθυπουργός στην ιστορία με την εξαίρεση της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Να μην πολυλογώ, δεν χρειάζεται, διαβάστε το κείμενο του Jacques, και μετά διαβάστε και αυτά εδώ τα κείμενά του: 1, 2, 3, 4 και κρίνετε μόνοι σας.

Από την άλλη, γιατί ο Jacques και η θρηνωδία για την Αγγλικού (άντε βορειοευρωπαϊκού) τύπου εργατιστική αριστερά, ανάγονται και στοιχειοθετούν υποτίθεται, την γενικευμένη αποδοκιμασία της αριστεράς; Πολλά από όσα λέει μου φαίνονται υπερβολικά και άστοχα (ειδικά για την περιθωριοποίηση της Ευρώπης)... Γιατί άραγε ο Jacques είναι η είδηση και η απόδειξη του θανάτου της αριστεράς και δεν είναι π.χ. ο Stiglitz απόδειξη της αποτυχίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης - που ήταν και αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας και τώρα είναι σφοδρός πολέμιος των πολιτικών του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας;

Πάσχος Μανδραβέλης: (Αντιπαρέρχομαι το πώς συγχέει την ελευθερία του λόγου με την ελευθερία του να επηρεάζει/εκβιάζει/ελέγχει ο κάθε μεγαλοεκδότης το κράτος - άλλη φορά)... Μιλώντας για το τσουνάμι σε σχέση με πράγματα που είχαμε και εδώ συζητήσει λέει και το εξής απίστευτο:
Το γεγονός π.χ. ότι ο Ινδικός Ωκεανός δεν έχει σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης το φορτώνουν στον «επάρατο». Για το γεγονός όμως ότι μόνο οι καπιταλιστικές χώρες (π.χ. ΗΠΑ, Ιαπωνία, Αυστραλία) έχουν αυτό το σύστημα, ενώ οι μέχρι προχθές ημισοσιαλιστικές (όπως είναι η Ινδία) δεν έχουν τα λεφτά να το πληρώσουν δεν κάνουμε κουβέντα.


Από πού να αρχίσω: Οι καπιταλιστικές χώρες είναι οι χώρες του πρώτου κόσμου. Οι τέως αποικιοκρατικές δυνάμεις και οι συν αυτοίς. Είμαι σίγουρος ότι και η, αλήστου μνήμης ΕΣΣΔ, θα είχε παρόμοια τεχνολογία - ή τέλος πάντων ότι επέτρεπε η εποχή, αλλά δεν έχει σημασία - ο λόγος κατά Μανδραβέλη που οι πλούσιες χώρες είναι πλούσιες, είναι το ότι είναι.... καπιταλιστικές. Από την άλλη η Ινδία, που έχει (ή είχε) ένα νέου τύπου πολίτευμα, άγνωστο σε μένα μέχρι σήμερα, το ημι-σοσιαλιστικό, (κατά το ημι-άρβυλο;) υστερεί οικονομικά γιατί δεν είναι αρκετά καπιταλιστική. Το ότι η Ινδία ήταν καπιταλιστικότερη από (ας πούμε) την ημισοσιαλιστικότερη Σουηδία ή την Δανία δεν θα πρέπει να το αναφέρουμε γιατί χαλάει το σχήμα "όσο καπιταλιστικότερα τόσο καλύτερα", όπως δεν θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η Ινδονησία, η Κεϋλάνη και η Ταϊλάνδη είναι και αυτές -αλλίμονο- καπιταλιστικές χώρες, φτωχές καπιταλιστικές χώρες, αλλά πάντως καπιταλιστικές χώρες.

Νομίζω ότι το παραπάνω απόσπασμα του ΠΜ θα πρέπει να καταχωρηθεί σε κάποιο λεξικό ως παράδειγμα στο λήμμα "σαχλαμάρα".

Νίκος Δήμου:
Παρότι, πολύ συμπαθέστερος και συχνά απολύτως εύστοχος, έγραψε πρόσφατα ένα κείμενο που πραγματικά δεν το καταλαβαίνω: εξηγεί το πώς ο Γεώργιος Παπανδρέου ο Β΄ είναι η νέα ενσάρκωση της υπόσχεσης για μια ανοικτή κοινωνία στην Ελλάδα, και επινοεί μια γραμμή που οδηγεί από τον Μοισιόδακα και τον Κοραή, μέσω του Ροΐδη και του Τρικούπη στον ΓΠ2. Όπως έχει γίνει σαφές, δεν συμμερίζομαι αυτήν την αισιοδοξία, θεωρώ ότι ο (κατά πάσα πιθανότατα σε προσωπικό επίπεδο συμπαθής) ΓΠ2, είναι εντέλει δέσμιος του κόμματος το οποίο τον ανέδειξε (αξίζει να σημειωθεί: κληρονομικώ δικαιώματι και με μόνο γνώμονα την εκλογική επίδοση) και των εντυπωσιακών επιπέδων διαφθοράς και διαπλοκής που το διακρίνει, και πάσχει σοβαρά από παντελή έλλειψη σαφήνειας στον πολιτικό του λόγο. Καλή η αποποινικοποίηση της κάνναβης και οι καλές σχέσεις με ΜΚΟ (αν και δες εδώ), αλλά δεν στοιχειοθετούν πολιτική πρόταση, ειδικά όταν σε θέματα οικονομικής πολιτικής δεν λες τίποτα (ή όταν λες προκαλείς ανησυχία), και επιδίδεσαι εσωκομματικά σε μπααθικού τύπου παράτες...

Αυτά - και κάθε αντίλογος ευπρόσδεκτος.

7.1.05

Ανακαλύπτοντας την σύγχρονη αρχιτεκτονική

Το ιστολόγιο dreamprints, που έπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατα, παραπέμπει σε μια καλοδουλεμένη παρουσίαση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής της Αθήνας (μέρος μιας ευρύτερης συνεργασίας με τίτλο "Η ανακάλυψη της σύγχρονης αρχιτεκτονικής" και αφορά το Παρίσι, το Λονδίνο και την Αθήνα).

Ενδιαφέρουσα είναι τόσο η flash εισαγωγή, όσο και η παρουσίαση των κτηρίων και η διαιδκτυακή οργάνωση του υλικού της Ελληνικής ομάδας.

Μια ιστορία από την Αστόρια

Μια διαφορετική είδηση από την ομογένεια της Αμερικής. Στα αγγλικά δυστυχώς, γιατί πού χρόνος για να κάτσω να το μεταφράσω ολόκληρο...

4.1.05

Το δικό μου το εργαλείο;

Τι σχέση έχουν μεταξύ τους οι μάρτυρες του Ιεχωβά, η λέσχη Bildberg, το σύστημα παρακολούθησης Echelon, το ΚΕΜΕΤΕ-ΟΛΜΕ, ο Νίκος Μουζέλης, ο οικουμενισμός, οι Illuminati, οι μειονότητες, οι μετανάστες (οι ξένοι στην Ελλάδα - όχι οι Έλληνες στο εξωτερικό), ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, o προσκοπισμός, η κατάργηση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, το Χόλυγουντ και το ΧΑΑ;

Οι παραπάνω αναφερθέντες τι σχέση έχουν με τον Ανδριανόπουλο, τον Ανδρουλάκη, τον Νίκο Δήμου, την ομάδα του Ιου της Ελευθεροτυπίας, τον Μπουτάρη (που βγάζει τα κρασιά), τον Γιωργάκη Παπαντρέου, τον Γιάννη Τζανετάκο, την Mandleine Allbright, ton Jaques Derrida; τον Samuel Huntington, ο Francis Fukuyama και ο Alain Touraine;

Από την άλλη ποια η σχέση των αποπάνω με τους: Ζουράρι, Κανέλλη, Καραμπελιά, Κολλάτο, Παπαθεμελή, Ραφαηλίση, Τριάντη, Τσοβόλα, Τάκη Φωτόπουλο, αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τον Γκαροντί, τον David Irving, τον Ken Livingston και τον Noam Chomsky, καθώς και με το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ);

Πολύ απλά, οι πρώτες δύο λίστες είναι εργαλεία και εργάτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ), ενώ η τελευταία είναι αντεργάτες της ενλόγω ΝΤΠ... Σύμφωνα με τον ιστοχώρο new-world-order.org δηλαδή. Στους αντεργάτες συμπεριλαμβάνονται έστω και σε δεύτερη μοίρα η 17Ν, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Άκης Τσοχατζόπουλος, το ΚΚΕ, ο συν-ιστολογών Θανάσης Τσακίρης, Ο Μπαμπινιώτης, ο Joseph Stiglitz, η Ορθοδοξία, οι αρχαιοελληνιστές, κάτι καθολικά φασισταριά και το ΚΚ Ρωσίας...

Λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Η λέξη σύγχυση είναι φτωχή για να περιγράψει το υποβόσκον ιδεολογικό αλαλούμ... Και μένω να αναρωτιέμαι αν εγώ με το Ιστολόγιον σαν εργαλείο της δουλειάς είμαι συνεργός ή αντίπαλος της ΝΤΠ, εργάτης (όπως ο προσφιλής μου Ιός) ή αντεργάτης (όπως ο προσφιλής μου Τσόμσκυ);

3.1.05

Καλή χρονιά

Καλή χρονιά σε όλους... Ελπίζω ότι επιθυμείτε στην αγκαλιά σας να το βρείτε, κάθε ευτυχία, υγεία, ψυχραιμία κτλ.

Προβλέψεις για το 2005 δεν κάνουμε, παρά το κληρονομικό μας χάρισμα, για να μην γίνουμε ρόμπα και μας πιάσει η CSICOP στο στόμα της... Η σύνοψη της εν λόγω αναφοράς στις περσινές προβλέψεις των αστρολόγων στα Ελληνικά βρίσκεται στα ΝΕΑ - αλλά ρε παιδιά CICAP η CSICOP; Από το τηλέφωνο σας τό'πανε;