24.9.07

Η Λίστα

Γενικά δεν είμαι της προώθησης Δελτίων Τύπου, μερικές φορές όμως το αντικείμενο που παρουσιάζεται έχει τόσο ενδιαφέρον, ώστε νιώθω το καθήκον να το προβάλλω.

Από την 1η Μπιενάλε της Αθήνας / Destroy Athens, έλαβα λοιπόν το παρακάτω Δελτίο Τύπου σχετικά με ένα έργο που αφορά πιστεύω όλη την ΕΕ. Πρόκειται για την Λίστα, που είναι ακριβώς αυτό που λέει: Μια απλή λίστα με τα ονόματα των νεκρών εκείνων που σκοτώθηκαν προσπαθώντας να μπουν στο "Φρούριο Ευρώπη" από το 1993. Τέτοιες υπομνήσεις εν εξελίξει δραμάτων είναι καλό να έχουν κάποια προβολή, πόσο μάλλον που υποψιάζομαι πως ένας όχι μικρός αριθμός ανθρώπων στην λίστα πνίγηκε, ανατινάχθηκε ή πάγωσε μέχρι θανάτου σε δικό μας εθνικό χώρο. Είναι επίσης μια υπόμνηση για το παράλογο της σημερινής κατανομής πλούτου, κατά την γνώμη μου, κατανομή γέννημα της αποικιοκρατίας και κατανομή από την οποία ωφελούμαστε (σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας φυσικά) όλοι εμείς εδώ.

Το Δελτίο Τύπου έχει ως εξής:

Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου και ώρα 19.00, στην αίθουσα της Ε.Σ.Η.Ε.Α., η Μπιενάλε της Αθήνας και η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» διοργανώνουν εκδήλωση, όπου θα παρουσιαστεί το έργο των Banu Cennetoglu και Huib Haye van der Werf, «Η λίστα», με το οποίο οι καλλιτέχνες συμμετέχουν στην 1η Μπιενάλε της Αθήνας 2007 Destroy Athens.

«Η λίστα» είναι ακριβώς ένας κατάλογος των 8.855 τεκμηριωμένων θανάτων ανθρώπων που προσπάθησαν να διασχίσουν ως μετανάστες και παρανόμως, τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατά το χρονικό διάστημα 1993 - 2007, βασισμένη σε στοιχεία της οργάνωσης UNITED for intercultural action.

Το έργο θα παρουσιάσουν η Μπανού Τσενέτογλου, ο δημοσιογράφος των «ΝΕΩΝ» κ. Μιχάλης Μητσός, οι επιμελητές της 1ης Μπιενάλε της Αθήνας Ξένια Καλπακτσόγλου, Poka-Yio και Αυγουστίνος Ζενάκος, ενώ θα παραστούν εκπρόσωποι της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. και της Διεθνούς Αμνηστίας.

Στη συνέχεια, το έργο θα δημοσιευτεί στην πλήρη μορφή του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», στο φύλλο της 28ης Σεπτεμβρίου. Είναι η πρώτη φορά που ένα έργο τέχνης εκτίθεται στο κοινό μέσω της δημοσίευσής του σε μία εφημερίδα.

«Η λίστα» είναι ένα από τα 58 έργα που απαρτίζουν την έκθεση Destroy Athens, η οποία φιλοξενείται στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων, ως τις 18 Νοεμβρίου 2007.

Η εκδήλωση είναι ανοικτή στο κοινό.

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου, 19.00

Αίθουσα Ε.Σ.Η.Ε.Α., Ακαδημίας 20, Αθήνα

Πληροφορίες: 210 5232222, www.athensbiennial.org

20.9.07

Μετεκλογικά

Κλινήρης (ο ιός της επιτυχίας), επιχειρώ να καταγράψω μερικά πράγματα.

1. Για την αποχή, τάχω πει και τάχω ξαναπεί (και πάλι χθες, εκτός έδρας): οι ζώντες και διαμένοντες στην Ελλάδα που έχουν δικαίωμα ψήφου δεν μπορεί να είναι παραπάνω από 8.500.000. Η πραγματική αποχή δεν ξεπέρασε λοιπόν το 15%, μεγαλύτερη κατά 3% περίπου από τις περασμένες εθνικές εκλογές, αλλά μικρότερη κατά 3% από τις περασμένες νομαρχιακές. Σε σχέση με τις περασμένες εθνικές εκλογές ψήφισαν ~215.000 λιγότεροι, ενώ ~30.000 περισσότεροι ψήφισαν άκυρο / λευκό. Αν θέσει κανείς ως βάση αυτό το (χονδρικό και πιθανόν υπερβολικό) "8.500.00 εν Ελλάδι διαμένοντες και ζώντες (και μη-διπλοεγγεγραμμένοι) ψηφοφόροι", το ποσοστό επί του πραγματικού εκλογικού σώματος που έλαβε η ΝΔ είναι ~35-36%, το ΠΑΣΟΚ 32-33%. Το οποίο δεν είναι ιλιγγιώδες αλλά παραμένει άνετα πλειοψηφικό σαν άθροισμα, δυστυχώς. Όπως και νάχει, η πλειοψηφία, εικάζω, όσων δεν πάνε να ψηφίσουν δίνει εν λευκώ εξουσιοδότηση για να τους κυβερνούν επειδή δεν μπορούν να πάνε να ψηφίσουν ή βαριούνται - είναι αδιευκρίνιστο το ποσοστό των όσων απέχουν από άποψη.

2. Διακινδυνεύοντας την μήνι του ΚΚΕ και αθροίζοντας τα ποσοστά ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ (και της ευρύτερης αριστεράς και της οικολογίας) διακρίνει κανείς μια μικρή στροφή του εκλογικού σώματος προς τα "αριστερά", 4-5 μονάδες (που είναι δραματικότερη στις μικρές ηλικίες πάντως και στα αστικά κέντρα). Αυτό είναι απλά μια καλή αρχή και μένει να επιβεβαιωθεί ως μονιμότερο χαρακτηριστικό στην συνέχεια. Ίδωμεν.

3. Η διαμάχη για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ είναι εντυπωσιακή για τα όσα βγαίνουν στην φόρα (αυτά που είπε ο Τζουμάκας περί επιχειρηματιών που αγοράζουν τηλεοπτικό χρόνο για "δικούς τους" πολιτικούς, αν και γνωστά έχουν ένα ιδιαίτερο βάρος όταν προέρχονται από στέλεχος "κόμματος εξουσίας"). Είναι εντυπωσιακή σε ότι αφορά τον Νέο Βενιζέλο με τον ίδιο τρόπο που είναι και ένα ντοκιμαντέρ στο Σκάι για τα μεγάλα αρπακτικά (το θέμα το έχει αναλάβει ο Old-Boy, ο οποίος έχει και μια εικονική μεν αλλά αποκλειστική συνέντευξη του κ. Βενιζέλου). Δείχνουν επίσης τους όρους με τους οποίους γίνεται η "διαπάλη ιδεών" στην Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη. Επειδή οι όροι αυτοί έχουν περισσότερο σχέση με το Πάμε Στοίχημα παρά με την πολιτική συζήτηση, όπως εγώ τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι παραθέτω προς ενημέρωση των στοιχηματιών αναγνωστών μου τις σχετικές αποδόσεις από το Expekt (7:00 21/9):

PASOK - Greek Politics
Who will be president of PASOK (Greece) 1st Sep 2008
E Venizelos 1.23
G Papandreou 4.00
A Diamantopoulou 7.50
K Simitis 8.00
Other 21.00
F Genimata 21.00
K Skandalidis 31.00
A Loverdos 31.00
K. Laliotis 51.00


Στο οποίο έχω να κάνω δύο παρατηρήσεις με δεδομένη την φόρα και τον υψηλό αμανέ που έχει πάρει ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος. Πρώτον το 4 ως απόδοση για τον ΓΑΠ, με δεδομένη την καθημερινή επίδειξη βοναπαρτισμού του τέως Υπουργού Πολιτισμού, μοιάζει καλή ευκαιρία. Δεύτερον, σε τυχόν επικράτηση του κ. Βενιζέλου και συνέχιση του ιδίου τρόπου πολιτεύεσθαι, θα πρότεινα στον ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει σκιώδη κυβέρνηση, να εκπονήσει πρόγραμμα 100 ημερών και να μεταφέρει (συμβολικά) την έδρα του στους Κορυσχάδες.

4. Η κυβέρνηση, στην λογική "περιβάλλον και δημόσια έργα πάνε μαζί" αυτοεξυμνεί το κατά Σουφλιά "σπουδαίο έργο των προηγούμενων 3,5 χρόνων" για το περιβάλλον. Ενδεικτικά σημειώνουμε σχετικά την εγκατάλειψη και καταστροφή της λίμνης Κορώνειας και φυσικά την μισή Ελλάδα που κάηκε (και ξεχάστηκε ήδη στην Αθήνα - όπου το ιερό έργο της αποδάσωσης συνεχίζεται ακάθεκτο).

14.9.07

Ο μη συνεργαζόμενος μηδέ εσθιέτω

Πριν ψηφίσουμε, μερικές παρατηρήσεις:

Ξεκινάμε από τα αενάως και με αυξανόμενη συχνότητα (καθώς πέφτουμε προς το νήμα των εκλογών) επαναλαμβανόμενα από πολλές και ποικίλες πηγές. Γράφει ο Αντώνης Καρκαγιάννης στην Καθημερινή:

...Η μόνη περίπτωση που αυτή η ψήφος προς τα μικρά κόμματα θα μπορούσε να έχει άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα, είναι να στερήσει από τα δύο μεγάλα κόμματα την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Θα ήταν και η έμπρακτη άρνηση του δικομματισμού. Όταν, όμως, τα δύο κόμματα της Αριστεράς αρνούνται κάθε συμμαχία με οποιοδήποτε άλλο κόμμα, αρνούνται αυτό που είναι το ζητούμενο κάθε εκλογικής αναμέτρησης, τον σχηματισμό κυβέρνησης...


Συνηγορούσε προ ημερών ο Γιώργος Καριπίδης στην Ημερησία:

Εν Ελλάδι λοιπόν τα μικρά κόμματα εάν θέλουν να αντιπαρατεθούν στον δικομματισμό πρέπει να διαμορφώσουν πολιτική συμμαχιών. Ο κ. Καρατζαφέρης είναι τόσο οπορτουνιστής όσο και λαϊκιστής και ως εκ τούτου η πολιτική του δεν έχει στρατηγικό ορίζοντα. Ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ που ατενίζουν τον ορίζοντα, πρέπει να κοιτάξουν και στο έδαφος. Μόνον εάν συναινέσουν στη διαμόρφωση μιας ισχυρής πολυκομματικής Κεντροαριστεράς μπορεί να αξιοποιήσουν την όποια δύναμή τους. Αλλιώς η δύναμή τους δεν θα είναι «χρήσιμη» και ο δικομματισμός τελικά θα επιβιώσει.


Υπάρχουν τριών ειδών παρεξηγήσεις ή άστοχες παραδοχές στις τοποθετήσεις αυτές. Παρεξηγήσεις που αφορούν την εκλογική διαδικασία, την πολιτική στρατηγική και τις Ελληνικές ιδιαιτερότητες. Ας τις πάρουμε μία-μία:

1. Γιατί ψηφίζουμε:

Πίσω από τις παραπάνω τοποθετήσεις, αλλά και τις παρόμοιες που αναπαρήχθησαν από τα δύο μεγάλα κόμματα και διάφορους τηλεαστέρες τις τελευταίες ημέρες, υποβόσκει μια ιδέα για τον σκοπό και το νόημα των εκλογών που είναι, φοβάμαι, υπεραπλουστευτική: εκλογές κάνουμε, λένε, πρωταρχικά για να βγάλουμε κυβέρνηση. Ο ψηφοφόρος ψηφίζει (ή πρέπει να ψηφίζει) με αποκλειστικό γνώμονα το ποιος θα κυβερνήσει την επομένη. Αλλά μια τέτοια προσέγγιση αναγάγει μια εξαιρετικά σύνθετη διαδικασία σε έναν και μόνο σκοπό: την επιλογή του "κυβερνήτη" μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη (και περιορισμένη) γκάμα ρεαλιστικών κυβερνήσεων. Αλλά πολιτική - και εκλογές - δεν είναι μόνο αυτό, φυσικά.

Στην βουλή εκλέγω πρώτα από όλα εκπροσώπους μου. Ανθρώπους που θα υπερασπιστούν τα συμφέροντά μου, ανθρώπους με όσο το δυνατόν παραπλήσια κοσομοθεωρία, αντίληψη, προτεραιότητες και επιλογές με μένα στα θέματα που θεωρώ σημαντικά για μένα και για την κοινωνία στην οποία ζω. Οι εκπρόσωποι αυτοί νομοθετούν, με όλα όσα αυτό συμπεριλαμβάνει, εν ονόματί μου. Οι επιλογές συμμαχιών τους, η πρόθεσή τους να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες είναι δυνητικά ένα μόνο στοιχείο που λαμβάνω υπόψη μου για την υπερψήφιση του ενός ή του άλλου κόμματος. Στην δική μου περίπτωση (και υποψιάζομαι δεν είμαι ο μόνος) δεν είναι καν παράγοντας.

Στις εκλογές αποτυπώνεται η πολιτική γεωγραφία της χώρας. Καταγράφονται υποτίθεται ιδεολογικά και πολιτικά ρεύματα και η απήχησή τους, καταγράφονται ταξικοί συσχετισμοί. Θεωρητικά, η καταγραφή αυτή είναι και εκείνη που θέτει (που θα έπρεπε τουλάχιστον να θέτει) τις προτεραιότητες και τα θέματα γύρω από τα οποία θα περιστρέφεται η πολιτική ζωή, αλλά και τον πολιτικό συσχετισμό μέσα στον οποίο θα συζητηθούν και θα προχωρήσουν. Η αποτύπωση αυτή έχει εξαιρετικά σημαντικό πολιτικό βάρος, ακόμα και για όσους (και οι ψηφοφόροι της αριστεράς κατά τεκμήριο συγκαταλέγονται σε αυτούς) δεν αναγάγουν την πολιτική ζωή απλά και μόνο στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις, αλλά θεωρούν τον ακτιβισμό και τον πολιτικό αγώνα μέσα και έξω από την βουλή ουσιωδέστατο παράγοντα διαμόρφωσης συσχετισμών. Το εκλογικό αποτέλεσμα, δείχνει επίσης την αποδοχή κάποιων συγκεκριμένων ιδεών στην κοινωνία. Αν για παράδειγμα οι πολίτες υπέκυπταν συλλογικά στο "κυβερνητικό" δίλημμα και αποδυναμωνόταν η αριστερά, τι θα σηματοδοτούσε αυτό σε ότι αφορά μείζονα ζητήματα που απασχολούν την χώρα και τους πολίτες; Θα σηματοδοτούσε (στο συγκεκριμένο επίπεδο της νομοθετικής εξουσίας) την αποδοχή της περιβαλλοντοκτόνας πολιτικής των δύο μεγάλων κομμάτων, την αναίρεση του δημόσιου χαρακτήρα της παιδείας, την επικρότηση όσων αφορούν τον μη-διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους, την πελατειακή αντίληψη της πολιτικής και της κοινωνίας, την εξάρθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, το άνοιγμα της ψαλίδας εισοδημάτων κοκ. Η ψήφος αυτή θα μεταφραζόταν σε έγκριση (έστω και με επιφυλάξεις) των ακολουθούμενων πολιτικών, θα τις νομιμοποιούσε δημοκρατικά και θα αποτελούσε εγγύηση για την συνέχισή τους. Αυτό θα επηρέαζε την ζωή μου πολύ αρνητικότερα από οποιαδήποτε δυσκολία σχηματισμού κυβέρνησης.

Πέρα όμως από την στρατηγική ψήφο (ενίσχυση της καταγραφής του ειδικού βάρους των ιδεών μου και των προτεραιοτήτων μου στην κοινωνία, επιλογή ιδεολογικά και πολιτικά συγγενών εκπροσώπων) υπάρχει και η τακτική. Έτσι σε κάποια συγκυρία μπορεί να ψηφίσω ένα κόμμα όταν θεωρώ ότι η πολιτική συζήτηση έχει αποκλίνει υπερβολικά και μονόπλευρα, για να μεταθέσω αυτό που στα αγγλικά ονομάζεται Overton Window, για να στείλω σήμα προς γειτονικά κόμματα ή όλα τα κόμματα ότι έχουν εγκαταλείψει θέματα που με απασχολούν, για να στείλω σήμα ότι τα θέματα που έχει ως προτεραιότητες το κόμμα που θα ψηφίσω θα πρέπει να ιεραρχηθούν ως σημαντικότερα, για να δώσω στο κόμμα που βρίσκεται στον δικό μου ιδεολογικό και πολιτικό χώρο, σήμα ότι έχει παρεκκλίνει από αυτό που θεωρώ επιθυμητή γραμμή κοκ. Αυτό ανεξάρτητα από το αν συμμερίζομαι όλες τις απόψεις του κόμματος που θα ψηφίσω. Έτσι, κάποιος που θεωρεί ότι κινδυνεύει η δημόσια παιδεία από επικείμενη ιδιωτικοποίηση, ή τα δάση από επικείμενη καταπάτηση και το θεωρούσε μείζον για αυτόν θέμα, θα μπορούσε να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΚΕ, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί σε όλα με τα κόμματα αυτά. Από την άλλη ο δεξιός ψηφοφόρος που θεωρεί ότι η ΝΔ είναι υπερβολικά συντηρητική κοινωνικά ή ότι δεν προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις αρκετά γρήγορα, θα μπορούσε να εκφραστεί με την ψήφο του υπέρ π.χ. της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούσε σε όλα τα ζητήματα με το κόμμα αυτό (ή αν θα συνέχιζε να την ψηφίζει και σε μια άλλη συγκυρία), ανάλογα με το ΛΑΟΣ και τα Ελληνοτουρκικά κοκ. Με τον τρόπο αυτόν οι πολίτες έχουν την δυνατότητα να παρεμβαίνουν πολύ πιο στοχευμένα (και εν τέλει πολύ πιο πολιτικά) μέσω της ψήφου τους στις εκλογές και να λένε πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που θα ήθελαν οι πάσης φύσεως σχολιαστές και τα φερέφωνα των μεγάλων κομμάτων. Η σύσταση κυβέρνησης έπεται όλων αυτών, δεν προηγείται.

Ποιος δικομματισμός;

Και στα δύο κείμενα που παραθέτω παραπάνω, αλλά και σε όλη την σχετική συζήτηση των ημερών, υπάρχει μια λανθάνουσα παραδοχή: ο μόνος τρόπος καταπολέμησης του συγκεκριμένου δικομματικού συστήματος είναι ο μετασχηματισμός του σε διπολικό. Δεν εξηγείται όμως γιατί αυτό θα είναι ποιοτικά διαφορετικό από αυτό που υπάρχει ήδη σήμερα. Δεν εξηγείται πώς αυτός ο μετασχηματισμός που προτείνεται ως "ο μόνος δυνατός" συνάδει με τους στόχους και τις προσδοκίες όχι μόνον των κομμάτων της αριστεράς, αλλά, σημαντικότερα ακόμα, και των ψηφοφόρων τους. Προϋποθέτει ότι το υπάρχον είναι το μόνο δυνατό. Το υποκριτικό και ασυνεπές τις δικομματικής κινδυνολογίας περί "ακυβερνησίας" το παρουσιάζει μια χαρά ο Old-Boy, αλλά αυτή η εκδοχή του There Is No Alternative που εκφράζει ιδιαίτερα ο Καρκαγιάννης είναι κάπως ενοχλητική γιατί θεωρεί ως αμετάβλητο αυτό που στρατηγικός στόχος των δύο κομμάτων είναι να μεταβάλλουν.

Σημειώνω εδώ μια (παραδόξως) εύστοχη παρατήρηση του βουλευτή της ΝΔ Νίκου Γεωργιάδη, ο οποίος σε άρθρο του στην Καθημερινή τον Μάιο έγραφε πως:

...ακόμα και αν χρειαζόταν συνασπισμός κομμάτων προκειμένου να κυβερνηθεί η χώρα, τόσο η σύνθεση του πολιτικού σκηνικού όσο και η σημερινή πολιτική κουλτούρα θα απέτρεπαν κάθε τέτοια περίπτωση. Η υποθετική κυβέρνηση συνασπισμού... θα περιλάμβανε συνεπώς ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα (Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ) και ένα από τα δύο μικρά (Συνασπισμό ή ΛΑΟΣ). Το ΛΑΟΣ ...από όσο γνωρίζω, δεν διαθέτει καν κυβερνητικό πρόγραμμα. Η συνεργασία μαζί του, σε προγραμματικό τουλάχιστον επίπεδο, είναι αδύνατη. Ο ΣΥΝ, αντίθετα, έχει ολοκληρωμένες πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις οι οποίες όμως στον οικονομικό τομέα απέχουν παρασάγγας από τις θέσεις και των δύο μεγάλων κομμάτων. Μια κυβερνητική συμφωνία με τον Συνασπισμό είτε θα οδηγούσε σε τελείως διαφορετικό δρόμο την οικονομία της χώρας είτε θα ήταν θνησιγενής.

Η μόνη εφικτή -σε οικονομικό επίπεδο- συμμαχική κυβέρνηση είναι αυτή των δύο μεγάλων κομμάτων, ο γενικός οικονομικός προσανατολισμός των οποίων συμπίπτει σε αρκετά -καίρια- σημεία.


Εμένα τουλάχιστον μου είναι προφανές, ότι η στρατηγική και των δύο κομμάτων της αριστεράς (αλλά και οιουδήποτε κόμματος με το εκλογικό τους μέγεθος) είναι μακροπρόθεσμη (πιο "μακροπρόθεσμη" του ΚΚΕ από του ΣΥΡΙΖΑ) και προσπαθεί πάση θυσία να αποφύγει τον καιροσκοπισμό και πρόσκαιρα οφέλη "εξουσίας" - που δεν είναι προτεραιότητα κανενός από τα δύο κόμματα. Μου είναι προφανές επίσης πως ένα γερό εκλογικό ταρακούνημα έχει καλές πιθανότητες να αποδιαρθρώσει το αρρωστημένο και διεφθαρμένο σημερινό πολιτικό σκηνικό, να το πολιτικοποιήσει και να θέσει σε κίνηση εξελίξεις και αναδιατάξεις που σύντομα θα τοποθετήσουν διαφορετικά όχι μόνο τις πολιτικές αλλά και τις κοινωνικές εξελίξεις. Τουλάχιστον το ελπίζω. Και αυτή η ελπίδα μου φαίνεται πολύ πιο στέρεος και χρήσιμος στόχος από τις συγκυβερνήσεις άρπα-κόλλα που μοιάζει να είναι η πολιτική Γη Χαναάν των αρθρογραφούντων. Δεν πρόκειται καν για εκλογική επανάσταση, απλά για επιστροφή σε κάποιου είδους υποτυπώδη πολιτικό ορθολογισμό.

Το Ελληνικό μοντέλο

Αν η σύγκλιση Χριστιανοδημοκρατίας και Σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη έγινε αναπόφευκτη μετά την μεταβολή των ταξικών συσχετισμών δύναμης στις χώρες αυτές και την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, μπορεί κανείς να διακρίνει, κάποιες έστω, διαφορές μεταξύ Γάλλων σοσιαλιστών (που εφάρμοσαν το 35ωρο π.χ.) και Γάλλων Γκολικών (ή μεταγκολικών αλά Σαρκοζί). Το αν αυτές είναι επαρκείς για να στοιχειοθετήσουν την δυνατότητα ενός άλλου αριστερού πόλου δεν το γνωρίζω, αλλά έχω πολλές αμφιβολίες (και βλέπω τι τραβάει η Κομμουνιστική Επανίδρυση που σύρθηκε στον αντιμπερλουσκονικό αγώνα άνευ όρων). Βλέπω όμως πως όπου η αριστερά ενισχύθηκε ή ενισχύεται σημαντικά (Ολλανδία ΣΚ, Γερμανία Linke) κάθε διάθεση συνεργασίας του "διπολικού" σκηνικού εξατμίζεται. Υποψιάζομαι πως αν η αριστερά στην Ελλάδα είχε 25%, πιθανόν να μην εκδηλωνόταν ιδιαίτερη κάψα για συνεργασίες και "άλλους πόλους της κεντροαριστεράς".

Αλλά πέρα από την παγκόσμια σύγκλιση σε μια ψευδομάχη δύο πόλων (παραλλαγών της "μίας πολιτικής" που λέει ο Καρκαγιάννης), στην Ελλάδα υπάρχουν και περαιτέρω παράμετροι: η γενικευμένη διαφθορά που αγγίζει όλα τα επίπεδα της πολιτικής και κοινωνικής μας ζωής, το πελατειακό του δικομματικού συστήματος και η έλλειψη οιασδήποτε στρατηγικής πέρα από την τετραετία και στους δύο χώρους (ακόμα και μια μακροπρόθεσμης νεοφιλελεύθερης τακτικής σημειώνω).

Όπως σημειώνει ο Χριστόφορος Βερναρδάκης:

Η σύγκλιση των κομμάτων διακυβέρνησης στις γενικές γραμμές που ορίζουν οι πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και της αγοράς έχει μεταλλάξει καταρχήν τα ίδια τα κόμματα αυτά, έχοντάς τα μεταβάλλει σε ολοένα και πιο αποπολιτικοποιημένα και πολυσυλλεκτικά πολιτικά μορφώματα, αλλά και τη μορφή του μεταπολιτευτικού «προγραμματικού δικομματισμού» σε μια τυφλή αντιπαράθεση δύο ομάδων εξουσίας για τον έλεγχο της κρατικής διοίκησης και της πολιτικής διεύθυνσης, χωρίς διακριτό ιδεολογικό και κοινωνικό στόχο.


Πρόκειται δηλαδή για εξόχως αποπολιτικοποιημένα κόμματα που έχουν συγκροτηθεί πάνω στο μεταπολεμικό δίπολο δεξιά-αντιδεξιά, μετατρέποντας τις ιστορικές τους αναφορές σε target groups ψηφοφόρων-πελατών, έτοιμων πάντα να διαπραγματευτούν την ψήφο τους για μία έξτρα παροχή, για ένα ξεροκόμματο, για να χάσει ο επάρατος Άλλος. Επί της ουσίας δύο είναι οι πολιτικοί ρόλοι: το κόμμα της κυβέρνησης και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι θέσεις τους είναι περίπου οι ίδιες ανεξάρτητα από το ποιος παίζει αυτόν τον ρόλο, απλώς η ρητορική τους (στοχευμένη καθώς είναι σε διαφορετικά target groups με διακριτές ιστορικές αναφορές και προσδοκίες) παραλλάσσει, καθώς και η δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων, μέχρι τώρα. Η ιδέα ότι η μία από αυτές ομάδες εξουσίας μπορεί (ή ενδιαφέρεται καν) να συγκροτήσει οιουδήποτε είδους "κεντροαριστερά" που να μην είναι κακέκτυπο του Πρόντι και που να ενδιαφέρει ως πρακτική, προοπτική και περιεχόμενο τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ πχ, όταν οι συσχετισμοί είναι τύπου 40-3, είναι αστεία.

Τα δύο κόμματα προέκυψαν από σύγκλιση και συνένωση διακριτών μεταξύ τους συνιστωσών, μέσα σε συγκεκριμένες ιστορικές συγκυρίες (που εκλείπουν πλέον), με μόνο κοινό στόχο την εξουσία, και με εργαλείο πολιτικής της πελατειακότητα και την παροχή.

Η Νέα Δημοκρατία περιέχει τρία διακριτά και ασύμβατα ιδεολογικά μεταξύ τους μέρη: Την βασιλική δεξιά και την ακροδεξιά, την Καραμανλική "λαϊκή δεξιά" (που αποτελεί και τον πυρήνα της) και την νεοφιλελεύθερη δεξιά. Αντίστοιχα το ΠΑΣΟΚ απαρτίζεται από τέσσερις ασύμβατες τάσεις: τον παραδοσιακό αντιδεξιό "κεντρώο χώρο", το "πατριωτικό ΠΑΣΟΚ", την "εκσυγχρονιστική" (σοσιαλφιλελεύθερη - νεοφιλελεύθερη) τάση (που κυβέρνησε την Ελλάδα επί Σημίτη, και την αριστερή τάση (που φυλλορροεί σταθερά πάντως εδώ και χρόνια).

Όλες αυτές οι συνιστώσες δεν έχουν πλέον λόγο συνύπαρξης, πέραν της εκλογικής νίκης. Ο διάλογος που κάνουν, μεσολαβούσης της διαφθοράς, της τυφλής αποδοχής κεντρικών οικονομικών επιλογών και της αποπολιτικοποίησής τους είναι κενός. Αφορά μόνο την νομή της εξουσίας. Κανένας από τους δύο οργανισμούς δεν έχει κανενός είδους όραμα για την χώρα. Είναι πλέον καιρός να αποδιαρθρωθούν και να κλονισθούν μαζί τους και οι παγιωμένες σχέσεις διαπλοκής με μεγαλοεργολάβους και κουμπάρους, μεγαλοτραπεζίτες και land developers. Η αναδιάρθρωση του πολιτικού σκηνικού είναι η μόνη ελπίδα, μερικής έστω, απαλλαγής από την διαφθορά και την αποδοχή της διαφθοράς που έχει κυριαρχήσει και στην κοινωνία και στο πολιτικό προσωπικό των δύο κομμάτων. Είναι η μοναδική ελπίδα επαναπολιτικοποίησης της πολιτικής στην Ελλάδα.


Από την Σαλάτα Εποχής

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου: Μέρος 5, Ευρώπη

Έλαβα και σας μεταφέρω το πέμπτο (και φοβούμαι τελευταίο) μέρος των απαντήσεων του Αλέκου Αλαβάνου, σχετικά με Ευρωπαϊκά θέματα (τα προηγούμενα: Παιδεία, Εκκλησία-Αχελώος, Εκλογικά, Κινήματα κτλ). Όπως μου εξήγησε ήταν αδύνατον να απαντήσει σε όλες τις (αρκετές ακόμα) ερωτήσεις που τέθηκαν στο δεδομένο χρονικό διάστημα, όταν ταξίδευε μεταξύ Ηρακλείου, Σερρών, Αθήνας, Ηλείας, και απανταχού ανά την Ελλάδα και έδινε συνεντεύξεις και ομιλίες, και ζητά την κατανόηση όλων όσοι δεν έλαβαν απάντηση. Ευθύνομαι και εγώ που άργησα να μαζέψω και να στείλω τα ερωτήματα, αλλά για αυτό ευθύνεται ο Καραμανλής και οι εσπευσμένες καλοκαιρινές εκλογές του. Σημειώνω ότι δεν θα ήταν δυνατόν να μου στείλουν και να δημοσιεύσω απάντηση αύριο λόγω της λήξης, σήμερα της προεκλογικής εκστρατείας.

Ο κ. Αλαβάνος δεσμεύτηκε για συνέχιση της συζήτησης μετεκλογικά πάντως, οπότε δεν τελειώσαμε εδώ. Άλλωστε υποψιάζομαι πως οι εξελίξεις και μετά τις 17 του Σεπτέμβρη ενδέχεται να είναι "ενδιαφέρουσες" και θα έχουμε, καλά να είμαστε, πολλά για να συζητήσουμε...

Σημειώνω και προσθέτω ότι το εξαίρετο Πολιτικό Μπλογκ, φιλοξενεί ήδη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του Αλέκου Αλαβάνου με ερωτήματα των επισκεπτών του, η οποία είναι συμπληρωματική σε πολλά της παρούσης.

Ακολουθούν οι ερωταπαντήσεις σχετικά με τα Ευρωπαϊκά θέματα που ετέθησαν:

Ασμοδαίος:

Ο ΣΥΝ είχε ταχθεί εναντίον της υπερψήφισης της Ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης. Τώρα, που μετά το γαλλικό “όχι”, οι 27 κατέληξαν σε ένα κείμενο σαφώς χειρότερο από το προηγούμενο για κάθε φεντεραλιστή, εξακολουθεί να θεωρεί ότι ήταν σωστή η προηγούμενη τοποθέτησή του;


Ο Συνασπισμός ήταν αντίθετος στη συνταγματική συνθήκη επειδή αυτή παγίωνε θεσμικά για πολλά χρόνια όλες εκείνες τις πολιτικές (οικονομικές, κοινωνικές, εξωτερικής πολιτικής), οι οποίες ευθύνονται για την ολοένα αυξανόμενη αντίθεση των ευρωπαϊκών λαών στην ενοποιητική διαδικασία. Η συνθήκη αυτή ευτυχώς κατέρρευσε μετά την αρνητική ψήφο των λαών της Γαλλίας και της Ολλανδίας στα αντίστοιχα δημοψηφίσματα (στην Ελλάδα ο δικομματισμός έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία και την υπερψήφισαν εν μια νυκτί και χωρίς οιαδήποτε σοβαρή συζήτηση για το περιεχόμενό της).

Το περιεχόμενο της νέου κειμένου στο οποίο κατέληξε το τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών ελάχιστα διαφέρει από εκείνο της συνταγματικής συνθήκης. Απλώς αυτό δεν είναι πια «σύνταγμα», αλλά μια «μεταρρυθμιστική» συνθήκη η οποία μπορεί να επικυρωθεί από τα κοινοβούλια όλων των χωρών της ΕΕ, χωρίς την υποχρέωση προσφυγής σε δημοψηφίσματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες.

Είναι εύλογο ότι ο Συνασπισμός τάσσεται κατά και της μεταρρυθμιστικής συνθήκης, ζητώντας ταυτόχρονα αυτή να τεθεί σε δημοψήφισμα. Μαζί με τα άλλα κόμματα της «Ευρωπαϊκής Αριστεράς», θα συνεχίσει να παλεύει για μια διαφορετική ευρωπαϊκή ενοποίηση, αντιμετωπίζοντας την Ευρώπη ως ένα νέο πεδίο ταξικών αγώνων. Σ’ αυτό το πλαίσιο, στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις την προσπάθεια κοινωνικών κινημάτων που δραστηριοποιούνται στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ να συντάξουν μια «Χάρτα Αρχών για μια Άλλη Ευρώπη», το πρώτο σχέδιο της οποίας θα παρουσιαστεί στις Βρυξέλλες στις 20 Σεπτεμβρίου σε εκδήλωση που διοργανώνει η Ομάδα της Ενωτικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς (GUE) στο Ευρωκοινοβούλιο.

ARammos:

"Πως κρίνει την πορεία της Ε.Ε. και πως σχολιάζει τους ρυθμούς ανάπτυξης της; Υπάρχει περίπτωση να μπορέσει και να επιβιώσει μια αριστερή κυβέρνηση στην Ε.Ε.;"


Η ΕΕ πορεύεται σε δρόμους που είναι αντίθετοι με το δικό μας όραμα για μια Ευρώπη ειρηνική και ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ, οικολογική και κοινωνική, για μια Ευρώπη του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία.

Σε σχέση με τους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές στους μεταξύ των 27 χωρών μελών της ΕΕ, ώστε η συζήτηση για την εξέλιξη κάποιου μέσου ευρωπαϊκού όρου να έχει περιορισμένη σημασία (το 2006 ο μέσος όρος αύξησης του ΑΕΠ της ΕΕ ήταν 2,8%, της Πορτογαλίας 1,2% και της Λετονίας 11%).

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η όποια ανάπτυξη των επιμέρους χωρών στηρίζεται σε νεοφιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές που ασκούνται υπό τον έλεγχο και την υψηλή εποπτεία της ανεξέλεγκτης Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με αποτέλεσμα όχι μόνο να διατηρείται η ανεργία σε υψηλά επίπεδα, αλλά και εκεί που υποχωρεί οι νέες θέσεις εργασίας να είναι επισφαλείς και με εξαιρετικά χαμηλές αμοιβές. Ανεξάρτητα από τις ρητορείες περί της ανάγκης διατήρησης του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, αυτό που σιγά-σιγά επικρατεί στην Ευρώπη είναι το πρότυπο του άγριου αμερικανικού καπιταλισμού.

Η υπαρκτή ευρωπαϊκή ενοποίηση, όπως αυτή διαμορφώθηκε σταδιακά από τις δυνάμεις του ευρωπαϊκού δικομματισμού, έχει οδηγήσει σε ένα ασφυκτικό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο που κάνει εξαιρετικά δύσκολη την άσκηση μιας προοδευτικής, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στις χώρες-μέλη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα σημαντικών επιμέρους διαφοροποιήσεων. Για να μεταβληθεί αυτό το πλαίσιο απαιτείται η αλλαγή των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, με την ενίσχυση της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων. Εφόσον και όταν αυτό συμβεί, θα υπάρξουν βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις.

Nikos:

...εξακολουθεί να πιστεύει ότι η συνθήκη του Μάαστριχτ που έχει ψηφίσει ο ΣΥΝ εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού ή χρειάζεται να κάνει την αυτοκριτική του ξεκινώντας από την συνέντευξη


Ο Συνασπισμός διαφωνεί με την υπαρκτή ευρωπαϊκή ενοποίηση και θέλει να την αλλάξει, σε συνεργασία με τις δυνάμεις της πολιτικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αυτός ο στόχος ισχύει από την ίδρυσή του, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν στο εσωτερικό του για τον τρόπο επίτευξής του. Στο σημείο αυτό θέλω να παρατηρήσω ότι στα κόμματα που λειτουργούν δημοκρατικά οι πολιτικές θέσεις διαμορφώνονται από τα θεσμικά τους όργανα, σύμφωνα με τον κανόνα της πλειοψηφίας. Πριν από 13 χρόνια, όταν ψηφιζόταν η συνθήκη του Μάαστριχτ, η τότε πλειοψηφία της ΚΠΕ του ΣΥΝ αποφάσισε την κριτική της στήριξη. Έκτοτε, άλλαξαν οι εσωτερικοί συσχετισμοί και το κόμμα μας δεν ψήφισε ούτε την συνθήκη του Άμστερνταμ, ούτε την συνθήκη της Νίκαιας, ούτε το ευρωσύνταγμα, ενώ σήμερα είναι και κατά της μεταρρυθμιστικής συνθήκης. Η συγκεκριμένη πορεία πείθει, νομίζω, τον οποιοδήποτε καλόπιστο παρατηρητή ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αλλαγή στην ευρωπαϊκή πολιτική του ΣΥΝ, τόσο σημαντική μάλιστα που ορισμένοι «δογματικοί ευρωπαϊστές» έφτασαν στο σημείο να μιλήσουν ακόμα και για «απομάκρυνση» του Συνασπισμού από τις φιλοευρωπαϊκές του θέσεις (!).

Επειδή, όμως, υπάρχει και η άποψη ότι ο ΣΥΝ, έχοντας ψηφίσει το Μάαστριχτ, εξέπεσε οριστικά από τον παράδεισο της μόνης «υπαρκτής αριστεράς», θα ήθελα να κάνω ένα ακόμα σχόλιο. Η καταψήφιση της οποιασδήποτε ευρωπαϊκής συνθήκης, ακόμα και όταν είναι αναγκαία, δεν αποτελεί εγγύηση για την απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών σε κάποια χώρα. Το ίδιο συμβαίνει με την συμμετοχή ή όχι στην ΟΝΕ, αλλά και σ’ αυτήν την ίδια την ΕΕ. Η Αγγλία, η Νορβηγία και η Δανία, για παράδειγμα, δεν ανήκουν στη ζώνη του ευρώ, ενώ η Ελβετία δεν ανήκει καν στην ΕΕ. Μήπως δεν εφαρμόζονται οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στις χώρες αυτές; Μήπως δεν έχει αλλάξει το ασφαλιστικό τους σύστημα; Μήπως δεν έχουν προχωρήσει εκεί οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων αγαθών; Η δυνατότητα αντίστασης στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό είναι συνάρτηση του συσχετισμού δύναμης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και αυτός ο συσχετισμός δεν ευνοείται από την διαίρεση και τον αλληλοσπαραγμό της αριστεράς.


Compasso:

Ο ΣΥΝ στη ευρωβουλή όταν συζητιόταν το Ευρωσύνταγμα είχε δύο βουλευτές, ένας εκ των οποίων και εσείς. Ο ένας ψήφισε λευκό και ο άλλος υπέρ. Ύστερα ο ΣΥΝ ακολουθώντας την υπόλοιπη ευρωπαϊκή αριστερά με την οποία συνεργάζεται ζητούσε επιτακτικά να γίνει δημοψήφισμα ώστε να καταψηφιστεί το ευρωσύνταγμα. Θεωρείτε τη στάση των ευρωβουλευτών απέναντι στο κόμμα υπεύθυνη; Θεωρείται, επίσης τη στάση του κόμματος απέναντι στους ψηφοφόρους αλλά και στα μέλη του κόμματος σωστή;


Η θέση του ενωτικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφεται στην ερώτησή σας: ζητάμε η όποια αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών να τεθεί στην κρίση των Ευρωπαίων πολιτών και στεκόμαστε αντίθετοι στην «συνταγματικοποίηση» του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαικό επίπεδο.

13.9.07

Οι απαντήσεις των κομμάτων στην Greenpeace

Η οικολογική οργάνωση Greenpeace, έθεσε δέκα ερωτήματα προς τα μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα σχετικά με θέματα κλιματικών αλλαγών και περιβάλλοντος. Τρία από τα τέσσερα κόμματα απάντησαν (όχι η ΝΔ, έχει κάτι επενδύσεις στην Ζαχάρω να οργανώσει και δεν άδειαζε). Τις απαντήσεις μπορείτε να τις βρείτε εδώ [αρχείο pdf]. Έχουν αρκετό ενδιαφέρον. (via)

Να σε κάψω Ζαχάρω να σ' αλείψω επενδύσεις;

Διακόπτουμε την εν εξελίξει συνέντευξή μας για να βάλουμε μερικά πράγματα σε μια σειρά:

Σημείον πρώτον: Έγραφε η Καθημερινή στις 2 Σεπτεμβρίου τα εξής:

Σατανική σύμπτωση ή στοιχείο που εξηγεί πολλά; Το σίγουρο είναι ότι οι περιοχές που κάηκαν τις τελευταίες ημέρες στους νομούς Ηλείας, Μεσσηνίας, Αρκαδίας, Λακωνίας και Εύβοιας, μαζί με εκείνες των νομών Αχαΐας και Κορινθίας που έγιναν στάχτη τον Ιούλιο, είχαν μόλις μπει στο πρόγραμμα κτηματογράφησης και σύντομα θα είχαν οριοθετηθεί αμετάκλητα δάση και δασικές εκτάσεις. Με λίγα λόγια, όσοι εποφθαλμιούσαν δασικές και δημόσιες γαίες είχαν φέτος το καλοκαίρι την τελευταία ευκαιρία για να σβήσουν τα ίχνη των δασών...

Συγκεκριμένα, στις 10 Μαΐου η Κτηματολόγιο Α.Ε. προκήρυξε διαγωνισμό για έξι συμβάσεις, με αντικείμενο την εκπόνηση μελετών για την οριοθέτηση των δασών και δασικών εκτάσεων (οι μελέτες θα πρέπει να παραδοθούν 13 μήνες μετά την ανάληψη των έργων). Μία απ’ αυτές τις συμβάσεις, η υπ’ αριθμόν 6, προβλέπει την οριοθέτηση 22.885.000 (κατ’ εκτίμηση) στρεμμάτων δάσους και δασικών εκτάσεων, με προϋπολογισμό 1.648.466, 25 ευρώ, στους νομούς Αχαΐας, Ηλείας, Μεσσηνίας, Λακωνίας, Αρκαδίας, Αργολίδας και Κορινθίας, καθώς και στην Κρήτη και στο Αιγαίο. Στη σύμβαση υπ’ αριθμόν 5 προβλέπεται η οριοθέτηση των δασών του νομού Εύβοιας, μαζί με άλλους νομούς της Στερεάς.


Το patranews.gr έγραφε στις 28/08/2007, σε ενδιαφέρουσα ανάλυση σχετικά με τα επενδυτικά σχέδια στην περιοχή της Ηλείας, πως:

Είναι φανερό ότι το τελευταίο καιρό, γίνονταν κινήσεις ώστε να υπάρχει τεράστια τουριστική επένδυση στην περιοχή. Υπάρχουν μάλιστα πληροφορίες που μιλούν για προσπάθεια δημιουργίας στην περιοχή του Καϊάφα και της Ζαχάρω τεράστιων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων με γήπεδα γκολφ, ιαματικά λουτρά, spa, κλπ., που θα έδιναν μια νέα πνοή στην περιοχή, καθιστώντας την προορισμό παγκοσμίου ενδιαφέροντος, απογειώνοντας την τοπική οικονομία...

...Το ξέσπασμα των τεράστιων πυρκαγιών όμως λίγες μόλις ημέρες μετά την επίσκεψη των επενδυτών, γεννά από μόνο του ερωτηματικά:

-Μήπως κάποιοι προσπάθησαν με τον τρόπο αυτό να ανατρέψουν όλο τον σχεδιασμό και τις προσπάθειες που έγιναν;

- Μήπως υπάρχει «δάκτυλος» ανταγωνιστών, που θα ήθελαν οι ίδιοι να επενδύσουν στην περιοχή;

- Μήπως κάποιες άλλες χώρες ενοχλήθηκαν από τις κινήσεις προσέλκυσης περισσότερων τουριστών στην περιοχή;

- Μήπως οι φωτιές, διευκολύνουν τα επιχειρηματικά σχέδια κάποιων;

- Ή μήπως ήταν απλώς μια μεγάλη σύμπτωση;

Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να απαντηθούν, καθώς πλέον τα δεδομένα για το Νομό Ηλείας έχουν αλλάξει δραματικά και οι συνέπειες για ολόκληρη την Ελλάδα από τις αλλαγές αυτές, θα είναι επίσης δραματικές, αν δεν παρθούν άμεσα αποφάσεις για την επόμενη ημέρα...


Τρίτο στοιχείο: Στο "Έθνος" της 4ης Σεπτεμβρίου, ο δήμαρχος Ζαχάρως διατύπωσε ένα αίτημα:

Ο δήμαρχος της Ζαχάρως Πανταζής Χρονόπουλος εκτιμά ότι παρά το μέγεθος της καταστροφής, η Ηλεία μπορεί να επανακάμψει ως τουριστικός πόλος έλξης, αρκεί να ληφθούν μέτρα από την πλευρά της πολιτείας προς αυτή την κατεύθυνση...

...Ο κ. Χρονόπουλος συμπληρώνει ότι αυτή η δυσάρεστη συγκυρία πρέπει να αποτελέσει την αφορμή για την κατασκευή μεγαλύτερων ξενοδοχειακών μονάδων στη Ζαχάρω.

«Ζητούμε από την ΚΕΔ να μας παραχωρήσει τα δημόσια κτήματα, τα οποία έχουν έκταση 2.700 στρέμματα. Σκοπεύουμε να μετατρέψουμε τα κτήματα αυτά σε μεγάλες τουριστικές μονάδες που θα βοηθήσουν πολύ στην τουριστική ανάπτυξη της περιοχής» καταλήγει.


Ο ίδιος δήμαρχος τον περασμένο Ιούλιο κατακεραύνωνε όσους είχαν επιφυλάξεις για τα σχέδια "τουριστικής ανάπτυξης" της λιμνοθάλασσας (που θέλανε να την περάσουν για λίμνη) του Καϊάφα:

...ο δήμαρχος Ζαχάρως Πανταζής Χρονόπουλος σε συνέντευξή του στα τοπικά ΜΜΕ κατηγόρησε ευθέως του βουλευτές Τάκη Αντωνακόπουλο, Γιάννη Κουτσούκο, Κρινιώ Κανελλόπούλου και Γιώργο Κοντογιάννη ότι «φρενάρουν» με την στάση τους την επένδυση , ότι δεν συμφώνησαν να υπογράψουν την ειδική τροπολογία για την νομοθετική ρύθμιση προκειμένου να ξεκινήσει η επένδυση και ότι «παίζουν σε πολλά ταμπλό».
Αντίθετα έδωσε εύσημα στους βουλευτές Δημήτρη Γεωργακόπουλο και Παναγιώτη Αδραχτά οι οποίοι όπως ανέφερε «…είπαν φέρτε τώρα να την υπογράψουμε...»


Παρακάτω, στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται, προφητικά δυστυχώς, πως "το ζήτημα αναμένεται σύντομα να λάβει διαστάσεις και μάλιστα σε πανελλήνιο επίπεδο καθώς αναμένονται αντιδράσεις και σε πολιτικό επίπεδο και σε οικολογικό...". Αποδείχθηκε πως προκάλεσε αντιδράσεις και στο εμπρηστικό επίπεδο τελικά...

Έτσι, όταν προχθές, η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, ανακοίνωνε σε Δελτίο Τύπου της την "Προγραμματική" της "συμφωνία με τον Δήμο Ζαχάρως" που αφορά:

στην ταχεία ανάπτυξη οικονομικών δραστηριοτήτων σε δημόσιο ακίνητο συνολικής έκτασης 2.593.041,80 μ² και στη σύνταξη προγράμματος αξιοποίησης 780 ακινήτων που βρίσκονται στα διοικητικά όρια του Δήμου.


...άρχισαν να δένουν τα κομμάτια του παζλ. Η ΚΕΔ αναφέρει επίσης πως:

Το 75% των εσόδων που θα προκύψουν από τις εκμεταλλεύσεις αυτές θα αποδίδονται στο Δήμο Ζαχάρως. Ο Δήμος, με τη διαχείριση των επενδύσεων αυτών, στοχεύει στη βελτίωση και ενδυνάμωση της αυξανόμενης τουριστικής κίνησης, μέσω της δημιουργίας τουριστικών εγκαταστάσεων υψηλής ποιότητας και χώρων αναψυχής...


ενώ όλα αυτά "είναι αποτέλεσμα της άμεσης αντίδρασης και ενδιαφέροντος του Δημοσίου για τις πληγείσες περιοχές και τους κατοίκους τους" - το οποίο δημόσιο προχωρά και τα σχέδια "αξιοποίησης" της περιοχής χωρίς πολλούς περιβαλλοντικούς και άλλους περιορισμούς, αλλά και ψηφοθηρεί για το κυβερνών κόμμα. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια δηλαδή. (Σημειώνω πως η είδηση υπάρχει και στο in και στο euro2day όπου όμως -όπως παντού όπου έχω δει εκτός από το ΑΠΕ- δεν αναφέρεται πως η παρουσιαζόμενη είδηση είναι σύντμηση / παράφραση του Δελτίου Τύπου της ΚΕΔ. Αυτή η πάγια δημοσιογραφική πρακτική είναι λίγο υποτιμητική για τον αναγνώστη, έτσι;...)

Τα συμπεράσματα γενικά και ειδικά δικά σας. Εγώ ένα μόνο ερώτημα έχω προς τους κατοίκους της Ζαχάρως, όσους είναι της ίδιας λογικής με τον δήμαρχό τους: είναι κατανοητό ότι οι πυρκαγιές και η εντατική "αξιοποίηση", είναι πιθανότατα συνδεδεμένες; Είναι κατανοητό πως οι προσπάθειες παράκαμψης της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, συσχετίζονται τελικά με πιο "δραστικές" λύσεις; Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι δεν συνδέονται οι πολυετείς προσπάθειες να "ξεπεραστούν" τα εμπόδια για την "αξιοποίηση" της περιοχής με τις πυρκαγιές, ή/και την μετά τις πυρκαγιές εκμετάλλευσή τους;

Τελειώνω υπενθυμίζοντας πως ο υπουργός Οικονομίας κ. Αλογοσκούφης είχε διατυπώσει σαφώς την κυρίαρχη αντίληψη για το περιβάλλον μεταξύ των πολιτικών ελίτ της χώρας, δηλώνοντας ευθαρσώς τον Ιανουάριο του 2006 πως:

"Θα πρέπει να δούμε πώς η προστασία του περιβάλλοντος θα εφαρμόζεται με έναν τρόπο φιλικό προς τις επενδύσεις. Οι επενδύσεις είναι το βασικό ζητούμενο στη νέα εποχή."


Τα συμπεράσματα δικά σας, επαναλαμβάνω, δικά σας...

ΥΓ: Αν η είδηση δεν είναι κάποιου είδους "παρερμηνεία" της Αυγής, αν δηλαδή όντως πέντε βουλευτές Υπ. Αττικής του ΠΑΣΟΚ, διαμαρτυρήθηκαν για την ένταξη στην ζώνη προστασίας της Πάρνηθας και σημαντικών περιδασικών εκτάσεων (προφανώς υπερασπιζόμενοι συμφέροντα ψηφοφόρων τους), δύο μήνες μόλις μετά την καταστροφή του δρυμού, τότε οδηγούμαστε στο συμπέρασμα (σε συνδυασμό με τα παραπάνω) πως α. το πολιτικό προσωπικό των δύο "κομμάτων εξουσίας" δεν θα δώσει ποτέ προτεραιότητα σε θέματα περιβάλλοντος β. για μεγάλο μέρος των Ελλήνων ιδιοκτητών κάθε μεγέθους η εκμετάλλευση της ιδιοκτησίας τους είναι σαφώς σπουδαιότερο ζήτημα από την προστασία ενός δημόσιου αγαθού (και εμμέσως και της ίδιας τους της υγείας) και γ. πως σε πολύ λίγο καιρό θα επιστρέψουμε πλήρως, ανοιχτά και ανερυθρίαστα στο business (εις βάρος του περιβάλλοντος) as usual, ειδικά αν δεν αποδοκιμαστούν εμπράκτως, σε τρεις μέρες, οι γνωστοί φορείς τέτοιων αντιλήψεων και ειδικότερα ακόμα αν οι οι κινητοποιήσεις του καλοκαιριού δεν συνεχιστούν με οιαδήποτε κυβέρνηση και να προκύψει.

ΥΓ2: Επί του θέματος γράφει ο Μάκης Νοδαρός στο ιστολόγιό του, και αναφέρει και τις αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία.

ΥΓ3: Αναλυτικότερα για το θέμα στην σημερινή Ελευθεροτυπία.
Μεταξύ πολλών άλλων η εφημερίδα σημειώνει πως:

Η περιοχή [που παραχωρείται] βρίσκεται στο δημοτικό διαμέρισμα Χρυσοχωρίου, το οποίο στην τελευταία πυρκαγιά επλήγη καίρια με πολλά σπίτια κατεστραμμένα και ανθρώπινα θύματα. Δίπλα ακριβώς στο Χρυσοχώρι βρίσκεται και ο οικισμός Παλιοχώρι, από τον οποίο ελέχθη ότι ξεκίνησε η πυρκαγιά που στη συνέχεια οδηγήθηκε προς τα χωριά Αρτέμιδα, Μάκιστο, Σμέρνα, την πόλη της Ζαχάρως και κατέστρεψε το δασωμένο όρος Λαπίθας και το δάσος της λίμνης Καϊάφα.

11.9.07

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου: Μέρος 4, Κινήματα, Επικοινωνία & Διαδίκτυο και Αυτοδιοίκηση

Τέταρτο μέρος των απαντήσεων του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκου Αλαβάνου στις ερωτήσεις σας. Περί κινημάτων, επικοινωνιακής στρατηγικής και επιλογών του ΣΥΡΙΖΑ και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Laszlokovaks:
…γιατί το κόμμα του[κ. Αλαβάνου] και το πολιτικό μέτωπο του οποίου (αυτός και το κόμμα του) ουσιαστικά ηγεμονεύει (το Ελ.Κ.Φ.) επιμένει να διοργανώνει πορείες και άλλες εκδηλώσεις (βλ. συναυλίες) εκτός και παράλληλα των αυτοοργανωμένων από τους πολίτες (ή και bloggers) συγκεντρώσεων. Πιστεύει ότι η πολυδιάσπαση του κόσμου συντελεί σε κάτι; Πιστεύει ότι ωφελεί την υπόθεση και την απεύθυνση της αριστεράς να διοργανώνονται διαφορετικές διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις από διάφορους φορείς σε άλλες ημερομηνίες που δρούν αντιπαραθετικά;


Κατ' αρχάς επιτρέψτε μου να διευκρινίσω ότι δεν συμφωνώ με την εκτίμηση ότι ο ΣΥΝ ηγεμονεύει στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ. Νομίζω ότι όλα αυτά τα χρόνια το Φόρουμ έχει κατακτήσει την αυτονομία του και έχει δείξει ότι κινείται στη βάση των κοινών απόψεων των οργανώσεων και ανένταχτων που συμμετέχουν και δεν σύρεται από τη μία ή την άλλη οργάνωση.

Διαφωνώ επίσης ότι συνιστά πολυδιάσπαση του κινήματος η διεξαγωγή εκδηλώσεων σε διαφορετικές ημερομηνίες. Διασπαστική κίνηση θα ήταν να διοργανώσεις μια δεύτερη εκδήλωση την ίδια ώρα, ή να καλέσεις τον κόσμο να μην συμμετάσχει στην συγκέντρωση που συντόνισε η μπλογκόσφαιρα, κάτι που φυσικά δεν κάναμε. Μακάρι βέβαια να γινόταν στη διαδήλωση του Συντάγματος να συμμετάσχουν όλοι οι φορείς, ώστε αυτή να πάρει το συγκλονιστικό μέγεθος των αντιπολεμικών συλλαλητηρίων, όμως η επιθυμία των διοργανωτών ήταν άλλη: να μην συμμετέχουν κόμματα, συνδικάτα, Φόρουμ κλπ και κατά το δυνατόν να μην είναι πολιτικά χρωματισμένη. Είναι σεβαστό, γι' αυτό και συμμετείχαμε ως άτομα. Είναι σεβαστή όμως και η επιθυμία άλλων πολιτών που ήθελαν εκτός από αυτό, να διοργανώσουν ή να συμμετάσχουν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας με κάποιο άλλο, πιο πολιτικό, πλαίσιο. Όχι μόνο πρόκειται για δικαίωμα τους, αλλά νομίζω ότι δεν λειτουργεί και αντιπαραθετικά με το προηγούμενα. Αντίθετα οι δύο εκδηλώσεις αλληλοσυμπληρώνονται και επιτρέπουν την κλιμάκωση της διαμαρτυρίας και την αύξηση της πίεσης προς την κυβέρνηση. Και αυτό μόνο καλό κάνει στην αριστερά.


Talos:
Η εικόνα του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ προς τους πολίτες διαμεσολαβείται από (συνήθως εχθρικά προς αυτόν) Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Σκοπεύει ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ να εκμεταλλευτεί σε μεγαλύτερο ακόμα βαθμό τις δυνατότητες συνομιλίας με ένα τμήμα των Ελλήνων πολιτών, μέσω του Παγκόσμιου Ιστού, ακόμα και μετά τις εκλογές (π.χ. ενημέρωση για την κοινοβουλευτική του δράση, ανάδειξη εναλλακτικής θεματολογίας προς συζήτηση, συνομιλίας με τους ψηφοφόρους του και τους πολίτες κοκ); Γιατί εγκαταλείφθηκε στην τύχη του το SYN16;


Προσπαθούμε διαρκώς να αξιοποιούμε όλους τους δυνατούς τρόπους επικοινωνίας με τους πολίτες, και βέβαια και το διαδίκτυο. Ελπίζουμε στο μέλλον να αναβαθμίσουμε την παρουσία μας, που πάντως και σήμερα δεν είναι αμελητέα. Έχουμε μια νέα πολύ λειτουργική ιστοσελίδα (που βασίζεται στο ανοιχτό λογισμικό plone) στη διεύθυνση syriza.gr και ξεκινήσαμε μια – μακράς πνοής – προσπάθεια οργάνωσης του ηλεκτρονικού μας διαλόγου μέσω του dialogos.syriza.gr.

Έχετε πάντως υπόψη ότι πολλά από αυτά τα εγχειρήματα τα αναλαμβάνουν φίλοι και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου παρουσιάζουν τα σκαμπανεβάσματα που προκύπτουν από τη διαθεσιμότητά τους (στην κατηγορία αυτη εντάσσεται και το SYN16). Με άλλα λόγια, όσο περισσότεροι γινόμαστε, τόσο περισσότερα πρaγματα θα μπορούμε να κάνουμε.


Soptep:
θα ηθελα να σας ρωτησω κατα ποσο βλεπετε εφικτη τη δημιουργια μιας ισχυρης τοπικης αυτοδιοικησης στο αμεσο μελλον, αν πιστευετε σε αυτο το μοντελο διοικησης και αν ναι αναφερετε μου 2-3 μετρα που θα κινηθουν προς την κατευθυνση ανεξαρτησιας των τοπικων φορεων διοικητικα και οικονομικα.


Η Αριστερά πάντοτε αντιμετώπιζε την Τοπική Αυτοδιοίκηση σαν σημαντικό κύτταρο δημοκρατίας και συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Έτσι, για δεκαετίες, οι αριστερές διοικήσεις σε Δήμους όλης της χώρας πάλεψαν και παλεύουν, απέναντι στο κεντρικό κράτος, για τις αναγκαίες υποδομές και πόρους για τα τοπικά προβλήματα.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια – και παρά τις περί του αντιθέτου επίσημες διακηρύξεις περί «ενδυνάμωσης» των τοπικών κοινωνιών και «αποκέντρωσης» - παρατηρούμε μια αυξανόμενη τάση πρόσδεσης της τοπικής αυτοδιοίκησης στις κυρίαρχες επιλογές και τη διατήρηση της οικονομικής, πολιτικής και θεσμικής εξάρτησης της αυτοδιοίκησης από το κεντρικό κράτος, παρά την συνταγματική κατοχύρωση της διοικητικής της αυτοτέλειας.

Βλέπουμε τους Δήμους να δουλεύουν σε ένα πιο περιοριστικό πλαίσιο και να γίνονται όλο και περισσότερο ιμάντες μεταβίβασης των κυβερνητικών επιλογών και σχεδιασμών. Παρατηρούμε πως στους Δήμους εφαρμόζονται ολοένα και περισσότερο νεοφιλελεύθερες διαχειριστικές τεχνικές όπως η δημιουργία ανεξέλεγκτων ανώνυμων εταιρειών, η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των δημοτικών υπαλλήλων, οι συμπράξεις δημόσιου – ιδιωτικού τομέα για την κατασκευή κοινωφελών έργων και υποδομών, η στρατικοποίηση του δημόσιου χώρου και κάμερες και αστυνομίες κάθε είδους.

Στο ΣΥΡΙΖΑ, αντιλαμβανόμαστε την Αυτοδιοίκηση ως αντίβαρο αφενός στην νεοφιλελεύθερη κυριαρχία της αγοράς και την εμπορευματοποίηση της καθημερινής ζωής και αφετέρου στην τεχνοκρατική και γραφειοκρατική εκ των άνω διαχείριση της αναπτυξιακής πολιτικής. Διεκδικούμε να ανακατανεμηθούν οι πόροι, οι ρόλοι, οι υποδομές, το στελεχικό δυναμικό, ανάμεσα σε κεντρική εξουσία και Αυτοδιοίκηση και ανάμεσα στα επίπεδα της Αυτοδιοίκησης. Οι όποιες αναγκαίες θεσμικές αναδιαρθρώσεις στην Αυτοδιοίκηση (πχ. μητροπολιτική αυτοδιοίκηση) δεν πρέπει να οδηγήσουν σε περαιτέρω απομάκρυνση του επιπέδου λήψης των αποφάσεων από τους πολίτες – αντίθετα πρέπει να προωθήσουμε προγράμματα συμμετοχικού προγραμματισμού, μέσα από τα οποία οι κάτοικοι συναποφασίζουν για τα τοπικά ζητήματα.

Μαζί με τα κοινωνικά και οικολογικά κινήματα πολιτών στις γειτονιές, παλεύουμε για μια αυτοδιοίκηση πραγματικό κύτταρο συμμετοχής και δημοκρατικού ελέγχου, μοχλό για την εναλλακτική τοπική ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον. Μια αυτοδιοίκηση που θα αγκαλιάζει τις μειονεκτικές κοινωνικές ομάδες με προγράμματα πρόληψης και αγωγής υγείας για όλους και όλες, με ανοιχτές θεραπευτικές κοινότητες για πάσχοντες, με ουσιαστικά μέτρα ένταξης των μεταναστών κ.ά. Δίνουμε έτσι με τις δυνάμεις μας – και σε τοπικό επίπεδο – μια πάλη ιδεολογικής ηγεμονίας απέναντι στον κοινωνικό συντηρητισμό.

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου: Μέρος 3, Εκλογικά και Μετεκλογικά

Το τρίτο μέρος των απαντήσεων του Αλέκου Αλαβάνου σχετικά με θέματα μετεκλογικών συνεργασιών και εισόδου του ΛΑΟΣ στην βουλή:

"Συνεργασίες"

Δημήτρης Α.:
...Αν θα βγει το ΠΑΣΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ θα δεχτεί να συγκυβερνήσει; Αν ναι, κάτω
από ποιες προϋποθέσεις; Πιστεύει ότι αυτό θα έχει αρνητικό αντίκτυπο για
τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στο μέλλον;


Christoph:
...Γιατί αρνείστε τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ όταν μεγάλο κομμάτι της βάσης σας την επιθυμεί; Γιατί να σας ψηφίσει κάποιος ο οποίος διαφωνεί με την κυβέρνηση και είναι πολιτικά κοντά σας όταν η ψήφος του σε σας θα επιτρέψει στη ΝΔ να εφαρμόσει τη "μεταρρυθμιστική της πολιτική" για άλλη μια τετραετία, ενώ θα μπορούσε αυτή η ψήφος να οδηγήσει σε μια κεντροαριστερή κυβέρνηση συνεργασίας στην οποία θα μπορούσατε να θέσετε εσείς τους πολιτικούς σας όρους;


Talos:
Σχετικά με τις κυβερνητικές συνεργασίες. Δεν θα ήταν αποδοτικότερο αν αντί για την διακήρυξη της μη-συμβατότητας του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ με εκείνο του ΠΑΣΟΚ, να υπήρχα πέντε (επτά, δέκα…) μίνιμουμ όροι για οποιαδήποτε μετεκλογική συνεργασία με οιοδήποτε κόμμα (π.χ. του τύπου: αναστροφή της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ, άμεση εφαρμογή του διακομματικού πορίσματος του 1993, 5% για την παιδεία, απόσυρση των Ελληνικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, άμεσος χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους κοκ); Δεν θα ήταν δηλαδή προτιμότερο να καταδείξεις αναλυτικά τους βασικούς όρους της διαφωνίας σου με ξεκάθαρο τρόπο, μεταφέροντας την ευθύνη για την μη-συνεργασία στους υποψήφιους «συνεργάτες»;


Απάντηση:
Τις τελευταίες εβδομάδες έχει ανοίξει στα ΜΜΕ έντονα η συζήτηση για το αν θα δεχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ αν από τις εκλογές δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Όλοι καταλαβαίνουμε βέβαια ότι μια συζήτηση που ανοίγει με μαθηματική ακρίβεια σε κάθε προεκλογική περίοδο και κλείνει αμέσως μετα τις εκλογές υπηρετεί και άλλες σκοπιμότητες, όπως π.χ. την ανάγκη του ΠΑΣΟΚ να ψαρέψει σε θολά νερά. Και επειδή δεν ζούμε σε πολιτικό κενό, αυτή είναι μια παράμετρος που δεν πρέπει να παραβλέπουμε όταν συζητάμε το θέμα των συνεργασιών.

Το δεύτερο ζήτημα που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι το τι σημαίνουν οι εκλογές. Αντίθετα με αυτό που πιστεύουν πολλοί άνθρωποι, οι εκλογές (συνήθως) δεν διαμορφώνουν τους συσχετισμούς των δυνάμεων σε μια κοινωνία, αλλά απλώς τους εκφράζουν. Η προεκλογική εκστρατεία μπορεί να βοηθήσει στα σημεία, δύσκολα όμως μπορεί να ανατρέψει από μόνη της τη γενική κατεύθυνση που έχουν πάρει τα πράγματα. Γιατί το λέω αυτό; Η δυνατότητα συνεργασίας μεταξύ δύο κομμάτων οικοδομείται κυρίως στα χρόνια που προηγούνται των εκλογών και όχι στην τούρλα του Σαββάτου. Δυστυχώς με το ΠΑΣΟΚ, βρεθήκαμε όλα αυτά τα χρόνια σε διαφορετικές πλευρές σε όλα σχεδόν τα καίρια ζητήματα που αντιμετώπισε η ελληνική κοινωνία: εμείς προτείναμε την εφαρμογη του 35ωρου για να μειωθεί η ανεργία και να μοιραστεί περισσότερο ο πλούτος που παράγεται στη χώρα και το ΠΑΣΟΚ διαφώνησε, ζητήσαμε συνεργασία για τη σωτηρία της Ολυμπιακής και το ΠΑΣΟΚ αρνήθηκε, καταθέσαμε σχέδιο νόμο για την θέσπιση ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και το ΠΑΣΟΚ το καταψήφισε, αγωνιστήκαμε ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 για τα δημόσια πανεπιστήμια και του άρθρου 24 για το περιβάλλον την ώρα που το ΠΑΣΟΚ σφύριζε αδιάφορα.

Εκτίμησή μας λοιπόν είναι ότι δεν διαφαίνονται ρεαλιστικά περιθώρια συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ για τον απλούστατο λόγο ότι στα σημαντικά θέματα υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες. Γι' αυτό άλλωστε νομίζω ότι ακόμη κι αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, και ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα μίνιμουμ πρόγραμμα (π.χ. σαν αυτό που περιγράφει ο Talos στην ερώτησή του), το ΠΑΣΟΚ θα αρνηθεί τη συνεργασία. Αυτό λέμε στον ελληνικό λαό με τη στάση μας, όπως πιστεύουμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε αντί να αφήνουμε να αιωρείται η εντύπωση μιας κατάστασης που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Γενικότερα, δεν χρειάζεται να έχουμε κανέναν φόβο πρώτα από όλα για ανίσχυρες κυβερνήσεις. Αυτό που είδαμε είναι ότι ισχυρές κυβερνήσεις, κυβερνήσεις με μεγάλες πλειοψηφίες μας έδωσαν τη φτώχια, μας έδωσαν τα σκάνδαλα του χρηματιστηρίου, μας έδωσαν τα ομόλογα και μας έδωσαν μια πυρπολημένη Ελλάδα. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε και αντίθετα να ελπίζουμε από την αδυναμία αυτοδυναμίας ενός από τα δύο κόμματα τα οποία παραδοσιακά διεκδικούσαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Η αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας στο κοινοβουλευτικό πεδίο κάνει τα κυβερνητικά επιτελεία, είτε αυτά είναι μπλε είτε πράσινα, να γίνονται περισσότερο δογματικά, αλαζονικά και ανάλγητα μπροστά στα αποτελέσματα της πολιτικής που ασκούν. Αυτό που χρειάζεται, επομένως, η χώρα είναι να σταματήσει η αλαζονεία που γεννάει δογματισμό και ιδεοληψία από τη μεριά των ισχυρών.

Δεν πρόκειται να αποτελέσουμε στήριγμα πολιτικών τις οποίες καταδικάζουμε. Κανείς από μας δεν θα είχε το κουράγιο να εμφανιστεί όχι στην τηλεόραση αλλά να κυκλοφορήσει στο δρόμο αν εμείς που ήμασταν οι πρωταγωνιστές του κινήματος για το άρθρο 16 σε πολιτικό επίπεδο, εμείς που θέσαμε το οικολογικό ζήτημα με τέτοια ένταση, στηρίξουμε δυνάμεις που έχουν δημιουργήσει αυτό το νομοθετικό πλαίσιο. Αντίθετα πιστεύουμε βαθιά ότι έλαχε από τις εξελίξεις σε μια τέτοια ενωτική δύναμη όπως είναι αυτή της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, αυτή η ενότητα δράσης, αυτή η μεγάλη συνάντηση, να παίξει τον ρόλο του καταλύτη και του προάγγελου των μεγάλων εξελίξεων που θα έρθουν. Γι’ αυτό καλούμε τους πολίτες να φύγουν όχι μόνο από το δικομματισμό αλλά να φύγουν κι από τους συλλογισμούς που δημιουργεί ο δικομματισμός και να κάνουμε όλοι μαζί μια τομή. Εμείς είμαστε έτοιμοι να υπηρετήσουμε αυτή την τομή.

Η συρρίκνωση των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ θα τους αναγκάσουν να ξανασκεφτούν σοβαρά την πολιτική που υπηρετούν. Αυτός είναι ο στόχος ο δικός μας, να αλλάξουμε το τοπίο και να ανοίξουμε έναν δρόμο προοπτικής. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι μπαίνουμε σε ένα νέο πολιτικό τοπίο και ότι αυτό το τοπίο δεν θα το δούμε με τους όρους του σήμερα. Θα το δούμε με τους όρους του αύριο.

Εμείς θα έχουμε το πρόγραμμά μας και πιστεύουμε ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας και σε περίπτωση ισχυρής υποστήριξης στο οικολογικό, κοινωνικό μήνυμα της Αριστεράς για την οποία καλούμε, θα έχουμε μια ανασύνταξη όλου του πολιτικού σκηνικού το οποίο δεν θα μπορεί να συγκριθεί με το σημερινό. Θα περάσουμε σε μια άλλη φάση και πρέπει να περάσουμε γρήγορα.


Περί ΛΑΟΣ

Christoph:
Eγώ θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής τον κ. Αλαβάνο: 1. Γιατί διαφωνείτε με την είσοδο του ΛΑΟΣ στη Βουλή; Δεν είναι προτιμότερο η ακροδεξιά, η οποία υπάρχει αναμφισβήτητα σε μεγάλο βαθμό στην κοινωνία, να είναι οργανωμένη και εκφρασμένη στο κοινοβούλιο σε ένα κόμμα από το να είναι πολυδιασπασμένη και ενταγμένη σε μεγαλύτερα κόμματα, συμμετέχοντας έτσι ως ομάδα πίεσης στην εξουσία και στις πολιτικές της; Δε θα ήταν π.χ. προτιμότερο μεγαλοστελέχη της ΝΔ, ακόμα και σημερινοί Υπουργοί, να ήταν στο ΛΑΟΣ; Οι πολιτικές τους, αλλά και των υπόλοιπων κομμάτων, δε θα ήταν πιο ξεκάθαρες στο λαό;

Αθ. Αναγνωστόπουλος:
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ της μη δικομματικής Βουλής, γενικώς έχει μια στάση υπέρ της πολυκομματικότητας, πολυφωνίας κ.λπ. στο Κοινοβούλιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ταυτόχρονα είναι κατά της εισόδου του ΛΑΟΣ στην Βουλή. Πώς συμβιβάζονται αυτές οι δύο θέσεις;


Απάντηση:
Το ερώτημα δεν είναι αν θέλουμε πεντακομματική βουλή γενικά και αόριστα αλλά από ποια κόμματα θα απαρτίζεται, δηλαδή τι συσχετισμοί θα έχουν καταγραφεί στην ελληνική κοινωνία. Το πρόβλημα με το ΛΑΟΣ δεν είναι ότι αποτελεί πιθανό στήριγμα του δικομματισμού όπως λέγεται από άλλες πολιτικές δυνάμεις, αλλά ότι με τις εθνικιστικές και ξενόφοβες θέσεις του γεννά το μίσος και το φόβο. Δεν είναι απλώς μια ακόμη πολιτική δύναμη που συμμετέχει στο κοινοβούλιο.

Είναι μια πολιτική δύναμη που επιθυμεί να αξιοποιήσει τη συμμετοχή της στη Βουλή προκειμένου να αλλοιώσει βασικές δημοκρατικές αρχές που θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτες (όπως για παράδειγμα η απαγόρευση των διακρίσεων στη βάση του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, του σεξουαλικού προσανατολισμού κλπ). Αυτό δεν νομίζουμε ότι προάγει τη δημοκρατία μας. Όποτε επικράτησαν αυτές οι απόψεις σε μια κοινωνία τα αποτελέσματα ήταν οδυνηρά γι’ αυτή. Δεν θέλουμε εμείς να υπάρξουν στη βουλή πολιτικές δυνάμεις οι οποίες καλλιεργούν ξενοφοβία και ρατσισμό. Καλούμε τους πολίτες να καταψηφίσουν και να περιθωριοποιήσουν τέτοιες αντιλήψεις. Δεν αποτελούν λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Δικαιούμαστε λοιπόν να μην επιθυμούμε να αποκτήσει πρόσβαση το ΛΑΟΣ στο βήμα της Βουλής. Όπως άλλωστε έλεγε πριν μερικά χρόνια και κάποιος φιλόσοφος: είμαι διατεθειμένος να συζητήσω τα πάντα με τους πάντες, δεν ανταλλάσσω όμως συνταγές μαγειρικής με ανθρωποφάγους.

Και γι’ αυτό ενώ είναι κατανοητή η τάση ενίσχυσης γενικά των μικρών κομμάτων λόγω αυτής της κρίσης εμπιστοσύνης στο δικομματισμό, έχει σημασία νομίζω και η επιλογή που θα κάνουν οι πολίτες ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις των άλλων κομμάτων.

Από την άλλη, μια πεντακομματική Βουλή που θα απαρτίζεται από περισσότερα αριστερά κόμματα εκτιμούμε ότι θα ήταν μια θετική εξέλιξη. Εμείς δεν θεωρούμε ότι η ψήφος προς τα αριστερά είναι χαμένη ψήφος ακόμη και αν δεν είμαστε εμείς οι αποδέκτες της. Εμείς καλούμε τον κόσμο να ψηφίσει τα ψηφοδέλτιά μας, αλλά αν δεν μας επιλέξει, ούτε η ακροδεξιά, ούτε ο δικομματισμός, ούτε η αποχή και το λευκό είναι θετικές επιλογές. Υπάρχουν και άλλα αριστερά ψηφοδέλτια και η ψήφος σε αυτά δεν είναι χαμένη ψήφος.

9.9.07

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου: Μέρος 2, Εκκλησία, Αχελώος

Έλαβα και σας μεταφέρω το δεύτερο "πακέτο" απαντήσεων στις ερωτήσεις σας από τον Αλέκο Αλαβάνο.

Κώστας:

Θα έπρεπε να διαχωρισθεί το Κράτος από την Εκκλησία; Εάν ναι, ποιό σύστημα χρηματοδότησης της Εκκλησίας εσείς προτείνετε: από το Κράτος (όπως μέχρι τώρα), απευθείας από τους πιστούς (και πώς), καμία χρηματοδότηση, κάτι άλλο;

Στα συνεπακόλουθα ενός ενδεχόμενου διαχωρισμού:

α) Θα γίνει ο πολιτικός γάμος υποχρεωτικός (αυτός που θα ισχύει απέναντι στην πολιτεία) και ο εκκλησιαστικός μονο μία θρησκευτική επιλογή ως δεύτερος γάμος;

β) Η πολιτική ονοματοδοσία θα γίνει υποχρεωτική (ως πράξη υπάρχει ήδη) και η βάπτιση θα είναι, ομοίως με το γάμο μία θρησκευτική επιλογή χωρίς 'κρατική' υπόσταση;

γ) Η αποτέφρωση θα νομιμοποιηθεί όπως και η ιδιωτική ταφή (εκτός νεκροταφείων)



1) Με το διαχωρισμό Κράτους - Εκκλησίας που προτείνουμε, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, και τα κάθε είδους νομικά πρόσωπα δημόσιου δικαίου που εξαρτώνται από αυτήν θα απωλέσουν τον κρατικό χαρακτήρα τους και θα μετατραπούν σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου. Καταργείται έτσι κάθε προνόμιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία θα αντιμετωπίζεται ισότιμα με όλα τα άλλα θρησκευτικά δόγματα μέσα σε ένα σύστημα πλήρους θρησκευτικής ελευθερίας. Με άλλα λόγια, σε νομικό επίπεδο θα ιδρυθούν θρησκευτικές ενώσεις, που θα απολαμβάνουν πλήρως της προστασίας του νόμου.

Η σχέση εργασίας των έμμισθων και των άμισθων λειτουργών των θρησκευτικών ενώσεων θα διέπεται – με το νέο σύστημα που προτείνουμε εμείς - από τις κοινές διατάξεις του ιδιωτικού δικαίου. Βεβαίως, όπως έχει ήδη δεσμευτεί επί του θέματος ο ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν, για λόγους προστασίας των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων των ιερωμένων και για λόγους ασφάλειας δικαίου, δεν θα θιγεί το υφιστάμενο μισθολογικό, ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς για τους ήδη υπηρετούντες σε οργανικές θέσεις κατά την έναρξη της ισχύος των νέων ρυθμίσεων λειτουργούς και υπάλληλους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μάλιστα, θα θεσπιστεί και μεταβατική περίοδος για την ομαλή εφαρμογή της νέας νομοθεσίας.

Με τη θέση σε ισχύ του νέου συστήματος οι θρησκευτικές ενώσεις θα είναι οι ίδιες αρμόδιες για τη μισθοδοσία των στελεχών τους. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, για τις αναγνωρισμένες ενώσεις θα υπάρχει η δυνατότητα συλλογής πόρων μέσω προαιρετικής φορολόγησης από έντυπα του Υπουργείου Οικονομικών που θα διανέμονται στους φορολογούμενους. Στη συνέχεια, η συλλογή πόρων θα γίνεται αυτόνομα από κάθε θρησκευτική ένωση.

2) α) Ναι, ο πολιτικός γάμος θα αποτελεί το μοναδικό τρόπο τέλεσης της εν λόγω αστικής σύμβασης, ώστε να μην επωμίζονται οι θρησκευτικές ενώσεις κρατικά καθήκοντα. Ο θρησκευτικός γάμος που ενδεχομένως θα ακολουθεί θα είναι προαιρετικός.

β) Ναι, η πολιτική ονοματοδοσία θα είναι υποχρεωτική, και η βάπτιση θα αποτελεί πράξη καθαρά θρησκευτικού χαρακτήρα.

γ) Η αποτέφρωση είναι τυπικά ήδη νόμιμη εδώ και μερικούς μήνες, αλλά το θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει δημιουργεί ασάφεια σχετικά με το εάν αυτή επιτρέπεται και σε Ορθόδοξους πολίτες. Με το νέο σύστημα θα διευκρινιστεί απόλυτα ότι για την αποτέφρωση νεκρού θα αρκεί απλή δήλωση του ιδίου του προσώπου όσο ζούσε, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, ή – μετά θάνατον – αντίστοιχη δήλωση των πλησιέστερων συγγενών.

Για την ουσιαστική άσκηση του δικαιώματος αυτού, θα ιδρυθούν δημόσιοι αποτεφρωτήρες που θα υπάγονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, προκειμένου να λειτουργούν δωρεάν και να μη χρεώνονται οι πολίτες τα σχετικά έξοδα. Η ιδιωτική ταφή πρέπει να απαγορεύεται, για προφανείς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας αλλά και ισονομίας.

Μαύρο Πρόβατο:

Διαβάζω οτι ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΚΚΙ έχουν αντιδιαμετρικές θέσεις σε ο,τι αφορά την εκτροπή μέρους των υδάτων του Αχελώου προς το θεσσαλικό κάμπο.

Αν είναι έτσι, ποιά θέση απευθύνει η σύμπραξη των δύο κομμάτων στον ελληνικό λαό μπροστά στις εκλογές, και γιατί;


Απαντώντας στο ερώτημά σας, που ουσιαστικά αφορά την πολιτική διαχείρισης των υδάτινων πόρων, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω πως στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια, αναδείξαμε τις περιβαλλοντικές και αναπτυξιακές διαστάσεις των υδάτινων πόρων και την ανάγκη εφαρμογής μιας σύγχρονης πολιτικής διαχείρισης τους, ως ενός φυσικού πόρου σε ανεπάρκεια.

Έχουμε επισημάνει ότι επί 15 ολόκληρα χρόνια λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης έμεινε ανενεργός στο μεγαλύτερο μέρος του ο νόμος 1739/87 που θα μπορούσε με την πλήρη εφαρμογή του να αντιμετωπίσει τα πολλά και κρίσιμα θέματα των υδατικών πόρων στη χώρα. Και νομίζουμε ότι και ο Ν. 3199/2003 μπορεί να ενσωμάτωσε τυπικά την Κοινοτική Οδηγία 60/2000, η οποία γενικά αναγνωρίζει το μεγάλο θέμα της συνολικής διαχείρισης των υδάτων και εισάγει αρχές και κατευθύνσεις για ρυθμίσεις που τουλάχιστον θα εξορθολογίσουν τις νομοθεσίες και τις πολιτικές στην Ε.Ε, όμως δεν αποτύπωσε με τις διατάξεις του την πολιτική βούληση για την ουσιαστική εφαρμογή πολιτικής διαχείρισης των υδάτων. Κατά την προσέγγισή μας, το νερό πρέπει να αντιμετωπιστεί ως δημόσιο αγαθό υπό προστασία με την εφαρμογή κανόνων και λοιπών υποχρεώσεων, όπως προκύπτει από την κοινοτική οδηγία που στρεβλά ενσωματώθηκε στο εθνικό μας δίκαιο.

Εκ των πραγμάτων, η γεωργία και η φύση αλληλεπιδρούν σε βάθος - οι δεσμοί μεταξύ του πλούτου του φυσικού περιβάλλοντος και των γεωργικών πρακτικών είναι πολύπλοκοι και γι' αυτό πλέον τίθεται ως άμεση προτεραιότητα πλέον η διασφάλιση της βιωσιμότητας της γεωργίας αλλά και η ενίσχυση της αειφορίας των αγροτικών οικοσυστημάτων. Η κατανάλωση του νερού σε γεωργικές δραστηριότητες είναι ένα ενδιαφέρον σχετικό ζήτημα: Η γεωργία είναι σημαντικός χρήστης υδάτινων πόρων στην Ευρώπη (περίπου 30% της συνολικής κατανάλωσης νερού) και ειδικά στη Νότια Ευρώπη η άρδευση αντιπροσωπεύει πάνω από το 60% της χρήσης νερού στις περισσότερες χώρες, ενώ στην Ελλάδα το 80%! Εξ αυτού προκύπτουν συναφή περιβαλλοντικά προβλήματα. Η υπεράντληση νερού από υπόγειους υδροφόρους ορίζοντες, η διάβρωση λόγω άρδευσης, η αύξηση της αλατότητας του εδάφους, η αλλοίωση προϋπαρχόντων ημιφυσικών ενδιαιτημάτων, καθώς και δευτερογενών επιπτώσεων, που οφείλονται στην εντατικοποίηση της γεωργικής παραγωγής, όπως η νιτρορύπανση και η ανίχνευση υπολειμμάτων φυτοφαρμάκων. Τέτοια προβλήματα συναντάμε και στη χώρα μας, ιδιαίτερα στο Θεσσαλικό κάμπο.

Αναφορικά με την εκτροπή του Αχελώου, έχουμε ταχθεί αρνητικά ως προς ένα τέτοιο έργο γιγαντισμού, στο οποίο αντιτάχθηκε και το Συμβούλιο Επικρατείας και αναδεικνύουμε άλλες ήπιες και μακροχρόνιες επιλογές: Η θεσσαλική πεδιάδα περικλείεται από ορεινούς όγκους με μεγάλες δυνατότητες ως προς την παροχή, με σύγχρονους όρους, υδάτων που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν την ύδρευση και την άρδευση, ιδίως στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής ανάπτυξης της γεωργίας που θα βασίζεται στην αναδιάρθρωση των καλλιεργειών. Είναι θέμα πρώτης προτεραιότητας για την διατήρηση της παραγωγικής ικανότητας και βιωσιμότητας της θεσσαλικής υπαίθρου και των κατοίκων της η ολοκλήρωση των έργων ταμίευσης των επιφανειακών υδάτινων πόρων της Θεσσαλίας (Σμόκοβος, ταμιευτήρες, Κάρλα, φράγμα Γυρτώνης, ορεινά φράγματα κα), η εφαρμογή συστημάτων ορθολογικής διαχείρισης των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων και των αρδευτικών έργων και η λειτουργία επαρκών φορέων διαχείρισής τους.

Πρόσφατα μάλιστα, και κατά την επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στην Καρδίτσα, κάναμε ιδιαίτερη αναφορά στο έργο της εκτροπής του Αχελώου και τονίσαμε πως στην περιοχή έχει συντελεστεί μια μεγάλη κοροϊδία, καθώς η εκτροπή δεν φέρνει κανένα ουσιαστικό όφελος για τους αγρότες, ενώ έχουν γίνει τεράστιες ημιτελείς παρεμβάσεις στο περιβάλλον και μέχρι σήμερα δαπανήθηκαν μεγάλα ποσά τα οποία θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την κατασκευή πολλών άλλων έργων μικρής κλίμακας, με ουσιαστική απόδοση για την γεωργία και τους καλλιεργητές στον κάμπο.

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου: Μέρος 1, Παιδεία

Έλαβα και σας μεταφέρω τις πρώτες απαντήσεις από τον Αλέκο Αλαβάνο σχετικά με τα ερωτήματα που τέθηκαν από τους αναγνώστες αυτού εδώ του μπλογκ και αφορούν την Παιδεία. Οι απαντήσεις θα απαντώνται και θα δημοσιεύονται τμηματικά, καθώς τα ερωτήματα ήταν πολλά και ποικίλα (και οι εκλογές και οι υποχρεώσεις των αρχηγών κομμάτων ατέλειωτες)

Γιάννης:
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τη συζήτηση του άρθρου 16 τάχθηκε ανοικτά ενάντια της αναθεώρηση παρ'όλα τα βαθειά θεσμικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η χρηματοδότηση και η κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων μέσω του πτυχίου (για τα οποία γίνεται λόγος στις προγραμματικές του θέσεις) είναι μεν προτάσεις προς την σωστή κατέυθυνση, αλλά μοιάζουν αυτονόητες κι αποσπασματικές αφού δεν θίγουν τις ακανθώδεις πλευρές του προβλήματος.

Θα ήθελα να μάθω ποιες είναι οι συγκεκριμένες προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για

(α) το ζήτημα της διοικητικής αυτοτέλειας των πανεπιστημίων.


Απ. Αγαπητέ Γιάννη. Θεωρούμε τη διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ προϋπόθεση της ακαδημαϊκής τους λειτουργίας. Για την εξασφάλισή της όμως δεν αρκούν λόγια ή διακηρύξεις «καλών προθέσεων». Απαιτούνται πόροι, πολλαπλάσιο διοικητικό και τεχνικό προσωπικό, και πλήρης διαφάνεια σε όλα τα πεδία της πανεπιστημιακής ζωής. Χρειάζονται πλήρεις και δημόσιοι απολογισμοί όλων των πανεπιστημιακών οργάνων διοίκησης. Τα πρακτικά όλων των συνεδριάσεων, όταν δεν συζητούν θέματα που αφορούν σε «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα», πρέπει να δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο. Έτσι, για παράδειγμα, θα πρέπει επιτέλους να καταστεί δημόσιο ζήτημα ο προϋπολογισμός των ακαδημαϊκών μονάδων, οι λειτουργίες των επιτροπών ερευνών, η ιεράρχηση και αιτιολόγηση των δαπανών, οι χρηματοδοτήσεις και τα πεπραγμένα του Ειδικού Λογαριασμού. Δημοσιότητα, λοιπόν, στις πηγές και στη διαχείριση των πόρων, στην οργάνωση σπουδών, στον αριθμό εγγεγραμμένων φοιτητών, στην υλικοτεχνική υποδομή, στο ερευνητικό και διδακτικό έργο των υπηρετούντων μελών ΔΕΠ, στα πρακτικά των οργάνων διοίκησης και στο σύνολο των δραστηριοτήτων. Δεν χρειάζεται νόμος για να γίνει αυτό. Βούληση χρειάζεται. Όλα τ’ άλλα είναι υπεκφυγές. Όλα στα διαδίκτυο, σε γνώση του κάθε ενδιαφερόμενου πολίτη. Αυτό σημαίνει στο γλωσσάρι της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς «κοινωνική λογοδοσία», που είναι η άλλη όψη της «διοικητικής αυτοτέλειας».

Οι ανελαστικότητες του δημοσίου λογιστικού μπορούν να θεραπευθούν με ειδικό νόμο. Σήμερα τα ελεγκτικά όργανα κρίνουν επί της ουσίας τις αποφάσεις των Συλλογικών Οργάνων Διοίκησης, επεμβαίνοντας σε θέματα τα οποία ο νομοθέτης έχει αναθέσει στο αυτοδιοίκητο των ΑΕΙ. Το γεγονός αυτό, πέραν του ότι περιορίζει τη συνταγματικά επιβεβλημένη ακαδημαϊκή και διοικητική αυτοτέλεια των ΑΕΙ, έχει δυσμενέστατες επιπτώσεις στην λειτουργία των ιδρυμάτων τα οποία υποχρεούνται να παράγουν έρευνα, να υποστηρίζουν προγράμματα σπουδών στις επιστήμες τις οποίες θεραπεύουν πραγματοποιώντας διδασκαλίες εγκυκλίου και μεταπτυχιακού επιπέδου, να παρέχουν υπηρεσίες σίτισης, στέγασης, περίθαλψης, πολιτισμού και αθλητισμού σε χιλιάδες φοιτητών. Προς αυτήν την κατεύθυνση αποτελεί κοινό τόπο η θέση ότι η θεώρηση των χρηματικών ενταλμάτων από τον αρμόδιο πάρεδρο ή επίτροπο του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την εκκαθάριση των δαπανών πρέπει να περιορίζεται αυστηρά σε έλεγχο νομιμότητας των δαπανών και δεν περιλαμβάνει σε καμία περίπτωση και έλεγχο της σκοπιμότητάς τους. Για όλα αυτά τα θέματα, όμως, υπάρχουν ήδη πολύ αναλυτικές και τεκμηριωμένες προτάσεις.

(β) τα ζητήματα φοίτησης (εισαγωγή, όροι φοίτησης, συγγράμματα)


Απ. Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Είναι πάγια θέση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς η κατάργηση του καθεστώτος του ενός και μοναδικού συγγράμματος. Δεν γίνεται πανεπιστημιακή διδασκαλία με λυσάρια και αποστήθιση. Οι φοιτητές δικαιούνται ένα διδακτικό βιβλίο και ένα βοήθημα, που θα τα προμηθεύονται δωρεάν από καταλόγους που θα συντάσσονται έπειτα από τεκμηριωμένες προτάσεις των Τομέων και των Γενικών Συνελεύσεων των Τμημάτων των ΑΕΙ. Οι όροι φοίτησης πρέπει να τίθενται από τα οικεία Τμήματα ή Σχολές ανάλογα με τα επιστημονικά αντικείμενα που θεραπεύουν. Τέλος, για την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την αυτοτέλεια των Λυκείου και το σύστημα πρόσβασης στα ΑΕΙ βλ. αυτό το κείμενο, όπου παρουσιάζονται αναλυτικά και κεντρικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ανώτατη εκπαίδευση.

(γ) την αξιολόγηση και τις προαγωγές του διδακτικού προσωπικού (από ποιά όργανα και πως θα διασφαλίζεται η αξιοκρατία)


Απ. Είναι κοινό μυστικό ότι στις εκλογές και εξελίξεις των μελών ΔΕΠ συμβαίνουν πράγματα απαράδεκτα. Υποψήφιοι ευνοούνται ή αδικούνται μέσα σε ένα τείχος σιωπής και αδιαφάνειας. Οι προβλέψεις του νέου νόμου (εξωτερικοί κριτές κλπ) δεν είναι διόλου βέβαιο ότι μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικά στη θεραπεία του κακού και των εσωτερικών συσχετισμών που το αναπαράγουν. Κατά κανόνα, οι κακές πρακτικές οφείλονται στη βεβαιότητα των εκλεκτόρων για τη μη δημοσιοποίηση όσων αφορούν στις διαδικασίες εκλογής και εξέλιξης των μελών ΔΕΠ.

Οι διατάξεις του Νόμου-πλαίσιο που επιβάλλουν τη δημοσιότητα των σχετικών διαδικασιών είναι επαρκείς αλλά δεν τηρούνται σχεδόν πουθενά. Θεωρούμε αναγκαίο οι διοικήσεις των Τμημάτων και οι Σύγκλητοι να αποφασίσουν την ανάρτηση στους υπάρχοντες πανεπιστημιακούς δικτυακούς τόπους των πρακτικών συγκρότησης των εκλεκτορικών σωμάτων και των τριμελών επιτροπών, των εισηγητικών εκθέσεων και των πρακτικών των εκλεκτορικών σωμάτων. Παράλληλα, και παρά τους αργούς ρυθμούς που υπαγορεύουν το δημόσιο λογιστικό και η πανεπιστημιακή γραφειοκρατία, θα πρέπει να προγραμματιστεί η δημοσίευση των υλικών αυτών σε τόμους (όπως προβλέπει η ανενεργός μέχρι σήμερα νομοθεσία) και η κατάθεσή τους σε όλες τις πανεπιστημιακές, τουλάχιστον, βιβλιοθήκες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ εισηγείται τη δυνατότητα συμμετοχής εξωτερικών κριτών (μελών ΔΕΠ αλλά και ερευνητών) σε τριμελείς εισηγητικές επιτροπές και εκλεκτορικά σώματα μελών ΔΕΠ, έπειτα από τεκμηριωμένες αποφάσεις των Γ.Σ. Προτείνεται, συγκεκριμένα, η διατύπωση: «ένα τουλάχιστον μέλος των εισηγητικών επιτροπών δεν μπορεί να υπηρετεί στο Τμήμα στο οποίο αφορά η κρίση». Θα πρέπει, επίσης, να εξεταστεί η δυνατότητα συγκρότησης εκλεκτορικών σωμάτων με περιορισμένο αριθμό εκλεκτόρων (επτά μέλη κατ’ ελάχιστον), εφ’ όσον αυτό γίνεται αποδεκτό τουλάχιστον από τα 3/4 των μελών της Γ.Σ. και υπό την προϋπόθεση επιλογής ή / και κλήρωσης μεταξύ των πλέον ειδικών επιστημόνων σε κάθε πεδίο. Η αρμοδιότητα των εκλεκτόρων ή των εισηγητών πρέπει να πιστοποιείται ειδικώς με βάση, κυρίως, τη δημοσιευμένη εργογραφία τους.

Ένα ακόμη φλέγον ζήτημα. Οι συμβασιούχοι διδάσκοντες δεν μπορεί στο διηνεκές να καλύπτουν πάγιες ανάγκες των προγραμμάτων σπουδών, όπως γίνεται σήμερα. Οι θέσεις αυτές πρέπει να προκηρυχθούν το συντομότερο και να καλυφθούν από μέλη ΔΕΠ. Οι συμβασιούχοι διδάσκοντες, εκεί όπου απαιτείται η παρουσία τους, πρέπει επιτέλους να προσλαμβάνονται έπειτα από κρίση και οι συμβάσεις τους να καλύπτουν ολόκληρο το διάστημα του έργου που προσφέρουν. Τα πρακτικά των Γ.Σ., όπως και οι σχετικές εισηγητικές εκθέσεις, να δημοσιεύονται στους διαδικτυακούς τόπους των τμημάτων. Γι’ αυτό το τελευταίο δεν απαιτείται παρά η σχετική απόφαση των αρμόδιων οργάνων διοίκησης των ΑΕΙ. Έτσι, και μόνο έτσι, σπάνε τα δίκτυα πελατείας, η άγρια εκμετάλλευση καθ’ όλα θεμιτών προσδοκιών και η αδιαφάνεια.

(δ) την εκλογή πρυτάνεων και κοσμητόρων (με ποιον τρόπο, από ποιούς εκλέκτορες),


Απ. Οι διαδικασίες εκλογής διοικητικών αρχών στα ιδρύματα, τις σχολές και τα τμήματα πρέπει να συνδέονται με τους προγραμματισμούς και τους απολογισμούς του συνόλου των πανεπιστημιακών δραστηριοτήτων. Θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άμεση συμμετοχή στις εκλογές αυτές όλων των φορέων της πανεπιστημιακής κοινότητας.

(ε) την χρηματοδότηση της έρευνας (ο ΣΥΡΙΖΑ λέει οχι στην χρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα πέραν της κρατικής;)


Απ. Η χρηματοδότηση της έρευνας είναι βασική υποχρέωση του κράτους. Η χώρα μας είναι η τελευταία σε ολόκληρη της Ευρώπη ως προς τους δημόσιους πόρους που στηρίζουν την πανεπιστημιακή έρευνα και τα δημόσια ερευνητικά ιδρύματα (λιγότερο από 0,5% επί του ΑΕΠ). Οι χρηματοδοτήσεις από τον ιδιωτικό τομέα δεν είναι απορριπτέες. Πρέπει, όμως, να έχουν ως προϋπόθεση την έγκρισή τους από τα συλλογικά όργανα και, κυρίως, την υποχρέωση όλων των εμπλεκομένων για πλήρη διαφάνεια. Τα αποτελέσματα της έρευνας που παράγουν τα ΑΕΙ και τα δημόσια Ερευνητικά Ιδρύματα πρέπει να είναι στη διάθεση ολόκληρης της επιστημονικής κοινότητας.

Yorgos:

1) Ποιές είναι οι ποιοτικές διαφορές μεταξύ πρωτοβάθμιας-δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δικαιολογούν την αποδοχή συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα στην πρώτη, αλλά όχι στη δεύτερη;


Απ. Αγαπητέ Γιώργο. Η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση χρονολογείται από τις πρώτες δεκαετίες του ελληνικού βασιλείου. Πρόκειται για τα σχολεία που ίδρυσαν οι προτεστάντες και καθολικοί μισιονάριοι, πολλά από τα οποία συνεχίζουν ως σήμερα τη λειτουργία τους. Έχει ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς ότι εκείνα τα σχολεία αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά στα παιδιά των κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών ελίτ. Ο ιδιωτικός τομέας στις σχολικές βαθμίδες της εκπαίδευσης έχει μακρά ιστορία, με αποτέλεσμα, τουλάχιστον, την υποχρέωση των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων να τηρούν τις προϋποθέσεις που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία.

Με τα πανεπιστήμια τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Πανεπιστημιακή διδασκαλία δεν νοείται ανεξάρτητα από την παραγωγή νέας γνώσης. Και η παραγωγή νέας γνώσης έχει ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση την ελευθερία. Τα μεγάλα «μη κρατικά» αμερικανικά πανεπιστήμια λειτουργούν απολύτως με όρους δημοσίων ιδρυμάτων. Η ιστορία έχει παραγάγει αυτήν την ιδιομορφία στις Η.Π.Α. ήδη από τον 18ο αιώνα, την εποχή της Αμερικάνικης Επανάστασης. Εκείνα που αποκαλούν «ιδιωτικά πανεπιστήμια» είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις που εμπορεύονται υπηρεσίες κατάρτισης. Είναι, δηλαδή, ιδιωτικές μεταλυκειακές επαγγελματικές σχολές όπου η εργοδοσία προσλαμβάνει το προσωπικό με τους όρους που η ίδια κρίνει πρόσφορους και συμφέροντες. Ποιος μπορεί εδώ να εγγυηθεί την ελευθερία της γνώμης ή της ελευθερία της έρευνας. Κανένας, φοβάμαι. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις της ακαδημαϊκής εξέλιξης των δασκάλων; Οι κανόνες που θέτει ο εκάστοτε εργοδότης.

Εκείνο που επιδιώκεται με το σχέδιο αναθεώρησης του άρθρου 16 είναι η μετάλλαξη των δημοσίων πανεπιστημίων σε κρατικές επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών εκπαίδευσης και έρευνας. Σε κρατικά, δηλαδή ελεγχόμενους, μηχανισμούς κατάρτισης που θα «ανταγωνίζονται» τα ιδιωτικά καταστήματα στην «αγορά παροχής υπηρεσιών εκπαίδευσης». Αυτό, όμως, είναι το τέλος του πανεπιστημίου.

2) Αρνείστε την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την ίδρυση ιδιωτικών, μη κερδοσκοπικών ΑΕΙ, ακόμα κι αν έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί συνταγματικές ή νομοθετικές εγγυήσεις για την ποιότητα, την ανταγωνιστικότητα και τη διαθεσιμότητα της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης. Επικαλείστε το επιτυχημένο φινλανδικό μοντέλο αποκλειστικά δημόσιας εκπαίδευσης για να δικαιολογήσετε αυτήν σας τη θέση. Όμως η (αυστηρή) εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση βάσει στόχων, και η συνάρτηση χρηματοδότησης από τα αποτελέσματα αυτής της αξιολόγησης (performance steering) είναι θεμελιώδη στοιχεία της φινλανδικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (http://www.oecd.org/dataoecd/14/15/36039008.pdf). Οι θέσεις σας γύρω από το ζήτημα της αξιολόγησης δεν είναι ξεκάθαρες. Ενώ φαίνεται να τη θεωρείτε απαραίτητη, είστε πολύ αόριστοι σε ό,τι αφορά τους μηχανισμούς που θα τη διέπουν και συντάσσεστε στο πλευρό της ΠΟΣΔΕΠ, που αρνείται κάθε μορφή εξωτερικής αξιολόγησης. Τελικά συμφωνείτε ή όχι με τη θέσπιση μηχανισμών αξιολόγησης ΑΕΙ ανάλογων με αυτούς που ισχύουν στη Φινλανδία;


Απ. Σχετικά με το ζήτημα της αξιολόγησης υπάρχει μια διαδεδομένη παρεξήγηση. Το σύστημα που, παρά την ευρωπαϊκή νομοθεσία, έχει επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις Συνόδους Υπουργών δεν είναι παρά μηχανισμός πιστοποίησης υπηρεσιών εκπαίδευσης. Πρόκειται, δηλαδή, για μηχανισμούς προσαρμοσμένους στη στρατηγική εκείνων που αντιμετωπίζουν την πανεπιστημιακή εκπαίδευση και έρευνα ως εμπορεύσιμες υπηρεσίες που, για να είναι συγκρίσιμες, πρέπει να διαθέτουν κοινά κριτήρια πιστοποίησης. Να θυμίσω εδώ ότι ο όρος «αξιολόγηση» είναι παρμένος από το δικό μας οπλοστάσιο και χρειάζεται να την ξαναπάρει τη σημασία του. Οι νεοφιλελεύθεροι άλλωστε δεν αναφέρονται στην «αξιολόγηση» παρά ρητορικά, για να ωραιοποιήσουν τους επίσημους όρους που είναι «πιστοποίηση» και «διασφάλιση ποιότητας». Στη χώρα μας, εν κρυπτώ, έχουν ήδη γίνει εκατοντάδες «αξιολογήσεις». Είναι καιρός να μιλήσουμε, επιτέλους, επί της ουσίας για τα πορίσματά τους, το περιεχόμενο των οποίων αποκρύβουν συστηματικά οι κυβερνήσεις. Να απαιτήσουμε τη δημοσιοποίησή τους και να αξιολογήσουμε επιστημονικά και ακαδημαϊκά τους αξιολογητές και τις κρίσεις τους. Να καταδείξουμε τα ανυπόστατα κριτήριά τους και να χρησιμοποιήσουμε στο έπακρο τα φτωχά τους πορίσματα. Να πούμε εμπεριστατωμένα τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να κάνουμε τη δουλειά μας καλύτερα απ’ όσο την κάνουμε. Και, το κυριότερο, να αποδώσουμε τις ευθύνες.

Εμείς διεκδικούμε αυστηρή, δημόσια και τεκμηριωμένη αποτίμηση του ακαδημαϊκού και διοικητικού έργου των ΑΕΙ. Αποτίμηση, όχι με βάση το νεοφιλελεύθερο, γελοίο και βιαστικό πασοκονεοδημοκρατικό νομοθέτημα, αλλά με βάση τα κριτήρια που έτσι και αλλιώς διαμορφώνει η πανεπιστημιακή και επιστημονική κοινότητα για να μπορεί να υπάρχει και να παράγει έργο. Τα ΑΕΙ οφείλουν να αρνηθούν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο να πιστοποιηθούν κατά τα πρότυπα της Μπολόνια, της Κομισιόν, της Διεθνούς Τράπεζας, του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου ή του ΟΟΣΑ.

Θέμης Λαζαρίδης:

πιστεύετε ότι υπάρχει αξιοκρατία στις εκλογές μελών ΔΕΠ στα πανεπιστήμια, και αν όχι, τι προτείνετε για να βελτιωθεί η κατάσταση;


Απ. Αγαπητέ φίλε. Είναι, δυστυχώς, κοινό μυστικό ότι στις εκλογές και εξελίξεις των μελών ΔΕΠ συμβαίνουν πράγματα απαράδεκτα. Υποψήφιοι ευνοούνται ή αδικούνται μέσα σε ένα τείχος σιωπής και αδιαφάνειας. Βλ. παραπάνω την απάντηση στη σχετική ερώτηση που υπέβαλε ο Γιάννης.

7.9.07

Αλαβάνος. Συνέντευξη. Τέλος χρόνου.

Η προθεσμία υποβολής ερωτήσεων προς το Αλέκο Αλαβάνο έληξε και το σχετικό αρχείο εστάλη. Περιλήφθησαν και κάποιες από τις ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν στην συνέντευξη που έχει κάνει το (εξαίρετο) Πολιτικό Μπλογκ, (και θα αναρτηθεί σύντομα). Οι ερωτήσεις είναι καμιά πενηνταριά οπότε ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος πώς θα προλάβει ο κ. Αλαβάνος, σε λίγες μέρες ειδικά που κάποιες σηκώνουν πολλή συζήτηση. Θα δούμε. Όπως και νάχει, δεν φταίω εγώ, φταίει ο πρωθυπουργός που έκανε τις εκλογές κούρσα ταχύτητας. Θα σας κρατώ ενήμερους.

4.9.07

Η ψήφος των νεκρών

Ενώ συνεχίζω να μαζεύω email και σχόλια για να τα μεταφέρω στον Αλέκο Αλαβάνο, θέλω να θέσω ένα ουσιώδες διαδικαστικό ερώτημα:

Είχα αναφέρει μετά τις δημοτικές εκλογές το ζήτημα των "φουσκωμένων" εκλογικών καταλόγων. Είχα επισημάνει ότι εκλογικό σώμα >9.800.000 ψηφοφόρων είναι αναντίστοιχο προς τον καταγεγραμμένο κατά την απογραφή πληθυσμό της Ελλάδας. Οποιαδήποτε αποχή καταγραφεί στις επικείμενες εκλογές, θα πρέπει να εκτιμηθεί όχι με βάση το ποσοστό των ψηφισάντων επί των εγγεγραμμένων, αλλά με βάση την συμμετοχή στις προηγούμενες εκλογές (7.571.601 σύμφωνα με τα αποτελέσματα του ΥΠ.ΕΣ).

Χθες όμως, ψάχνοντας να δω σε ποιο εκλογικό τμήμα ψηφίζω, ανακάλυψα πώς τόσο ο, θανών το 1997, πατέρας μου, όσο και ο θανών το 1989, θείος μου, περιλαμβάνονται ακόμα στους εκλογικούς καταλόγους Αθηνών και Ηρακλείου Κρήτης αντίστοιχα! Δηλαδή υπάρχουν προ δεκαοκταετίας θανόντες που παραμένουν στους εκλογικούς καταλόγους.

Η εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων (σχετικό δημοσίευμα της Εστίας αναδημοσίευσε η Ελευθεροτυπία μετά τις τελευταίες δημοτικές εκλογές), είναι πονεμένη υπόθεση. Αλλά θέλω να θέσω το εξής ερώτημα: αν κάποιο κόμμα με πρόσβαση στα ληξιαρχεία και στους εκλογικούς καταλόγους, καθώς και σε πολλούς "δικούς του ψηφοφόρους", αποφάσιζε να "δώσει ψήφο στους νεκρούς" (ή και στους διπλοεγγεγραμμένους) με την χρήση των αστυνομικών τους ταυτοτήτων, θα υπήρχε τρόπος ελέγχου; Ελπίζω το ερώτημα να είναι φιλολογικό, αλλά δεν μπορεί να με πείσει κανείς πως εν έτει 2007, μπορεί να είναι αποδεχθεί κανείς αυτή την αποθέωση της υπανάπτυξης και την δυνατότητα μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης "μη-εντοπίσιμης" νοθείας.

Θα παρακαλούσα τους επισκέπτες μου να δοκιμάσουν να δουν και αυτοί το κατά πόσο δικοί τους εκλιπόντες είναι ακόμα εγγεγραμμένοι, και να αφήσουν σχετικό σχόλιο, για να δω αν έχω πέσει στην περίπτωση ή αν πρόκειται για γενικό φαινόμενο (και τι έκταση έχει). Εγώ δοκίμασα με τέσσερις εκλιπόντες και οι δύο ήταν στους καταλόγους. Σημειώνω πως αν έχω καταλάβει καλά, οι υπεραιωνόβιοι διαγράφονται από τους καταλόγους αυτόματα (αν δεν ενημερώσουν περί του συνεχιζόμενου βίου τους έγκαιρα) οπότε η αναζήτηση θα πρέπει να γίνεται σε ανθρώπους που γεννήθηκαν από το 1908 και μετά.

3.9.07

Συνέντευξη Αλέκου Αλαβάνου στο Ιστολόγιον

Μεσούσης της πυρόπληκτης και κολοβής προεκλογικής περιόδου, το παρόν ιστολόγιο αποφάσισε να συνεισφέρει τα λίγα που μπορεί στον προεκλογικό διάλογο. Με δεδομένη την γενική πολιτική θέση του γράφοντος, δεδηλωμένη και γνωστή πιστεύω, (ενώ ήδη η Γραμματέας του ΚΚΕ από τον Ιούλιο έχει δώσει συνέντευξη στο Πολιτικό Μπλογκ - επιφυλάσσομαι για σχόλια επί των πρόσφατων δηλώσεών της ίσως αργότερα), συζήτησα ηλεκτρονικά με τον πρόεδρο του Συνασπισμού και επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ και συμφωνήσαμε να φιλοξενηθεί εδώ μια συνέντευξή του, στην οποία οι ερωτήσεις θα προέρχονται από τους αναγνώστες του Ιστολογίου. Δηλαδή εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Αν και αρχικά είχα συζητήσει η συνέντευξη να εστιαστεί σε ζητήματα περιβάλλοντος (για προφανείς λόγους), πιο λογικοί άνθρωποι μου υπέδειξαν ότι 13 μέρες πριν τις εκλογές είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιοριστεί η θεματολογία, οπότε η θεματολογία εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς.

Η γενική ιδέα είναι η εξής: Ερωτήματα μπορείτε να απευθύνετε στον πρόεδρο του Συνασπισμού στα σχόλια αυτής εδώ της ανάρτησης, ή να μου τα στείλετε σε email στην ηλεκτρονική διεύθυνση mihalis παπάκι gmail τελεία COM, (αν έχετε την καλοσύνη με την λέξη Αλαβάνος ή Alavanos στο θέμα του ημέιλ σας για να δουλέψουν τα φίλτρα). Η περίοδος που η κατάθεση ερωτημάτων θα παραμείνει ανοιχτή δεν θα είναι μικρότερη από 3 μέρες (δηλαδή Πέμπτη στις 12 το μεσημέρι λήγει), αλλά εξαρτάται από τον αριθμό των ερωτημάτων που θα υποβληθούν. Μια και δεν είμαι εγώ που θα απαντήσω τα ερωτήματα, το πώς και πόσα από τα ερωτήματα θα απαντηθούν εξαρτάται από τον χρόνο που διαθέτει ο κ. Αλαβάνος. Προφανώς ερωτήματα χαβαλέ ή υβριστικά, αν και δεν θα διαγραφούν (κατ' αρχήν, αλλά βλέπουμε) έχουν μικρή πιθανότητα να απαντηθούν. Σημειώνω ότι για λόγους σαφήνειας των απαντήσεων, καλό θα είναι να συνοδεύονται τα ερωτήματα από κάποια αρχικά, ένα ψευδώνυμο, κάτι, για να μην αρχίσουμε τα "Ανώνυμε των 10:10", "Ανώνυμε του Μεσονυκτίου" κτλ. Αν ο όγκος των ερωτημάτων είναι μεγάλος ενδέχεται να τα ομαδοποιήσω θεματολογικά και να δημοσιεύσω τις απαντήσεις κομματιαστά. Πάντως σημειώνω πως κάποια ερωτήματα σχετικά με τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για το Ελεύθερο λογισμικό και τα δικαιώματα των χρηστών του διαδικτύου, έχουν απαντηθεί στο ιστολόγιο elkosmas.

Τέλος, προφανώς ο χρόνος απάντησης των ερωτημάτων θα εξαρτηθεί από τον όγκο τους και τον διαθέσιμο χρόνο του κ. Αλαβάνου - αλλά υπολογίζω να έχουμε τις απαντήσεις μέσα σε ένα λογικό χρονικό διάστημα.

Πέραν αυτών ο λόγος σε σας (και σε μένα φυσικά που θα υποβάλω μερικές ερωτήσεις)...

2.9.07

Προεκλογική συνέπεια

Γίνεται κάποιος σχετικός χαμός περί της κήρυξης παράνομης της συμμετοχής της κ. Γεννηματά στην λίστα Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Εγώ περί του νομικού ζητήματος δεν γνωρίζω και δεν έχω άποψη, ας μιλήσουν αρμοδιότεροι. Αυτό που ξέρω είναι ότι η κ. Γεννηματά διαβεβαίωνε πριν τις νομαρχιακές εκλογές ότι θα παραμείνει στην θέση της και δεν θα πολιτευτεί στις βουλευτικές εκλογές, ενώ γνώριζε περί του κωλύματος εκλογιμότητας των νομαρχών, παρουσιάζοντάς το ως εγγύηση ότι δεν θα πολιτευτεί στις εθνικές εκλογές. Το αν η λίστα επικρατείας περιλαμβάνεται τυπικά στην απαγόρευση είναι, για μένα, δευτερεύον πλέον. Αντιγράφω από τον προσωπικό της ιστοχώρο, από συνέντευξή της στον Ελεύθερο Τύπο στις 16/4/2006:

ΕΤ: Ακούγεται ότι στις φιλοδοξίες σας είναι να επανέλθετε στη Βουλή. Αν κερδίσετε και πάλι την υπερνομαρχία, θα εξαντλήσετε την θητεία σας, ή θα είστε υποψήφια βουλευτής στις εκλογές;

ΦΓ: Αν εκλεγώ θα υπηρετήσω τη θητεία μου στην Υπερνομαρχία. Άλλωστε με μία απλή ανάγνωση στο Σύνταγμα, μπορείτε να διαπιστώσετε ότι οι αιρετοί Νομάρχες, σε αντίθεση με τους δημάρχους, δεν έχουν δικαίωμα να θέσουν υποψηφιότητα για το Κοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια της θητείας τους.