30.6.05

Οι χάρτες του Google έγιναν παγκόσμιοι

Το Google, χρησιμοποιώντας το keyhole το οποίο είχε αγοράσει προ μηνών, παρουσιάζει το Google Earth: την χαρτογράφηση της υφηλίου με πραγματικές δορυφορικές εικόνες. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό - και τρομακτικό. Αν και η ανάλυση ποικίλει από σημείο της Γης σε σημείο, η υψηλότερη διαθέσιμη δωρεάν σου επιτρέπει ανάλογα με την ανάλυση να δεις καθαρά το σπίτι σου. Τόσο υψηλή ανάλυση για την Ελλάδα έχει μόνο στο λεκανοπέδιο Αττικής, αλλά και στις υπόλοιπες πόλεις βλέκεις αρκετά καθαρά τα βασικά κτήρια, γήπεδα κτλ.
Είναι δωρεάν download ~10Mb, και θέλει γρήγορη σύνδεση για να δουλέψει (>256k υποθέτω)...
Πρόκειται για εθιστικό κατασκεύασμα που θα κοστίσει εκατομμύρια χαμένες εργατοώρες (είπε ο μπλόγκερ χαζεύοντας τα νησάκια του Ειρηνικού και τις βουνοκορφές των Ιμαλαΐων...). Χάσιμο - αλλά να θυμάστε να χαιρετάτε προς τα πάνω όταν βγαίνετε έξω από το σπίτι σας - καποιο μηχανικό μάτι πιθανόν να σας κοιτά...

Παραδείγματα:




1. Πλατεία Συντάγματος (κλικάρτετε για πιο μεγάλο μέγεθος)




2. Γήπεδο Παναθηναϊκού (φαίνεται το ΠΑΟ 1908 - από το διάστημα!)


3. Το φαράγγι της Σαμαριάς


4. Η νήσος Γυάρος


5. Η πόλη της Βαγδάτης


6. Κάπου στη ζούγκλα του Αμαζονίου


7. Η κορυφή του Έβερεστ

The Gyros Project

Γκαλερί του δρόμου, από την Αμερική: The Gyros Project.

The gyros experience:
"Οι ταμπέλες του γύρου - οι ζωγραφισμένες με το χέρι εικόνες που βρίσκονται σε χοτντογκάδικα, πιτσαρίες και Ελληνικά φαστφούντ - είναι σύγκχρονα εικονίσματα, στην κυριολεξία: λατρευτικές εικόνες που δημιουργούνται από ανώνυμους τεχνίτες για να φέρουν τους πιστούς σε κοινωνία με το αντικείμενο της λατρείας τους...

Αντίθετα με την συνηθισμένη θρησκευτική εμπειρία, ο γύρος απαιτεί όχι τόσο πίστη, όσο άρση της αμφιβολίας - για το επιθυμητό της δημόσιας δοσοληψίας όσο και για τα ωφέλη των καθαρών αρτηριών..."

28.6.05

Λογικό λογισμικό

Μεταφράζω από την είδηση για την υπόσχεση της Νορβηγίας για την μη-χρήση ιδιόκτητου λογισμικό στο δημόσιο της χώρας. Ο υπουργός εκσυγχρονισμού (!) της Νορβηγίας, μιλώντας σε σχετικό συνέδριο:

...περιέγραψε ένα σχέδιο για την ψηφιοποίηση των κυβερνητικών επικοινωνιών (σχέσεων). Αυτό περιλαμβάνει την δέσμευση ότι όλα τα κρατικά ιδρύματα θα σχεδιάσουν την εισαγωγή συστημάτων ανοιχτής πηγής μέχρι τον επόμενο χρόνο

Δηλώσε επίσης ότι δοθεί σε κάθε πολίτη η δικιά του/της ιστοσελίδα στους κρατικούς εξυπηρετητές (servers) για να διευκολυνθούν οι δοσοληψίες τους με το κράτος.

"Ιδιόκτητοι τύποι λογισμικού δεν θα είναι πλέον αποδεκτοί στην επικοινωνία μεταξύ πολιτών και κυβέρνησης", εξήγησε ο [υπουργός]...


Δεν θα κάνω συγκρίσεις, απλώς να παρατηρήσω ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει μάλλον ούτε ένα μέλος Ελληνικής κυβέρνησης που να κατανοεί καν για ποιο λόγο υφίσταται μια τέτοια συζήτηση. Είχα κάνει ανάλογα σχόλια με αφορμή μια συμφωνία της Microsoft με το Ελληνικό δημόσιο προ διετίας, όπου λέω και κάποια παραπάνω πραγματάκια για τον λόγο που κινήσεις σαν αυτές της Νορβηγίας είναι απόλυτα εύλογες.

Ελληνικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και το ακόλουθο απόσπασμα από την ίδια πηγή:

Η Νορβηγική επιτροπή ανταγωνισμού, λέγεται ότι σκέπτεται να διερευνήσει την Microsoft, αφού μια πρόσφατη συμφωνία της με τα σχολεία της χώρας είχε σαν αποτέλεσμα να μπλοκάρεται η χρήση λογισμικού ανταγωνιστών της MS.


Υπενθυμίζω ότι πρόσφατα υπήρξε συμφωνία για την "Στρατηγική συνεργασία του Υπουργείου Παιδείας με τη Microsoft για την προώθηση των νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση", την οποία είχε σχολιάσει ο Γιάννης Μπερεδήμας. Μήπως θα πρέπει να κοιτάξουμε αν συμβαίνει κάτι παρόμοιο και στην Ελλάδα; Η επιτροπή ανταγωνισμού ίσως; (λέμε και κανένα ανέκδοτο να περνάει η ώρα...) Το Υπουργείο Παιδείας;

26.6.05

Αγορές σκουπιδιών

Με τον Πάσχο Μανδραβέλη με χωρίζει ιδεολογική άβυσσος. Το γεγονός ότι διαφωνώ περίπου με το 80% όσων λέει με είχε οδηγήσει στην απόφαση να μην μπαίνω συχνά στην διαδικασία να σχολιάζω κείμενά του με τα οποία διαφωνώ, γιατί μεταξύ Αδριανόπουλου, Μίχα και Μανδραβέλη, άλλη δουλειά δεν θα έκανα...

Ένα πρόσφατο όμως σχόλιό του ξεπερνά τις απλές ιδεολογικές αντιρρήσεις μου και την κατ'ιδίαν αγανάκτησή μου για την έλλειψη επειχειρηματολόγησης όταν συχνά παρουσιάζει ως εύλογα και γενικώς αποδεκτά πράγματα που γνωρίζω ότι είναι αμφιλεγόμενα - και είναι γεμάτο πραγματολογικά και εμπειρικά σφάλματα. Το θέμα του είναι τα σκουπίδια και οι ΧΥΤΑ... Αν και από μόνο του δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, το άρθρο είναι ενδεικτικό μιας ευρύτερης τάσης "αγοραλογίας", η οποία είναι συνήθως εξίσου επιφανειακή και ανεδαφική με το υπό εξέταση άρθρο...

Ο Π. Μανδραβέλης σπεύδει να βρει κάποια λύση για το πρόβλημα των σκουπιδιών της Αττικής από το οπλοστάσιο της ελεύθερης αγοράς (γιατί αλλοίμονο το κράτος είναι αντιπαραγωγικό και δηλητηριώδες σε ό,τι κι αν κάνει). Και αναφέρει το θεώρημα του Coase ως μέθοδο για την αντιμετώπιση του προβλήματος των σκουπιδιών.

Τώρα, η επάρκεια των όσων συνεπάγεται το θεώρημα αυτό για την αντιμετώπιση του ζητήματος της μόλυνσης (τα σκουπιδια είναι εξειδίκευση του ΠΜ), έχει αμφισβητηθεί σοβαρά - αλλά δεν θα μπω στην συζήτηση για τα διάφορα εξιδανικευμένα θεωρητικά σχήματα για την επίλυση πραγματικών, "βρώμικων" (στην κυριολεξία) προβλημάτων. Εδώ θα με απασχολήσουν δύο πράγματα: α. το γεγονός ότι το θεώρημα του Coase είναι άσχετο με την περίπτωση που συζητά ο ΠΜ και β. αν εφαρμοζόταν η λύση του ΠΜ, θα περπατάγαμε μέσα στο σκουπίδι νυχθημερόν - ή θα πληρώναμε εξαιρετικά υψηλά δημοτικά τέλη.

Εξηγούμαι:
Ο ΠΜ περιγράφει την "λύση δια του Coase" ως εξής: "Όποιος ρυπαίνει να πληρώνει και όποιος ρυπαίνεται να πληρώνεται." Πρόκειται για υπεραπλούστευση καθώς, το θεώρημα του Coase λέει ότι "αν δεν υπάρχει κόστος συναλλαγής, όλες οι κρατικές κατανομές ιδιοκτησίας είναι εξίσου αποτελεσματικές, επειδή τα ενδιαφερόμενα μέρη θα διαπραγματευτούν ιδιωτικά για την διόρθωση κάθε εξωτερικότητας". Αυτό μεταφράζεται σε κάτι που αφορά την διαχείριση της μόλυνσης εδώ. Όπως μπορείτε να δείτε πρόκειται για κάτι πιο σύνθετο - και εξαιρετικά προβληματικό και εξιδανικευμένο (βλ. την σχετική κριτική), αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι το θεώρημα του Coase αφορά περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει "κόστος συναλλαγής" - και στην χώρα αυτή που ζούμε, αδέλφια, το γενικευμένο κόστος συναλλαγής σε κάθε κοινωνική συναλλαγή είναι δυσθεώρητο.

Αλλά ας δούμε τι προτείνεται... ο ΠΜ ισχυρίζεται ότι:

"Αν... το τίμημα [της ταφής των σκουπιδιών] ήταν προϊόν ελεύθερης διαπραγμάτευσης [μεταξύ Δήμων], ακόμη και στη μονοπωλιακή κατάσταση όπου βρίσκεται σήμερα η Αττική, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Ο κ. Παπαδήμας ως μονοπωλητής θα αύξανε μεν υπερβολικά την τιμή απόθεσης ανά τόνο σκουπιδιών, τόσο που θα εδημιουργείτο κίνητρο σε άλλους δήμους να κάνουν τους δικούς τους ΧΥΤΑ. Αντί, δηλαδή, να σκοτώνεται το ΥΠΕΧΩΔΕ με τις τοπικές κοινωνίες για το πού θα γίνει η χωματερή, να τρέχουν οι δήμοι να φτιάξουν τους δικούς τους ΧΥΤΑ, ώστε να επωφεληθούν των υψηλών τιμών. Από την άλλη, κάθε δήμος, που πληρώνει ακριβά ανά τόνο τα σκουπίδια, θα είχε κίνητρο να μειώσει την παραγωγή σκουπιδιών έτσι ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει στα αυξημένα έξοδα."


Πρώτα απ' όλα, σε σχέση με το κατά Coase ευαγγέλιο, δεν έχουμε εδώ καμία σχέση: οι συναλλαγές δεν θα γίνουν μεταξύ του επωφελούμενου από την ρύπανση και εκείνου που βλάπτεται. Θα γίνουν μεταξύ ενός Δήμου που θέλει να ξεφορτωθεί τα σκουπίδια του και ενός άλλου που φιλοξενεί μια χωματερή. Ο τυπικά επωφελούμενος είμαι εγώ προσωπικώς, και όχι ο Δήμος Χαλανδρίου, ενώ αυτός που βλάπτεται είναι ο δημότης των Άνω Λιοσίων. Άμεσα δεν συμφωνούμε μεταξύ μας τίποτα, αλλά το κάνουν άλλοι για εμάς - μάλιστα το (γενικευμένο) "κράτος" (η ΤΑ) που ο Coase ήθελε να ξορκίσει! Εγώ δεν έχω κανένα κίνητρο να παράγω λιγότερα σκουπίδια, γιατί εκείνο που μετράει είναι ο μέσος όρος και όχι τα σκουπίδια που παράγω εγώ προσωπικά. Τυπικά όσο περισσότερα σκουπίδια παράγω πάνω από τον μέσο όρο, είναι *επ' ωφελεία μου* γιατί το δημοτικό τέλος που μου αναλογεί παραμένει σε κάθε περίπτωση το ίδιο. Αλλά εν τέλει, *εγώ* είμαι ο ρυπαίνων, όχι ο Δήμος. Ο Δήμος δεν έχει καμία δυνατότητα να μειώσει τα σκουπίδια του - γιατί δεν είναι η φυσική ρυπαίνουσα οντότητα.

Δεύτερον μου προκαλεί ίλλιγγο τέτοια απόσταση από την πραγματικότητα:
1. αν "απελευθερωνόταν η αγορά των σκουπιδιών" (κάτι που επαναλαμβάνω δεν είναι το αντικείμενο του Coase) θα ήταν δυνατόν οι τιμές ταφής των σκουπιδιών να είναι τελικά τέτοιες που κάποιοι δήμοι να μην έχουν την οικονομική δυνατότητα να τις πληρώσουν. Η λογική της αγοράς λέει ότι οι δήμοι αυτοί (φτωχοί ήδη) θα ερήμωναν ή θα φιλοξενούσαν όλο και πιο εξαθλιωμένους δημότες, γιατί θα ήταν αβίωτη η ζωή μέσα στην βρώμα. Αλλά η μπόχα από το σκουπίδι θα έπληττε (στο λεκανοπέδιο και στην Θεσ/νίκη αναπόφευκτα) και τους γειτονικούς δήμους που θα τα έσκαγαν για να ξεφορτωθούν τα σκουπίδια τους. Τα ποντίκια, τα έντομα και οι μεταδοτικές αρρώστιες που θα προέκυπταν δεν θα γνώριζαν, φυσικά, δημοτικά σύνορα και θα μεταδίδονταν και στην υπόλοιπη πόλη.

2. για να φτιαχτούν χώροι υγειονομικής ταφής, θα πρέπει να τους χρηματοδοτήσει το κράτος. Προφανώς το Γραμματικό λ.χ. δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να φτιάξει έναν τέτοιο χώρο. Η λογική της άμεσης διαμεσολάβησης των δήμων σε ελεύθερη αγορά, αμέσως καταρρέει. Εκτός και αν ιδιωτικοποιηθούν οι ΧΥΤΑ, οπότε μπαίνουμε σε άλλου είδους προβλήματα... γιατί τότε δεν επωφελούνται οι δημότες!

3. έστω ότι τελικά το Λεκανοπέδιο αποκτά τρεις ΧΥΤΑ, στα Λιόσια, στο Γραμματικό και στην Κερατέα. Υποτίθεται ότι θα γίνει κάποιος ανταγωνισμός τιμών έτσι ώστε να μειωθούν τα τέλη για το άδειασμα των σκουπιδιών... Αμ' δε. Αν ήμουν δήμαρχος Γραμματικού, θα κανόνιζα συνάντηση με τους άλλους δύο δημάρχους αμέσως, και θα συνφωνούσαμε σε μια κατώτατη τιμή. Αν ήμουν δημότης θα απαιτούσα να το κάνει αυτό ο δήμαρχος (γιατί έτσι εξασφαλίζει περισσότερα χρήματα για τον δήμο). Αν πάει να εμφανιστεί τέταρτος και να ρίξει τις τιμές (αλλά γιατί να το κάνει;) και είναι ανυποχώρητος, θα του ανάβω φωτιές στην χωματερή του τρις μηνιαίως μέχρι να αγανακτήσουν οι δημότες και να κλείσει ή θα διαδώσω φήμες ότι η μόνωσή του είναι κακή και κινδυνεύουν οι δημότες και οι περίοικοι. Όπως και νάχει, τελικά οι τιμές θα μείνουν καρφωμένες.

4. Το ότι ο ΠΜ δεν αναφέρει ένα μέρος στον κόσμο όπου να γίνονται αυτά τα ωραία, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πιθανόν και να μην υπάρχει. Ενδεικτικό της εφαρμοσιμότητάς του.

5. Μια επιπλέον βασική δυσκολία στη διαπραγμάτευση δημιουργίας νέων ΧΥΤΑ, είναι ότι οι δημότες του δήμου που θα επιβαρυνθεί, βάζουν διαφορετικό κόστος στην υγεία τους. Μπορεί ο δήμαρχος να συμφωνήσει σε ένα επίπεδο επιβάρυνσης Χ, το οποίο για κάποιον είναι ανεκτό και να του φαίνεται συμφέρον να το δεχτεί προκειμένου ο Δήμος του να αποκτήσει λ.χ. κλειστό κολυμβητήριο, αλλά για κάποιον άλλον να είναι αφόρητο. Ο δεύτερος αυτός θα ξεσηκωθεί, θα πάει στα σικαστήρια και θα αυξήσει το "κόστος συναλλαγής" που λέγαμε...

Εν τέλει: δεν υπάρχει κανένας τσελεμεντές που να δίνει έτοιμες λύσεις για σύνθετα προβλήματα. Ειδικά αν σε οδηγούν ιδεολογικές και όχι υλικές προτεραιότητες...

23.6.05

Ο καραγκιόζης πλεϊμπόης

Όταν αγανακτώ για την ηλιθιότητα των κυβερνώντων την χώρα, όταν εξοργίζομαι που άνθρωποι που μετά δυσκολίας μιλούν Ελληνικά και που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν μπακάλικο γίνονται υπουργοί, στρέφω το βλέμμα προς Δυσμάς και λέω:
Υπάρχουν και χειρότερα...

22.6.05

Δημοκρατία ή θάνατος

Στην Ελλάδα δεν έχεις δικαίωμα να επιλέξεις το πώς θα ταφείς. Ούτε το ποίμνιο (μπέεεεεε) της Εκκλησίας της Ελλάδας (το οποίο παραμένει ποίμνιο για την ΕτΕ ότι και να λέει το ίδιο), ούτε οι ατυχείς αλλόδοξοι, οι οποίοι παρά τις διαβεβαιώσεις της εκκλησίας ότι δεν έχει πρόβλημα με την καύση εξακολουθούν να έχουν πρόβλημα λόγω της γενικής δυσκινησίας που χαρακτηρίζει το Ελληνικό κράτος σε ο,τιδήποτε έχει να κάνει με θέματα που άπτονται εκκλησιαστικού βέτο. Ένα συναφές πρόβλημα που και αυτό έλκει την προέλευσή του από εμπόδια που βάζει η εκκλησία, είναι το γεγονός ότι Έλληνες Μουσουλμάνοι πρέπει να πάνε στην Κομοτηνή για να ταφούν, ακόμα και αν μένουν στο Γκάζι...
Γενικά, όπως σημείωνε με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του Χ. Φλωράκη η Άννα Δαμιανίδη στα "Νέα", είναι εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη η τέλεση πολιτικής κηδείας στην χώρα μας (εκτός και αν είσαι πρώην αρχηγός πολιτικού κόμματος).

Παρότι πολλοί στην Εκκλησία της Ελλάδος και περί αυτής δεν συμφωνούν με την πρακτική της εκκλησίας στο θέμα, χαρακτηριστική (εν γένει και για τις αντιλήψεις του περί δημοκρατίας) είναι η σχετική άποψη του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου:
Είπα, προηγουμένως, ότι υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι, οι οποίοι θέλουν ενδεχομένως να διαθέσουν το σώμα τους, δια να καή μετά τον θάνατόν τους.

Πρόβλημα πρώτον, τό οποίον αναδύεται μέσα από αυτήν την επιθυμίαν. Έχομεν, τάχα, εξ επόψεως χριστιανικής, το δικαίωμα να διαθέτωμεν το σώμα μας, όπως εμείς θέλομε; Είναι δικό μας το σώμα για να το διαθέτουμε, όπως θέλομε; Βεβαίως οι σύγχρονες δημοκρατικές αντιλήψεις θα έδιδαν καταφατικήν απάντησιν στο ερώτημα αυτό. Αλλά μήπως, έτσι, ανοίγεται ένας δρόμος και για πολλές άλλες πρακτικές;

Γιατί, τάχα, θα άχω το δικαίωμα να διαθέσω το σώμα μου μετά θ?νατόν μου, όπως εγώ θέλω, και δεν θα έχω το δικαίωμα να επιλέξω τήν ώραν του θανάτου μου ή και τον τρόπον του θανάτου μου;

Μήπως, επομένως, με αυτόν τον τρόπον διανοίγωμεν και μίαν άλλην διέξοδον δια την νομιμοποίησιν της ευθανασίας; Έρωτήματα είναι αυτά, τα οποία, βεβαίως, και πρέπει να απαντηθούν. Μπορώ να πω, όμως, ότι σύμφωνα με την διδαχήν της Εκκλησίας μας το σώμα μας δεν είναι κτήσις μας, είναι χρήσις μας. Έχομε το δικαίωμα να το χρησιμοποιούμε και δεν είναι ιδιοκτησία μας. "Ουκ εστέ εαυτών", γράφει ο Απόστολος, "ηγοράσθητε γαρ τιμής".

16.6.05

Ίδια είδηση, διαφορετικές απόψεις

Τίτλος 1: +1,4% η ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα στην Αττική.
Τίτλος 2: «Βουτιά» 9,8% της οικοδομικής δραστηριότητας τον Μάρτιο
και
Τίτλος 3: Πτωτικά η οικοδομική δραστηριότητα στο 3μηνο 2005...

Πρόκειται για την ίδια είδηση με τους ίδιους "αριθμούς". Απλώς τονίζονται διαφορετικές πλευρές της είδησης. Οι διαφορά τόνου μεταξύ των δύο πρώτων τίτλων, ίσως να χρήζει εξήγησης που υπερβαίνει, ίσως, το συγγραφικό στυλ των συντακτών;

14.6.05

Δημόσιες εκτελέσεις

Περί μονιμότητας στο Δημόσιο με κάλυψαν οι vrypan, o Θοδωρής Γούτας και ο netpen.

Εγώ να διατυπώσω κάποιες απορίες:

- Τα κόμματα που έκαναν το δημόσιο, τσιφλίκι εκλογικό των στελεχών/κομματαρχών τους...

- Που προτιμούσαν να διορίζουν σε δημόσιες υπηρεσίες χιλιάδες περιττούς αργόμισθους, (εις βάρος των εργαζομένων), αντί π.χ. με τα ίδια και λιγότερα λεφτά να δίνουν αξιοπρεπή επιδόματα ανεργίας, ώστε έτσι να διατηρήσουν το πελατειακό κράτος που τους ήταν απαραίτητο για την πολιτική τους διαιώνιση (και να μειώνουν την επίσημη ανεργία)...

- Που διόριζαν στην διοίκηση των δημοσίων επιχειρήσεων τον κάθε άχρηστο και άσχετο, για λόγους εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών...

- Που δεν παρενέβαιναν ούτε όταν η διαφθορά μεταξύ των στελεχών τους βρομούσε ως τα ουράνια...

- Που δεν επιχείρησαν (γιατί δεν μπορούσαν και γιατί τα στελέχη τους πλούτιζαν από την διαφθορά) ποτέ να διατυπώσουν (πόσω μάλλον να εφαρμόσουν) ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης των δημοσίων υπηρεσιών, με γνώμονα το συμφέρον του πολίτη...

... Έρχονται τώρα και λένε ότι το δημόσιο είναι δυσλειτουργικό, έχει "αγκυλώσεις" και πρέπει να το ιδιωτικοποιήσουμε εξ ολοκλήρου, σαν αυτό να οφείλεται σε θεία κατάρα ή δυσάρεστη κληρονομιά; Οι ίδιοι άνθρωποι που πάσχισαν να το κάνουν όσο πιο δυσλειτουργικό και αντιοικονομικό μπορούσαν;


Τα ίδια (πιο εύγλωττα) ρωτάει και ο Δημήτρης Καστριώτης στην Καθημερινή:

"...Γιατί, αλήθεια, αυξήθηκε και πληθύνθηκε το προσωπικό των δημοσίων υπηρεσιών και επιχειρήσεων; Επειδή οι κυβερνήσεις φόρτωσαν τον δημόσιο τομέα με κομματικούς φίλους και πελάτες τους. Γιατί, από την άλλη, καθιερώθηκε η μονιμότητα; Επειδή κάθε νέα κυβέρνηση έδιωχνε τους υπαλλήλους της προηγούμενης. Τι άλλαξε, άραγε, σε αυτά, ώστε να έχουμε εμπιστοσύνη πως η μονιμότητα θα αρθεί, αλλά εφεξής όλες οι προσλήψεις, απολύσεις και προαγωγές θα είναι αναγκαίες και δίκαιες; Η απάντηση είναι μονολεκτική: τίποτα. Οι θέσεις εργασίας και σήμερα… Χούποις κτώνται. Οι κομματικοί φίλοι προελαύνουν, οι πολέμιοι «ξυρίζονται». Το έκανε το ΠΑΣΟΚ, το κάνει η Ν.Δ. Λύση –και μάλιστα εγγυημένη– δεν διαφαίνεται. Για την ακρίβεια δεν εκτίθεται καν. Μόνο μεγαλόστομες υποσχέσεις. Εκτός αν ο κ. Χρυσοχοΐδης μας αφήσει άφωνους, εξηγώντας πώς θα καταργηθεί η μονιμότητα και δεν θα γίνει ο δημόσιος τομέας κομματική κόλαση, ενώ είναι ήδη… παρά τη μονιμότητα."

13.6.05

Ο Καραγκιόζης στο Ίντερνετ

... όχι ο δικός μας, αλλά ο Tούρκος εξαδελφός του, σε παράσταση στο Karagoz TV.

Από σχετική καταχώρηση στο Metafilter με διάφορους άλλους σύνδεσμους περί Καραγκιόζη (Έλληνα και Τούρκου).

Έ ρε γλέντια...

12.6.05

Κριτήριο...

Κριτήριο της ελευθερίας του λόγου σε μια χώρα είναι το κατά πόσο μπορούν να δημοσιεύονται υπέροχα λιβελογραφήματα εμπεριστατωμένου μίσους σε εμπορική εφημερίδα χωρίς να διατρέχει κανείς τον (ορατό) κίνδυνο αγωγών. (Φαντάζεστε να έγραφε κανείς κάτι ανάλογο για κάποιον αείμνηστο Έλληνα Εθνικό Ηγέτη; Στην Βουλή θα είχε φτάσει το θέμα)... Από αυτήν την άποψη οι ΗΠΑ διατηρούν (ακόμα) υψηλά τον δείκτη της ελευθερίας του λόγου.

Από την άλλη, κριτήριο της αποτελεσματικότητας του μηχανισμού προπαγάνδας είναι αν τέτοιο κείμενο και τέτοιος λόγος περιθωριοποιείται εν τω γενάσθαι του. Και αν η βιομηχανία αποπληροφόρησης και πλύσης εγκεφάλου δικαιώνει την τελευταία παράγραφο του Mark Ames...

11.6.05

Greekworks (και Serbworks)...

Έπεσα πάνω στο greekworks, ψάχονοντας για πληροφορίες σχετικά με την Σερβοελληνική "συνεργασία". Ο ιστοχώρος, περί της Ελλάδας γενικά, αγγλόφωνος, μάλλον από Ελληνοαμερικάνους συντηρούμενος, περιέχει αυτήν την εξαιρετική βιβλιοκριτική του Peter Pappas σχετικά με το βιβλίο του Τάκη Μίχα "Ανίερη Συμμαχία", για την σχέση μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας, που μου φαίνεται σε μεγάλο βαθμό εύστοχη σε σχέση με την σημασία αλλά και τις ελλείψεις του βιβλίου του Μίχα (που είναι και συνεργάτης του εν λόγω ιστοχώρου). Αλλά η κριτική αυτή θα πρέπει να διαβαστεί γιατί λέει πολλά και εύστοχα για την Ελληνική κοινωνία και την Ελληνική δημοσιογραφία - στην πορεία εξέτασης του βιβλίου που κρίνει.

(Ο Pappas κερδίζει και άλλους πόντους προσωπικής συμπάθειας, με αυτήν την εύλογη κριτική του Ευρωσυντάγματος).

Σε σχέση με τα Ελληνοσερβικά τώρα, τρεις σχετικοί σύνδεσμοι:

- στο ιστολόγιο Τουκιθεμπλόμ (και μέσω αυτού στην Ελευθεροτυπία), για τις περιπέτειες ενός Έλληνα εθελοντή στην Βοσνία (2003)
- στο Βήμα για την Ελληνοσερβική φιλία σε επίπεδο οργανωμένου εγκλήματος (2000)
- και σε αυτήν εδώ την ωραία οικογενειακή φωτογραφία (1995 προφανώς) (και μια σχετική είδηση)

7.6.05

Μαφίες, λύτρα και εθνικισμός. Με λίγο από Ελλάδα

[Ενημέρωση 9/6: Από ότι φαίνεται η όλη ιστορία που περιγράφει ο Γκλέννυ είχε θεωρηθεί από τον Ελληνικό τύπο "διπλωματική επιτυχία" της κυβέρνησης Παπανδρέου! Βλέπε εδώ και εδώ... Τα Νέα έγραφαν ότι η διαμεσολάβηση ήταν "δείγμα των δυνατοτήτων που έχει η χώρα μας σε μια περιοχή, τα προβλήματα της οποίας άλλοι Ευρωπαίοι δεν μπορούν, ή καλύτερα, δεν θέλουν να κατανοήσουν". Παράλληλα όμως εικάζεται η συνεννόηση της κυβέρνησης με το ΝΑΤΟ για τις κινήσεις της... Ο Ριζοσπάστης μάλιστα κατήγγειλε την κυβέρνηση για "Διατεταγμένη Νατοϊκή υπηρεσία" με την οποία, "ανέλαβαν ευχαρίστως το ρόλο του μοχλού πίεσης προς τους Βόσνιους Σέρβους"...

Μπέρδεμα...!]


Ο Μίσα Γκλέννυ (Misha Glenny) βρετανός δημοσιογράφος που κάλυψε την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στο εξαιρετικό του βιβλίο (που δεν έχει από όσο ξέρω μεταφραστεί στα Ελληνικά) The Fall of Yugoslavia (ισορροπημένο και με σπάνια για την δύση κατανόηση των χαοτικών βαλκανικών ιντριγκών) σε ένα νέο άρθρο του για την διάδοση και την ενίσχυση των μαφιών και του οργανωμένου εγκλήματος παγκόσμια, που δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του Βρετανικού περιοδικού New Statesman, μεταξύ των εξαιρετικά ενδιαφερόντων που γράφει για την άνοδο της Μαφίας στην μετασοβιετική Ρωσία, στα εμφυλιοπολεμικά Βαλκάνια και όπου έχουν παρέμβει τελευταία οι Δυτικοί με δεδομένη την απορρύθμιση των κινήσεων του κεφαλαίου, γράφει κάτι που αφορά την Ελλάδα. Επειδή το θέμα δεν ήταν γνωστό (σε μένα τουλάχιστον, δεν ξέρω για άλλους) μεταφράζω πρόχειρα το σχετικό απόσπασμα:

"... Μόνο αφού ερεύνησα ένα επεισόδιο που είχε συμβεί προ δεκαετίας στον Γιουγκοσλαβικό πόλεμο συνειδητοποίησα τι συμβαίνει. Ο εθνικισμός, το εθνικό μίσος και ο θρησκευτικός φανατισμός δεν ήταν παρά προκάλυμμα των πραγματικών αιτίων των πολέμων αυτών - που ήταν τα λεφτά και η ανθρώπινη απληστία. Στα τέλη του Μαΐου του 1995, οι ηγέτες των Σερβοβόσνιων Ράντοβαν Κάρατζιτς και Ράτκο Μλάντιτς αιχμαλώτισαν μερικές χιλιάδες μέλη της ειρηνευτικής δύναμης, σε αντίποινα για την ληφθείσα από τον ΟΗΕ απόφαση για τον βομβαρδισμό των Σερβικών θέσεων γύρω από το Σαράγιεβο. Για τις τηλεοπτικές κάμερες είχαν αλυσοδέσει μερικούς από τους αιχμαλώτους σε στρατηγικούς στρατιωτικούς στόχους, ως ανθρώπινες ασπίδες. Η εύθραυστη ειρηνευτική συμφωνία που διαπραγματευόταν ο Σέρβος δικτάτορας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς με τους Αμερικάνους οδηγείτο σε διάλυση. Παρότι επισκιάστηκε ένα μήνα αργότερα από την σφαγή της Σρεμπρένιτσα η κρίση αυτή ήταν τεράστια και απειλούσε να προκαλέσει μια σοβαρή σύγκρουση μεταξύ Σερβίας και Δύσης.

Ο Μιλόσεβιτς έστειλε τον υπεύθυνο ασφαλείας του, τον Γιόβιτσα Στάνισιτς, για να διευθετήσει την κατάσταση. Ο Στάνισιτς είχε δει μπόλικη βρομιά κατά την διάρκεια του πολέμου και, ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να πείσει τους Σερβοβόσνιους να απελευθερώσουν τους ομήρους. Αλλά ούτε ο ίδιος δεν ήταν προετοιμασμένος για αυτό που βρήκε όταν έφτασε στο αρχηγείο τους

Ο Κάρατζιτς και ο υπαρχηγός του κατέγραφαν σακούλες με χρήματα που προέρχονταν από την Ελληνική κυβέρνηση - 20 εκατομμύρια δολάρια σε μεταχειρισμένα χαρτονομίσματα, που προήλθαν από τους Έλληνες φορολογούμενους, εν αγνοία τους, ως αντάλλαγμα για τους ομήρους. Ο Στάνισιτς τα πήρε στο κρανίο, λέγοντας στους Έλληνες υπουργούς, λίγο-πολύ να πάνε να πνιγούν και προειδοποιώντας την Σερβοβοσνιακή ηγεσία για σκληρά αντίποινα του Βελιγραδίου αν προχωρούσαν με την συμφωνία. Πέτυχε τον στόχο του - και έλαβε αργότερα τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες των Βρετανικών και Αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, για τις προσπάθειές του.

Κάποιοι λένε ότι η παρέμβαση του Στάνισιτς υπήρξε Πύρρειος νίκη. Ένα μήνα αφότου εξασφάλισε την απελευθέρωση των ομήρων, οι Σερβοβόσνιοι ηγέτες, πικραμένοι ακόμα που είχαν χάσει μια τέτοια περιουσία, εξαπέλυσαν την ακατονόμαστη επίθεση στην Σρεμπρένιτσα..."


Η Ελληνική κυβέρνηση λοιπόν είχε σκάσει 20 εκατομμύρια δολάρια για λύτρα στον Κάρατζιτς (τα οποία της επιστράφηκαν;). Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Αντρέας Παπανδρέου και ΥπΕξ ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας... Εικάζω ότι αυτά τα περί "Έλληνα φορολογούμενου" δεν είναι και πολύ σίγουρα. Μου φαίνεται απίθανο να έβγαλε ο Αντρέας από την τσέπη του Ελληνικού κράτους τόσα χρήματα χωρίς λόγο (εκτός και αν είχαν αποφασίσει να ενισχύσουν οικονομικά τον Κάρατζιτς - ερήμην ακόμα και του Μιλόσεβιτς - που δεν το πιστεύω). Πιθανότατα (λέω εγώ) η Ελλάδα διαμεσολάβησε μεταξύ τρίτων (άμεσα ενδιαφερομένων για τους ομήρους) - αλλά πάλι γιατί δεν μάθαμε τίποτα; (ή μάθαμε και εγώ απλώς δεν θυμάμαι;)

Τέλος πάντων... Δεν παίρνω και όρκο, δεν ξέρω και αν υπάρχουν άλλα στοιχεία για την ίδια περίοδο...

Θα ήθελα επίσης να παραθέσω και το ακόλουθο απόσπασμα από το ίδιο άρθρο, για να γειώνονται όσοι πιστεύουν στην εθνικοπατριωτική ερμηνεία των βαλκανικών πολέμων (και δη των Γιουγκοσλαβικών) - και αρνούνται να δουν το βασικό κίνητρο για την διαιώνιση μιας τέτοιας σύγκρουσης - το χρήμα:
...Δημόσια οι αρχηγοί των συμμοριών από τις διάφορες Δημοκρατίες κατήγγειλαν τους εθνικούς τους εχθρούς ως δαίμονες αποφασισμένους για γενοκτονία και εξολόθρευση. Αλλά κατ'ιδίαν οι Κροάτες, Βόσνιοι, Αλβανοί, Μακεδόνες και Σέρβοι λεφτάδες και γκάνγκστερ ήταν κολλητοί. Αγόραζαν πουλούσαν και αντάλλασσαν κάθε είδους αγαθά, γνωρίζοντας ότι οι δεσμοί απόλυτης προσωπικής εμπιστοσύνης μεταξύ τους, ήταν πολύ ισχυρότεροι από τους προσωρινούς δεσμούς του υστερικού εθνικισμού. Βοήθησαν να καλλιεργηθεί η ιδεολογία αυτή μεταξύ των συνηθισμένων ανθρώπων για να αποκρύψουν την φιλαργυρία τους...


[Το κείμενο είναι σε προσωρινό url, όσο είναι τρέχον το τεύχος αυτό. Το μόνιμο url περιέχει μόνο την Σύνοψη...]

5.6.05

Περιγλώσσιο=Ο εξωγήινος αρχηγός των ΕΛ;

Ακούσατε, ακούσατε: Επίδοξοι ΕΛληνοκεντρικοί συγγραφείς: ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ=ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΣ=ΠΥΞΙΣ=ΤΕΛΕΣΙΣ=ΣΚΟΡΠΙΟΣ=750 = ακολουθήστε τους συνδέσμους...

Study History ρε!

Οι Iοί της Ελευθεροτυπίας σχετικά με το όνομα και την ταυτότητα των ακατανόμαστων βορείων μας γειτόνων.

Πολλούς ίσως ξενίσει ότι χρησιμοποιούν ιστορικά στοιχεία, παραπομπές, λογικά επιχειρήματα και άλλες δυτικόφερτες ανθελληνικές αναλυτικές μεθόδους, αντί να ξεκινούν από το πασίδηλα γνωστό και να κατασκευάζουν τα στοιχεία έτσι ώστε να δικαιώνεται η (ορθή) εθνική πολιτική θέση - την οποία άλλωστε μάθαμε από τα σχολικά μας εγχειρίδια και άρα δεν θα μπορούσε να είναι λάθος.

Εθνικόν είναι το αληθές είχε πει ο ευρωλιγούρης Διονύσιος Σολωμός αν θυμάμαι καλά...

2.6.05

Άνεμος ανυπακοής...

Ότι και να πούμε, η συζήτηση που έγινε και γίνεται τώρα στην Ελλάδα, με αφορμή το Γαλλικό δημοψήφισμα (και από σήμερα και το Ολλανδικό), ήταν και είναι πολύ μεγαλύτερη από τότε που, στα βιαστικά και με ελάχιστη κάλυψη από τα ΜΜΕ, η Ελληνική Βουλή ψήφισε άρον-άρον επί της Συνταγματικής συνθήκης. Εμμέσως και δια αντανακλάσεως η Ελληνική κοινωνία (καλά, έστω... ένα μέρος της Ελληνικής κοινωνίας) έμαθε περισσότερα αυτές τις μέρες σχετικά με το θέμα από όσα είχε μάθει από συγγραφής του σχεδίου συντάγματος.

Είναι σαφές πως, αν μας είχε δοθεί η δυνατότητα δημοψηφίσματος για το θέμα (όπως, δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω, ήταν το δημοκρατικά εύλογο) η συζήτηση θα ήταν ακόμα ευρύτερη, θα δινόταν η ευκαιρία να ειπωθούν πολλά για την ΕΕ και να συζητήσουμε για πρώτη φορά σε πολιτικό και όχι σε συμβολικό επίπεδο για την Ευρώπη, τι θέλουμε από αυτή, που πηγαίνει και τι συμβαίνει στην διευρυνόμενη Ένωση.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταστροφή των Ελλήνων πολιτών πάνω στο θέμα, μετά το αποτέλεσμα του Γαλλικού δημοψηφίσματος: Ενώ στις αρχές του Μάρτη το Βαρόμετρο του ΣΚΑΪ έβρισκε ότι το 45% των ψηφοφόρων στην Ελλάδα έλεγε "Μάλλον Ναι" κατά 45%, "Μάλλον όχι" κατά 18% ενώ δεν γνώριζε ή δεν απαντούσε το 37%, η τελευταία δημοσκόπηση της Kappa Research έδειξε ότι πλέον τα ποσοστά είναι 40,7% προς το "Όχι", 30,5% υπέρ του "Ναι", ενώ αβέβαιοι είναι το 25,7% [κρατώ τα δεκαδικά για λόγους ακρίβειας ως προς την πηγή - όσοι έχετε κάποια σχέση με τους αριθμούς ξέρετε ότι είναι παραπλανητικά]. Με άλλα λόγια το Γαλλικό "Όχι" (είτε δια της συζήτησης που από σπόντα έγινε και εδώ, είτε γιατί απενοχοποίησε την άρνηση του συγκεκριμένου σχεδίου) οδήγησε σε αναστροφή των αντιλήψεων και στην Ελλάδα. Πολύ ενδιαφέρον έχει ότι οι λόγοι που αναφέρονται ως αιτίες για το "Όχι" δεν είναι "ξενοφοβικοί" ή απορριπτικοί προς την ΕΕ, ενώ οι Έλληνες είναι διχασμένοι για το αν τους συμφέρει η ένταξη της Τουρκίας ή όχι.

Κατ' εμέ, οι αναλύσεις και οι συζητήσεις περί το Γαλλικό και Ολλανδικό αποτέλεσμα είναι κενές αν δεν συνυπολογίσουν ότι ήταν μια (από τις σπάνιες) ευκαιρίες για ευρύτατα στρώματα στην Δυτική Ευρώπη (που έχουν υποστεί τις συνέπειες της ανεργίας, της αυξανόμενης εργασιακής ανασφάλειας και "ελαστικοποίησης" και της όλο και πιο απόμακρης εξουσίας της ΕΕ), να πούνε "Όχι", όχι μόνο στο προτεινόμενο Σύνταγμα αλλά και στην κατεύθυνση που ακολουθεί η Ευρώπη και στο διευρυνόμενο δημοκρατικό της έλλειμμα. Πρόκειται για καμπανάκι δυσαρέσκειας απέναντι στις Βρυξέλλες, που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών. Οι μικρές συνέπειες μιας, ανεξέλεγκτης, οικονομικής πολιτικής και τα μικρά ψέματα της καθημερινότητας με τα οποία έχουν φλομώσει οι πολιτικές ελίτ τον κόσμο, έπαιξαν ίσως μεγαλύτερο ρόλο από την τεκμηριωμένη άρνηση στο Σύνταγμα, το οποίο άλλωστε είναι ένα δυσανάγνωστο τερατούργημα 400+ σελίδων, μακράν μάλλον το πιο μεγάλο και δυσκοίλιο κείμενο δημοκρατικού σχηματισμού, στην συνταγματική ιστορία του πλανήτη. Ακτιβιστές υπέρ του Ολλανδικού "αριστερού Όχι" αναγνωρίζουν ως έναν από τους σημαντικούς λόγους της επικράτησης του "Όχι" την εισαγωγή του Ευρώ, που ύστερα από τις υποσχέσεις ότι όλα θα φτηνύνουν οδήγησε στον να ακριβύνουν τα πάντα (σας θυμίζει τίποτα αυτό;) - και στην δυσαρέσκεια απέναντι στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της κυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών (που θα ενισχύονταν με ένα "Ναι")

Δεν ξέρω για την Ολλανδία, αλλά η ταξική διάρθρωση της ψήφου στην Γαλλία, λέει περισσότερα για το δημοψήφισμα από ότι χίλιες αναλύσεις. To 79% των εργατών, το 67% των υπαλλήλων και το 70% των αγροτών, ψήφισαν όχι. Τα στελέχη, οι γιατροί κι οι δικηγόροι ψήφισαν "Ναι" κατά 65%.

Μένει να δούμε ποια θα είναι τα επόμενα βήματα...

(Ο Apostate Windbag, εξηγεί "γιατί Όχι" σε αυτό το εξαιρετικό και τεκμηριωμένο κείμενο - αντίστοιχο του οποίου δεν έχω δει από την πλευρά του "αριστερού ναι" - και ίσως να βοηθήσει στην κατανόηση του "Γιατί Πανηγυρίζουν";)