Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν πουλάμε

Με χαροποιεί ότι κάποια τουλάχιστον από τα μουσικά ινδάλματα της νεότητάς μου, επιμένουν σε κάποιες αρχές, σε κάποια ηθική συνέπεια, τέλος πάντων, που δικαιώνει με κάποιο τρόπο αναδρομικά την επένδυση εμπιστοσύνης και αγάπης στο έργο τους. Πάρτε για παράδειγμα τον Tom Waits:

Πρόσφατα, αφού απέρριψε πρόταση χρήσης της μουσικής του σε διαφήμιση της Όπελ, η εν λόγω εταιρεία κατέφυγε σε κάποιον που τον μιμείται! Ο Γουέιτς μήνυσε την εταιρία (θυγατρική της GM) για παραβίαση της προσωπικότητάς του λέγοντας τα εξής ωραία:

"Απ' ότι φαίνεται ο ύψιστος έπαινος που ο πολιτισμός μας επιφυλάσσει στον καλλιτέχνη σήμερα είναι να συμμετέχει σε κάποια διαφήμιση - ιδανικά χωρίς ρούχα και γουργουρίζοντας πάνω στο καπώ κάποιου αυτοκινήτου. Έχω αδιάλλακτα και επανειλλημένως αρνηθεί την αμφίβολη αυτή τιμή... Παρότι το δικαστήριο δεν μπορεί να με κάταστήσει ενεργό στο ραδιόφωνο, του ζητώ να με καταστήσει ραδιενεργό για τους διαφημιστές"


Να σημειωθεί ότι παρόμοια ακριβώς μανούρα πήγαν να του κάνουν και για μια διαφήμιση τσιπς, υπόθεση που ο Γουέιτς κέρδισε εντέλει.

Αντίστοιχη περίπτωση είναι και αυτή του Ντένσμορ των Doors, ο οποίος προς απελπισία του φραγκοφονιά Μάνζαρεκ, αρνείται πεισματικά να επιτρέψει την χρησιμοποιήση τραγουδιών των Doors σε διαφημίσεις, παρότι του δίνουν έναν σκασμό λεφτά. Ο Ντένσμορ δήλωσε σχετικά τα εξής, και ομολογώ ότι με συγκίνησε:

Κόσμος έχασε την παρθενιά του ακούγοντας αυτήν τη μουσική, φτιάχτηκε για πρώτη φορά υπό τους ήχους της... Άνθρωποι έχουν έρθει και μου έχουν πει ότι παιδιά σκοτώθηκαν στο Βιετνάμ ακούγωντας αυτήν τη μουσική, κι άλλοι μου είπαν πως γνωρίζουν κόσμο που δεν αυτοκτόνησε εξ αιτίας της... Πάνω στην σκηνή όταν παίζαμε τα τραγούδια αυτά, ο κόσμος ένοιωθε μυστήριο και μαγεία. Αυτό δεν ενοικιάζεται.


O Ντένσμορ έχει εκφραστεί αναλυτικά επί του θέματος και παλιότερα (γιατί οι ενοχλήσεις από τους διαφημιστές ήταν συνεχείς), υπό τα χειροκροτήματα του Γουέιτς.

Προφανώς πρόκειται για εξαιρέσεις, αλλά είναι παρήγορο το ότι υπάρχουν.

Ένα συμπέρασμα που προκύπτει, είναι πως αν ακούσετε ποτέ διαφήμηση με Γουέιτς ή Ντορς, μπορεί να είστε σίγουροι ότι έχει γίνει χωρίς την άδειά τους - και μπορείτε να προσπαθήστε να ενημερώσετε τους εν λόγω καλλιτέχνες....

Σχόλια

Ο χρήστης Zafiris είπε…
μπορεί να φταίει ότι είμαι στη δεύτερη μπύρα, αλλά το post μου έφτιαξε τη μέρα...
Ο χρήστης kukuzelis είπε…
Διαβάζοντας, ήταν λες κι οι καλλιτέχνες μου έκαναν δώρο : δεν το απαιτείς, αλλά χαίρεσαι πολύ όταν το παίρνεις.
Ο χρήστης Πάνος είπε…
Είναι παρήγορο κάποιος να σέβεται (εμπράκτως) το παρελθόν του. Δεν υπάρχει θλιβερότερο φαινόμενο από το να βλέπεις εκ των υστέρων εκείνους που λάτρεψες στα νιάτα σου να σου ...μοιάζουν!
Ο χρήστης Ανδρέας είπε…
Εγώ θα παραφωνήσω πάλι και θα αναρωτηθώ γιατί η κατανάλωση έχει δαιμονοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό. Γιατί να θεωρείται πως η χρήση μουσικής στη διαφήμηση υποβιβάζει τη μουσική και όχι το αντίθετο; Πως η χρήση δηλ. ενός μουσικού κομματιού στη διαφήμιση είναι μια σαφής αναγνώριση της πολιτιστική του αξίας; Το μόνο που είναι για μένα σημαντικό είναι να είναι και η διαφήμιση αντίστοιχης ποιότητας.
Άλλωστε τίποτα δεν εμποδίζει κανένα να απολαμβάνει τη μουσική χωρίς τη διαφήμηση.
Ο χρήστης Ανδρέας είπε…
Να προσθέσω επίσης, πως το να πάς σε μια συναυλία ή να αγοράζεις ένα CD είναι επίσης κατανάλωση που διαφημίζεται με διάφορα μέσα και ενίοτε με δανεισμό από άλλες τέχνες. Πχ, το εξώφυλλο ενός CD μπορεί να είναι εμπνευσμένο από ένα διάσημο πίνακα ζωγραφικής.
Γενικά, αυτός ο διαχωρισμός της τέχνης από την καθημερινή ζωή και την κατανάλωση μου φαίνεται παράλογος. Η τέχνη, σας αρέσει ή όχι, έχει και αυτή χρηστική αξία και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Ο σκοπός της μάλιστα είναι να κάνει γενικότερα τη ζωή μας πιο ευχάριστη και ποιοτικότερη. Γιατί δηλ. πρέπει να εξαιρείται η διαφήμηση από αυτό;

Η ατάκα "Απ' ότι φαίνεται ο ύψιστος έπαινος που ο πολιτισμός μας επιφυλάσσει στον καλλιτέχνη σήμερα είναι να συμμετέχει σε κάποια διαφήμιση" είναι απλά μπούρδες. O πολιτισμός σήμερα επιφυλλάσει στους καλλιτέχνες αναγνώριση υποστήριξη και χρήματα που ούτε τα φαντάζονταν πριν ένα αιώνα.
Ο χρήστης Πάνος είπε…
Σπασίκλα, το γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ το αποδίδει, ίσως, καλύτερα η φράση του Σιγκελά - του διάσημου Γάλλου διαφημιστή:

- Μην πείτε στη μητέρα μου οτι δουλεύω στη διαφήμηση, νομίζει οτι είμαι πιανίστας σε μπουρδέλο...

Αυτός, είχε καταλάβει τι είναι η διαφήμηση - όπως και οι σπασίκλες καλλιτέχνες που αρνούνται πεισματικά να της ...κάτσουν.

Ας μην τους ζαλίζουμε λοιπόν, άλλωστε υπάρχουν τόσοι και τόσοι πρόθυμοι...
Ο χρήστης Ανδρέας είπε…
Πάνο: δε γνωρίζω ούτε το context ούτε την αφορμή με την οποία είπε ο Σιγκελά αυτή την ατάκα. Μου φαίνεται όμως πως είναι μια δήλωση αυτοσαρκασμού που αναφέρεται στο ποιόν των διαφημιστών και τις τεχνικές που χρησιμοποιούν για να παρασύρουν τους καταναλωτές και δεν καταδικάζει ούτε τη διαφήμηση και τη χρήση της τέχνης σε αυτή.

BTW, γνωρίζει κανείς πώς γράφεται "Σιγκελά" στα Γαλλικά;
Ο χρήστης kukuzelis είπε…
Jacques Seguela (με αξάν αιγκύ και στα δύο e: S?gu?la
*
Η ατάκα είναι τίτλος βιβλίου.
*
Ο χρήστης bizwriter είπε…
Δικαίωμα του κάθε καλλιτέχνη να κάνει ό,τι θέλει με τη μουσική του. Άλλο αυτό, όμως, κι άλλο οι ηθικολογίες τύπου "επιμένουν σε κάποιες αρχές, σε κάποια ηθική συνέπεια" και τέτοια όμορφα. Εν γένει, συμφωνώ με τον σπασίκλα.
Ο χρήστης bizwriter είπε…
ΥΓ. Όσο για τον τίτλο του βιβλίου του Seguela είναι αυτοσαρκαστικός και, προφανώς, αρκετά πιασιάρικος ώστε να πουλήσει καλά το βιβλίο -όπως και έγινε.
Ο χρήστης talos είπε…
Από την άλλη δικαίωμά μου κι εμένα σαν κοινό της μουσικής να αξιολογώ ηθικά την στάση των καλλιτεχνών και την συνέπεια π.χ. λόγων και πράξεών τους.

Ο Γουέιτς στο γράμμα υποστήριξης του στον Ντένσμορ τα λέει περίφημα:

Songs carry emotional information and some transport us back to a poignant time, place or event in our lives. It's no wonder a corporation would want to hitch a ride on the spell these songs cast and encourage you to buy soft drinks, underwear or automobiles while you're in the trance. Artists who take money for ads poison and pervert their songs. It reduces them to the level of a jingle, a word that describes the sound of change in your pocket, which is what your songs become. Remember, when you sell your songs for commercials, you are selling your audience as well.
Ο χρήστης J95 είπε…
Remember, when you sell your songs for commercials, you are selling your audience as well.

Καλά αυτό εξαρτάται και από το κοινό και το είδος της μουσικής, π.χ. ο Χατζηγιάννης μάλλον αύξησε το κοινό του με τις διαφημίσεις του ΟΤΕ.
Ο χρήστης Panajiotis Oikonomou είπε…
Συμφωνώ απόλυτα με τον Σπασίκλα.Αν ο Ντένσμορ είναι τόσο "υπεράνω" δεν θα ήθελε χρήματα για την μουσική του και όταν την ηχογραφούσε 30 χρόνια πριν.Ο Μάνζαρεκ είναι καθαρός επαγγελματίας.Παράγει & πληρώνεται.Η τελευταία πρόταση στο γράμμα του Γουέιτς θα είχε σημασία αν δεν πληρωνόταν για την μουσική που παράγει.
Εντάξει ρε Μιχάλη,φυσικά και είναι δικαίωμά σου να κρίνεις τα πάντα:)
Ο χρήστης talos είπε…
J95:Καλά αυτό εξαρτάται και από το κοινό και το είδος της μουσικής,
Σίγουρα...

Πάναγιώτη: Υπάρχει νομίζω χαώδης διαφορά μεταξύ του πουλάω την μουσική μου ως μουσική και πουλάω μετά την μουσική μου για κάθε χρήση - ακόμα και αν η χρήση αυτή είναι αντίθετη με τα όσα υποτίθεται ότι πρέβευα όταν την έγραφα και σου την πουλούσα. Π.χ. θα συμφωνήσεις πιστεύω ότι αν ο Θεοδωράκης δώσει τα δικαιώματα του "Πάλης Ξεκίνημα" για να γίνει ύμνος της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει ένα ζήτημα. Όπως υπήρχε όταν ο μακαρίτης ο Strummer (που είχε γράψει π.χ. μεταξύ άλλων το "All lost in the Supermarket") έδωσε στην Jaguar τα δικαιώματα του London Calling για να τα χρησιμοποιήσει σε διαφήμιση. Είναι μια αναδρομική εξαπάτηση: πόσοι από το κοινό των Clash θα αγόραζαν δίσκο αν υπήρχε η προειδοποίηση ότι σε καμιά εικοσαριά χρόνια θα τα ακούτε και σε διαφημίσεις;

Τέλος πάντων: Ο μακαρίτης είχε κάθε νομικό και πρακτικό δικαίωμα να το κάνει. Έχω κάθε δικαίωμα να μην μου αρέσει.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Και ο Αγγελακας (Τρυπες) εχει αρνηθει καλη προσφορα για να παιξει τραγουδι τους σε διαφημηση goodys
Ο χρήστης dafun είπε…
Δεν μπορώ να αρνηθώ σε κανέναν καλλιτέχνη το δικαίωμα να πουλήσει τη μουσική του για διαφημίσεις, ούτε σε κανέναν τρίτο το δικαίωμα να συμφωνεί με το γεγονός αυτό.

Απλά θεωρώ πως όποιος συμφωνεί με την χρήση ανήκει στην νέα γενιά σκλάβων που κατάφερε να παραγάγει ο νεοφιλελευθερισμός.

Οι σκλάβοι αυτοί είναι πειθήνιοι σε όλα όσα κελεύει ο εμπορικός καπιταλισμός των ημερών μας.
Δεν τους ενοχλεί να παρακολουθούν τη ζωή τους με κάμερες.
Δεν τους ενοχλεί η παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων,
Δεν τους ενοχλούν τα σκατά που τους σερβίρουν για τροφή οι αλυσίδες ταχυφαγείων.
Δεν τους προσβάλλει ως άτομα η αισθητική και η ιδεολογία των ταινιών του Χόλλυγουντ. Συρρέουν κατά κοπάδια στα multiplex για να παρακολουθήσουν οποιοδήποτε blockbuster.
Δεν τους ενοχλεί να πληρώσουν για να κάνουν μπάνιο και ηλιοθεραπεία. Δεν γνωρίζουν ότι τα αγαθά ήλιος και θάλασσα πρέπει να είναι ελεύθερα σε όλους.
Δεν τους ενοχλεί η αναίρεση εργασιακών δικαιωμάτων. Τα ωράρια είναι passee. Σκοπός της ζωής τους είναι ο σκοπός της εταιρείας.

Είναι λογικό λοιπόν να μην τους ενοχλεί να χρησιμοποιείται, φερ΄ ειπείν, το “Break on through to the other side” για να διαφημίζονται αιδοιόπανα.
Ούτε θα τους ενοχλήσει να χρησιμοποιηθεί αύριο ο Παρθενώνας, για να πλασάρει μια τράπεζα δάνεια, που οι ίδιοι θα πάρουν, και θα τους κλείσουν το σπίτι.

Κάτι «τους φταίει» στη ζωή τους, αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν τι. Όσο καταλαβαίνει η σαρδέλλα όταν πιαστεί το κοπάδι στο δίχτυ. Τρέχουν σε μέντιουμ, ψυχαναλυτές. Γράφουν στη Μυρτώ.
Αλλά δεν έχουν ακούσει Dylan :
… but something is happening here, and you don’ t know what it is,
do you, Mr Jones ?…

Καλά κάνουν που σιχαίνονται τους πολιτικούς. Μόνο που κάνουν το σφάλμα να σιχαίνονται, ταυτόχρονα, και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Γι΄ αυτό δεν καταλαβαίνουν την έννοια «τραγούδι-σύμβολο», γενικώτερα «έργο τέχνης-σύμβολο». Όλα γι΄ αυτούς είναι εμπόρευμα, αυτό φύτεψαν στο λοβοτομημένο τους εγκέφαλο.

Μπορεί τα σύμβολα, πλείστες όσες φορές, να έχουν χρησιμοποιηθεί για ύποπτους σκοπούς ή οι ιδέες που σηματοδότησαν να αποδείχθηκαν ουτοπικές.
Αυτό όμως που δεν μπορεί κανένας να πάρει πίσω είναι η ψυχική ανάταση που ένοιωσε το άτομο, η μέθεξη, η υπέρβαση του «εαυτούλη».

Πόσο μπορεί να κοστολογηθεί η πρώτη φορά που έκανες έρωτα και το τραγούδι που άκουγες εκείνη τη στιγμή ;
Η ίδια η Διαφήμιση, που υμνείτε, σας τα λέει : «κάποια πράγματα είναι ανεκτίμητα. (Για τα υπόλοιπα υπάρχει η MasterCard).»

Τα λέει κι ο Waits.
Όποιος δεν μπορεί να τα καταλάβει, στο καλό.

Τάλως
θαυμάζω την υπομονή σου. Σε ένα παλιό ποστ, στον Old Boy, αν θυμάμαι είχες γράψει κι εσύ, είχε μπει το ζήτημα τι απαντάνε σ΄ έναν που δεν καταλαβαίνει : «γιατί έτσι»

Χαίρεσθε
Ηλίας
Ο χρήστης Panajiotis Oikonomou είπε…
Η άποψη του Ηλία είναι ακόμη ένα δείγμα ψευτοεπαναστατικού ιζήματος,ξεπερασμένου από τα γεγονότα και την ιστορία την ίδια.Ο εμπορικός καπιταλισμός των ημερών μας όπως τον αποκαλεί,ευθύνεται μεν για όσα άσχημα αναφέρει αλλά και για όσα υπέρ των οποίων μάχεται.Αν δεν ήταν ο εμπορικός καπιταλισμός δεν θα γνώριζες τον Dylan,ούτε τους Doors,ούτε κανέναν,ούτε θα μπορούσες να γράψεις όσα γράφεις σε καπιταλιστικό λογισμικό.

Όχι,δεν με ενοχλεί αν το κομμάτι των Doors,διαφημίζει αιδοιόπανα διότι ούτε το εν λόγω γκρουπ άλλαξε κάτι στην ιστορία ούτε η εμπορικοποιημένη μουσική εν γένει.Καταλαβαίνω μια χαρά τα τραγούδια σύμβολα αλλά αυτά είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ υπόθεση.Αν ξεπαρθενιάστηκες με το Break on...υπέροχα αλλά αφορά εσένα μόνο και τα μουσικά σου γούστα.Δεν οφείλει κανείς να "καταλάβει" κανένα τραγούδι σύμβολο γιατί δεν υπάρχει απλά.Και γω θεωρώ τραγούδι σύμβολο το Castle in the Air των Eloy (μουσικοί που οι Doors ούτε τα υποδήματα μπορούν να δέσουν)αλλά επειδή μάλλον κανείς άλλος δεν έχει την αυτή άποψη καταλήγουμε στο ότι τραγούδια σύμβολα θεωρείς όσα ο άτιμος ο καπιταλισμός προέβαλλε έντεχνα για να γίνουν τέτοια.

Κλείνω με κάποιους στίχους που δεν θα γίνουν ποτέ τραγούδι σύμβολο για την απόλυτα αμερικανοθρεμμένη τάχαμου επαναστατική νεολαία :

Nobody died for my sins
No faith tied to my name
The path I choose to walk is mine
When the clouds turn red and the horizon as in flames
Ο χρήστης dafun είπε…
Παναγιώτη Οικονόμου

Προσπερνάω τους χαρακτηρισμούς σου «ίζημα» κ.λπ.

Πάμε σιγά-σιγά :
Κεφαλαιοκρατικός καπιταλισμός : οικονομία της αγοράς, όπου κυρίαρχοι είναι μεγάλοι ιδιοκτήτες κεφαλαίου, γαιοκτήμονες ή βιομήχανοι. Αυτοί παράγουν ιδεολογία για τις οικονομικά υποδεέστερες τάξεις, θέτουν αξίες και πρότυπα στην κοινωνία. Κινούμενοι από το συμφέρον τους, που είναι να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη ροή της παραγωγικής διαδικασίας, αναγκαστικά, υπολογίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα, ως συντελεστή της παραγωγής, και «νοιάζονται» να «ευημερεί» τόσο ώστε να πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του.

Εμπορικός καπιταλισμός : οικονομία της αγοράς, όπου αυτοί που διαθέτουν τα προϊόντα (ή τις υπηρεσίες), οι έμποροι, έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ από τους παραγωγούς-κεφαλαιοκράτες. Αυτό έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια. Εάν παρακολουθείς οικονομική ειδησεογραφία, ίσως κατανοήσεις τις διαρκείς διαμάχες μεταξύ π.χ. αλυσίδων σούπερ-μάρκετ και βιομηχάνων. Ή μεταξύ παραγωγών ταινιών και διανομέων-αιθουσαρχών.

Για τους εμπόρους, σε αντιδιαστολή με τους κεφαλαιοκράτες, η μοναδική αξία του ατόμου βρίσκεται στην λειτουργία του ως καταναλωτή. Η ρήση «σκέπτομαι άρα υπάρχω» έχει αναδιατυπωθεί σε «καταναλώνω άρα υπάρχω». Ενδιαφέρονται μόνο να σου πουλήσουν, με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς να υπολογίζουν στο ελάχιστο τις συνέπειες που θα προκαλέσει στη ζωή σου μια ανορθολογική ή άχρηστη αγορά. Το αν εσύ θα χρεωθείς, καταστραφείς, υποφέρεις τους είναι αδιάφορο. Μόνο να υπογράψεις στην πιστωτική ή τα γραμμάτια.
Παράδειγμα : άτομο που «αντέχει» να αγοράσει ένα αυτοκίνητο Α, αξίας 10.000 €, «ικανοποιεί το όνειρό του» και αγοράζει ένα Β, αξίας 60.000 €. Η χρηστική αξία των δύο αυτοκινήτων είναι ίδια, η δυνατότητα μετακίνησης.
Τι διαφέρει ; Η εικόνα που ο αγοραστής θεωρεί ότι περιβάλλεται με την κυκλοφορία του Β αυτοκινήτου.

Πως «σχηματίσθηκε» στο μυαλό του η ιδέα που τον ώθησε σε μια παράλογη για τα δεδομένα του ενέργεια ;
Εδώ, για λογαρισμό των εμπόρων, αναλαμβάνει το αμαρτωλό τρίπτυχο ΜΜΕ-Διαφήμιση-Τράπεζες.

- Τα ΜΜΕ, η τηλεόραση και τα περιοδικά lifestyle, δημιουργούν τα πρότυπα, τα οποία βεβαίως ταυτίζονται με καταναλωτικές συνήθειες. Ξεγάνωτοι ντενεκέδες προβάλλονται ως «επιτυχημένοι» γιατί «φοράνε αυτό» ή «πίνουν εκείνο», κοκ. Δηλ. υποδεικνύουν, αλλά έμμεσα : φοράτε ή πιείτε αυτά (κ.λπ) για είστε κι εσείς επιτυχημένοι. Τα ΜΜΕ δρουν ως ναρκωτικό βραδείας αποδέσμευσης, που επιδρά μεσομακροπρόθεσμα στον εγκέφαλο.
- Οι τράπεζες, πουλώντας χρήμα, παρέχουν την πίστωση (δάνεια) και τον τρόπο (δόσεις κ.λπ) για να εξυπηρετηθεί η αγορά, σε αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα, γιατί όσοι την έχουν, και είναι λογικοί, δεν πάνε π.χ. διακοπές με δανεικά λεφτά.
- Η Διαφήμιση έρχεται να επιδράσει στον εγκέφαλο με χάπια ectasy – spots, που πρέπει να δράσουν άμεσα, και να σε ωθήσουν πάραυτα στην κατανάλωση ενός συγκεκριμένου προϊόντος, είτε να σου δημιουργήσουν την εντύπωση πως είσαι «ξεχωριστός» (μαζί με 100 εκατ. άλλους) καταναλώνοντάς το.

Κι ερχόμαστε στο θέμα μας.

Για να είναι ισχυρό το μήνυμα της διαφήμισης, στον σύντομο χρόνο που διαθέτει, πρέπει να περιβάλει-ενδύσει-συνδέσει το προϊόν-υπηρεσία που πλασάρει με πνευματικές αξίες εύκολα αναγνωρίσιμες, κοινά αποδεκτές και, κυρίως, αξίες που δημιουργούν συναισθηματική ταύτιση.
Τέτοιες είναι τα έργα τέχνης.

Γιατί, τι μαγεία μπορεί να έχει, αυτό καθαυτό, ένα χαρτί υγείας, ένα απορρυπαντικό ή ένα αιδοιόπανο ;
Αν λοιπόν θεωρείς τον εαυτό σου νοήμονα, γιατί δεν υποβάλλεις την ερώτηση που βρίσκεται στη βάση του θέματος :
γιατί οι διαφημιστές κόπτονται να χρησιμοποιούν έργα τέχνης-σύμβολα ;
Απάντηση : γιατί θέλουν να σου δημιουργήσουν μια παραπλανητικά ελκυστική εικόνα.

Αυτό εσένα δεν σ΄ ενοχλεί. Εμένα ναι. Σιχαίνομαι τους ψεύτες και τους απατεώνες. Και όσους υποβιβάζουν, στον κόσμο που ζω, όλες τις εκδηλώσεις της ζωής σε εμπορικό δούναι-λαβείν.

Σε όλους του πολιτισμούς, οι λειτουργίες του ανθρώπου υπήρξαν διακριτές και σεβαστές στην αυτονομία τους.
Όταν εργαζόταν, εργαζόταν.
Όταν έτρωγε, έτρωγε.
Όταν πουλούσε, πουλούσε.
Όταν αγόραζε, αγόραζε.
Όταν λάτρευε τους θεούς (που πίστευε), ήταν σεβάσμιος.
Όταν τραγουδούσε, το τραγούδι εξέφραζε την ψυχική του κατάσταση.
Όταν χόρευε, «έβγαινε» από τον εαυτό του.

Μόνο στον γαμημένο αγγλοσαξονικό «πολιτισμό», που έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια, μαζί με τη νοοτροπία εβραίου εμπόρου, όλα έχουν ισοπεδωθεί σε μια «μάζα ζωής» χωρίς διακριτές αξίες, εκτός από ένα διαρκές αγχωτικό «δουλέψτε» και «αγοράστε».
Πιθανόν δεν γνώρισες άλλη πραγματικότητα, γι΄ αυτό την υπερασπίζεσαι …

Πλανάσαι αν θεωρείς ότι ο εμπορικός καπιταλισμός βελτίωσε τη ζωή μας, γιατί π.χ. μας έφερε το λογισμικό για να επικοινωνούμε. Η πραγματική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων είναι η δια ζώσης, και όχι μέσω πληκτρολογίων.
Κοίτα γύρω σου. Τα εγχειρίδια «ευτυχίας» είναι πρώτα σε πωλήσεις.
Κοίτα και την θλίψη των γυναικών, όταν, υπακούοντας στα κελεύσματα της διαφήμισης, επιστρέφουν από shopping therapy.

Στο μόνο που συμφωνούμε είναι ότι τα τραγούδια-σύμβολα είναι προσωπική υπόθεση. Γι΄ αυτό τα έβαλα σε εισαγωγικά. Και μίλησα γενικώτερα για «έργα τέχνης-σύμβολα». Υποβιβάζεις τον διάλογο σε αντιπαράθεση «σου αρέσουν οι Doors – μου αρέσουν οι Eloy».
Κατάλαβες λάθος. Όσο κι αν με συγκινούν, δεν τραβάω κανένα ζόρι, ούτε για τους Doors, ούτε για το Break on through… , ούτε για την «εμπορευματοποιημένη» μουσική. Παραδείγματα ήταν. Η πουτάνα, που πήγα πρώτη φορά, άκουγε λαϊκά.

Αυτό που μ΄ ενοχλεί είναι το να πάρει ο γλοιώδης διαφημιστής ένα δημιούργημα πνεύματος, για να πουλήσει την ευτελή πραμάτεια του.

Όσο για τα στιχάκια, τυπικά για heavy metal, εξυμνούν έναν ηρωικό, τάχα μου, ατομικισμό. Προσπαθούν να κολακεύσουν όσους πιστεύουν ότι διαθέτουν εξαιρετική μοναδικότητα, ότι δεν εντάσσονται σε κοινωνικές κατηγορίες, ότι είναι παραδείσια εξωτικά πτηνά, ότι γι΄ αυτό ακριβώς είναι «ένας εναντίον όλων» και ότι, με σκοπό το όφελος, όλα τους επιτρέπονται.

Ιδεολογία για τεξανούς βλάχους.

Μικρός, διάβαζα Λουίς Λ΄ Αμούρ.
Μετά μεγάλωσα.
Ο χρήστης Panajiotis Oikonomou είπε…
Καταρχήν,δεν προσπερνάω τον χαρακτηρισμό σου.Τεξανός είσαι και φαίνεσαι.Δεν σε αποκαλώ βλάχο διότι μάλλον δεν γνωρίζεις το νόημα της λέξης.
Ο παλαιομαρξιστικός σου τρόπος ανάλυσης των πραγμάτων φανερώνει απλά μια οπτική γωνία (θα το ξαναπώ) ξεπερασμένη και τελικά ανιαρή.
Η κατάσταση της οικονομίας που περιγράφεις, η κεφαλαιοκρατία δηλ δεν προέκυψε από κάποια φασιστική επιβολή.Προέκυψε από την εξέλιξη του πολιτισμού και την ιστορική αναγκαιότητα.Αν δεν γουστάρεις διαφημήσεις,γρήγορα αμάξια,σούπερ μάρκετ κλπ απλά μην ασχολείσαι.Δεν γίνεται όμως αυτό διοτι η πλειοψηφία του κόσμου ασχολείται-όχι από κάποια επιβολή,επαναλαμβάνω.Η αναίρεση της κεφαλαιοκρατίας δοκιμάστηκε για καμιά 70αριά χρόνια και κατέληξε στις στυγνότερες δικτατορίες.
Διακρίνω έναν υφέρποντα αντισημιτισμό,έναν ελιτισμό και μια παιδική ειρωνία για το ποιός έγραψε καλύτερα στο διαγώνισμα.Αν δεχτώ πως είσαι ο καλύτερος κοινωνικός αναλυτής,θα ικανοποιηθείς;
Επίσης βλέπω και έναν κρυφοψευτοπολυθεϊσμό-διέψευσέ με,γι'αυτό δεν είμαι σίγουρος.Φαίνεσαι παραπάνω έξυπνος από τους αναγνώστες του Δαυλού.
Επίσης,το ότι αποκαλείς την γυναίκα εκείνη πουτάνα λέει πολλά για το δικό σου lifestyle.Νομίζω πως είσαι το καλύτερο παιδί του καπιταλισμού-η αναπαραγωγή του μέσα από ψευτοκριτική.
Αν πιστεύεις έστω ένα γράμμα από όσα λες αύριο σταμάτα να χρησιμοποιείς την τράπεζα,τον υπολογιστή,το αυτοκίνητο,να βγαίνεις με κορίτσια που δεν είναι "πουτάνες",να ψωνίζεις,να δουλεύεις,να παράγεις,να πηγαίνεις διακοπές,να παρακολουθείς ειδησεογραφία,να ακούς αγγλοσαξονικά τραγούδια.Στην τελική,αν έχεις αυτό που διακηρύττεις (αλλιώς πως πήγες στην πουτάνα) PRACTICE WHAT YOU PREACH,γίνεται αντισυστημικός,πολέμα για τον σοσιαλισμό,την κομμουνιστική επανίδρυση,ένα δικό σου όραμα,κάτι τελος πάντων.Άμα ωρίμασες όπως λες,πάνε και πέταξε το DVD σου από το παράθυρο τώρα.
Αλλά δεν θα κάνεις τίποτε από αυτά διότι μέρος της μηχανής του συστήματος είσαι και εσύ-εκείνο το μέρος που δικαιώνει το σύστημα προσθέτωντας μια επικάλυψη αμφισβήτησης.
Όσον αφορά το τραγούδι που παρέθεσα (ποιος μιλάει για παιδική αντιπαράθεση τύπου "οι δικοί μου είναι καλύτεροι") το παρέθεσα ορμώμενος από το γεγονός πως ο εν λόγω τραγουδιστής και συνθέτης δεν ήταν υπάλληλος πολυεθνικής δισκογραφικής,πουλούσε πολύ,τα κομμάτια του είναι σύμβολα (όχι βέβαια στους νέους Ρικάρντο σας εσένα) και αν δεν σου αρέσουν οι στίχοι,I couldnt care less...
Ο χρήστης kerry είπε…
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …