Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποδοσφαιρικοί μύθοι

Ο Πούσκας, ο Μαραντόνα της εποχής του και, φυσικά, ο προπονητής του ΠΑΟ την χρονιά που έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϋ, υποχρεώνεται να πουλήσει τα τρόπαιά του (υποχρεώνεται η οικογένειά του δηλαδή), για να πληρώσει τα έξοδα του νοσοκομείου, όπου νοσηλευεται με μια μορφή Αλτσχάιμερ.

O Τζωρτζ Μπεστ, άλλος μάγος της μπάλλας -αυτόν τον πρόλαβα - Βορειοιρλανδός αληταράς και πιθανόν ο πιο φαντεζί ποδοσφαιριστής που πέρασε από τα Βρετανικά γήπεδα, είναι στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου (κάπως καλύτερα από όταν μπήκε), εξαιτίας ιατρικού προβλήματος που προέρχεται από τον αλκοολισμό του.

Κατά κάποιο τρόπο και οι δύο τους είναι συνδεδεμένοι με τα παιδικά μου χρόνια - ο πρώτος προπονητής της ομάδας μου όταν άρχισα να καταλαβαίνω από μπάλλα - και ο δεύτερος παικταράς που χάζευα όταν έπαιζε (τις Κυριακές νομίζω;) Αγγλικό ποδόσφαιρο στην τηλεόραση... έτσι τους νοιώθω οικείους, αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, δικούς μου ανθρώπους τρόπον τινά, σαν μακρινοί χαμένοι συγγενείς για τους οποίους μετά από πολλά χρόνια μαθαίνεις ότι είναι ετοιμοθάνατοι ή έχουν χάσει το μυαλό τους...

Σχόλια

Ο χρήστης Panajiotis Oikonomou είπε…
Η φήμη των διάσημων δεν συμβαδίζει πάντα με την οικονομική ευμάρεια.Είναι πραγματικά κρίμα που ο ένας πουλάει τα τρόπαιά του και ο άλλος ετοιμάζεται λίγο πολύ για το μοιραίο (αν και ήταν ως ένα σημείο επιλογή του).Σε καταλαβαίνω απόλυτα.Αν και δεν είμαι ΠΑΟ :)
Ο χρήστης Πολιορκητής είπε…
Λόγω ηλικίας δεν πρόλαβα κανέναν από τους δύο. Θυμάμαι όμως τις ιστορίες που μου έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, ποδοσφαιριστής και αυτός. Για τον Πούσκας που πανηγύριζε πριν ακόμη καταλήξει η μπάλα στα δίχτυα, για το μεγάλο Αγγλικό ποδόσφαιρο του 60 και του 70.
Είναι και μένα σαν συγγενείς μου και αναρρωτιέμαι εγώ θα έχω να λέω για κάποιους στις επόμενες γενιές;
Ο χρήστης J95 είπε…
Η φήμη των διάσημων δεν συμβαδίζει πάντα με την οικονομική ευμάρεια.

Και εξάλλου ανεμομαζώματα-διαολοσκορπίσματα.

Αλλά ήταν οι αμοιβές των παιχταράδων του '60 και του '70 στα σημερινά επίπεδα;
Ο χρήστης J95 είπε…
Θέλω να πω ήταν μύθοι, όχι superstars.
Ο χρήστης raffinata είπε…
Τον Πούσκας τον θαύμαζα, αν και υποστηρίζω την "άλλη" ομάδα, και ο Μπεστ ερχόταν στα εφηβικά μου όνειρα...
Βέβαια, υπάρχουν κι Έλληνες ποδοσφαιριστές εκείνης της μακρινής εποχής (που έπαιζαν ποδόσφαιρο γιατί το γούσταραν) που ίσως αντιμετωπίζουν χειρότερα προβλήματα (αρρώστεια, φτώχεια, εγκατάλειψη). Μερικούς τους έχω δει στα κανάλια και έχω λυπηθεί για το παρόν τους, έχω δακρύσει για το παρελθόν τους...
Ο χρήστης Πάνος είπε…
Φίλε Μιχάλη, αν θυμάμαι καλά η πρώτη μας διαδικτυακή συζήτηση είχε θέμα τον εμφύλιο, τα ΤΑ κλπ. - στο ιστολόγιο του J-95.

Μπορείς τώρα να διαβάσεις την ολοκληρωμένη (αλλά όχι με αξίωση οριστικής θέσης) άποψή μου, στο κεφάλαιο "ΕΡΜΗΣ" (Ι-ΙΙΙ) που ανέβηκε στο "Νησί της Καλυψώς"

(Το καλείς από τα "μτΚ" ή http://tonisitiskalipsos.blogspot.com/

ΥΓ. Δεν θα ήθελα όμως να γίνει συζήτηση στο συγκεκριμένο "ειδικό" ιστολόγιο - επαναλαμβάνω την πρότασή μου να δημιουργήσεις εσύ τον κατάλληλο χώρο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …