28.2.09

Αγνοώντας το προφανές για χάρη του γελοίου


"Ωστόσο οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. εξετάζουν και ένα άλλο ακραίο σενάριο. Συγκεκριμένα ερευνούν αν η προχθεσινή επίθεση προέρχεται από κάποια ομάδα ένοπλης δράσης όπως η «Σέχτα Επαναστατών», η οποία βρίσκεται σε διαμάχη- με άγνωστο βεβαίως περιεχόμενο- με άτομα από τον χώρο των Εξαρχείων. Σύμφωνα με τους αστυνομικούς «την εκδοχή αυτή ενισχύει η διαπίστωση ότι η χειροβομβίδα αμυντικού τύπου, σοβιετικής κατασκευής του ΄70, είναι παρόμοια με αυτή που χρησιμοποίησε η οργάνωση “Σέχτα Επαναστατών” στην επίθεση προ 25 περίπου ημερών στο Αστυνομικό Τμήμα Κορυδαλλού,η οποία επίσης δεν εξερράγη".


Αν βέβαια η σύμπτωση του μοντέλου της χειροβομβίδας σημαίνει κάτι (και όπως έχει πει ο Παντελής Μπουκάλας στην Καθημερινή δεν είναι προφανές ότι πρόκειται καν για πραγματικό και επιβεβαιωμένο δεδομένο), ευκολότερα μπορεί να σημαίνει κάτι που συνδέεται με άλλα στοιχεία της υπόθεσης, όπως εκείνα που επισημαίνει ο Αντώνης Καρράς. (Ανάλογα, αλλά όχι ακριβώς ίδια, παρατηρεί ο Άνεμος)

Αν είναι έτσι, με δεδομένη την παγκόσμια εμπειρία που προαναφέραμε, τα βασικά και κρίσιμα ερωτήματα σε μια λογικότερη προσέγγιση των δεδομένων είναι πια τα εξής: Τι δυνατότητες έχει το παρακράτος και τι σκοπούς έχει; Πόσο αυτόνομο είναι από την κυβέρνηση; Είναι ελέγξιμο ή είναι διάχυτο και δεν αντιδρά άμεσα σε εντολές; Πόσο καιρό θα παραμένει ο ελέφαντας στο δωμάτιο πριν κάποιοι αρχίσουν να πιθανολογούν (ή έστω να διερευνούν) την ύπαρξή του;

Από τις πρώτες ημέρες σχεδόν της εξέγερσης του Δεκέμβρη έχουμε γίνει μάρτυρες μιας άγριας, επικίνδυνης και εν εξελίξει προβοκάτσιας: από τους κολλητούς της αστυνομίας ματσουκοφόρους που καταγράφτηκαν στα βίντεο εκείνων των ημερών, μέχρι την επιδημία πυροβολισμών αμέσως μετά στους δρόμους της Αθήνας. Από την εμφάνιση ύποπτων οργανώσεων με ρητορική που παραπέμπει σε εικονογραφημένους υπερήρωες, μέχρι τις εμφανίσεις τραμπούκων στο τέως παρκάκι στην Κυψέλη και τέλος την δολοφονική επίθεση στο Στέκι των Μεταναστών στα Εξάρχεια: Το φάσμα της οικονομικής κρίσης και η αγωνία της εξέγερσης (αυτής που σοβεί και αυτής που έγινε) ξυπνούν άραγε παλιούς, σκοτεινούς μηχανισμούς από την ύπνωσή τους;

26.2.09

Arbeit macht frei



 Αν οικονομισμός είναι η αναγωγή κάθε κοινωνικής παραμέτρου σε μια οικονομική αριθμητική αξία, η προβολή ενός πολυδιάστατου χώρου αξιών πάνω στην μονοδιάστατη ευθεία της αγοραίας αξίας, τότε η ενοικίαση της εργασίας είναι μια από τις σαφέστερες εκδηλώσεις της επικράτησης αυτού του ρεύματος και της ψυχοπαθολογίας του πάνω στην κοινωνία.


 Η εργασία, λένε οι επιτυχημένοι γκουρού της σύγχρονης οικονομικής φιλοσοφίας που με τέτοια επιδεξιότητα οδηγούν το καράβι της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, ανάγεται σε ένα απλό ποσοστό των εξόδων, σε έναν απλό πόρο (Human Resources – «Ανθρώπινοι Πόροι» στην ορολογία της επιχειρηματικής γλώσσας που κόκαλα δεν έχει αλλά κόκαλα τσακίζει) όπως η ενέργεια, οι πρώτες ύλες κτλ. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο στα λογιστήρια των εταιρειών αλλά και στο κοινωνικό κόσμο των αξιών: Η εργασία δεν έχει καμία κοινωνική διάσταση, καμία διάσταση αυτοπραγμάτωσης, ένταξης, δημιουργικότητας· δεν έχει καμία αυταξία, πέρα από την αξία που τιμολογείται και πληρώνεται (και η οποία είναι μια προς ελαχιστοποίηση μεταβλητή όπως και να έχει)… Συνεπώς τα αιτήματα για «ανθρώπινη εργασία» (που σημαίνει εργασία υπό κάποιες στοιχειωδώς αξιοπρεπείς συνθήκες), «εργασιακή ασφάλεια» (που σημαίνει δυνατότητα προγραμματισμού ζωής), «ασφάλεια στην εργασία» (που σημαίνει πως η διακινδύνευση της υγείας και της σωματικής ακεραιότητας του εργαζομένου δεν συμπεριλαμβάνονται στον μισθό του) ή «εργασία που ανταμείβει ηθικά» (που σημαίνει: ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος) δεν είναι απλά εκ των προτέρων απορριπτέα, αλλά ακατανόητα από την αυτιστική ελίτ οικονομικών τεχνοκρατών επικυριάρχων.


Η ενοικιαζόμενη εργασία (για την ακρίβεια η υπενοικιαζόμενη εργασία: η εργασία νοικιάζεται ούτως ή άλλως) είναι λοιπόν άλλη μια μέθοδος ελαχιστοποίησης του εργατικού κόστους και εργασιακής ευελιξίας, εις βάρος της ποιότητας ζωής των εργαζομένων, εις βάρος της δικαιότερης διανομής του παραγόμενου πλούτου και εις βάρος της κοινωνίας. Είναι άλλος ένας τρόπος αποκοινωνικοποίησης της εργασίας, και χρήσης της σαν ένα ακόμα «ελεύθερα διακινούμενο» εμπόρευμα. Είναι μέθοδος που στην ουσία περιορίζει τα εργασιακά δικαιώματα και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, θέτει σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων και κλονίζει την διαπραγματευτική δυνατότητά τους. Δεν είναι τυχαίο που οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι είναι οι εικονικοί εκπρόσωποι όλου αυτού του καινοφανούς «πρεκαριάτου», του ολοένα διευρυνόμενου δηλαδή στρώματος των επισφαλώς εργαζομένων. Οι σχετικές καταγγελίες είναι πάμπολλες και δεν αφορούν μόνο την ατύπως εργασιακά απορυθμισμένη Ελλάδα, αλλά και χώρες του Πρώτου Κόσμου όπου η εργασιακή απορρύθμιση είναι και τυπικά κατοχυρωμένη.


Είναι ίσως δύσκολο να φανταστεί πια κανείς, μετά από την κοινωνική ερημοποίηση της τελευταίας εικοσαετίας, μια πολιτική οικονομία η οποία δεν αντιμετωπίζει την αξιοπρέπεια της εργασίας και τη βελτιστοποίηση της αμοιβής για αυτήν, σαν κόστος αλλά σαν στόχο, σαν το εύλογο επίκεντρο μιας έλλογης και ανθρωπινής κοινωνίας.


Με την κρίση ήδη παρούσα, το ζητούμενο είναι αν θα αποτελέσει βήμα για τον εξανθρωπισμό της εργασίας ή για την περαιτέρω εξαθλίωσή της μέσα στις κλειστοφοβικές γαλέρες των κέντρων κλήσεων και τους αρχιερείς του εργοδοτικού τραμπουκισμού, που με το βιτριόλι φυλακτό στο χέρι θα διαμορφώνουν την πραγματική Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Ελλάδα (2009).


Λεζάντα εικόνας: Παλαιότερες μέθοδοι διαχείρισης Ανθρώπινων Πόρων (Human Resources)

25.2.09

Ιστορική αναδρομή, πιθανόν επίκαιρη


Στις 31 Μαΐου του 1972 στο χωριό Πετεάνο, κοντά στα σύνορα με την Γιουγκοσλαβία (τότε), ένα παγιδευμένο αυτοκίνητο σκότωσε τρεις καραμπινιέρους. Οι αρχές απέδωσαν την ενέργεια αυτή στις Eρυθρές Tαξιαρχίες ή στην Lotta Continua - σε κάποια πάντως ακροαριστερή οργάνωση. Ο Δικαστής Κασσόν (Casson) ο οποίος διερεύνησε την σκοτεινή αυτή περίοδο της 'Στρατηγικής της Έντασης', ανακάλυψε μετά από διεξοδική έρευνα, πως πίσω από την ενέργεια κρυβόταν η φασιστική ακροδεξιά. Στόχος της ήταν να κατηγορηθεί και να στοχοποιηθεί μέσω ενεργειών "ψευδούς σημαίας" η αριστερά, προκειμένου να ανακοπεί η ισχυρή δυναμική της τότε προς την εξουσία. Ο Κασσόν συνέλαβε μάλιστα ως αυτουργό, τον ακροδεξιό τρομοκράτη Βιτσέντζο Βινσιγκούερρα. Ο Γκάνσερ περιγράφει μερικά στοιχεία από την κατάθεσή του το 1984 και το πώς οι ίδιες οι αστυνομικές αρχές συνέργησαν στην διαφυγή των ενόχων της δολοφονίας των συναδέλφων τους:

"...υπήρξε σχετικά εύκολο για αυτόν να διαφύγει και να κρυφτεί επειδή μεγάλα τμήματα του Ιταλικού συστήματος ασφαλείας συμμεριζόταν τις αντικομμουνιστικές του πεποιθήσεις, και συνεπώς υποστήριζε σιωπηρά, τα εγκλήματα που δυσφημούσαν την Αριστερά. Μετά από την βομβιστική ενέργεια ο Βινσιγκουέρρα θυμόταν πως:

"Ένας ολόκληρος μηχανισμός ενεργοποιήθηκε... οι Καραμπινιέροι, ο Υπουργός Εσωτερικών, οι τελωνειακές υπηρεσίες και οι στρατιωτικές και πολιτικές υπηρεσίες πληροφοριών αποδέχθηκαν το ιδεολογικό σκεπτικό πίσω από τις επιθέσεις".

Με την σφαγή του Πετεάνο και όσες ακολούθησαν θα πρέπει να είναι πια δεδομένο πως υπήρχε μια ζώσα δομή, κρυφή και μυστική, που είχε την ικανότητα να δίνει στρατηγική κατεύθυνση στις αγριότητες. Η δομή αυτή βρίσκεται μέσα στο κράτος...."


Στην πορεία ακολούθησαν και άλλες επιχειρήσεις "ψευδούς σημαίας" (π.χ. η Σφαγή της Πιάτσα Φοντάνα) αλλά και σαφέστερης προέλευσης θηριωδίες (π.χ. η Σφαγή στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Μπολόνια ήταν η αιματηρότερη δολοφονική επίθεση μεταπολεμικά στην Ευρώπη, μέχρι την σφαγή στον σταθμό της Μαδρίτης το 2004).... Όλες μαζί οι ενέργειες αυτές οδήγησαν στα ιταλικά "μολυβένια χρόνια" και μαζί με τα αδιέξοδα της ακροαριστερής τρομοκρατίας (που πάντως ακολούθησε και δεν προηγήθηκε των ακροδεξιών προβοκατσιών) κατέληξαν μέσα από μια δαιδαλώδη πορεία σε τελική ανάλυση στην περιθωριοποίηση και αποδυνάμωση της αριστεράς συνολικά (και στην επικράτηση των νεοφασιστών)...

Για την αναδυόμενη μεταψυχροπολεμική βερσιόν όλων αυτών βλ. π.χ. σχετικά και σχετικά. Με δεδομένο πως το μέλλον έχει πολλή φωτιά παντού, ίσως να μεταλαμπαδεύσουμε τα φώτα μας έξω, πέρα από τα παγκοσμίως κλασσικά δηλαδή...

...και συ λαέ φαρμακωμένε μην ξεχνάς τον Ασωπό

Χρώμιο (VI) στον Ασωπό, καρκίνος στα Οινόφυτα, σύμπτωση; "Το εξασθενές χρώμιο είναι ισχυρά τοξικό. Έχει κατηγορηθεί ως καρκινογόνο, μεταλλαξιγόνο, οξειδωτικό και επικίνδυνο για το περιβάλλον.", έλεγαν πρόσφατα σε ένα ρεπορτάζ του tvxs.

Η κατηγορία στοιχειοθετείται πλέον επιστημονικά όσο πιο κατηγορηματικά γίνεται, και στις ΗΠΑ η Καλιφόρνια ετοιμάζεται να αλλάξει τα επιτρεπτά όρια κατά πολύ:

Είναι γνωστό εδώ και είκοσι περίπου χρόνια πως οι άνθρωποι μπορούν να πάθουν καρκίνο του πνεύμονα αν εισπνέουν εξασθενές χρώμιο... Αλλά μέχρι τώρα, οι τοξικολόγοι δεν ήταν βέβαιοι για το αν προκαλεί καρκίνο όταν καταπίνεται.
Επιστήμονες από το National Toxicology Program ανέφεραν πως η διετής μελέτη τους σε ζώα "δείχνει ξεκάθαρα" πως το στοιχείο είναι καρκινογόνο μέσα στο πόσιμο νερό. Ποντίκια και αρουραίοι απέκτησαν κακοήθεις όγκους στο λεπτό έντερο και στα στόματά τους όταν έπιναν νερό που περιείχε διάφορες διαφορετικές δοσολογίες εξασθενούς χρωμίου.

"Νομίζω πως ξεκαθάρισε το θέμα πλέον, όσο μπορεί να ξεκαθαρίσει" δήλωσε ο George Alexeeff, υποδιευθυντής επιστημονικών θεμάτων στο Γραφείο Εκτίμησης Περιβαλλοντικών Κινδύνων Υγείας της Καλιφόρνια.


Πρόκειται για σημαντική εξέλιξη και θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση παύση κάθε χρωμιούχας εκροής στον Ασωπό. Σε μια ιδανική χώρα τέλος πάντων.

Ενημέρωση 25/2: Σήμερα, αγρότες την έπεσαν στον ιερέα-ακτιβιστή των Οινοφύτων (στην Ελλάδα αν πας να κοιτάξεις το δημόσιο καλό, όχι δεν θα επιβραβευτείς, θα τιμωρηθείς).
Η Public Issue διεξήγαγε έρευνα σχετικά με το θέμα της μόλυνσης του Ασωπού στην πληγείσες περιοχές της Βοιωτίας, από όπου προκύπτει ότι το 90% των κατοίκων δηλώνουν πως θα συμμετείχαν (σίγουρα ή μάλλον) σε κινητοποιήσεις για το θέμα. Μακάρι.

Σκανδαλωδώς επίκαιρο τραγούδι: The Helicopter Song

The helicopter song

Up like a bird and high over the city
"Three men are missing" I heard the warder cry
"Sure it must have been a bird that flew into the prison
Or one of those new Ministers" said the warder from Mountjoy

Early one evening as the branchmen they were sleeping
A little helicopter flew in from the sky
Down into the yard where some prisoners were walking
"Get ready for inspection" said the warder in the Joy

Down in the yard through the pushing and the shoving
Three of the prisoners they climbed upon the bird
And up and away they went into the grey skies
"I think someone escaped" said the warder in the Joy

Over in the Dail they were drinking gin and brandy
The Minister for Justice was soaking up the sun
Then came this little message that some prisoners were escaping
"I think its three of the Provos" said the warder in the Joy

"Search every hole search every nook and cranny
Let no man rest until these men are found,
For this cannot happen to a law and order government."
"I think youll never find them said the warder in Mountjoy"

Wolf Tones



Wikipedia: Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία της απόδρασης το 1973 τριών κρατουμένων του Provisional Irish Republican Army (IRA) από τις φυλακές Mountjoy του Δουβλίνου. Στις 31 Οκτωβρίου ένα μέλος του IRA κατέλαβε ένα ελικόπτερο και ανάγκασε τον πιλότο να πετάξει μέχρι το Mountjoy όπου οι τρεις κρατούμενοι ο JB O'Hagan, ο Seamus Twomey και ο Kevin Mallon, ανελήφθησαν εις ουρανούς υπό του ελικοπτέρου εκ της αυλής της πτέρυγος D της φυλακής Mountjoy (Όρος της Χαράς;) στις 3.40 το απόγευμα. Το συμβάν εξέθεσε αγρίως την τότε κυβέρνηση.

23.2.09

Μοριακές απεικονίσεις του DNA

Απίστευτο βίντεο animation, υπόδειγμα επιστημονικής αναπαράστασης της πληροφορίας, που περιγράφει κάποιες φορές σε πραγματικό χρόνο, το DNA εν δράσει, στην περιέλιξή του, στην αντιγραφή του, στην μεταγραφή του και την μετάφρασή του...

22.2.09

O tempora

[κλικ στις φωτογραφίες]
Τηρουμένων των αναλογιών κάτι σαν: "Ο Πάπας μιλάει για την χρησιμότητα της αντισύλληψης"



Ερμηνεία. ΟΚ δεν είναι και μεταστροφή στον κομμουνισμό, αλλά ποιος θα τόλεγε πριν από έξι μήνες και δεν θα τον έλεγαν ψυχοπαθή.




Ο Καραγκιόζης "Επαναστάτης"



Εικόνα από εδώ.

Κυπατζήδες ή απλώς μαλάκες. Το φεστιβάλ παπαρολογίας, κοινοτοπιών και ναρκισσισμού σε μορφή προκήρυξης δημιουργεί αμφιβολίες. Εσείς αποφασίζετε.






Χρηστή Καθοδήγηση



Περιμένω συνεπώς να δώσουν στον Madoff το βραβείο προσφοράς στην παγκόσμια οικονομία...

19.2.09

Η έφοδος για την ανακατάληψη του όρους Πατάτα


ΟΚ, κοιτάχτε, εμένα τα αστεία με τα διαφημιστικά σλόγκαν δεν μου αρέσουν. Να το πω εξαρχής.

Ατελείωτα terrabit απόλυτα άχρηστης πληροφορίας, με σκοπό την προώθηση συχνά ανύπαρκτων πλέον προϊόντων έχουν κάνει κατάληψη στην περιορισμένη μνήμη του υγρού και όχι σκληρού μου δίσκου, από νεαρότατης ηλικίας: Από το «τι κουτί - κουτί» μέχρι την «μαμά μου την καλή που καθαρίζει με μπρουσλή», και από την «ίδια γεύση» μέχρι τα «φουτούνια» του Κλυν και τα διάφορα αστεία και μη σποτάκια, συνέχεια, το ένα πάνω στο άλλο, ο νους μου κουδουνίζει από τα προϊόντα καμπανιών μάρκετινγκ και διαφημιστικών εκστρατειών. Ακόμα: πολύ παιδικές υπερατλαντικές μνήμες φέρνουν ακόμα πιο αρχαία διαφημιστικά, μιας άλλης ηπείρου καταναλωτικής ευδαιμονίας μέσα στην σεβεντιά που την έδερνε... Όλα αυτά αυξάνονται, μεγεθύνονται και δημιουργούν ένα είδος γιγαντιαίας νησίδας νοητικών σκουπιδιών, ανάλογες με αυτές που περιπλανώνται στον Ειρηνικό: πεταμένα μιμίδια που δημιουργούν τις δικές τους αζωικές ζώνες μέσα στον εγκέφαλό μου, και ξεβράζονται στα Ενίουετοκ του ρημαγμένου συλλογικού φαντασιακού... 

Δεν αρνούμαι ότι συχνά-πυκνά οι διαφημιστές με έκαναν και γέλαγα, αλλά – ειδικά από μια ηλικία και πέρα – ιδίως οι πιο καλοδουλεμένες και καλαίσθητες από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις, μου προξενούσαν ένα ιδιαίτερο είδος απώθησης, σχεδόν μια ανησυχία: ένιωθα πως έβλεπα το έργο των σύγχρονων Λένι Ρίφενσταλ του καταναλωτισμού, ένα «Θρίαμβο της Θέλησης» αενάως προβαλόμενο σε μια ατέρμονη Reichsparteitag που προβάλλεται στις Νυρεμβέργες των τηλεοπτικών οθονών μας . Παράλληλα η εμμονική επανάληψη των ίδιων και των ίδιων μηνυμάτων, ενισχυμένη και ξαναπαιγμένη στον περίγυρό μας μέσα από την πάγκοινη οικειότητά τους, σε παγίδευε σε ένα είδος παλιλαλίας του πλήθους: όλο να πιλαλάνε το μυαλό σου τα ίδια τζινγκλ, τα ίδια λόγια, το ίδιο – ΟΧΙ ΠΙΑ ΑΣΤΕΙΟ ΓΑΜΟΤΟ – ανέκδοτο.

Οπότε το όρος της Πατάτας, δεν με ενδιαφέρει σαν τόπος εκτόπισης δυσαρέστων. Καμία αγγαρεία δεν θέλω να επιβάλω σε κανέναν (όχι τηλεοπτική αγγαρεία τουλάχιστον). Στην πραγματικότητα θέλω να απελευθερώσω τους αγγαρεμένους τηλεθεατές. Από την φυλακή του διαφημιστικού προτύπου, όπου εκτίουν όχι αγγαρεία αλλά (οικειοθελώς;) καταναγκαστικά έργα. Δεν έχω φυσικά τρόπο να το κάνω - προσωπικά. Αλλά έχω υπομονή. Το επιχειρηματικό μοντέλο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η τηλεοπτική Ελλάς: «ρίχνε τους διαφήμιση στην μάπα μέχρι να ξεχάσουν τι έβλεπαν», τρώει τα ψωμιά του σιγά-σιγά. Ελπίζω.

Αλλά από την έμμονη ηχώ των τζίνγκλ, και την ρίμα της ρεκλάμας είναι πλέον αργά για μας να ξεφύγουμε, ότι κι αν γίνει. Έτσι μένουν τα άπαντα των Ελλήνων διαφημιστών σαν ένα είδος άτυπης και ανεπιθύμητης τέχνης αναφοράς για γενεές ολόκληρες, δωρεάν υπόστρωμα της κοινής μας, πραγματικής εθνικής κουλτούρας...

12.2.09

Ο ανέφικτος πολιτικός κατακερματισμός

Οι Ευρωεκλογές αποτελούν στην Ελλάδα μια μοναδική ευκαιρία «πολιτικής και ιδεολογικής» ψήφου, μακριά από τους καταναγκασμούς του, συχνά ασφυκτικά εκβιαστικού, εκλογικού συστήματος  των εθνικών εκλογών. Δοθείσης της χαλαρής λοιπόν ψήφου τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών είναι «πολυφωνικότερα» από τα αντίστοιχα των Εθνικών εκλογών. Αξίζει να παρατηρήσει κανείς ότι η ψήφος είναι με χαλαρή, αλλά παρά τα περί του αντιθέτου διαδιδόμενα ολοένα και σημαντικότερη: οι αρμοδιότητες του Ευρωκοινοβουλίου επεκτείνονται συνέχεια και τα αποτελέσματα των εργασιών του έχουν συχνά αισθητές επιπτώσεις στην καθημερινότητα όλων των Ευρωπαίων πολιτών.
Με αυτήν την λογική το ΚΚΕ(εσ) είχε υπερτετραπλασιάσει την εκλογική του δύναμη το 1981, όταν είχαν εκλέξει ευρωβουλευτή και το ΚΟΔΗΣΟ και το Κόμμα των Προοδευτικών του Μαρκεζίνη. Στην συνέχεια βουλευτή στο Ευρωκοινοβούλιο εξέλεξαν κατά καιρούς η ΕΠΕΝ, η ΔΗΑΝΑ, Πολιτικη Άνοιξη (με ποστστό που άγγιζε το 9% το 1994), το ΔΗΚΚΙ (που άγγιξε το 7% το 1999). Ενώ θεματικά καλύτερες επιδόσεις από το εθνικό τους ποσοστό είχαν κατά καιρούς η Χριστιανική Δημοκρατία, οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί, το κόμμα του κ. Κολλάτου, η Ένωση Κεντρώων του κ. Λεβέντη, το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών, και οι Φιλελεύθεροι του κ. Μάνου, αλλά και ένα ψηφοδέλτιο Αριστερών Γυναικών το 2004, μεταξύ πολλών άλλων.

Όλα αυτά, με λίγες εξαιρέσεις αποτέλεσαν κόμματα που ανήκαν σε συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους και, με εξαίρεση το Κόμμα των Κυνηγών ίσως, δεν αποτελούσαν συσπειρώσεις γύρω από ένα επιμέρους θέμα ή μια κοινωνική ιδιότητα (όπως π.χ. το κόμμα των Πειρατών στην Σουηδία και το κόμμα των Γυναικών στην Ισλανδία).

Αυτού του είδους τα εξωπολιτικά εκλογικά φαινόμενα στην Ελλάδα είναι νομίζω ξένα στην αντίληψη του εκλογικού της σώματος. Η μόνη πιθανότητα να έχουν ποτέ επιτυχία σε εμάς εδώ, είναι μέσω της ψήφου-χαβαλέ, μιας ψήφου έντονης αποδοκιμασίας του πολιτικού συστήματος δια της επιλογής «γελοίων» υποψηφίων. Με την οικονομική κρίση να έχει ήδη αφιχθεί όμως και ενώ σοβούν τα χειρότερά της, μοιάζει όχι και τόσο πιθανή η διοχέτευση της κοινωνικής αγωνίας σε κάποιου είδους χαβαλέ: αυτό που είναι πιθανότερο να συμβεί είναι να ενισχυθούν εναλλακτικές πολιτικές ομάδες, να διευκολυνθεί η εμφάνιση στον εκλογικό στίβο ομάδων πολιτικά μικρής, έως τώρα, εμβέλειας. Αλλά και πάλι, είναι η δυναμική του Ελληνικού πολιτικού συστήματος τέτοια που ενώ ευνοεί συγκυριακές ψήφους διαμαρτυρίας-σήματα προς τους κεντρικούς πολιτικούς χώρους, δύσκολα μπορεί να υπερψηφιστούν εδώ στην απαραίτητη κλίμακα, ομάδες ενδιαφερόντων υπό τον μανδύα του πολιτικού σχηματισμού.

Υπάρχει ισχυρή η αίσθηση της πολιτικής ταυτότητας στην Ελλάδα σαν ένα γενικό συνανήκειν σε έναν πολιτικό χώρο, συχνά με όχι πολιτικούς όρους βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Στον βαθμό που η σημασία των Ευρωεκλογών θα γίνεται ολοένα και σοβαρότερη, όπως είπαμε, μοιάζει απίθανο να εξελιχθούν οι Ευρωεκλογές σε ένα είδος εκλογικού τσίρκου, ή τέλος πάντων σε πεδίο συγκρότησης κάποιου πολιτικού freak-show.

8.2.09

Εναντίον των Βρυκολάκων: Ποιοι επωφελούνται από την κατοχή της Παλαιστίνης;


Who Profits from the Occupation?:
Αποκαλύπτοντας την βιομηχανία της Ισραηλινής Κατοχής:
Ισραηλινές και διεθνείς εταιρείες εμπλέκονται άμεσα στην κατοχή: στην οικοδόμηση των Ισραηλινών αποικιών και των υποδομών τους, στην παροχή εξειδικευμένου εξοπλισμού που χρησιμοποιείται στον έλεγχο και την καταπίεση του υπό κατοχή αμάχου πληθυσμού...

Μια βάση δεδομένων που δημιούργησε η "Συμμαχία Γυναικών για την Ειρήνη", μια συνεργασία Ισραηλινών αντικατοχικών και φιλειρηνικών οργανώσεων γυναικών. Περισσότερα στο Mrzine και στο Jewish Peace News.

Από τις εταιρείες αυτές κάποιες δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

5.2.09

Σε ποιον δεν ανήκουν τα δέντρα αυτής της πόλης

Το πυκνό, εύκρατο δάσος της Κυψέλης



 


Η μεταπολεμική κυριαρχία της ηθικής του εργολάβου στην Αθήνα, η απαξίωση του πράσινου, των ελεύθερων χώρων, προς όφελος των κατασκευών, οδηγήθηκε από την οικονομία της αντιπαροχής, την οικοδομή ως κοινωνική αξία και το διαμέρισμα της πολυκατοικίας ως εργαλείο και σύμβολο κοινωνικής ανόδου αλλά και δια της αντιπαροχής σύμβολο και σχετικά εύκολου «πλουτισμού». Εξελίχθηκε επίσης σαν καρκίνωμα, ανεξέλεγκτα, χάρη στην παντελή έλλειψη κάθε ρύθμισης, στο αδιανόητο του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού στην χώρα μας και στην αντίληψη ότι το περιβάλλον ήταν κάτι που είχαμε στο χωριό μας, τι να το κάνουμε εδώ στον πολιτισμό που ήρθαμε.


Εντάξει. Ας μην ηθικολογήσουμε. Όλα αυτά είχαν μια ιστορική βάση.


Το 60.


Ίσως, το 70.


Σήμερα με πολλαπλές περιβαλλοντικές κρίσεις να σκάνε σαν αποστήματα στο αστικό και περιαστικό χώρο των Αθηνών – κρίσεις που γέννησε συν τοις άλλοις και αυτή η περιφρόνηση προς κάθε τι που δεν έχει οικοδομηθεί ή έστω στρωθεί με άσφαλτο – με την επιστημονική επιβεβαίωση της σημασίας του πρασίνου και των δέντρων στην υγεία και των ελεύθερων χώρων στην ψυχική υγεία των κατοίκων μιας πόλης, με την αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε κλουβιά σαν τα ποντίκια στα εργαστήρια, σε μια πόλη που θέλει να είναι Ευρωπαϊκή αλλά από ψηλά μοιάζει με την Βαγδάτη (πριν τον πόλεμο) – τι ακριβώς να συζητήσουμε;


Έχουμε φτάσει στο σημείο που τα ντήλια των τοπικών αρχόντων με εργολάβους εις βάρος της ποιότητας ζωής των κατοίκων, δεν αντιμετωπίζονται και δεν αντέχει η πόλη να αντιμετωπίζονται με το κούνημα του κεφαλιού και το «βρε τους άθλιους» σε χαμηλό τόνο δίπλα στο παράθυρό μας. Έχουμε (θέλω να ελπίζω τουλάχιστον) φτάσει στο σημείο που κάθε ενέργεια που προκαλεί έμμεση βλάβη στην υγεία την δικιά μας και των παιδιών μας, αντιμετωπίζεται σαν επίθεση εναντίον μας, σαν προσβολή, σαν θανάσιμη προσβολή, και όλο και περισσότεροι ξεφεύγουν από την λογική του υπηκόου και γίνονται πολίτες: δεν αναγνωρίζουμε σε κανέναν το δικαίωμα μιας τέτοιας αυθαιρεσίας.


Διότι το περιβάλλον, οι προϋποθέσεις για την υγεία μας, οι ανάσες μας, δεν ανήκουν σε καμία εξουσία. Κανένας δεν έχει δικαίωμα (στην ουσία) ζωής και θανάτου, επιβάρυνσης της υγείας και εξαθλίωσης πάνω στον πολίτη, ερήμην του. Διότι όπως είπαμε δεν ζούμε στο 60. Ούτε στο 70.


Όπως η θάλασσα δεν ανήκει στον δήμο του Πειραιά, και η Πάρνηθα δεν μπορεί να υλοτομηθεί από τον δήμο Αχαρνών. Όπως το Άλσος της Φιλαδέλφειας δεν μπορεί να ξεπατωθεί για να γίνει το γήπεδο της ΑΕΚ και καμία ανάγκη για πάρκινγκ δεν θα δικαιολογούσε την μετατροπή του Θησείου σε μεγάλο χώρο στάθμευσης... έτσι και κανένας Δήμος δεν μπορεί «εν ονόματι των πολιτών» να δρα εναντίον της βούλησής τους καταστρέφοντας κοινή, δημόσια περιουσία. Διότι ο αέρας που καθαρίζουν τα δέντρα, η θερμοκρασιακή όαση που δημιουργούν δεν του ανήκει. Διότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι ούτε σκουπιδότοπός μας, ούτε προσωπική προίκα της κάθε διοίκησης. Ο δημόσιος χώρος και τα δημόσια αγαθά είναι δικαιώματα των πολιτών, όχι εμπορευματοποιημένη ιδιοκτησία.


Σε συμβολικό πια επίπεδο τα δέντρα «ανήκουν» σε εκείνους που ευεργετούν. Και σε εκείνους που είναι πρόθυμοι ακόμα και  να συγκρουστούν με τους αδίστακτους «ανθρώπους από μπετόν», για να τα υπερασπίσουν.