Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σε ποιον δεν ανήκουν τα δέντρα αυτής της πόλης

Το πυκνό, εύκρατο δάσος της Κυψέλης



 


Η μεταπολεμική κυριαρχία της ηθικής του εργολάβου στην Αθήνα, η απαξίωση του πράσινου, των ελεύθερων χώρων, προς όφελος των κατασκευών, οδηγήθηκε από την οικονομία της αντιπαροχής, την οικοδομή ως κοινωνική αξία και το διαμέρισμα της πολυκατοικίας ως εργαλείο και σύμβολο κοινωνικής ανόδου αλλά και δια της αντιπαροχής σύμβολο και σχετικά εύκολου «πλουτισμού». Εξελίχθηκε επίσης σαν καρκίνωμα, ανεξέλεγκτα, χάρη στην παντελή έλλειψη κάθε ρύθμισης, στο αδιανόητο του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού στην χώρα μας και στην αντίληψη ότι το περιβάλλον ήταν κάτι που είχαμε στο χωριό μας, τι να το κάνουμε εδώ στον πολιτισμό που ήρθαμε.


Εντάξει. Ας μην ηθικολογήσουμε. Όλα αυτά είχαν μια ιστορική βάση.


Το 60.


Ίσως, το 70.


Σήμερα με πολλαπλές περιβαλλοντικές κρίσεις να σκάνε σαν αποστήματα στο αστικό και περιαστικό χώρο των Αθηνών – κρίσεις που γέννησε συν τοις άλλοις και αυτή η περιφρόνηση προς κάθε τι που δεν έχει οικοδομηθεί ή έστω στρωθεί με άσφαλτο – με την επιστημονική επιβεβαίωση της σημασίας του πρασίνου και των δέντρων στην υγεία και των ελεύθερων χώρων στην ψυχική υγεία των κατοίκων μιας πόλης, με την αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι ζούμε σε κλουβιά σαν τα ποντίκια στα εργαστήρια, σε μια πόλη που θέλει να είναι Ευρωπαϊκή αλλά από ψηλά μοιάζει με την Βαγδάτη (πριν τον πόλεμο) – τι ακριβώς να συζητήσουμε;


Έχουμε φτάσει στο σημείο που τα ντήλια των τοπικών αρχόντων με εργολάβους εις βάρος της ποιότητας ζωής των κατοίκων, δεν αντιμετωπίζονται και δεν αντέχει η πόλη να αντιμετωπίζονται με το κούνημα του κεφαλιού και το «βρε τους άθλιους» σε χαμηλό τόνο δίπλα στο παράθυρό μας. Έχουμε (θέλω να ελπίζω τουλάχιστον) φτάσει στο σημείο που κάθε ενέργεια που προκαλεί έμμεση βλάβη στην υγεία την δικιά μας και των παιδιών μας, αντιμετωπίζεται σαν επίθεση εναντίον μας, σαν προσβολή, σαν θανάσιμη προσβολή, και όλο και περισσότεροι ξεφεύγουν από την λογική του υπηκόου και γίνονται πολίτες: δεν αναγνωρίζουμε σε κανέναν το δικαίωμα μιας τέτοιας αυθαιρεσίας.


Διότι το περιβάλλον, οι προϋποθέσεις για την υγεία μας, οι ανάσες μας, δεν ανήκουν σε καμία εξουσία. Κανένας δεν έχει δικαίωμα (στην ουσία) ζωής και θανάτου, επιβάρυνσης της υγείας και εξαθλίωσης πάνω στον πολίτη, ερήμην του. Διότι όπως είπαμε δεν ζούμε στο 60. Ούτε στο 70.


Όπως η θάλασσα δεν ανήκει στον δήμο του Πειραιά, και η Πάρνηθα δεν μπορεί να υλοτομηθεί από τον δήμο Αχαρνών. Όπως το Άλσος της Φιλαδέλφειας δεν μπορεί να ξεπατωθεί για να γίνει το γήπεδο της ΑΕΚ και καμία ανάγκη για πάρκινγκ δεν θα δικαιολογούσε την μετατροπή του Θησείου σε μεγάλο χώρο στάθμευσης... έτσι και κανένας Δήμος δεν μπορεί «εν ονόματι των πολιτών» να δρα εναντίον της βούλησής τους καταστρέφοντας κοινή, δημόσια περιουσία. Διότι ο αέρας που καθαρίζουν τα δέντρα, η θερμοκρασιακή όαση που δημιουργούν δεν του ανήκει. Διότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι ούτε σκουπιδότοπός μας, ούτε προσωπική προίκα της κάθε διοίκησης. Ο δημόσιος χώρος και τα δημόσια αγαθά είναι δικαιώματα των πολιτών, όχι εμπορευματοποιημένη ιδιοκτησία.


Σε συμβολικό πια επίπεδο τα δέντρα «ανήκουν» σε εκείνους που ευεργετούν. Και σε εκείνους που είναι πρόθυμοι ακόμα και  να συγκρουστούν με τους αδίστακτους «ανθρώπους από μπετόν», για να τα υπερασπίσουν.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …