28.3.07

Μπλογκ - έρευνα

Έλαβα μια πρόσκληση συμμετοχής σε μια έρευνα σχετικά με την Ελληνική μπλογκόσφαιρα και το προφίλ του Έλληνα (ελληνόφωνου) ιστολόγου. Όπως αναφέρεται στο μπλογκ της έρευνας:

* Στόχος της είναι να ανιχνεύσει το προφίλ του ελληνόφωνου blogger και κυρίως τα κίνητρα και τις πρακτικές του

* Η έρευνα αποτελεί μέρος της μεταπτυχιακής διατριβής του φοιτητή Ζαφείρη Καραμπάση στα πλαίσια του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος "Δυνητικές Κοινότητες : Ψυχο-Κοινωνιολογικές Προσεγγίσεις και Τεχνικές Εφαρμογές" (Πάντειο Πανεπιστήμιο, τμήμα Ψυχολογίας, Κέντρο Ψυχο-Κοινωνιολογικής Έρευνας της Διακυβέρνησης των Δυνητικών Κοινοτήτων, Ερευνητικό Κέντρο "Ωμέγα")


Το ερωτηματολόγιο της έρευνας απευθύνεται σε όσους ιστολογούν (ποικιλοτρόπως). Αν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία χρηστών του διαδικτύου, το ερωτηματολόγιο προς συμπλήρωση βρίσκεται εδώ, αν απλώς θέλετε να δείτε το ερωτηματολόγιο, ρίξτε μια ματιά εδώ.

Όπως λέει και ο Ζαφείρης:

Νομίζουμε ότι πέρα από το προφανές ερευνητικό ενδιαφέρον, τα αποτελέσματα μιας τέτοιας έρευνας παρουσιάζουν ενδιαφέρον τόσο για τους ίδιους τους bloggers όσο και γενικότερο, αφού τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν δημόσια προσβάσιμα από όλους. Παράλληλα όμως θεωρούμε ότι η ακαδημαϊκή και πανεπιστημιακή αρχή με όλες τις θεσμικές και δεοντολογικές εγγυήσεις που φέρει, ως κατεξοχήν ανεξάρτητη και πέρα και πάνω από εμπορικές διαδικασίες, όχι μόνο αποτελεί έναν κατάλληλο φορέα να αναλάβει και να πραγματώσει ένα τέτοιο έργο -λόγω της πολλές φορές απαραίτητης για τέτοιες έρευνες ουδέτερης υπόστασής του- αλλά πολύ περισσότερο ότι η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί και ένα κάλεσμα στήριξης, καλής θέλησης και βοηθείας, μια συσπειρωτική πρωτοβουλία που απευθύνεται σε όσους συμμετέχουν ή ενδιαφέρονται για το “ελληνικό internet”.

27.3.07

4 χρόνια κατοχής: σύνοψη, αστοχίες και "προφητείες"



"...Οι στρατοί μας δεν έρχονται στις πόλεις σας και στα εδάφη σας ως κατακτητές, αλλά ως απελευθερωτές..."
Από την "Διακήρυξη προς τον λαό του βιλαετιού της Βαγδάτης" του Βρετανού υποστράτηγου Maude, 19 Μαρτίου 1917


Μετά τέσσερα έτη
Τον Φεβρουάριο του 2003, συμμετείχα όπως πολλοί (αλλά όχι όσο πολλοί θα έπρεπε) συμπολίτες μου και (πάρα πολλοί) πολίτες χωρών από όλο τον κόσμο, στην μεγαλύτερη διαδήλωση στην παγκόσμια ιστορία, που σκοπό είχε να σταματήσει την επικείμενη αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Προφανώς, απέτυχε στον στόχο της, όπως και εκείνες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν.

Ως αποτέλεσμα, λοιπόν, της Αμερικανικής Εισβολής στο Ιράκ και της συνεχιζόμενης κατοχής, που έγινε με δικαιολογίες που κυμαίνονταν από ψευδείς μέχρι γελοίες, το Ιράκ είναι σήμερα το μεγαλύτερο πεδίο δολοφονιών στον πλανήτη και η μεγαλύτερη προσφυγική κρίση (με το Νταρφούρ δεύτερο).

Ως αποτέλεσμα, ολόκληρη η Μέση Ανατολή αποσταθεροποιήθηκε περαιτέρω. Ο εμφύλιος πόλεμος στο Ιράκ έχει αρχίσει, με την ευγενή αρωγή ειδικών μονάδων των εισβολέων, ειδικά εξασκημένων στα εγκλήματα προβοκάτσιας και αντιτρομοκρατίας, από τα παλιά δικά τους, εγχώρια, αποικιακά έπη.

Ως αποτέλεσμα, το πιο σκληρό και αντιδραστικό πρόσωπο του Ισλάμ επικράτησε και ακραίες ομάδες σχημάτισαν πολιτοφυλακές που εκφοβίζουν περιοχές όπου Σιίτες και Σουνίτες ζούσαν μαζί μέχρι την "απελευθερωτική" εκστρατεία των ΗΠΑ.

Ως αποτέλεσμα, δισεκατομμύρια δολάρια, μαύρα και φανερά έχουν ρεύσει στις τσέπες διαφόρων, συνεργατών και φίλων του Προέδρου και (κυρίως) του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ.

Ως αποτέλεσμα, εκατοντάδες εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, "μεγάλα" και "μικρά", διαπράττονται κάθε μέρα στο Ιράκ, εν ονόματι των "αξιών του Δυτικού Πολιτισμού" (στον οποίο πολιτισμό παίδες συμμετέχουμε ό,τι και να λέει ο καθένας), τέτοια ώστε τα (πολυάριθμα) εγκλήματα του Σαντάμ να είναι ήδη υποδεέστερα.


Ως αποτέλεσμα, μια ολόκληρη γενιά στο Ιράκ, μεγαλώνει, όταν καταφέρνει να μεγαλώνει, μέσα στον απόλυτο τρόμο και το χάος (ενώ οι ψυχολόγοι τρομοκρατούνται, ή φεύγουν).


Ως αποτέλεσμα οι ΗΠΑ βρίσκονται ενώπιον μιας μεγάλης στρατιωτικής ήττας - ευτυχώς διότι αλλιώς η καταστροφή θα διαχυνόταν ακόμα ευρύτερα.

Ως αποτέλεσμα κάθε πρόσχημα διεθνούς δικαίου είναι απόλυτα απαξιωμένο.

Τα καινούρια ψέματα - σαν τα παλιά ψέματα

Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα αποτελέσματα, έξω από τον ιδεοληπτικό κύκλο των νεοσυντηρητικών και των συνοδοιπόρων τους. Η αντίσταση, το χάος, η ακυβερνησία, ο εμφύλιος όλα αυτά είχαν προβλεφθεί. Αυτοί που τα έβλεπαν να έρχονται δεν ήταν ούτε συνεργοί του Σαντάμ (αντίθετα με εκείνους που σχεδίασαν τον πόλεμο), ούτε προφήτες. Ήξεραν λίγα περισσότερα πράγματα για την ανθρώπινη φύση, για την ιστορία της Μέσης Ανατολής και για την ιστορία των Δυτικών αποικιακών εγχειρημάτων, έχοντας παράλληλα και μια καλύτερη αίσθηση της τρέχουσας πραγματικότητας, από το κοινωνιοπαθές νεοσυντηρητικό σκυλολόι που εξαπέλυσε τον πόλεμο.

Λέω "νεοσυντηρητικό" αλλά δεν ακριβολογώ: η πολιτική της άμεσης στρατιωτικής επέμβασης ήταν ευθεία συνέχεια και κλιμάκωση της πολιτικής των προηγούμενων Αμερικανών προέδρων (ο Κλίντον υποστήριζε την εισβολή μέχρι και το 2004 - μετά έκανε την τούμπα). Πολιτική ανηλεών βομβαρδισμών και καταστροφικών για τον πληθυσμό κυρώσεων.

Σημειώστε όμως το εξής: Η απόφαση 687 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, είχε σαν στόχο τον αφοπλισμό του Ιράκ από όπλα μαζικής καταστροφής. Η Ιρακινή ηγεσία από το 1997 επέμενε ότι είχε συμμορφωθεί με τις αποφάσεις περί ΟΜΚ του ΟΗΕ (και ότι οι επιθεωρητές του ΟΗΕ συμπεριλάμβαναν πλέον και πράκτορες των ΗΠΑ, που είχαν σαν στόχο την κατασκοπεία και όχι την επαλήθευση της συμμόρφωσης με τους όρους του ΣΑ). Λίγο πριν την έναρξη της εισβολής, αξιωματούχος του ΟΗΕ περιέγραφε την διαδικασία κατά την οποία οι καινούριοι Αμερικανοί επιστήμονες-επιθεωρητές "ερχόταν ως ιέρακες και έφευγαν ως περιστερές βρίσκοντας πως το Ιράκ ήταν 'μια κατεστραμμένη χώρα, που δεν συνιστά απειλή για κανέναν'". Ο Επιθεωρητής Όπλων στο Ιράκ Scott Ritter, αναφέρει τα εξής σχετικά:

Μπορώ να σας πω τι έλεγαν οι Υπηρεσίες Πληροφοριών όλου του κόσμου. Και ήταν 100% σύμφωνες πως το Ιράκ είχε πλέον ουσιαστικά αφοπλιστεί το 1998. Δεν υπήρχε ούτε μία υπηρεσία πληροφοριών στον κόσμο που να ισχυριζόταν πως έχει αδιάψευστα στοιχεία πως ο Σαντάμ διατηρεί τεράστιες αποθήκες όπλων μαζικής καταστροφής, ή πως έχει επανεκκινήσει κάποιο ουσιώδες πρόγραμμα όπλων μαζικής καταστροφής. Ούτε μία υπηρεσία! Και ο λόγος για αυτό ήταν η παρουσία στο Ιράκ των επιθεωρητών όπλων και ότι μπορούσαμε να φέρουμε δεδομένα στο τραπέζι που έδειχναν πως το Ιράκ δεν είχε τέτοια όπλα, πως είχαμε καταγράψει την τεράστια πλειοψηφία των όπλων του και δεν υπήρχε καμία ένδειξη κάποιας επανενεργοποίησης προγράμματος.


Αν από το 1998 αυτό αποτελούσε κοινό τόπο, τότε αφενός η επίκληση της Απόφασης 687 προκειμένου να υποστηριχθεί νομικά η εισβολή του 2003 ήταν έωλη, αφετέρου η διατήρηση κυρώσεων που έπλητταν βάναυσα την υγεία και την διαβίωση των Ιρακινών εν ονόματι της απόφασης αυτής, ήταν αποδεδειγμένα πλέον, ένα κυνικό ψέμα, ένα γεωπολιτικό έγκλημα των Αμερικάνων Δημοκρατικών (που είχαν αρκετό μυαλό να μην μπλέξουν στο Ιράκ με χερσαίες δυνάμεις πάντως).

Με άλλα λόγια, η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ απλά κλιμάκωσε και έκανε μονομερέστερη ακόμα, την πάγια πολιτική της υπερδύναμης μετά τον ψυχρό πόλεμο σε σχέση με το Ιράκ και την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η πολιτική αυτή εδράζεται στην βασική θέση που έχουν τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής στην στρατηγική των ΗΠΑ. Η περιοχή και ο απόλυτος έλεγχός της θεωρείται κλειδί για την διατήρηση και διαιώνιση της Αμερικανικής μονοκρατορίας. Με δεδομένο ότι η βασική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι των πιθανών ανταγωνιστών της είναι στρατιωτική, και ότι συνεπώς η γλώσσα της στρατιωτικής βίας αποτελεί προνομιούχο πεδίο "άσκησης πολιτικής" για τις ΗΠΑ, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το είδος της λογικής που οδήγησε στην εισβολή στο Ιράκ - στοιχεία της οποίας ήταν εμφανή και σε όλες τις μεταπολεμικές αμερικανικές κυβερνήσεις.

Κληρονομικό χάρισμα

Κοιτάχτε, δεν χρειαζόταν να είσαι ειδικός για να προβλέψεις τα επερχόμενα. Ο George Monbiot, ο Anthony Arnove και πολλοί άλλοι είχαν πέσει λίγο-πολύ "μέσα". Κάποιοι στρατιωτικοί, αναλυτές και κατάσκοποι έβλεπαν το μέλλον εξαιρετικά καθαρά, συχνά με εντυπωσιακή ακρίβεια. Αντίθετα πρόεδρος, κυβέρνηση και, όπως θα ανέμενε κανείς, το δημοσιογραφικό κατεστημένο στις ΗΠΑ (και όχι μόνο) ζούσαν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Κάποιοι έλεγαν ψέματα συνειδητά. Οι περισσότεροι όμως τα πίστευαν...

Είχα γράψει στο Metafilter τότε, παραμονές της έναρξης της επίθεσης, ένα σχόλιο στο οποίο έκανα μερικές προβλέψεις για το τι θα ακολουθούσε. Μερικές δεν επαληθεύτηκαν. Οι περισσότερες ήταν ακριβέστατες:

- Έπεσα έξω στην ιδέα πως θα υπήρχε προσφυγικό ρεύμα προς την Ελλάδα και την Ευρώπη. Δεν έπεσα έξω όμως στην δημιουργία τεραστίου αριθμού προσφύγων: σήμερα υπάρχουν 2 εκατομμύρια Ιρακινοί πρόσφυγες στην Συρία και την Ιορδανία, και άλλοι τόσοι περίπου εσωτερικά εκτοπισμένοι μέσα στο ίδιο το Ιράκ.

- Είχα πει πως θα ολοκληρωνόταν η καταστροφή μιας ήδη κατεστραμμένης χώρας. Όντως.

- Είχα πει πως ελάχιστες πιθανότητες υπήρχαν να ανοικοδομηθούν ουσιαστικά τα κατεστραμμένα. Πράγματι.

- Είχα προβλέψει την απεθνικοποίηση των Ιρακινών πετρελαίων. Όπερ και εγένετο.

- Είχα δηλώσει ότι προετοιμάζεται για την εξουσία στο Ιράκ μια διεφθαρμένη κυβέρνηση -μαριονέτα. Ο Αχμέτ Τσαλαμπί, πρωτεργάτης της επέμβασης και επίλεκτος άνθρωπος της CIA και των Ιρανών - και βιρτουόζος της απάτης, πήρε πόδι γρήγορα (και σήμερα μιλάει για "αποτυχία" της κατοχής), για να τον διαδεχθεί άλλος υπάλληλος της CIA. Σήμερα η διαφθορά της κυβέρνησης του Ιράκ είναι σε αστρονομικά ύψη, ο Τσαλαμπί έχει ξαναπάρει τα πάνω του, και πρώην μέλη της Ιρακινής αντιπολίτευσης, νοσταλγούν την εποχή του Σαντάμ...

- Είχα επισημάνει τον κίνδυνο του εμφυλίου. Βρισκόμαστε ήδη εκεί) με εκκαθαρίσεις πανταχόθεν. Οι θιασώτες της εισβολής στο Ιράκ, ήδη κατηγορούν τους Ιρακινούς για την κατάσταση - ήταν ανάξιοι να "σωθούν".

- Είχα αναφερθεί στην πιθανότητα δημιουργίας (ως "παράπλευρου καλού") ενός Κουρδικού κράτους. Πιθανότητα που θεωρούσα υπαρκτή, πλην όχι πολύ μεγάλη. Και όντως, παρότι υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός στο Ιρακινό Κουρδιστάν για την προοπτική αυτή, η πίεση της Τουρκίας κάνει το ενδεχόμενο μακρινό. Βλέπε π.χ. πρόσφατο άρθρο μελετητή του American Enterprise Institute (ενός think-tank με αποδεδειγμένες προσβάσεις και επιρροή στον Λευκό Οίκο, more tank than think), ο οποίος θεωρεί ότι η ανεξαρτησία του Κουρδιστάν δεν είναι εφικτή.

Αυτά όλα τα είχα προβλέψει, όχι εξαιτίας κάποιου κληρονομικού χαρίσματος ή ιδιαίτερων σχέσεων με τις Μεσανατολικές σπουδές. Τα ανέφερα γιατί ήταν οι εύκολα προβλέψιμες συνέπειες του πολέμου. Ήταν ορατές ακόμα και σε έναν άσχετο σαν και μένα, όπως πιστεύω ήταν και σε ταξιτζήδες στο Κάιρο, μανάβηδες στην Πόλη, οδοντιάτρους στο Δελχί, κουρείς στην Σεβίλη κοκ. Αλλά μοιάζει να μην ήταν ορατές σε μεγάλα τμήματα των Αμερικανικών ΜΜΕ (και άρα στην πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών) και -ίσως- σε τμήμα της ηγεσίας των ΗΠΑ.

Η ανάλυση των αιτίων της επίθεσης και των κινήτρων εκείνων που την αποφάσισαν, είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση. Κοινός παράγοντας είναι σίγουρα το πετρέλαιο (πιστεύει κανείς πως θα εισέβαλαν οι ΗΠΑ στο Ιράκ αν βασικό εξαγώγιμο προϊόν της χώρας ήταν οι χουρμάδες;), αλλά και η συστηματική και εγγενής τάση των ΗΠΑ για άμεση προβολή στρατιωτικής ισχύος, τραβηγμένη στα άκρα, οι απαιτήσεις της πολεμικής βιομηχανίας και οι προσωπικοί οικονομικοί δεσμοί και συμφέροντα των μεγάλων παραγόντων της κυβέρνησης Μπους (μια κυβέρνηση τριτοκοσμικής, πλην νομιμοποιημένης - σχεδόν - διαφθοράς).

Οι συνέπειες της σαφούς πλέον αμερικανικής ήττας στο Ιράκ είναι όμως πλέον πιο επίκαιρες. Οι "άξεστοι", "βάρβαροι", "θρησκόληπτοι" - κι ότι άλλο βάζει ο νους σας - Ιρακινοί πολίτες που σταμάτησαν (πολεμώντας στην κυριολεξία "υπέρ βωμών και εστιών") την "πολιτισμένη" Αμερικανική πολεμική μηχανή στο Ιράκ, μοιάζει να καθυστέρησαν ή - ελπίζει κανείς - και να ματαίωσαν τα σχέδια για επέκταση του Πολέμου στην Μέση Ανατολή προς το Ιράν και την Συρία (εδώ κι αν φυλάχτηκαν Θερμοπύλες). Στην πορεία ενδέχεται να αποτέλεσαν το πρώτο σημάδι της τελικής παρακμής της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, του τέλους του μεταψυχροπολεμικού μονοπολισμού.

Αλλά το Ιράκ το ίδιο θα χρειαστεί δεκαετίες για να συνέλθει από την επέλαση των "απελευθερωτών". Είναι το θύμα ενός αναγεννημένου, ξεδιάντροπου ιμπεριαλισμού, ωμού στις διαθέσεις του:

...The maximum amount of force can and should be used as quickly as possible for psychological impact—to demonstrate that the empire cannot be challenged with impunity.. [The US is now] in the business of bringing down hostile governments and creating governments favorable to us. Conventional international wars end and troops are brought back home. Imperial wars end, but imperial garrisons must be left in place for decades to ensure order and stability. This is, in fact, what we are beginning to see, first in the Balkans and now in Central Asia.


Stephen P. Rosen

21.3.07

Φτάνει Πια

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

  • Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

  • Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.

  • Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.


Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.


Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.





tags: | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

19.3.07

Θα κλείσει το Αντί;

Το Αντί το διαβάζω από τα 17 μου χρόνια. Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο συχνά, αποτελούσα πάντα μέρος της "βάσης αναγνωστών" του. Τον Χρήστο τον Παπουτσάκη τον έχω γνωρίσει στην πορεία - οικογενειακή γαρ φιλία. Οι τελευταίες λοιπόν εξελίξεις με στεναχωρούν και με εξοργίζουν σχεδόν σε προσωπικό επίπεδο.

Το περιοδικό συνόψισε στις σελίδες του όλη την μεταπολιτευτική πολιτική και πολιτιστική ιστορία, ενώ υπήρξε μαχητικά ανεξάρτητο μέσα στον πολιτικό χώρο της μη-σταλινικής αριστεράς στον οποίο ανήκε. Από τις σελίδες του έχουν περάσει δημοσιογράφοι και σκιτσογράφοι που έγιναν στην συνέχεια πανελληνίως γνωστοί.

Το περιοδικό ΑΝΤΙ λοιπόν είναι στα πρόθυρα του να κλείσει, για ασήμαντη αφορμή και προς δόξαν της ελευθερίας του τύπου αλά Ελληνικά... Όπως γράφει σήμερα ο Περικλής Κοροβέσης:

Τον Απρίλη που μας έρχεται κλείνουν σαράντα χρόνια από τη στρατιωτική επιβολή της δικτατορίας. Τον ίδιο μήνα, κατά μία περίεργη σύμπτωση, το περιοδικό θα κλείσει αν δεν βρεθούν ογδόντα χιλιάδες ευρώ, τις οποίες δεν έχει άλλη ελπίδα να βρει, εκτός των χιλίων νέων συνδρομητών που του χρειάζονται για να πληρώσει αυτό το χρέος. Και αυτό το χρέος δεν είναι ούτε προς την Εφορία ούτε προς το ΙΚΑ. Είναι η αξία ενός χιουμοριστικού σχολίου που γράφτηκε τις Απόκριες του 2004, στο τεύχος 810. Το περιοδικό είχε ένα αφιέρωμα «καρναβαλιστικό» με σχόλια και σκίτσα που αφορούσαν πολιτικούς ή άλλα δημόσια πρόσωπα.

Το συγκεκριμένο σχόλιο αφορούσε τον κ. Βλάση Φρυσίρα, γνωστό συλλέκτη έργων τέχνης και ιδρυτή του ομώνυμου Μουσείου στην Πλάκα. Η Ελληνική Δικαιοσύνη, στηριζόμενη στον τυποκτόνο νόμο του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, έκρινε πως η τιμή και η υπόληψη του κ. Φρυσίρα θίγονταν, τις αποτίμησε 80.000 ευρώ και το περιοδικό καταδικάστηκε ερήμην να καταβάλει αυτό το ποσό. Το ποσό αυτό ήταν υπέρογκο για ένα μικρό περιοδικό και αδυνατούσε να το καταβάλει. Ο κ. Φρυσίρας δεν δεχόταν ούτε καν ένα διακανονισμό και να καταβληθούν τα χρήματα σε δόσεις. Και η Δικαιοσύνη, όπως είναι τυφλή, έκανε κατάσχεση στα δύο ακίνητα του εκδότη του περιοδικού και τρεις μέρες πριν από την επέτειο της «21ης Απριλίου» θα γίνει αναγκαστικός πλειστηριασμός του οικήματος που στεγάζει το «Αντί».


Προσθέτω ότι η δίκη έγινε ερήμην λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας του εκδότη του περιοδικού Χ. Παπουτσάκη... Ενώ συντάκτης του σχολίου ήταν ο Μάνος Στεφανίδης, πρώην διευθυντής του εν λόγω μουσείου και συνεργάτης του ΑΝΤΙ, ο οποίος έχει δηλώσει πως αν και αυστηρό το συγκεκριμένο δημοσίευμα δεν απείχε από την αλήθεια και δήλωσε έτοιμος να υπερασπιστεί τα γραφόμενά του σε οποιοδήποτε δικαστήριο

Το θέμα είναι ότι όλα αυτά είναι οι συνέπειες του νόμου Βενιζέλου, που ορθότατα τον χαρακτηρίζει τυποκτόνο ο Κοροβέσης. Όπως σημειώνει η Αυγή:

Η ισχύουσα νομοθεσία προβλέπει εξαιρετικά ενισχυμένα (στα όρια της εξόντωσης, μερικές φορές) ποσά για αδικήματα που διαπράττονται μέσω του Τύπου. Το μέτρο αποσκοπούσε στον περιορισμό των καταχρήσεων του Τύπου (και μάλιστα του ηλεκτρονικού) εις βάρος του πολίτη, αλλά εξελίσσεται σε μάστιγα, καθώς συχνά εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοτηλεοπτικά μέσα αντιμετωπίζουν αγωγές με αξιώσεις αποζημιώσεων πολλών χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ευρώ. Είναι γνωστό ότι στην κατασκευή αστικών διεκδικήσεων έναντι του Τύπου "ειδικεύονται" δικηγόροι-"κοράκια", οι οποίοι αναζητούν τους ενδιαφερόμενους και αναλαμβάνουν εργολαβία την υπόθεση. Πρόκειται για βιομηχανία εκβιασμού.
Και τα δικαστήρια; Συχνά οι αποφάσεις χαρακτηρίζονται ως αποτέλεσμα "ρουλέτας". Μια μεταφορά, μια εικόνα λόγου για την ενίσχυση του ρεπορτάζ, μια κρίση που δεν μπορεί να έχει την αποδεικτική στερεότητα της δικαστικής απόφασης, ένας πολιτικός χαρακτηρισμός συμπεριφοράς που υπολαμβάνεται ως προσωπική συκοφαντία αρκούν για να δοθεί ηθική ικανοποίηση και να επιδικαστεί χρηματική αποζημίωση. Αποτέλεσμα δεν είναι να ενισχύεται η δημοκρατική δεοντολογία, αλλά να παραβιάζεται η ελεύθερη έκφραση και πληροφόρηση του πολίτη, συχνά προληπτική αυτολογοκρισία των δημοσιογράφων. Εξυπακούεται ότι τα χοντρά παιχνίδια συνεχίζουν, καθώς όσοι για επιχειρηματικούς ή πολιτικούς λόγους επιλέγουν να συκοφαντήσουν τους αντιπάλους τους προϋπολογίζουν το κόστος της αποζημίωσης και αναλόγως πράττουν.


Ο νόμος αυτός, όπως έχει και όπως εφαρμόζεται δεν συνάδει με την αρχή της ελευθερίας του λόγου και του τύπου. Οφείλει να καταργηθεί. Αλλιώς κανένας δεν θαθα μπορεί να κρίνει και να σατιρίζει ελεύθερα, δηλαδή, πιο απλά, η ελευθεροτυπία στην χώρα μας θα αποτελεί φενάκη *για έναν ακόμα λόγο έστω).

Αναδημοσιεύω τέλος την έκκληση για την σωτηρία του περιοδικού από την Αυγή, για όποιον και όποια ενδιαφέρεται να το στηρίξει:

Ο κίνδυνος να κλείσει το "Αντί" είναι ορατός, γιατί ο εκδότης του δεν μπορεί να καταβάλει τα 80.925,88 ευρώ. Οι φίλοι του περιοδικού δεν είναι λίγοι. Με μια νέα συνδρομή μπορούν να αποτρέψουν το απευκταίο. Ο λογαριασμός του ΑΝΤΙ: Εθνική Τράπεζα 172 400 506-60 Χρήστος Παπουτσάκης.

Διαδηλώσεις και κουκούλες

Η Αυγή δημοσίευσε το Σάββατο, ένα κείμενο του Διονύση Γουσέτη, το οποίο αποτελεί καταγγελία του Συνασπισμού - εξαιρετικά βαριά μάλιστα στην παρούσα συγκυρία. Δεν ξέρω τι να πω για το κείμενο αυτό, είμαι διχασμένος...

Από την μια δείχνει μια "ακραία" δημοκρατικότητα εκ μέρους της εφημερίδας (που μερικοί συνιστολόγοι κατηγόρησαν περίπου ως "Σταλινική" επειδή καθυστέρησε την δημοσίευση κειμένου του ιδίου αρθρογράφου κατά δύο εβδομάδες το περασμένο καλοκαίρι). Τηρουμένων των αναλογιών είναι περίπου σαν να βλέπεις δημοσιευμένο ενυπόγραφα στο Έθνος π.χ. άρθρο που εγκαλεί τις επιχειρήσεις του Μπόμπολα για απάτη εις βάρος του Ελληνικού δημοσίου... Αυτό είναι καλό βεβαίως...

Από την άλλη η σαχλαμάρα είναι σαχλαμάρα, είτε την εκφέρει ο Πολύδωρας, η Παπακώστα, ο Καρατζαφέρης, ή ο Πρετεντέρης, είτε δημοσιεύεται στην Αυγή. Πρόκειται για την ίδια πάνω-κάτω σαχλαμάρα - που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή όταν εκφέρεται από έναν άνθρωπο ο οποίος αρθρογραφεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, σε μια συγκυρία αναστολής βασικών πολιτικών δικαιωμάτων και αστυνομικής αυθαιρεσίας, όπως τεκμαίρεται π.χ. από την καταγγελία ενός συλληφθέντα στα επεισόδια της 8ης Μαρτίου. Η εκδοχή αυτή του άρθρου είναι "ενημερωμένη", καθώς προυπήρξε καταχώριση με τον ίδιο τίτλο και ελαφρά διαφορετική διατύπωση για το φύλλο της Αυγής της 10/3. Επιφυλάσσομαι για κριτική επί της ουσίας, αν προκύψει ανάγκη, στην συζήτηση...


Θα ήθελα να προσφέρω αντισταθμιστικά, ένα κείμενο του Γιώργου Κυρίτση στην Athens Voice, το οποίο "υπερασπίζεται" τους κουκουλοφόρους - ή τέλος πάντων εξηγεί κάποια πράγματα που αφορούν το φαινόμενο. Το κείμενο αυτό έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα όσα γράφει ο Γουσέτης, ή όσα λένε οι σχολιαστές των καναλιών (τους οποίους ο ΓΚ βγάζει στην σέντρα), ότι εδράζεται πάνω σε προσωπική και εκ του σύνεγγυς αντίληψη των γεγονότων, και αφορά την πραγματικότητα των διαδηλώσεων και όχι την εκδοχή της ασφάλειας και των ΜΜΕ.

Μια άλλη σχετική άποψη, μεταξύ της οποίας και εκείνης του ΓΚ, προσωπικά ταλαντεύομαι, έχει γραφτεί στο Δεν Μασάμε Ρε, την λαμπρότερη, κατά την γνώμη μου, προσθήκη στην Ελληνική Μπλογκόσφαιρα τον τελευταίο καιρό (που ήθελα να προμοτάρω ασύστολα εδώ και καιρό και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία - τα πονήματά του για επιφανή πανεπιστημιακό του έχουν εξασφαλίσει άλλωστε την αναγνώριση του Google). Δείτε και την σχετική συζήτηση που ακολουθεί (και μια, συγκλίνουσα με τον τρόπο της, άποψη παθούσης).

Τέλος μια μικρή παρατήρηση: όποιος προσπαθεί να ερμηνεύσει την φοιτητική κινητοποίηση με όρους εκπαιδευτικής πολιτικής, χάνει την ουσία. Πρόκειται για νεολαιίστική εξέγερση, με χαρακτηριστικά ετερόκλητα και εξαιρετικά ευρύτερα από ένα στενά πανεπιστημιακό κίνημα - που απλώς έχει αφορμή τα της παιδείας. Αν πρόκειται να την ερμηνεύσεις με όρους αστυνομικής ταινίας με κακούς και καλούς, έχεις χάσει την μπάλα, πιθανόν μάλιστα να βλέπεις άλλο ματς: εκείνο που παίζει η τηλεόραση.

15.3.07

Από τις φυλακές

Ο Γιώργος Παπαδάκης, εκπρόσωπος της Επιτροπής των Κρατουμένων στις φυλακές Κορυδαλλού, καταγγέλλει στον ραδιοσταθμό 105,5 Στο Κόκκινο, τις εικονικές εκτελέσεις που γίνονται στην ΓΑΔΑ, τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις φυλακές και δίνει στοιχεία σχετικά με τον απεργό πείνας Παναγιώτη Γεωργιάδη. Τέλος εκφράζει εκ μέρους των κρατουμένων την αλληλεγγύη στο φοιτητικό κίνημα. Η ηχογραφημένη συνέντευξή του εδώ. Τα μισά από όσα λέει να είναι αληθινά - ε, υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο ποινικό μας σύστημα (κάτι που είναι γνωστό βέβαια, και πολλάκις επιβεβαιωμένο, αλλά αλλιώς τα ακούς από κάποιον κρατούμενο)...

Ο Παναγιώτης Γεωργιάδης είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση κρατουμένου. Ποινικός και όχι πολιτικός κρατούμενος (που έχει δικαιωθεί ήδη για το 80% και πλέον των κατηγοριών εναντίον του), είναι εδώ και έναν τουλάχιστον χρόνο σε αλλεπάλληλες απεργίες πείνας (με βιταμίνες, αλατόνερο και ζαχαρόνερο από 14/4/2006), αυτόπτης μάρτυρας της πυρκαγιάς που οδήγησε στον θάνατο (δολοφονία λέει ο ίδιος) τριών κρατουμένων πέρυσι στον Κορυδαλλό, και ο οποίος μετά από αλλεπάλληλες απορρίψεις των αιτημάτων αποφυλάκισης (Νοέμβριος 06, Φεβρουάριος 07), είναι στα πρόθυρα του θανάτου. Παρότι έψαξα δεν βρήκα πολύ περισσότερα για την περίπτωσή του στο διαδίκτυο (κάθε επιπλέον πληροφορία στα σχόλια, ευπρόσδεκτη), αλλά ο Γ. Παπαδάκης στην συνέντευξή του στο Κόκκινο, λέει ότι πρόκειται για άνθρωπο που υποστηρίζει αναξιοπαθούντες και μετανάστες στις φυλακές και του οποίου η μεταφορά από το Τζάννειο στον Κορυδαλλό έχει αποφασιστεί - και αυτό, λέει, ισοδυναμεί με δολοφονία. Ελπίζω να μην είναι έτσι.

Μια ερώτηση τέλος: ποιος αποφασίζει ποιος είναι εκείνος που έχει πραγματικά ανήκεστο σωματική βλάβη; Τα τελευταία χρόνια έχω δει μύριους όσους να βγαίνουν με ανήκεστο και ύστερα από λίγο καιρό, σαν τον παραλυτικό της Καπερναούμ μετά από την θαυματουργή παρέμβαση του Ιησού, να γίνονται καλά: π.χ. Λούβαρης, Μ. Ψωμιάδης, Παττακός... Αντίθετα άνθρωποι με σοβαρές βλάβες παραμένουν στην φυλακή... Ποια είναι η λογική του συστήματος;

12.3.07

Οικονομικές επιδόσεις

Ικανοποιημένος, λέει, ο Κ.Καραμανλής για την πορεία της ελληνικής οικονομίας:

Ο Κ.Καραμανλής επισήμανε ότι η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να αναπτύσσεται γοργά χωρίς πλέον να βασίζεται στις δημόσιες δαπάνες. «Η ανάπτυξη στηρίζεται πλέον στην αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων, των εξαγωγών, που έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ και στις άμεσες ξένες επενδύσεις που αναλογούν στο 2,2% του ΑΕΠ. Η ανεργία έπεσε κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες τα τελευταία τρία χρόνια.


Οι διαπιστώσεις αυτές έρχονται σε αντίθεση με εκείνες του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, εκτός και αν πρόκειται για θεαματική αναστροφή των δεδομένων της οικονομίας σε λίγους μόνο μήνες:

Τον σημαντικό ρόλο στην αύξηση του ΑΕΠ (2005) παίζει η ιδιωτική κατανάλωση η οποία σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται στον τραπεζικό δανεισμό, στην μείωση της ιδιωτικής αποταμίευσης των νοικοκυριών και στην αύξηση κατά 2,3% των πραγματικών μισθών. Αντίθετα, η συμβολή των ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων στην αύξηση του ΑΕΠ (2005) είναι αρνητική, ενώ η συμβολή της ιδιωτικής κατανάλωσης ανέρχεται στο επίπεδο του 67%. Έτσι ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ στην Ελλάδα τροφοδοτούμενος, κατά κύριο λόγο, από εξωεπενδυτικούς παράγοντες, σηματοδοτεί την προοπτική της επιβράδυνσης του, εκτός και εάν στο άμεσο μέλλον ανακάμψει ο ρυθμός αύξησης των δημοσίων και ιδιωτικών επενδύσεων, αφού εμπεριέχει τον κίνδυνο μείωσης της ιδιωτικής κατανάλωσης όταν η εξυπηρέτηση των τραπεζικών δανείων εξελιχθεί σε δύσκολη παράμετρο των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών στην χώρα μας.


Ενώ για την ανεργία επισημαίνεται πως, ατμομηχανή της μείωσης της ανεργίας δεν ήταν η αύξηση των ξένων επενδύσεων, αλλά ο καταραμένος δημόσιος τομέας:

Η αύξηση που επήλθε στην απασχόληση της χώρας σε σχέση με το προηγούμενο χρόνο, οφείλεται πάνω από το ήμισυ στην αύξηση που επήλθε στον δημόσιο τομέα (55,6%).
Η αύξηση αυτή του δημόσιου τομέα επήλθε κυρίως σε θέσεις πλήρους απασχόλησης, σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα όπου αυξάνονται μόνο οι θέσεις των μερικώς απασχολούμενων καθώς μειώνονται οι θέσεις πλήρους απασχόλησης. Στον δημόσιο τομέα η αύξηση των θέσεων πλήρους απασχόλησης αναλογούν στο 80,0% της μεταβολής του δημόσιου τομέα, ενώ η αύξηση των μερικώς απασχολούμενων στο δημόσιο αναλογεί περίπου στο 16,0% της συνολικής μεταβολής που επήλθε στους μερικά απασχολούμενους.


Υπάρχουν δύο εικόνες της Ελληνικής οικονομίας που δεν είναι αμοιβαία συμβατές: Από την μία η εικόνα που παρουσιάζει ο Πρωθυπουργός, λέγοντας πως η ανάπτυξη στην Ελλάδα βασίζεται στις ξένες επενδύσεις και στις εξαγωγές (παρότι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας διευρύνθηκε πέρυσι) και πως η μείωση της ανεργίας δεν προέρχεται από τις δημόσιες επενδύσεις... Από την άλλη τα στοιχεία της έκθεσης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ που λένε πως η μέν ανάπτυξη προέρχεται κυρίως από την κατανάλωση (που τροφοδοτείται από τον δανεισμό), και η μείωση της ανεργίας (σύμφωνα με τα δεδομένα της ΕΣΥΕ) προέρχεται από προσλήψεις στο δημόσιο - και από την αύξηση των part-time στον ιδιωτικό τομέα (αν κατάλαβα καλά έχει μειωθεί στον ιδιωτικό τομέα από πέρυσι η πλήρης απασχόληση).

Αν και καλό θα ήταν να υπήρχαν στοιχεία σε μεγαλύτερη χρονική κλίμακα, η αναντιστοιχία αυτή των εκτιμήσεων, είναι είτε επιβεβαιωτική της απόλυτης ευελιξίας των στατιστικών δεικτών και εμπειρικών οικονομικών μετρήσεων (lies, damn lies and statistics που λένε), είτε ενδεικτική του ότι κάποιος παραπλανά...

2.3.07

ΣΥΝ16 - το ιστολόγιο ως μέσο διαβούλευσης

Ο Συνασπισμός καταθέτει τις προτάσεις του για την παιδεία σε δημόσια συζήτηση. Το ιστολόγιο ΣΥΝ16 είναι ο χώρος δημοσίευσης και συζήτησης των θέσεων του κόμματος για την παιδεία.

Η πρωτοβουλία είναι εξαιρετική και ψιλοαναπάντεχη (αν και με χαλάει το Blogspot domain - δεν υπάρχει κάποιος να πάρει το syn16.gr και να του φορέσει ένα εργαλείο μπλόγκινγκ;) - και αξίζει να σημειωθεί ότι στην συζήτηση συμμετέχει και απαντά σε επαίνους και χωσίματα ο Αλέκος Αλαβάνος, κάτι που είναι ίσως ενδεικτικό της σημασίας που δίνεται στο εγχείρημα. Σχετικό άρθρο εδώ.

Όσοι έχετε διάθεση για την σχετική συζήτηση ας προσέλθετε. Εγώ τα έχω πει τα σχετικά εδώ παλιότερα και επιφυλάσσομαι για το επί της ουσίας σε λίγο καιρό...

1.3.07

Οι πέντε ερωτήσεις

Μια και είμαι σεσημασμένος από τρεις (ΔΛ. kuk, Αρκούδος, που πήρα χαμπάρι - να με συγχωρέσουν οι υπόλοιποι αν υπάρχουν - εξηγώ τα προβλήματα σε προηγούμενο ποστ), ας αναφέρω και εγώ πέντε περιαυτολογικά πράγματα, διαρρηγνύοντας την αλυσίδα εδώ:

1. Οι πρόγονοί μου σε βάθος τεσσάρων γενεών είναι αποκλειστικά από την Ανατολική Κρήτη (παρα πίσω έχουμε και ξένους: από τα Σφακιά πιθανόν, και από την Κάσο). Ένας τουλάχιστον από τους προπαππούδες μου εσφάγη υπό του τουρκοκρητικού όχλου στην Μεγάλη Σφαγή του 1898.
2. Επέστρεψα στην Ελλάδα, και δη στα Γιάννινα, σε ηλικία επτά ετών, από τις ΗΠΑ στις οποίες ζούσα επί διετία και πλέον τότε. Μιλούσα με αμερικάνικη προφορά και έγραφα καλύτερα τα εγγλέζικα από ότι τα Ελληνικά. Οι συμμαθητές μου στο δημοτικό με αποκαλούσαν "ο Εγγλέζος".
3. Όταν άρχισα να παίρνω μπόι και όγκο στην εφηβεία, οι φίλοι μου (εκείνοι τουλάχιστον από τους οποίους μέχρι τότε τις έτρωγα όταν τσακωνόμαστε) αποφάσισαν πως είχαμε μεγαλώσει πλέον πολύ για να παίζουμε ξύλο. Αυτό αποτέλεσε έναυσμα της διαπίστωσης ότι η αλλαγή συσχετισμών είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Η πορεία μου προς το ΚΚΕες ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη.
4. Κατάλαβα ότι μεγάλωσα πλέον τελεσίδικα όταν σε κάποια ψιλοφασαρία σε κάποια συναυλία, βρέθηκα καταλάθος ενώπιος ενωπίω με προελαύνοντες ΜΑΤατζήδες οι οποίοι απλά με παρέκαμψαν.
5. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ κόμμα ή παράταξη που να έχει πάρει πάνω από το 16% των ψήφων τοπικά ή το 15 εθνικά. Για την ακρίβεια δεν έχω ψηφίσει ποτέ κόμμα ή υποψήφιο που να μην έχει υποστηριχτεί άμεσα από την "ανανεωτική αριστερά" στις διάφορες εκδοχές της... Παρόλα αυτά το βράδι της 18ης προς 19η Οκτωβρίου του 1981 ομολογώ ότι είχα βγει στους δρόμους και πανηγύριζα - παρότι είχα ήδη αμφιβολίες για το είδος του "σοσιαλισμού" που θα μας ελάγχανε.