29.1.06

Παλαιστίνη: μια οργισμένη ανάλυση

Ο Ασάντ Αμπου Χαλίλ ("Angry Arab), είναι καθηγητής στις ΗΠΑ σήμερα, αριστερός, γεννημένος στον Λίβανο. Με αφορμή την εκλογική επιτυχία της Χαμάς, ξεσπαθώνει και τα λέει χύμα για την Φατάχ, για την Χαμάς και την αποτυχία της Παλαιστινιακής Αριστεράς. Το κείμενο είναι στα Αγγλικά και ο συγγραφέας έχει κάποιο πρόβλημα με την παραγραφοποίηση, αλλά το ποστάρω εδώ γιατί είναι το είδος της πολιτικής ανάλυσης που θεωρώ πιο χρήσιμη για την κατανόηση κάποιων πραγμάτων: εμπαθής, εκ του σύνεγγυς και κρανιωμένη, σε θέση να πει τα πράγματα όπως τα βλέπει και όχι όπως θα πρέπει να φαίνονται. Εν αντιθέσει με τις κοινοτυπίες περί σοκ, νέου χάρτη της περιοχής κττ. Η ουσία του πολιτικού μπλόγκινγκ. Μεταφέρω λίγο από την αρχή στα Ελληνικά:

[Ενημέρωση: το κείμενο με παραγράφους]
"Αυτό ήταν μοιραίο να συμβεί. Το κίνημα της Φατάχ... ήταν τόσο στενά συνδεδεμένο με την προσωπικότητα και την ηγεσία του Αραφάτ που φαίνεται πως έπεσε μαζί του. Ο Αραφάτ δεν ήθελε ένα κίνημα που θα θεσμοποιούσε τον Παλαιστινιακό αγώνα για ανεξαρτησία, ή που θα διαχειριζόταν τις λαϊκές δυνατότητες. Αντί για αυτά, θεσμοποίησε την διαφθορά μέσα από τις δομές της ΟΑΠ και της Φατάχ. Ποτέ δεν θαύμασα την Φατάχ σαν κίνημα, ή την ρητορική της, ιδιαίτερα την ρητορική της, κι ας μη μιλήσουμε για το τι έκανε υπό τον Αραφάτ που διέταξε την δολοφονία ενός σκιτσογράφου, του Νατζί Αλ Αλί, κάτι που ποτέ δεν θα ξεχάσω, που συμφώνησε στους ντροπιαστικούς όρους του Όσλο και ο οποίος μαζί με τον Σαντάτ και την Σαουδική Αραβία έκανε τα περισσότερα για να υπονομεύσει τον Παλαιστινιακό αγώνα για ανεξαρτησία..."

28.1.06

Οι χρήσιμες αλήθειες

Η προηγούμενη καταχώριση σχετικά με το μνημόνιο περί κομμουνισμού στο Συμβούλιο της Ευρώπης (το οποίο υπερψηφίστηκε χθες, σε μια ηπιότερη εκδοχή), είχε σαν πηγή της μια παράθεση την οποία βρήκα σε ένα κείμενο του Jean Bricmont*, με τίτλο "Γιατί είναι ακόμα απαραίτητο να είμαστε αντι-ιμπεριαλιστές". Το κείμενο αυτό, γραμμένο πριν τέσσερα χρόνια, το παραθέτω εδώ γιατί αφορά και την συζήτηση περί του ψηφίσματος του ΣτΕ, αλλά και μια άλλη συζήτηση περί αρνητικών και θετικών δικαιωμάτων που εκτυλίχθηκε στο Don't Kiss the Frog, to yet.another.blog, και το e-roosters. Οι συζητήσεις αυτές είναι πιστεύω εντέλει συνδεδεμένες μεταξύ τους και η ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας του Bricmont τις διατρέχει. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα - αν και ολόκληρο το κείμενο είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ξεκινώ από ένα απόσπασμα που δένει τις δύο συζητήσεις:

Στην Δύση, το τμήμα της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορά τα Πολιτικά Δικαιώματα, θεωρείται πως έχει απόλυτη προτεραιότητα απέναντι στα Οικονομικά και Κοινωνικά δικαιώματα της Διακήρυξης. Σε περίπτωση που θεωρείτε αυτήν την προτεραιότητα προφανή, φανταστείτε να είσαστε ένας από τα δύο ή τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους που πρέπει να επιβιώσουν με λίγο-πολύ δύο δολάρια την ημέρα. Πώς θα ζυγίζατε την προσπάθεια της Κούβας να διατηρήσει την δημόσια υγεία, την παιδεία και την διαθεσιμότητα βασικών αγαθών για τους φτωχούς σε σχέση με τους περιορισμούς που επιβάλλονται στις Πολιτικές Ελευθερίες; Οι προσπάθειες αυτές συνεχίστηκαν και μετά την παύση της «επιχορήγησης» της Κούβας από την ΕΣΣΔ – και καθώς η χώρα υποβαλλόταν σε ένα σκληρό εμπάργκο, αλλά και σε πολλές ενέργειες σαμποτάζ εκ μέρους της μόνης υπερδύναμης, κάτι που ανάγκασε την Κουβανική κυβέρνηση να διοχετεύει πόρους στην άμυνα, την αντικατασκοπία κτλ.

Με δεδομένο λοιπόν, τον συσχετισμό δυνάμεων, αν η Κούβα εισήγαγε την φιλελεύθερη δημοκρατία όπως απαιτούν οι ΗΠΑ, είναι αναμενόμενο ότι το λόμπι των Κουβανών εμιγκρέδων στις ΗΠΑ, με την στήριξη της Ουάσινγκτον, θα δωροδοκούσε πολιτικούς, θα χρηματοδοτούσε ΜΜΕ και θα υπονόμευε την «δημοκρατική διαδικασία» για να διασφαλίσει την άνοδο στην εξουσία ενός φιλικού προς της ΗΠΑ καθεστώτος που θα υιοθετούσε νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις», οι οποίες θα καταργούσαν την υπαρκτή κοινωνική πρόνοια. Αυτό δεν σημαίνει πως τα κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την εγκατάλειψη των πολιτικών ελευθεριών. Όλα αυτά τα δικαιώματα θα πρέπει να συνυπάρχουν σε μια δίκαιη κοινωνία. Αλλά με δεδομένο τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, η συνεχής αποκλειστική έμφαση στα πολιτικά δικαιώματα από τις πλούσιες χώρες θα πρέπει να ιδωθεί ως ιδιοτελής και ως εκ τούτου μια όχι θεμιτή προώθηση των παγκοσμίων δικαιωμάτων.


Άρα λοιπόν η επιλεκτική χρήση των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" ως μέτρο αυτοδικαίωσης στην Δύση, δεν είναι παρά μέθοδος αλλαγής της συζήτησης. Ειδικά, λέω εγώ, όταν γίνεται από κράτη τα οποία έχουν ανεβάσει καθεστώτα που συνδύαζαν την περιφρόνηση και για τα "θετικά" και για τα "αρνητικά" δικαιώματα, κάθε φορά που έκριναν ότι ήταν προς το συμφέρον των ελίτ που τα κυβερνούν. Όπως και να έχει, τα κράτη που έχουν συνυπογράψει την διακήρυξη είναι δεσμευμένα για την προσπάθεια, τουλάχιστον, τήρησης όλων των δικαιωμάτων που προβλέπει.

Αλλά η άρνηση των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων της Διακήρυξης, δεν είναι απλά παθητική. Συχνά συνδυάζεται με εξαιρετικά επιθετικές πολιτικές εναντίον όσων κρατών προσπαθούν να τα εφαρμόσουν. Αυτό οδηγεί στην περαιτέρω ενίσχυση, ήδη υπαρκτών προφανώς, αντιδημοκρατικών τάσεων σε όσα, επαναστατικά και μη, καθεστώτα έχουν σαν στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη:

Ούτε το φαινόμενο του «Λενινισμού», ούτε παρόμοιες τάσεις μεταξύ των εθνικιστών του Τρίτου Κόσμου μπορούν να γίνουν κατανοητά αν δεν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο ολοκληρωτισμός τους προέρχεται κατά ένα μεγάλο μέρος από την επιθυμία να αποφύγουν την μοίρα της Παρισινής Κομμούνας και άλλων πιο δημοκρατικών προσπαθειών κοινωνικής αλλαγής, ή απλά από την προσπάθεια διατήρησης μιας ελάχιστης μορφής εθνικής ανεξαρτησίας, μπροστά σε ισχυρότατες απειλές. Το ότι ο Λενινιστικός δρόμος οδήγησε επίσης και σε αποτυχία δεν σημαίνει ότι και το πρόβλημα που προσπάθησε να επιλύσει δεν υφίσταται…


Είναι, προσθέτω, εξαιρετικά αμφίβολο αν το Λενινιστικό καθεστώς π.χ. θα εξέπιπτε στον Σταλινισμό και τα εκατομμύρια των θυμάτων του, αν δεν είχε περάσει από έναν - εξωτερικά υποκινούμενο - αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και δεν ήταν υπό συνεχή εξωτερική απειλή. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις για την φύση του Μπολσεβίκικου καθεστώτος, αλλά είναι σαφές ότι ο Στάλιν ήταν η αιματηρότερη και χειρότερη προοπτική για την ΕΣΣΔ από τις υπάρχουσες τάσεις στο ΚΚΣΕ, λύση που ισχυροποιήθηκε και επικράτησε εξαιτίας ακριβώς του επιθετικά εχθρικού διεθνούς περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έπρεπε να λειτουργήσει η ΕΣΣΔ. Από την ΝΕΠ, ως την αναγκαστική κολεκτιβοποίηση και από την παραχώρηση αυτονομίας σε μια σειρά εθνότητες της Ρωσική Αυτοκρατορίας, ως τις μαζικές εθνοκαθάρσεις, η διαφορά είναι τεράστια και δεν μπορεί απλά να εξηγηθεί από την εσωτερική δυναμική του κόμματος των Μπολσεβίκων - ερήμην των οριακών (διεθνών) συνθηκών. Το ότι η ίδια η Λενινιστική εκδοχή του Μαρξισμού, απείχε αισθητά από κάθε εύλογη εκδοχή του σοσιαλισμού, είναι δεδομένο, αλλά και πάλι είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι από αυτήν ήταν αποτέλεσμα της προσαρμογής στην "ιμπεριαλιστική περικύκλωση" και τι εγγενής αδυναμία της Λενινιστικής προσέγγισης.

Βρεθήκαμε έτσι στο περιβόητο ψήφισμα του ΣτΕ και πάλι. Το οποίο ουσιαστικά καταδικάζει τον Σταλινισμό (από όπου και τα 10 και πλέον εκατομμύρια των αναφερομένων θυμάτων στην ΕΣΣΔ προέρχονται), και τις συναφείς του εκδηλώσεις ανά τον κόσμο. (Πολλά από) τα κράτη που πολέμησαν το νεαρό Σοβιετικό καθεστώς (και αξίζει να σημειωθεί στήριξαν την, τουλάχιστον εξίσου αιματηρή με την κόκκινη, Λευκή τρομοκρατία), έρχονται τώρα να καταδικάσουν αυτό που συνδιαμόρφωσαν...

Δεν μπαίνουν οι πλειοψηφούντες στο ΣτΕ καν στον κόπο να εξετάσουν την ποιότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα καθεστώτα τα οποία διαδέχτηκαν οι κομμουνιστές. Με την πιθανή εξαίρεση της μεταπολεμικής Ανατολικής Ευρώπης (και όχι όλων των κρατών της), τα καθεστώτα που ανατράπησαν ήταν εξίσου ή και περισσότερο αντιδημοκρατικά με εκείνα που τα διαδέχτηκαν. Αυτό το σημείο θεωρείται δευτερεύον, όπως δευτερεύον θεωρείται ότι το ίδιο το ΚΚΣΕ είχε καταδικάσει τα εγκλήματα του Σταλινισμού, ήδη από το 20ο συνέδριό του (όπως και όλα τα δορυφορικά της ΕΣΣΔ καθεστώτα). Έκτοτε (από τον Χρούστσώφ και μετά) μπορεί κανείς με ασφάλεια να εκτιμήσει ότι τα εγκλήματα και οι πάσης φύσεως παραβιάσεις όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την ΕΣΣΔ και τους δορυφόρους της παγκοσμίως, ήταν λιγότερα σε απόλυτους αριθμούς από τα εγκλήματα των ψυχροπλεμικών της αντιπάλων. Αυτό δεν κάνει την ΕΣΣΔ ούτε δημοκρατική, ούτε ελεύθερη φυσικά, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν προκαλούν την αγανάκτηση και τα καταδικαστικά ψηφίσματα του ΣτΕ, εγκλήματα στα οποία πρωτοστάτησαν ιδρυτικά του μέλη και οι σύμμαχοί τους...

Είμαι εξαιρετικά καχύποπτος απέναντι στις διακηρυκτικές καταδίκες, στα καλά του καθουμένου, εγκλημάτων που έχουν κάνει οι "εχθροί" στο απώτερο παρελθόν. Μου μυρίζουν ιδιοτέλεια και συγκάλυψη. Δεν είναι δυνατόν το ΣτΕ να ασχολείται με προ πεντηκονατετίας εγκλήματα μη-μελών του, την ίδια στιγμή που ιδρυτικό του μέλος συμμετέχει σε εκτεταμένα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και στην παράνομη κατοχή του Ιράκ. Δεν πρόκειται εδώ για την αποκατάσταση κάποιας ιστορικής αληθείας, αλλά για την στρατηγική του ταχυδακτυλουργού που αποσπά την προσοχή σου σε σε μια κίνηση για να μην δεις την άλλη. Για ένα κομμάτι του ΣτΕ, πρόκειται ίσως εκ των υστέρων, για επικοινωνιακό αντίβαρο σε άλλες αποκαλύψεις μελών της Κοινοβουλευτικής του Συνέλευσης, που αφορούν σημερινές κακοποιήσεις Πολιτικών Δικαιωμάτων από χώρες μέλη του ΣτΕ. Είμαι περίεργος να δω αν η καταγγελία αυτή θα οδηγήσει σε σχετικό ψήφισμα και τι είδους ψήφισμα...

... Που μας φέρνει στο ζήτημα του τι είναι ουσιώδες και τι όχι. Και πάλι τον λόγο τον έχει ο Μπρικμόν:

"Το ηθικό πρόσταγμά μας δεν είναι να λέμε την αλήθεια ανεξάρτητα από ο,τιδήποτε άλλο. Είναι μάλλον "να λέμε την αλήθεια στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, για πράγματα που έχουν σημασία, στο κατάλληλο κοινό". Για να το εξειδικεύσουμε, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της αποκήρυξης της τρομοκρατίας στον κατεστημένο Δυτικό τύπο και στην επιχειρηματολογία εναντίον της τρομοκρατίας όταν συζητάς με ανθρώπους που την υποστηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Στην πρώτη περίπτωση η άσκηση είναι εύκολη και συχνά απόλυτα τελετουργική ενώ στην δεύτερη, αναπόφευκτα, ανακύπτει η συζήτηση για τις εναλλακτικές στρατηγικές. Αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και μας οδηγεί επίσης να αναλογιστούμε το κατά πόσο οι πολιτικές των κρατών μας κάνουν τέτοιες εναλλακτικές στρατηγικές δύσκολες στην εφαρμογή τους.


Ή για να το εξειδικεύσουμε αλλιώς, έχω συμμετάσχει σε εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εναντίον της εισβολής της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, εναντίον του πραξικοπήματος Γιαρουζέλσκι κ.ο.κ. και τσακωνόμουν με την ΚΝΕ στα αμφιθέατρα μικρός για την εγκληματική φύση των χωρών του "υπαρκτού" σοσιαλισμού. Είχα πιστεύω δίκιο να την λέω στους ΚΝίτες και να τους υποδεικνύω το ότι υποστηρίζουν ένα ολοκληρωτικό και ανελεύθερο καθεστώς. Αν πήγαινα όμως στο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ και έλεγα τα ίδια ακριβώς πράγματα θα ήμουν απλά μαλάκας.

Τέλος, ένα ακόμα σημείο. Περιέχεται στα πλαίσια μιας άλλης συζήτησης, στην πρόσφατη Ετήσια Ομιλία της Διεθνούς Αμνηστίας που έγινε φέτος από τον Νόαμ Τσόμσκι. Πρόκειται για ένα κείμενο ιδιαίτερης ηθικής διαύγειας και πολιτικής οξυδέρκειας το οποίο θα άξιζε δικό του ποστ (αλλά δεν ξέρω αν θα βρω τον χρόνο). Ο Τσόμσκι σημειώνει ότι στην Δίκη της Νυρεμβέργης εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας ορίστηκαν ως εκείνα που έχει κάνει μόνο η Ναζιστική πλευρά. Πράγματα όπως ο βομβαρδισμός αμάχων δεν συμπεριλήφθηκαν στο κατηγορητήριο γιατί τα είχαν διαπράξει και οι σύμμαχοι. Πρόκειται για ηθικά επιλήψιμη παράλειψη, αλλά τουλάχιστον υπήρξε η προσπάθεια να διατηρηθεί μια ηθική συνέπεια.

Ο Telford Taylor, μέλος του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης είχε εξηγήσει πως

"...η τιμωρία του εχθρού - ιδιαίτερα του ηττημένου εχθρού - για συμπεριφορά την οποία έχει διαπράξει και η πλευρά των νικητών, θα ήταν τόσο χοντροκομμένα άδικη ώστε θα αναιρούσε την αξιοπιστία των ίδιων των νόμων".

...και εδώ, νοερά αντικαθιστώντας την "τιμωρία" με την "αποκήρυξη", καταλήγω και θα με ενδιέφεραν τυχόν αντιρρήσεις / παρατηρήσεις / συνηγορίες σας.


*Ο Jean Bricmont είναι φυσικός, και μέλος του διδύμου Σοκάλ και Μπρικμόν που είχαν γράψει το βιβλίο "Imposteurs Intellectuelles" που παρουσίαζε την επιστημονική άγνοια των μεταμοντερνιστών επιστημολογούντων, ένα βιβλίο-σχόλιο για την επιστημολογική ανεπάρκεια του μεταμοντερνισμού - και του σκληρού γνωσιολογικού σχετικισμού που τον διακρίνει.

20.1.06

Ολοκληρωτισμοί, σχετικοί και απόλυτοι

Μικρή συνεισφορά στην συζήτηση περί καταδίκης του Κομμουνισμού (και των παραφυάδων του;) από το Συμβούλιο της Ευρώπης:

Από δημοσίευμα της εφημερίδας του Πανεπιστημίου των Ιησουιτών στο Ελ Σαλβαντόρ, Proceso, όπως παρατέθηκε από τον John Reed στον Guardian στις 23 Μαΐου του 1990:

"...Αν ο Λεχ Βαλέσα έκανε την οργανωτική δουλειά του στο Σαλβαντόρ, θα συγκαταλεγόταν ήδη μεταξύ των "εξαφανισμένων" στα χέρια "βαριά οπλισμένων ανδρών με πολιτικά", ή θα είχε ανατιναχθεί σε κομματάκια σε επίθεση με δυναμίτες στα γραφεία του συνδικάτου του. Αν ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ ήταν πολιτικός στην χώρα μας, θα είχε ήδη εκτελεστεί όπως ο Έκτωρ Οκελί [σοσιαλδημοκράτης ηγέτης που εκτελέσθηκε στην Γουατεμάλα από Σαλβαντοριανές ομάδες θανάτου, σύμφωνα με την κυβέρνηση της Γουατεμάλας]. Αν ο Αντρέι Ζαχάρωφ δούλευε εδώ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, θα είχε την ίδια μοίρα με τον Έρμπερτ Ανάγια [έναν από τους πολλούς δολοφονημένους ηγέτες της ανεξάρτητης Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Σαλβαντόρ - CDHES]. Αν ο Ότα Σικ [ο οικονομικός εγκέφαλος πίσω από τις μεταρρυθμίσεις του Ντούμπτσεκ] ή ο Βάκλαβ Χάβελ ήταν διανοούμενοι στο Σαλβαντόρ, θα βρισκόντουσαν ένα θλιβερό πρωινό χάμω σε κάποιο πανεπιστημιακό χώρο, με τα κεφάλια τους διάτρητα από τις σφαίρες κάποιου επίλεκτου τάγματος του στρατού..."


[Αναφέρεται π.χ. και εδώ]. Εν αναμονή του ψηφίσματος του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις ψυχροπολεμικές αγριότητες στα (καπιταλιστικά) καθεστώτα-πελάτες των ΗΠΑ (και εμείς εδώ δεν χρειάζεται να πάμε στο Σαλβαντόρ για να τα μάθουμε, έτσι;), συμβουλεύω ψυχραιμία.

ΥΓ: Αν τα ονόματα Χάβελ, Ντούμπτσεκ, Ζαχάρωφ και Βαλέσα σας είναι άγνωστα, ζηλεύω την νιότη σας.

17.1.06

Λόγια και Έργα Μεγάλων Ανδρών

Ο Υπουργός Οικονομίας μας, μιλώντας για την μελλοντική συνταγματική αναθεώρηση δήλωσε πως:
"Θα πρέπει να δούμε πώς η προστασία του περιβάλλοντος θα εφαρμόζεται με έναν τρόπο φιλικό προς τις επενδύσεις. Οι επενδύσεις είναι το βασικό ζητούμενο στη νέα εποχή."

Συνήθως το αντίστροφο λέγεται. Να υποθέσω ότι η, συναρτημένη και με την κατάσταση του περιβάλλοντος, δημόσια υγεία είναι και αυτή υποδεέστερη, ως προτεραιότητα, των επενδύσεων - και μάλιστα με συνταγματικό πρόσταγμα;

Ο Υπουργός θέλει λέει επίσης να βάλει στο σύνταγμα τους όρους του συμφώνου σταθερότητας της ΕΕ. Υποθέτω ότι δεν καταλαβαίνει την διάκριση μεταξύ συντάγματος και νόμων και ότι υποθέτει πως οι όροι αυτοί θα παραμείνουν αενάως αμετάβλητοι. Αν συμβεί αυτό η Ελλάδα θα έχει συνταγματικό κώλυμα σε οποιαδήποτε αλλαγή των όρων του Συμφώνου Σταθερότητας, ή θα αλλάζει σύνταγμα ανάλογα με την οικονομική μόδα - ή συγκυρία έστω.

Η εθελουσία έξοδος από τον ΟΤΕ που είχε επικροτηθεί από τον Υπουργό, φαίνεται πως συναντά τα πρώτα προβλήματα, τα οποία εμείς καλοί μου συμφορολογούμενοι θα κληθούμε (κλασσικά) να χρηματοδοτήσουμε.

Τέλος, σε άλλη είδηση, ο πρώην διοικητής της ΔΕΗ αφού τα έχωσε στην ακολουθούμενη διαδικασία απελευθέρωσης της ενέργειας, με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εξάρσεις, μαθαίνουμε ότι τάσσεται υπέρ των λιγνιτικών μονάδων, οι οποίες:

"...αν και έχουν υψηλό κόστος κατασκευής, προσφέρουν τη μισή τιμή ενέργειας σε σύγκριση με το φυσικό αέριο, συνυπολογίζοντας και το επιπλέον κόστος για την αγορά ρύπων..."


...όπου το μείζον είναι το κόστος της αγοράς ρύπων και όχι, ας πούμε το κόστος (όχι κυρίως, αλλά και οικονομικό) της επιβάρυνσης της δημόσιας υγείας (την οποία την έχουν φαίνεται συλλογικά γραμμένη στην ΝΔ). Θα ήταν ενδιαφέρον να έβλεπε κανείς το πραγματικό κόστος μιας τέτοιας επένδυσης όταν συμπεριληφθεί στην στάθμιση των χρεών και π.χ. το κόστος νοσηλείας, περίθαλψης και υποτίμησης της περιουσίας των περιοίκων / εργαζομένων ας πούμε.

Τα περί λιγνίτη θα τα αντιπερερχόμουν ως απλώς μια άποψη, αλλά φαίνεται πως πρόκειται για παγκόσμια τάση... ενόψει, ίσως, του παγκόσμιου ενεργειακού σφιξίματος που έρχεται.

16.1.06

Το ειδικό βάρος μιας ερώτησης

Με κάποια καθυστέρηση σημειώνω τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης της VPRC για τον Σκάι, με θέμα την αμφιλεγόμενη αυτοκτονία του Ρώσου κρατούμενου και την δολοφονία του Αλβανού μετανάστη στο Ρέθυμνο. Τα αποτελέσματα είναι τα παρακάτω σε ότι αφορά το έγκλημα στο Ρέθυμνο:



Αυτό που κάνει εντύπωση πέρα από τα ιλλιγγιώδη (παρότι ευτυχώς μη πλειοψηφικά) ποσοστά υπέρ του λιντσαρίσματος των Αλβανών μεταναστών, είναι η διατύπωση της ερώτησης από του δημοσκόπους: "Για την δολοφονία του νεαρού Αλβανού που έγινε στο Ρέθυμνο από Έλληνες, τι γνώμη έχετε:... είναι σε κάθε περίπτωση αδικαιολόγητη ή φταίνε και οι Αλβανοί με την συμπεριφορά τους".

Είναι ένα παράλογο ερώτημα: αντιπαραθέτει στην δολοφονία ενός προσώπου την συμπεριφορά μιας ομάδας (που το εύρος της είναι διφορούμενο - "οι Αλβανοί" είναι η παρέα του δολοφονηθέντα ή οι Αλβανοί μετανάστες στην χώρα μας γενικά;) Απολύτως ανάλογο ερώτημα τηρουμένων των αναλογιών θα ήταν να γίνει γκάλοπ για την δολοφονία μιας γυναίκας από τον σύζυγό της με το ερώτημα "για την δολοφονία της νεαρής γυναίκας τι γνώμη έχετε; είναι σε κάθε περίπτωση αδικαιολόγητη ή φταίνε και οι γυναίκες με την συμπεριφορά τους". Εδώ εισάγεται ως ερώτημα η έννοια της συλλογικής ευθύνης - γιατί η πλειοψηφία όσων απάντησαν είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αναφέρονταν στους Αλβανούς εν γένει - και ελλείψει διευκρίνισης στο ερώτημα σχεδόν προτρέπονται να το ερμηνεύσουν έτσι. Αλλά ακόμα και αν η ερώτηση αναφέρεται στην παρέα του δολοφονηθέντα, είναι δυνατόν η συμπεριφορά της παρέας του να αποτελεί (ακόμα και ως ερώτημα) δικαιολόγηση της σφαγής του συγκεκριμένου ατόμου; Θα καταλάβαινα το ερώτημα αν κατέληγε στο "ή φταίει και ο Αλβανός με την συμπεριφορά του;", αλλά έτσι όπως είναι, η δημοσκόπηση γίνεται δημοσκόπηση για την αποδοχή της έννοιας της συλλογικής ευθύνης - και δεν είμαι σίγουρος αν αυτός ήταν ο στόχος της. Και αυτή η εξαιρετικά αντιδημοκρατική νοοτροπία είναι διαδεδομένη στην χώρα μας ειδικά σε ότι αφορά τους μετανάστες: κάθε Αλβανός πρέπει να κουβαλά τον σταυρό της ευθύνης για όλους τους συμπατριώτες του, μια λογική φασιστική - πάνω στην οποία βασιζόταν και η δικαιολόγηση π.χ. των Γερμανικών αντιποίνων στην κατοχή.

Θα ήθελα να ξέρω αν η έμμεση νομιμοποίηση της λογικής αυτής "ξέφυγε" στην VPRC ή είχε κάποιο λόγο που τέθηκε έτσι. Με το ερώτημα αυτό οι δημοσκόποι της VPRC συνέβαλαν, κατά ένα μικρό μέρος, στην νομιμοποίηση, δια της διάδοσής του και της παράθεσής του σε "έγκυρη έρευνα", ενός ψευδούς διλήμματος. Αυτοί οι μικροί μηχανισμοί της επανάληψης, οι άδηλες παραδοχές, είναι δομικές μονάδες της συνδιαμόρφωσης της κοινής αντίληψης και ιμάντες διάχυσης των κοινωνικών ιδεοληψιών. Αξίζει να καταδεικνύονται, αν και μεμονωμένα ασήμαντοι, γιατί διαφωτίζουν τον τρόπο που μια κοσμαντίληψη αναπαράγεται μέσα από τις λεπτομέρειες των μηχανισμών επικοινωνίας - παρά την συνειδητή επιθυμία (εικάζω) των υπευθύνων της έρευνας οι οποίοι, από όσο μπορώ να ξέρω, δεν θα δικαιολογούσαν ποτέ δολοφονίες. Το μη-εσκεμμένο της υπόθεσης είναι ίσως και το πιο διδακτικό: θέλει μια συνεχή εγρήγορση και εκπαιδευμένη κρίση για να μην παρασυρθείς από τα "αυτονόητα" της καθημερινότητας και να μην τα διαδόσεις και συ με την σειρά σου.

Αλλά, εντάξει, χαράς στην υπόθεση θα μου πείτε: όντως πρόκειται για λεπτομέρεια, αλλά σκεφτείτε αν θα μπορούσε να υπάρξει προβεβλημένη δημοσκόπηση με αντίστοιχο ερώτημα αν ο καυγάς ήταν με Αθηναίους φοιτητές και ο νεκρός Έλληνας: θα ρώταγε κανένας ποτέ, έστω και διερευνητικά, "αν φτάινε και οι Αθηναίοι με την συμπεριφορά τους;" (απάντηση που στην επαρχία θα συγκέντρωνε πολλές θετικές απαντήσεις παρεμπιπτόντως).

Στην ουσία της έρευνας να σημειώσουμε ότι α. αφού αποκλείεται τα τρία τέταρτα των ερωτηθέντων να έχουν δικιά τους άποψη για το συμβάν (αφού δεν προβλήθηκε και ιδιαίτερα από τα ΜΜΕ) οι απαντήσεις πιθανότατα εκφράζουν γενικές στάσεις απέναντι στην δολοφονία αλλοδαπών: το ένα τρίτο των συμπολιτών μας τις αποδέχεται. β. "Αναρωτιέμαι" αν σε ανάλογη ερώτηση σε υποθετική περίπτωση δολοφονίας Ελλήνων μεταναστών στην Γερμανία υπό ανάλογες συνθήκες τα αποτελέσματα θα ήταν ανάλογα...

10.1.06

Πολλά και διάφορα

  • 1. Η διαγωγή των Παττακιστανών
    - Κλειστές συνεδριάσεις της Βουλής,
    - νομότυπες αυτή την φορά προσαγωγές "υπόπτων" Πακιστανών μετά από υπόδειξη υπηρεσιών των ΗΠΑ (από πληροφορίες λατινοαμερικάνικης, λέει προέλευσης)... που μυρίζουν εκφοβισμό από χιλιόμετρα
    -απειλές Βουλγαράκη για μηνύσεις (η κριτική για αμέλεια υπουργού είναι διώξιμη; τι άλλο θα δούμε)
    - και διεύρυνση των προληπτικών συλλήψεων σε Έλληνες πολίτες και δη σε μέλος του "Δικτύου" με την απειλή, κατά την μαρτυρία του παθόντα:
    "...δεν έλειψαν στο τέλος και οι απειλές από κάποιον που του συστήθηκε ως διευθυντής της Ασφάλειας και σε επιθετικό τόνο του είπε: «Να μεταφέρεις στο "χώρο" ότι έχει ξεκινήσει πόλεμος. Θα σας ισοπεδώσουμε εσάς και τα στέκια σας. Δεν θα μείνει λίθος επί λίθον. Θα σας θάψουμε...»"


    Η δημοκρατία εν δράσει


  • 2. Σεισμός

    Ξέρει κανείς αν υπάρχει άλλη σεισμόπληκτη χώρα όπου οι σεισμολόγοι να τσακώνονται μεταξύ τους στα κανάλια; Και ποιος φταίει για αυτό, τα μίντια που τους βάζουν λόγια στο στόμα ή ο ευέξαπτος χαρακτήρας τους; Περιοδικά επιστημονικά δεν έχει ο χώρος για να λύνονται εκεί οι διαφορές, πρέπει να λύνουν τα προβλήματά τους στα Μέσα;


  • 3. Συλλάβετε το τρολ

    Το μόνο χειρότερο από έναν τρολιάρη και ανάγωγο στα σχόλια ενός μπλογκ είναι η δια νόμου απαγόρευση τους. Δεν πάνε καλά πέραν του Ατλαντικού και χειροτερεύουν.

  • 4. Ευρωσύνταγμα ΙΙ - χορεύοντας με τους Γάλλους
    - Οι ανακοινώσεις για τον θάνατο του Ευρωσυντάγματος υπήρξαν υπερβολικές. Τουλάχιστον οι Αυστριακοί και οι Γερμανοί προσπαθούν να φέρουν ένα Ευρωσύνταγμα "λάιτ" και πάλι στο τραπέζι. Στο Ευρωκοινοβούλιο δύο Ευρωβουλευτές ζητάνε να γίνουν αλλαγές και να περάσει ένα νέο σχέδιο μέχρι το 2007 και να τεθεί σε ψηφοφορία μέχρι το 2009.
    Εδώ να υπενθυμίσω και να ξανασυνδέσω στα όσα έλεγε ο Cassen στην Monde Diplomatique πριν το δημοψήφισμα, μια και μοιάζουν να αποκτούν καινούρια επικαιρότητα:

    "... Υπάρχει ένας δεύτερος ψευδής ισχυρισμός, ότι ένα "όχι" στην Γαλλία ή αλλού θα ακινητοποιούσε την Ευρώπη. Στην πραγματικότητα η Ευρώπη μετά το Όχι θα ήταν η ίδια με την Ευρώπη πριν το δημοψήφισμα: τα κείμενα που διέπουν την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της συνθήκης της Νίκαιας, θα συνεχίσουν να ισχύουν. Θα υπάρχει μπόλικος καιρός για να διαπραγματευτεί ένα καινούριο, πιο αποδεκτό κείμενο.

    "Αλλά οι κυβερνήσεις δεν θα δεχτούν ποτέ να κάτσουν κάτω και να ξαναρχίσουν τις διαπραγματεύσεις" λένε κάποιοι. Αντιθέτως. Τα κράτη-μέλη θα βιάζονται να δημιουργήσουν ένα σύστημα λιγότερο δυσκίνητο από το σημερινό για την διακυβέρνηση της διευρυμένης ένωσης, που είχε σχεδιατεί για μια εξαμελή κοινότητα.

    Ένα πιθανό ενδεχόμενο είναι ότι το πρώτο κομμάτι του Ευρωσυντάγματος που αφορά αοκλειστικά την θεσμική λειτουργία της ΕΕ, θα υποβληθεί για επικύρωση από μόνο του. Το δεύτερο μέρος δεν θα ήταν και μεγάλη απώλεια και θα ξεφορτωνόμαστε και το απροκάλυπτο νεοφιλελεύθερο μανιφέστο που είναι το τρίτο μέρος...
  • 5.1.06

    Ο Αη-Βασίλης επαγρυπνά

    ... Με το όπλο ανά χείρας...
    Καθυστερημένα αλλά... δεν πρόκειται για σαρκαστικό σκίτσο. Τούτοι δω δεν αστειέυονται...

    Η ατίθαση πραγματικότητα

    Ο συμβολικός και συνθηματικός λόγος και η ανάλυση, η προσπάθεια να ερμηνευτούν τα όσα γίνονται μέσα από υπεραπλοϊκά σχήματα, συναντά συχνά-πυκνά την βίαιη αντίσταση των πραγματικών γεγονότων. Όταν αυτό συμβαίνει, όσοι βολεύονται με ιδεοληπτικές παραμυθίες το κατατάσσουν στα "παράξενα". Οι υπόλοιποι έχουν την δυνατότητα να το χρησιμοποιήσουν ως σημείο εκκίνησης για να επανερμηνεύσουν την πραγματικότητα και να ξεσκαρτάρουν τους (κυρίαρχους ή μη) μύθους από την ουσία.

    Πάρτε για παράδειγμα την είδηση αυτή, που την μεταφράζω ολόκληρη - και το πώς υπονομεύει την εύκολη ερμηνευτική για την Παλαιστίνη και τις οργανώσεις της:

    Γυναίκα δήμαρχος για την Ραμάλλα

    Μια γυναίκα τοποθετήθηκε δήμαρχος της πρωτεύουσας της Παλαιστινιακής Αρχής Ραμάλλα, χάρη στην υποστήριξη της ισλαμιστικής κίνησης Χαμάς, δήλωσαν χθες αξιωματούχοι.

    Η Ζανέτ Κχουρί, μια εξηνταδυάχρονη Χριστιανή έγινε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος του Δήμου αυτού στην Δυτική Όχθη όταν εξελέγη από την πλειοψηφία των 15 συν-συμβούλων της.

    Η Κχουρί, μέλος του αριστερού [Σημ: Μαρξιστικού-Λενινιστικού] Λαϊκού Μέτωπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP), θριάμβευσε επί του υποψηφίου του κυβερνώντος κόμματος Φατάχ Γκαζί Χανανία, καθώς τα τρία μέλη της Χαμάς την υπερψήφισαν.

    4.1.06

    Φονιάδες

    Καθώς όλα τα ΜΜΕ είχαν πέσει πάνω στο πτώμα του Ρώσου δραπέτη και το ζυγίζανε, το ανατέμνανε και το πασπατεύανε - με μια σχεδόν ηδονική ικανοποίηση θα έλεγε κανείς - στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο, γινόταν ένα έγκλημα πρωτάκουστο και κτηνώδες:

    Το έγκλημα έγινε τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς και ο 18χρονος Αλβανός δέχτηκε 17 μαχαιριές στην ταράτσα του σπιτιού του. Είχε προηγηθεί συμπλοκή ανάμεσα σε μια παρέα Αλβανών και Ελλήνων στην παλιά πόλη του Ρεθύμνου και ελαφρύς τραυματισμός του 18χρονου Ρεθυμνιώτη. Ο καταδρομέας πήρε μαζί του άλλους τέσσερις νεαρούς ηλικίας 18-21 χρόνων, τον 44χρονο πατέρα του και μια 28χρονη Βουλγάρα. Εισέβαλαν στο σπίτι του, ξυλοκόπησαν άγρια τον πατέρα του παιδιού, και νοσηλεύεται σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, ενώ ο 18χρονος δολοφονήθηκε.


    Δεν δολοφονήθηκε απλά - κατακρεουργήθηκε λίγα βήματα από τον άρρωστο πατέρα του που είχε ξυλοκοπηθεί αγρίως. 17 μαχαιριές του τράβηξε ο παλληκαράς:

    Ο ανείπωτος πόνος του πατέρα που έχασε το 17χρονο γιο του, γίνεται οργή και ξέσπασμα. Ο νεφροπαθής από την Αλβανία, που είδε να δολοφονείται το παιδί του, ζητά την παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων που με ρατσιστικές προθέσεις κατάφεραν 17 μαχαιριές στο σώμα του νεαρού Αλβανού.
    Ξεσπά και με δάκρυα στα μάτια θέλει να μάθει γιατί χάθηκε τόσο άδικα ο γιος του. “Δεν είχε πειράξει κανένα.
    Δεν συμμετείχε ενεργά στη φασαρία. Δεν είχαμε δημιουργήσει πρόβλημα στους Ρεθυμνιώτες, τους οποίους σεβόμαστε, γιατί μας έδωσαν ψωμί και φάγαμε”, λέει ο Λατίν Γιαχάιντ.
    Ο άνθρωπος αυτός κρύβεται σε σπίτια φίλων του στο Ρέθυμνο, γιατί φοβάται για την ίδια του τη ζωή. Κινδύνεψε ήδη μια φορά από τον ξυλοδαρμό τις πρώτες ώρες του νέου έτους.
    “Σκότωσαν άδικα το παιδί μου και θα πρέπει να τιμωρηθούν. Μπήκαν ξημερώματα με σκοπό να σκοτώσουν το παιδί μου και τα κατάφεραν.
    Ο ταξιτζής (πατέρας του φαντάρου) μαζί με τη Βουλγάρα μπήκαν πρώτοι μέσα στο σπίτι, αφού έσπασαν την κεντρική πόρτα. Ο γιος μου κι εγώ κοιμόμασταν.
    Ανέβηκαν γρήγορα τις σκάλες και με χτύπησαν. Είπα στο παιδί μου να κάνουμε κάτι γιατί θα μας σκοτώσουν κι εκείνο μου είπε ότι “μπαμπά θα μας χτυπήσουν και θα φύγουν.
    Δε θα ματώσουν το ξένο σπίτι”. Ομως δε δίστασαν και τον μαχαίρωσαν χωρίς κανένα δισταγμό”, λέει ο πατέρας του νεκρού παλικαριού από την Αλβανία.

    Σύμφωνα με τον ίδιο, τρεις από τους επτά χτύπησαν εκείνον και οι υπόλοιποι τέσσερις επιτέθηκαν στο γιο του με τη γνωστή κατάληξη.
    “Ο γιος μου ήταν νεκρός από το σπίτι, δεν πέθανε στο νοσοκομείο. Μας βοήθησαν οι γείτονες να τον μεταφέρουμε όταν ήρθε το ασθενοφόρο, αλλά ήταν ήδη αργά”, τόνισε.
    Ο ίδιος λέει ακόμη ότι θέλει να δει τους δολοφόνους του παιδιού του κρεμασμένους “ή να μου πουν γιατί το έκαναν. Τι τους έφταιξε το παιδί μου. Αυτό θέλω να μάθω”, καταλήγει.


    Λεπτομέρειες:

    Δικαιοσύνη:
    Οι επτά συλληφθέντες, δηλαδή ο 18χρονος Ρεθυμνιώτης φαντάρος, ο 40χρονος πατέρας του, ο αδερφός του, τρεις νεαροί φίλοι τους και μία νεαρή Βουλγάρα, παρέμειναν στο Δικαστικό Μέγαρο για δύο περίπου ώρες και άκουσαν τον εισαγγελέα να συντάσσει τις κατηγορίες. Ουσιαστικά, ο εισαγγελέας σε αυτή τη φάση άσκησε διώξεις κατά των πράξεων, χωρίς ωστόσο να προσωποποιήσει τις κατηγορίες, κάτι που θα γίνει ενώπιον της ανακρίτριας. Συγκεκριμένα, ασκήθηκαν διώξεις για ανθρωποκτονία από πρόθεση, άμεση συνέργεια, επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία, οπλοκατοχή και οπλοχρησία και διατάραξη οικιακής ειρήνης από κοινού. Πρόκειται, δε, για μια τακτική που στους δικαστικούς είναι γνωστή ως "in rem" και δεν είναι συνήθης πρακτική σε περιπτώσεις που οδηγούνται στη Δικαιοσύνη. Τουλάχιστον σε τόσο σοβαρό περιστατικό κάτι ανάλογο δεν έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια ξανά στο Ρέθυμνο. {Ενημέρωση 8/1/06, όπως εξηγείται σε αυτό το σχόλιο - αυτό δεν είναι ακριβές}
    Αμέσως μετά, και αφού πήραν προθεσμία για να απολογηθούν στην ανακρίτρια Ρεθύμνου, οι επτά συλληφθέντες οδηγήθηκαν και πάλι πίσω στα κρατητήρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από τους λίγους Αλβανούς που βρέθηκαν νωρίτερα στο δικαστήρια


    Υπεράσπιση:
    Στο μεταξύ αναβλήθηκε η προγραμματισμένη διαδήλωση διαμαρτυρίας της αλβανικής κοινότητας στο Ρέθυμνο, καθώς ήταν ανοιχτό το ενδεχόμενο να δημιουργηθούν έκτροπα από την παρουσία μελών κάποιων οργανώσεων από Ηράκλειο και Χανιά.

    Αξίζει ωστόσο να αναφερθεί ότι οι εμπλεκόμενοι με τους κατηγορούμενους φορείς χαρακτηρίζουν το έγκλημα τυχαίο γεγονός που δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση ρατσισμό.

    Οπως επισήμαναν στην “Π”, το περιστατικό αυτό δεν έχει ρατσιστικό χαρακτήρα διότι πέραν της γυναίκας υπηκόου Βουλγαρίας, συμμετείχε και ένας Σύριος στην επταμελή ομάδα.

    Το συμβάν όπως ανέφεραν ήταν τυχαίο, εκτυλίχθηκε αρχικά με τη συμπλοκή σε μπαρ και στη συνέχεια έλαβε δυσάρεστη τροπή.


    [Οι φορείς αυτοί θεωρούν ότι είναι κλασσική τυχαία κατάληξη μικροσυμπλοκής σε μπαρ, να πηγαίνεις στο σπίτι ενός (μάλλον αμέτοχου παρεμπιπτόντως) από την παρέα και να το σφάζεις μπροστά στον πατέρα του; Ίντα φορείς είναι, της Καμόρα; Αυτό με τον Σύρο και την Βουλγάρα το αφήνω ασχολίαστο, όπως και την "δυσάρεστη τροπή" - δυσάρεστη τροπή είναι να σου σπάνε το αμάξι - όχι να σφάζεις έναν δεκαεπτάχρονο.]

    Η οικογένεια του νεκρού δεν είχε κανέναν λόγο να τρέφει αισθήματα μίσους προς τους Ρεθυμνιώτες - κάτι που προειδοποιώ την υπεράσπιση και τους φορείς της, μόνο ως επιβαρυντικό στοιχείο μπορεί λογικά να μετρήσει:

    Ο κ. Λατίβ Γιαχάι [ο πατέρας], ο οποίος υποβάλλεται σε αιμοκάθαρση τουλάχιστον δύο φορές τη βδομάδα, δηλώνει πως δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα με τους Ρεθυμνιώτες και μάλιστα ευχαριστεί τους γιατρούς και κυρίως το διευθυντή της Νεφρολογικής Κλινικής κ. Νίκο Νικολακάκη και όλους εκείνους που τον βοηθούν.
    «Για τους Ρεθυμνιώτες, θέλω να πω ότι τους σεβόμαστε. Τους έχουμε αγαπήσει εδώ. Στο νοσοκομείο, τρία χρόνια, δεν έχω δώσει δεκάρα, και δεν έχω τίποτα με τους Ρεθυμνιώτες. Με τα παιδιά από μικρά ζούσαμε και δουλεύαμε, και μας έχει βοηθήσει όλος ο κόσμος. Όμως, αυτούς τους ανθρώπους θέλω να τους δω κρεμασμένους και να μου πουν γιατί έκαναν αυτό το παιδί μου. Γιατί έγινε αυτό; Θέλω να δω τους επτά αυτούς νεκρούς, όπως το παιδί μου. Πρέπει να τιμωρηθούν. Στο Θεό μπορεί να φταίω, στους Έλληνες όμως όχι. Ήρθαν ξημερώματα και σκότωσαν το παιδί μου. Γιατί έγινε αυτό;», κατέληξε ο κ. Γιαχάι.
    Κρατώντας τη φωτογραφία του γιου του, ο άνδρας δεν μπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει αυτό που έγινε, ειδικά μάλιστα όταν όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο γεγονός ότι το θύμα δεν είχε καμία εμπλοκή με τη σύρραξη που είχε προηγηθεί.


    Αντί δικού μου σχολίου παραθέτω αυτούσιο το σχόλιο ενός ανώνυμου χρήστη του 2810.gr (η εκεί συζήτηση είναι πολλαπλώς ενδιαφέρουσα) που απαντά στο ερώτημα πότε θα σταματήσουν όλα αυτά:

    ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΦΙΛΕ ΟΤΑΝ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΚΑΠΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ "ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ" . ΕΝΑΣ ΕΙΣΒΟΛΕΑΣ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ , ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ; ΛΕΦΤΑ; ΚΑΛΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ; ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ; ΕΠΙΠΕΔΟ ΖΩΗΣ; ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΜΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ , ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΕΙ ΜΕ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ.. ΤΟ ΠΙΟ ΣΥΝΗΘΕΣ, ΗΛΙΘΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΘΩΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ "ΜΑ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ ΑΛΒΑΝΟ ; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΚΛΕΒΟΥΝ ; ΕΓΩ ΗΞΕΡΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ.....)ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΝ ΟΤΙ !!!!!!! ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ Ή ΑΛΛΙΩΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΥΜΠΑΘΕΙΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ;; ΑΝ ΕΡΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΕ ΚΛΕΨΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΩ.. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΒΑΝΟΣ , ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΦΤΗΣ.. ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΦΙΛΕ , Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΟ ΘΕΜΑ , ΕΧΕΙ ΜΕΛΕΤΗΘΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΛΥΣΟΥΜΕ ΕΔΩ .. ΛΥΠΑΜΑΙ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΑ Μεσα Μαζικης Παραπληροφορησης ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΦΟΥ ΠΡΩΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ , ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΕΡΓΟΛΑΒΙΚΑ ΤΗ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ , ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑ; ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΙΜΗΤΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΝΤΑΣ ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ.. ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛ.ΑΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑ ΤΟΥς ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΡΟΚΑΜΜΑΤΟ , ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΑ Κ..Λ. ΜΠΑΡΑ ΠΟΥ ΟΡΓΙΑΖΕΙ Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ ΣΕ ΑΨΟΓΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.



    Τέλος ως κατακλείδα να συνδέσω σε αυτήν εδώ την επιστολή που δημοσίευσε ο Γκαζμέτ Καπλάνι. Αφορά τελικά το ίδιο θέμα.

    Τι λένε αυτοί οι προβοκάτορες ρε Βουλγαράκη;

    [Επεισόδιο ΙΙΙ: Ο τελευταίος Στρω - Επεισόδιο Ι, Επεισόδιο ΙΙ]... Με δεδομένο ότι σας "δώσανε" οι εγγλέζοι συνένοχοί σας, και με δεδομένο ότι είχατε πει πως "δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει τέτοια υπόθεση" για σας, οδηγούμαστε αναπόδραστα στις εξής εναλλακτικές υποθέσεις: είτε οι ενέργειες της ΕΥΠ έγιναν εν αγνοία σας (οπότε είσαστε άχρηστος και θα πρέπει να παραιτηθείτε), ή έγιναν εν γνώσει σας (οπότε είστε συνεργός στην παραβίαση των Ελληνικών νόμων και του Συντάγματος και θα πρέπει να παραιτηθείτε για να δικαστείτε). Υπάρχει μια τρίτη περίπτωση - να καλύπτετε τον ανώτερό σας που έλαβε την απόφαση, στην οποία περίπτωση καλό θα ήταν να μας το πείτε και σε εμάς τους ώριμους πολίτες. Τέταρτη πιθανή εξέλιξη του θέματος παραμένει βέβαια ο εκφοβισμός και ο κατά παραγγελίαν τηλε-διασυρμός των εμπλεκομένων, στην οποία περίπτωση εσείς βγαίνετε καθαρός και η δημοκρατία χωλή.

    Το σχετικό άρθρο του Ομπσέρβερ είναι πάντως δύσκολο χάπι για κατάποση:

    "Βρετανοί αξιωματούχοι παραδέχτηκαν πως αξιωματικοί της MI6 ήταν παρόντες κατά την διάρκεια της ανάκρισης 28 Πακιστανών στην Ελλάδα, παρά τις φαινομενικές διαψεύσεις του Υπουργού Εξωτερικών Τζακ Στρω

    Επιμένουν όμως πως οι αξιωματικοί δεν συμμετείχαν ενεργά στην σύλληψη των ανδρών, στην ανάκρισή τους ή στην κακοποίηση για την οποία υπάρχουν μεταγενέστεροι ισχυρισμοί..."


    Δηλαδή αυτοί λένε πως έπαιρναν μάτι, επίσκεψη είχαν πάει - και την βρωμοδουλειά την έκαναν οι ΚΥΠατζήδες. Αν και εξαιρετικά βολική αυτή η εκδοχή για την MI6 (που αποτελεί βέβαια γερό μάσημα των όσων έλεγε ο Στρω πριν από λίγα εικοσιτετράωρα - για "κατασκευές" και "απόλυτες ανοησίες"), δεν αποκλείεται οι παλιοί και έμπειροι να άφησαν τους τριτοκοσμικούς να δέρνουν και να απειλούν, ενώ αυτοί ήταν στο διπλανό δωμάτιο, ας πούμε, και έδιναν εντολές. Αυτό συνάδει και με τις μαρτυρίες των απαχθέντων Πακιστανών, που δήλωσαν χθες ότι οι ανακριτές τους μιλούσαν Ελληνικά, αλλά ότι κάποιοι άκουσαν Αγγλικά στο διπλανό δωμάτιο.

    Η καλή λύση πάντως για να μην επαναληφθούν τέτοιου είδους προβλήματα είναι της σχολής Παττακού στην οποία έχει μαθητεύσει από ότι φαίνεται η κυβέρνηση: κάνουμε τον τύπο να το βουλώσει. Σύμφωνα με σχέδιο νόμου που προωθείται από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (που έχει καεί στον χυλό):

    ...[προτείνεται] η αυστηροποίηση των ποινών για όσους αποκαλύπτουν ονόματα πρακτόρων, ο κοινοβουλευτικός έλεγχος και ο αποχαρακτηρισμός απόρρητων εγγράφων έπειτα από 30 χρόνια...
    ...Προσδιορίζεται ως ιδιώνυμο αδίκημα η δημοσιοποίηση «από οποιονδήποτε και με οποιονδήποτε τρόπο» στοιχείων για το προσωπικό- όνομα, αποστολές, κ.λπ και τα μέσα της ΕΥΠ...
    ...δεν θα επιτρέπεται κατάθεση στελεχών της ΕΥΠ σε δικαστήρια χωρίς την άδεια του υπουργού Δημόσιας Τάξης...


    Αλλά κύριε Βουλγαράκη αργήσατε να τα περάσετε αυτά και εκτεθήκατε ήδη. Το μόνο ερώτημα είναι αν ο Τύπος θα εξακολουθήσει να κυνηγά το θέμα (και άρα και εσάς) μέχρι τέλους, ή θα το κάνει γαργάρα στα πλαίσια της πατριωτικής αποστολής του; Εγώ εδώ πέρα, σαχλά αισιόδοξος, περιμένω κάποιες εξηγήσεις.

    Δημοσιεύσεις

    Τα ΝΕΑ χθες, δημοσίευσαν 13 άρθρα ελλήνων ιστολόγων – ανάμεσά τους και ένα δικό μου κείμενο. Οι σύνδεσμοι για όλα τα κείμενα εδώ. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν πιστεύω ενδιαφέρον και το όλο πείραμα άξιζε τον κόπο. Παρακάτω παραθέτω το εν λόγω κείμενο όπως θα το ανέβαζα στο παρόν ιστολόγιο, μαζί με τα τρία επιπλέον θέματα που είχε ζητήσει ο Μιχάλης ο Μητσός τον οποίο ευχαριστώ για την πρόσκληση...


    2005 – Έτος διολίσθησης της δημοκρατίας στην Δύση
    Το 2005 μας αφήνει με ανησυχητικά μηνύματα για μέχρι πρότινος αδιαμφισβήτητα δημοκρατικά δικαιώματα παγκοσμίως, αλλά ιδιαίτερα στις χώρες της Δύσης όπου η οπισθοχώρηση (στο όνομα κυρίως του πολέμου κατά της τρομοκρατίας) ήταν ιδιαίτερα αισθητή. Από τις αποκαλύψεις για παράνομες απαγωγές και βασανισμούς πολιτών με την ανοχή των κυβερνήσεών τους, την παρακολούθηση αμερικανών πολιτών από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, την ψήφιση του νόμου για την παρακράτηση επικοινωνιακών δεδομένων στην Ευρώπη - μέχρι τις δολοφονίες επιβατών αεροπλάνων και μετρό που «έμοιαζαν ύποπτοι» ή «συμπεριφέρονταν παράξενα», τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Βρετανία. Η ρήση του Φρανκλίνου για όσους προθυμοποιούνται να θυσιάσουν την ελευθερία τους για λίγη ασφάλεια – και έτσι χάνουν και τα δύο, καθίσταται όπως φαίνεται επίκαιρη. Κερασάκι στην τούρτα και ενδεικτικό της δυστοπικότητας του οράματος ασφαλείας των κρατούντων – είναι η πρόσφατη επιθυμία της Βρετανικής κυβέρνησης να δημιουργήσει σύστημα καταγραφής των κινήσεων όλων των αυτοκινήτων της Βρετανίας σε όλους τους δρόμους της χώρας. Με αναγνώριση μάλιστα πινακίδων. Θα φακελώσει δηλαδή πλήρως τις μετακινήσεις των πολιτών της. Και όλα αυτά, χωρίς να μιλήσουμε για τις αγριότητες που διαπράττονται στο κατεχόμενο Ιράκ και στο Αφγανιστάν από τις δυτικές δημοκρατίες...

    Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για την απαγωγή και τον βασανισμό Πακιστανών μεταναστών από Ελληνικές και Βρετανικές κρατικές υπηρεσίες είναι απλά μια εγχώρια εκδήλωση αυτής της οπισθοδρόμησης – όπως είναι και το γεγονός ότι παραμένουν στους δρόμους της Αθήνας οι κάμερες παρακολούθησης των Ολυμπιακών...



    Τα τρία επιπρόσθετα θέματα που επέλεξα - σύμφωνα με το αρχικό κάλεσμα:

    Το κλίμα αλλάζει και το Κυότο δεν φτάνει...
    Εν αναμονή της έκθεσης του Διακυβερνητικού Πάνελ για την Κλιματική Αλλαγή το 2007 – το γεγονός της ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη επιβεβαιώθηκε περαιτέρω το 2005... Εν τω μεταξύ η Ελλάδα υστερεί ως προς τους στόχους του Κυότο.


    Αυξημένο ωράριο - μειωμένοι μισθοί: συγκλίνοντας με την Κίνα

    Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας κατά την κυβέρνηση (και υπό την ανοχή της αντιπολίτευσης) επιτυγχάνεται με περισσότερες ώρες δουλειά για λιγότερα χρήματα – θέτοντας το ερώτημα προς τι ακριβώς συγκλίνουμε;


    Έρευνα: ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;

    Πόσες είναι σήμερα οι «εκατό οικογένειες» του Ανδρέα Παπανδρέου;
    Έρευνα στα πρόσωπα που στελεχώνουν κυβερνητικούς και κρατικούς οργανισμούς και επιτροπές, στα διοικητικά συμβούλια των μεγαλύτερων εταιριών της χώρας, στους πλουσιότερους Έλληνες πολίτες– και στις μεταξύ τους συνδέσεις. Μεγάλη έρευνα των ΝΕΩΝ...