Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι χρήσιμες αλήθειες

Η προηγούμενη καταχώριση σχετικά με το μνημόνιο περί κομμουνισμού στο Συμβούλιο της Ευρώπης (το οποίο υπερψηφίστηκε χθες, σε μια ηπιότερη εκδοχή), είχε σαν πηγή της μια παράθεση την οποία βρήκα σε ένα κείμενο του Jean Bricmont*, με τίτλο "Γιατί είναι ακόμα απαραίτητο να είμαστε αντι-ιμπεριαλιστές". Το κείμενο αυτό, γραμμένο πριν τέσσερα χρόνια, το παραθέτω εδώ γιατί αφορά και την συζήτηση περί του ψηφίσματος του ΣτΕ, αλλά και μια άλλη συζήτηση περί αρνητικών και θετικών δικαιωμάτων που εκτυλίχθηκε στο Don't Kiss the Frog, to yet.another.blog, και το e-roosters. Οι συζητήσεις αυτές είναι πιστεύω εντέλει συνδεδεμένες μεταξύ τους και η ανάπτυξη της επιχειρηματολογίας του Bricmont τις διατρέχει. Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα - αν και ολόκληρο το κείμενο είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Ξεκινώ από ένα απόσπασμα που δένει τις δύο συζητήσεις:

Στην Δύση, το τμήμα της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αφορά τα Πολιτικά Δικαιώματα, θεωρείται πως έχει απόλυτη προτεραιότητα απέναντι στα Οικονομικά και Κοινωνικά δικαιώματα της Διακήρυξης. Σε περίπτωση που θεωρείτε αυτήν την προτεραιότητα προφανή, φανταστείτε να είσαστε ένας από τα δύο ή τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους που πρέπει να επιβιώσουν με λίγο-πολύ δύο δολάρια την ημέρα. Πώς θα ζυγίζατε την προσπάθεια της Κούβας να διατηρήσει την δημόσια υγεία, την παιδεία και την διαθεσιμότητα βασικών αγαθών για τους φτωχούς σε σχέση με τους περιορισμούς που επιβάλλονται στις Πολιτικές Ελευθερίες; Οι προσπάθειες αυτές συνεχίστηκαν και μετά την παύση της «επιχορήγησης» της Κούβας από την ΕΣΣΔ – και καθώς η χώρα υποβαλλόταν σε ένα σκληρό εμπάργκο, αλλά και σε πολλές ενέργειες σαμποτάζ εκ μέρους της μόνης υπερδύναμης, κάτι που ανάγκασε την Κουβανική κυβέρνηση να διοχετεύει πόρους στην άμυνα, την αντικατασκοπία κτλ.

Με δεδομένο λοιπόν, τον συσχετισμό δυνάμεων, αν η Κούβα εισήγαγε την φιλελεύθερη δημοκρατία όπως απαιτούν οι ΗΠΑ, είναι αναμενόμενο ότι το λόμπι των Κουβανών εμιγκρέδων στις ΗΠΑ, με την στήριξη της Ουάσινγκτον, θα δωροδοκούσε πολιτικούς, θα χρηματοδοτούσε ΜΜΕ και θα υπονόμευε την «δημοκρατική διαδικασία» για να διασφαλίσει την άνοδο στην εξουσία ενός φιλικού προς της ΗΠΑ καθεστώτος που θα υιοθετούσε νεοφιλελεύθερες «μεταρρυθμίσεις», οι οποίες θα καταργούσαν την υπαρκτή κοινωνική πρόνοια. Αυτό δεν σημαίνει πως τα κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την εγκατάλειψη των πολιτικών ελευθεριών. Όλα αυτά τα δικαιώματα θα πρέπει να συνυπάρχουν σε μια δίκαιη κοινωνία. Αλλά με δεδομένο τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, η συνεχής αποκλειστική έμφαση στα πολιτικά δικαιώματα από τις πλούσιες χώρες θα πρέπει να ιδωθεί ως ιδιοτελής και ως εκ τούτου μια όχι θεμιτή προώθηση των παγκοσμίων δικαιωμάτων.


Άρα λοιπόν η επιλεκτική χρήση των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" ως μέτρο αυτοδικαίωσης στην Δύση, δεν είναι παρά μέθοδος αλλαγής της συζήτησης. Ειδικά, λέω εγώ, όταν γίνεται από κράτη τα οποία έχουν ανεβάσει καθεστώτα που συνδύαζαν την περιφρόνηση και για τα "θετικά" και για τα "αρνητικά" δικαιώματα, κάθε φορά που έκριναν ότι ήταν προς το συμφέρον των ελίτ που τα κυβερνούν. Όπως και να έχει, τα κράτη που έχουν συνυπογράψει την διακήρυξη είναι δεσμευμένα για την προσπάθεια, τουλάχιστον, τήρησης όλων των δικαιωμάτων που προβλέπει.

Αλλά η άρνηση των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων της Διακήρυξης, δεν είναι απλά παθητική. Συχνά συνδυάζεται με εξαιρετικά επιθετικές πολιτικές εναντίον όσων κρατών προσπαθούν να τα εφαρμόσουν. Αυτό οδηγεί στην περαιτέρω ενίσχυση, ήδη υπαρκτών προφανώς, αντιδημοκρατικών τάσεων σε όσα, επαναστατικά και μη, καθεστώτα έχουν σαν στόχο την κοινωνική δικαιοσύνη:

Ούτε το φαινόμενο του «Λενινισμού», ούτε παρόμοιες τάσεις μεταξύ των εθνικιστών του Τρίτου Κόσμου μπορούν να γίνουν κατανοητά αν δεν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο ολοκληρωτισμός τους προέρχεται κατά ένα μεγάλο μέρος από την επιθυμία να αποφύγουν την μοίρα της Παρισινής Κομμούνας και άλλων πιο δημοκρατικών προσπαθειών κοινωνικής αλλαγής, ή απλά από την προσπάθεια διατήρησης μιας ελάχιστης μορφής εθνικής ανεξαρτησίας, μπροστά σε ισχυρότατες απειλές. Το ότι ο Λενινιστικός δρόμος οδήγησε επίσης και σε αποτυχία δεν σημαίνει ότι και το πρόβλημα που προσπάθησε να επιλύσει δεν υφίσταται…


Είναι, προσθέτω, εξαιρετικά αμφίβολο αν το Λενινιστικό καθεστώς π.χ. θα εξέπιπτε στον Σταλινισμό και τα εκατομμύρια των θυμάτων του, αν δεν είχε περάσει από έναν - εξωτερικά υποκινούμενο - αιματηρό εμφύλιο πόλεμο και δεν ήταν υπό συνεχή εξωτερική απειλή. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις για την φύση του Μπολσεβίκικου καθεστώτος, αλλά είναι σαφές ότι ο Στάλιν ήταν η αιματηρότερη και χειρότερη προοπτική για την ΕΣΣΔ από τις υπάρχουσες τάσεις στο ΚΚΣΕ, λύση που ισχυροποιήθηκε και επικράτησε εξαιτίας ακριβώς του επιθετικά εχθρικού διεθνούς περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έπρεπε να λειτουργήσει η ΕΣΣΔ. Από την ΝΕΠ, ως την αναγκαστική κολεκτιβοποίηση και από την παραχώρηση αυτονομίας σε μια σειρά εθνότητες της Ρωσική Αυτοκρατορίας, ως τις μαζικές εθνοκαθάρσεις, η διαφορά είναι τεράστια και δεν μπορεί απλά να εξηγηθεί από την εσωτερική δυναμική του κόμματος των Μπολσεβίκων - ερήμην των οριακών (διεθνών) συνθηκών. Το ότι η ίδια η Λενινιστική εκδοχή του Μαρξισμού, απείχε αισθητά από κάθε εύλογη εκδοχή του σοσιαλισμού, είναι δεδομένο, αλλά και πάλι είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τι από αυτήν ήταν αποτέλεσμα της προσαρμογής στην "ιμπεριαλιστική περικύκλωση" και τι εγγενής αδυναμία της Λενινιστικής προσέγγισης.

Βρεθήκαμε έτσι στο περιβόητο ψήφισμα του ΣτΕ και πάλι. Το οποίο ουσιαστικά καταδικάζει τον Σταλινισμό (από όπου και τα 10 και πλέον εκατομμύρια των αναφερομένων θυμάτων στην ΕΣΣΔ προέρχονται), και τις συναφείς του εκδηλώσεις ανά τον κόσμο. (Πολλά από) τα κράτη που πολέμησαν το νεαρό Σοβιετικό καθεστώς (και αξίζει να σημειωθεί στήριξαν την, τουλάχιστον εξίσου αιματηρή με την κόκκινη, Λευκή τρομοκρατία), έρχονται τώρα να καταδικάσουν αυτό που συνδιαμόρφωσαν...

Δεν μπαίνουν οι πλειοψηφούντες στο ΣτΕ καν στον κόπο να εξετάσουν την ποιότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα καθεστώτα τα οποία διαδέχτηκαν οι κομμουνιστές. Με την πιθανή εξαίρεση της μεταπολεμικής Ανατολικής Ευρώπης (και όχι όλων των κρατών της), τα καθεστώτα που ανατράπησαν ήταν εξίσου ή και περισσότερο αντιδημοκρατικά με εκείνα που τα διαδέχτηκαν. Αυτό το σημείο θεωρείται δευτερεύον, όπως δευτερεύον θεωρείται ότι το ίδιο το ΚΚΣΕ είχε καταδικάσει τα εγκλήματα του Σταλινισμού, ήδη από το 20ο συνέδριό του (όπως και όλα τα δορυφορικά της ΕΣΣΔ καθεστώτα). Έκτοτε (από τον Χρούστσώφ και μετά) μπορεί κανείς με ασφάλεια να εκτιμήσει ότι τα εγκλήματα και οι πάσης φύσεως παραβιάσεις όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την ΕΣΣΔ και τους δορυφόρους της παγκοσμίως, ήταν λιγότερα σε απόλυτους αριθμούς από τα εγκλήματα των ψυχροπλεμικών της αντιπάλων. Αυτό δεν κάνει την ΕΣΣΔ ούτε δημοκρατική, ούτε ελεύθερη φυσικά, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς δεν προκαλούν την αγανάκτηση και τα καταδικαστικά ψηφίσματα του ΣτΕ, εγκλήματα στα οποία πρωτοστάτησαν ιδρυτικά του μέλη και οι σύμμαχοί τους...

Είμαι εξαιρετικά καχύποπτος απέναντι στις διακηρυκτικές καταδίκες, στα καλά του καθουμένου, εγκλημάτων που έχουν κάνει οι "εχθροί" στο απώτερο παρελθόν. Μου μυρίζουν ιδιοτέλεια και συγκάλυψη. Δεν είναι δυνατόν το ΣτΕ να ασχολείται με προ πεντηκονατετίας εγκλήματα μη-μελών του, την ίδια στιγμή που ιδρυτικό του μέλος συμμετέχει σε εκτεταμένα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και στην παράνομη κατοχή του Ιράκ. Δεν πρόκειται εδώ για την αποκατάσταση κάποιας ιστορικής αληθείας, αλλά για την στρατηγική του ταχυδακτυλουργού που αποσπά την προσοχή σου σε σε μια κίνηση για να μην δεις την άλλη. Για ένα κομμάτι του ΣτΕ, πρόκειται ίσως εκ των υστέρων, για επικοινωνιακό αντίβαρο σε άλλες αποκαλύψεις μελών της Κοινοβουλευτικής του Συνέλευσης, που αφορούν σημερινές κακοποιήσεις Πολιτικών Δικαιωμάτων από χώρες μέλη του ΣτΕ. Είμαι περίεργος να δω αν η καταγγελία αυτή θα οδηγήσει σε σχετικό ψήφισμα και τι είδους ψήφισμα...

... Που μας φέρνει στο ζήτημα του τι είναι ουσιώδες και τι όχι. Και πάλι τον λόγο τον έχει ο Μπρικμόν:

"Το ηθικό πρόσταγμά μας δεν είναι να λέμε την αλήθεια ανεξάρτητα από ο,τιδήποτε άλλο. Είναι μάλλον "να λέμε την αλήθεια στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, για πράγματα που έχουν σημασία, στο κατάλληλο κοινό". Για να το εξειδικεύσουμε, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ της αποκήρυξης της τρομοκρατίας στον κατεστημένο Δυτικό τύπο και στην επιχειρηματολογία εναντίον της τρομοκρατίας όταν συζητάς με ανθρώπους που την υποστηρίζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Στην πρώτη περίπτωση η άσκηση είναι εύκολη και συχνά απόλυτα τελετουργική ενώ στην δεύτερη, αναπόφευκτα, ανακύπτει η συζήτηση για τις εναλλακτικές στρατηγικές. Αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και μας οδηγεί επίσης να αναλογιστούμε το κατά πόσο οι πολιτικές των κρατών μας κάνουν τέτοιες εναλλακτικές στρατηγικές δύσκολες στην εφαρμογή τους.


Ή για να το εξειδικεύσουμε αλλιώς, έχω συμμετάσχει σε εκδηλώσεις και διαδηλώσεις εναντίον της εισβολής της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, εναντίον του πραξικοπήματος Γιαρουζέλσκι κ.ο.κ. και τσακωνόμουν με την ΚΝΕ στα αμφιθέατρα μικρός για την εγκληματική φύση των χωρών του "υπαρκτού" σοσιαλισμού. Είχα πιστεύω δίκιο να την λέω στους ΚΝίτες και να τους υποδεικνύω το ότι υποστηρίζουν ένα ολοκληρωτικό και ανελεύθερο καθεστώς. Αν πήγαινα όμως στο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ και έλεγα τα ίδια ακριβώς πράγματα θα ήμουν απλά μαλάκας.

Τέλος, ένα ακόμα σημείο. Περιέχεται στα πλαίσια μιας άλλης συζήτησης, στην πρόσφατη Ετήσια Ομιλία της Διεθνούς Αμνηστίας που έγινε φέτος από τον Νόαμ Τσόμσκι. Πρόκειται για ένα κείμενο ιδιαίτερης ηθικής διαύγειας και πολιτικής οξυδέρκειας το οποίο θα άξιζε δικό του ποστ (αλλά δεν ξέρω αν θα βρω τον χρόνο). Ο Τσόμσκι σημειώνει ότι στην Δίκη της Νυρεμβέργης εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας ορίστηκαν ως εκείνα που έχει κάνει μόνο η Ναζιστική πλευρά. Πράγματα όπως ο βομβαρδισμός αμάχων δεν συμπεριλήφθηκαν στο κατηγορητήριο γιατί τα είχαν διαπράξει και οι σύμμαχοι. Πρόκειται για ηθικά επιλήψιμη παράλειψη, αλλά τουλάχιστον υπήρξε η προσπάθεια να διατηρηθεί μια ηθική συνέπεια.

Ο Telford Taylor, μέλος του δικαστηρίου της Νυρεμβέργης είχε εξηγήσει πως

"...η τιμωρία του εχθρού - ιδιαίτερα του ηττημένου εχθρού - για συμπεριφορά την οποία έχει διαπράξει και η πλευρά των νικητών, θα ήταν τόσο χοντροκομμένα άδικη ώστε θα αναιρούσε την αξιοπιστία των ίδιων των νόμων".

...και εδώ, νοερά αντικαθιστώντας την "τιμωρία" με την "αποκήρυξη", καταλήγω και θα με ενδιέφεραν τυχόν αντιρρήσεις / παρατηρήσεις / συνηγορίες σας.


*Ο Jean Bricmont είναι φυσικός, και μέλος του διδύμου Σοκάλ και Μπρικμόν που είχαν γράψει το βιβλίο "Imposteurs Intellectuelles" που παρουσίαζε την επιστημονική άγνοια των μεταμοντερνιστών επιστημολογούντων, ένα βιβλίο-σχόλιο για την επιστημολογική ανεπάρκεια του μεταμοντερνισμού - και του σκληρού γνωσιολογικού σχετικισμού που τον διακρίνει.

Σχόλια

Ο χρήστης jim_hellas είπε…
συγνώμη, αλλά στο κείμενο που ψηφίστηκε γίνεται σαφέστατη αναφορά στα "former communist totalitarian systems" και στα "the totalitarian communist regimes which ruled in Central and Eastern Europe in the last century"... Δεν λέει πουθενά για την ιδεολογία του κομμουνισμού, αντίθετα λέει για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα!

Επίσης λέει καθαρά ότι:"The crimes were justified in the name of the class struggle theory and the principle of dictatorship of the proletariat".Δηλαδή εξηγεί καθαρά ότι τα εγκλήματα έγιναν στο όνομα της εργατιάς, κάτι όμως που δεν ήταν αλήθεια.

Έπειτα δεν στηρίζεται στο κενό το όλο κείμενο αλλα έγιναν "international investigation of the crimes committed by them (τα καθεστώτα)". Και νομίζω είναι οφθαλμοφανές πλέον στο τι πράξεις έγιναν σε αυτές τις χώρες, εκτός και δεν θέλουν κάποιοι να το παραδεχτούν!

Επιτέλους δεν θίγεται καμία ιδεολογία! Οι εγκληματίες καταδικάζονται, έτσι όπως τους αξίζει, έστω και μετα θάνατον! Όχι τίποτα άλλο αλλά μετά από 100-200 χρόνια ο Στάλιν θα ήταν και άγιος! Οι ιδέες δεν μπορούν να καταδικαστούν και να διωχθούν γιατί δεν σκοτώνουν. Οι άνθρωποι το κάνουν!

Και νομίζω πως θα πρέπει οι εγκληματίες να καταδικάζονται από παντού, χωρίς γκρίνιες. Αν και πολλοί λένε ότι διαφωνούν με το μνημόνιο αυτό μόνο και μόνο γιατί τάχα θα έθιγε τον κομμουνισμό ως ιδεολογία, ωστόσο δεν είδα κανέναν να βγαίνει και να λέει ότι καταδικάζει απερίφραστα όλα τα εγκλήματα που έγιναν στο όνομα μιας τόσο καλής ιδεολογίας που τόσο ενστερνίζεται. Αν εγώ ημουν οπαδός μιας ιδεολογίας και κάποιος εκφραστής της την εφάρμοζε τόσο λάθος και σκότωνε κόσμο, ΑΜΕΣΩΣ θα τον καταδίκαζα χωρίς δευτερη κουβέντα. Όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές δεν χωράνε ιδεολογικές διαφορές στην μέση.

Είτε ο βασιλιάς, είτε ο κομμουνιστής, είτε ο ναζιστής, είτε ο φιλελεύθερος, είτε ο φασίστας, είτε ένας οποιοσδήποτε δικτάτορας σηκώσει το χέρι του και επιβάλλει με την βία τις ιδέες του,, σκοτώσει, ξεφτιλίσει, εξορίσει ή περιορίσει τις ελευθερίες ενός τρίτου είναι ένα έγκλημα στην ανθρωπότητα.

. -
Ο χρήστης αμβρόσιος είπε…
To παράδειγμα που παρατίθεται για την Κούβα είναι διαυγές και εξαιρετικά χρήσιμο. Βλέπε επίσης πολιτική φιλελευθεροποίηση σε Ουκρανία και Γεωργία.
Ο χρήστης Νίκος είπε…
συγνώμη αλλά κάτι δεν κατάλαβα στο ποστ σου. αφού ο taylor πίστευε πως έπρεπε να τιμωρηθούν και οι νικητές για τα εγκλήματά τους γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιο;
Ο χρήστης talos είπε…
O Taylor δεν πίστευε ότι θα πρέπει να τιμωρηθούν οι νικητές, αλλά ότι δεν πρέπει να δικάσουμε τους ηττημένους για πράγματα που έκαναν και οι νικητές - αλλά μόνο για πράγματα που έκαναν μόνο οι Ναζί. Έτσι π.χ τα μαζικά αντίποινα ήταν διώξιμα, αλλά οι βομβαρδισμοί αμάχων δεν ήταν...
Ο χρήστης Νίκος είπε…
καλά είπα ότι δεν κατάλαβα...

Εγώ θα πρόσθετα στο μνημόνιο πάντως και τα εγκλήματα της (κυρίως αλλά όχι μόνο) βρετανικής και γαλλικής αποικιοκρατίας την οποία πολλοί αποτιμούν ακόμα ως "γενικά ωφέλιμη" για τους κατακτημένους λαούς.

Ένα τέτοιο μνημόνιο ίσως να με κάλυπτε.

Για τα 500.000 νεκρά παιδιά του εμπάργκο στο Ιράκ (τα οποία η Μ.Ολμπράιτ είχε χαρακτηρίσει στο παρελθόν "επώδυνο αλλά αναγκαίο κόστος"), όπως και για τα θύματα της CIA-promoted δεξιάς στη Λατινική Αμερική μάλλον είναι νωρίς ακόμα. Ίσως να τα αναλάβει κάποιο μελλοντικό δικαστήριο.
Ο χρήστης kouk είπε…
Ενδιαφέρον άρθρο. Να παρατηρήσω δύο σύντομα πράγματα: Ένα ο Bricman φαίνεται να λέει ότι τα ολοκληρωτικά κομμουνιστικά κράτη διαπράξαν τα εγκλήματα υπό την πίεση των δυτικών. Μήπως τότε δικαιούμαστε να λέμε ότι και οι δυτικοί αναμειχθήκαν σε τόσα κράτη ακριβώς επειδή υπήρχε η πίεση του κομμουνισμού;

Επίσης κατηγορείτε το ΣτΕ ότι επιχειρή "αλλαγή συζήτησης", όμως μήπως και η αριστερά δεν κάνει ακριβώς αυτό με το να εναντιώνεται σε αυτή την συζήτηση προτάσσοντας τα εγκλήματα των δυτικών που δεν έχουν καταδικαστεί; Στο κάτω-κάτω ο καθένας έχει δικαίωμα να συζητά για όποιο θέμα θέλει, αν θέλει η αριστερά της Ευρώπης ας προτείνει ένα ψήφισμα στην ευρωβουλή για την καταδίκη εγκλημάτων από σύμμαχους μας :-P
Ο χρήστης S G είπε…
"Έκτοτε (από τον Χρούστσώφ και μετά) μπορεί κανείς με ασφάλεια να εκτιμήσει ότι τα εγκλήματα και οι πάσης φύσεως παραβιάσεις όλων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από την ΕΣΣΔ και τους δορυφόρους της παγκοσμίως, ήταν λιγότερα σε απόλυτους αριθμούς από τα εγκλήματα των ψυχροπλεμικών της αντιπάλων."

μαντευω οτι εννοεις κατι πολυ περιεργο εδω, γιατι η ΕΣΣΔ παραβιαζε συνεχως ανεξαρτητως ηγετη σχεδον ολα τα ανθρωπινα δικαιωματα που υπαρχουν!

Γενικα δεν με επεισες. Καταλαβαινω που το παει το κειμενο αλλα δεν συμφωνω. Ας πουμε ο ισχυρισμος οτι χωρις εξωτερικη πιεση δεν θα ειχαμε Σταλιν ειναι αφελης. Η Κινα γιατι ειχε Μαο? Ολα τα ολοκληρωτικα καθεστωτα αφηνουν χωρο, μαλλον οχι πιεζουν προς την δημιουργια ενος Σταλιν, δεν ηταν ο Σταλιν που εκανε την διαφορα, θα μπορουσε να ειναι οποιοσδηποτε αλλος.

Εξαλλου, αν δεν το εχεις προσεξει, οι δημοκρατικες χωρες, λογω εγγενους ελλειψης ευελιξιας και βεβαια λογω της σοβιετικης προπαγανδας αργησαν πολυ να δουν την Σ.Ενωση σαν εχθρο. Ως το 45 παρα πολλοι Αγγλοι και Αμερικανοι εβλεπαν την ΣΕ σαν καλο φιλο (στην Ελλαδα ως το 1990 :-) ). Η Σ.Ενωση αποφασισε οτι η διεθνης κυριαρχια του κομμουνισμου ειναι υποχρεωτικη και σαν απαντηση σε αυτο δημιουργηθηκε το αμερικανικο δογμα της συγκρατησης (containment) του κομμουνισμου. Και ο λογος που η επιθετικοτητα ξεκινησε απο την κατευθυνση του κομμουνισμου ειναι απλος:

Οι ανθρωποι ΠΑΝΤΑ αυτομολουσαν απο τον κομμουνισμο προς τις ελευθερες δημοκρατιες, οχι τουμπαλιν. Οι κομμουνιστες καταλαβαν οτι οσο υπαρχουν ελευθερες χωρες, σαν φαροι να καλουν τους πολιτες, κανενας ανθρωπος δεν θα δεχοταν τον κομμουνιστικο καταναγκασμο. Ετσι εβαλαν στοχο να σβησουν αυτους τους φαρους

α) απαγορευοντας τις επαφες με τον εξω κοσμο

β) προσπαθοντας να κανουν ολον τον υπολοιπο κοσμο κομμουνιστικο.

Για του λογου το αληθες προσεξε την σημειολογια: οι ΗΠΑ μιλουσαν για συγκρατηση του κομμουνισμου, ενω η ΕΣΣΔ για παγκοσμια κυριαρχια! Συνεπως να μιλα κανεις για ιμπεριαλιστικη περικυκλωση ειναι μαλλον αστειο (και σιγουρα ψυχολογικο συνδρομο καταδιωξης αξιο μελετης). Φανταζομαι εχει να κανει με τα παραμυθια που πουλουσαν οι αριστεροι στον εαυτο τους για να δικαιολογησουν την τρομερη οικονομικη τους αποτυχια. Φταινε οι ΗΠΑ, οι ιμπεριαλιστες, το κεφαλαιο. Η αληθεια ειναι, οπως ξερει οποιοσδηποτε εχει παιξει Civilization οτι και μονος στον κοσμο να ηταν ο κομμουνισμος, χαλια θα τα πηγαινε. Μαλλον οχι θα τα πηγαινε χειροτερα, γιατι δεν θα ειχε την διαχυση τεχνολογιας απο τις δημοκρατικες πιο ανεπτυγμενες χωρες.

Κλεινοντας το σεντονι, θα πω οτι να λες οτι φταιει η Δυση για τα εγκληματα του κομμουνισμου, ειναι σαν να λες οτι φταιει η βιασμενη που την βιασανε, επειδη απλα υπηρχε...
Ο χρήστης S G είπε…
"Είχα πιστεύω δίκιο να την λέω στους ΚΝίτες και να τους υποδεικνύω το ότι υποστηρίζουν ένα ολοκληρωτικό και ανελεύθερο καθεστώς. Αν πήγαινα όμως στο φεστιβάλ της ΟΝΝΕΔ και έλεγα τα ίδια ακριβώς πράγματα θα ήμουν απλά μαλάκας."

δεν νομιζω οτι συμφωνω. Εγω θα ελεγα σε ολους ακριβως τα ιδια. Συμφωνω με το να βλεπουμε τις πραξεις καποιου μεσα στο ιστορικο πλαισιο που κινειται (γιαυτο το βρισκω λιγο αστειο να κατηγορειται η αρχαια αθηνα που ειχε δουλους), αλλα αυτο δεν σημαινει οτι αλλα λεμε στον καθενα...
Ο χρήστης talos είπε…
Για τον ψυχρό πόλεμο έχεις μια κάπως εξιδανικευμένη εικόνα S_G. Για τα "κομμουνιστικά" καθεστώτα ετοιμάζω το τρίτο ποστ για το θέμα... Πάντως να επαναλάβω ότι από την ΝΕΠ του Λένιν μέχρι την βίαιη κολλεκτιβοποίηση του Στάλιν υπάρχει, εικάζω μια ποιοτική διαφορά. Η τελευταία έγινε σαφέστατα υπό την πίεση του αποκλεισμού της ΕΣΣΔ, αλλά η βιαιότητά της έχει να κάνει με την ιδιάζουσα οικονομική ηλιθιότητα των κομισαρίων του Στάλιν και τις εγκληματικές ιδεοληψίες του. Δεν λέω πράγματα όμως που δεν έχει πει και το ΚΚΣΕ από την δεκαετία του 50 ήδη.

Για τα συμφραζόμενα, εικάζω ότι π.χ. ένα ψήφισμα του Ανώτατου Σονιέτ για τα δικαιώματα των μαύρων στις ΗΠΑ (όσο ακριβές και να ήταν) δεν θα το έβρισκες ας πούμε υποκριτικό και υστερόβουλο;

kouk: Δεν πιστεύω ότι η ανάμιξη των Δυτικών έγινε επειδή τα "κομμουνιστικά" καθεστώτα παραβίαζαν τα ανθρώπινα δικαιώματα (βλέπε την επίθεση στην Νικαράγουα υπό τους Σαντινίστας που έχασαν τις εκλογές και παρέδωσαν την εξουσία - τέτοιοι ολοκληρωτικοί ήταν κι αυτοί). Αν ήταν έτσι δεν θα υποστήριζε και δεν θα υποκινούσε η Δύση κάθε αντικομμουνιστικό ολοκληρωτισμό στον Τρίτο Κόσμο, αλλά και στα καθ' ημάς.

Έγινε για λόγους "γεωπολιτικής". Υπήρχε επιπλέον κάθε συμφέρον τα καθεστώτα αυτά να παραμείνουν δικτατορικά - να μην αποτελέσουν δηλαδή "καλό παράδειγμα". Δεν ήταν ο μόνος παράγοντας που διαμόρφωσε την φύση των καθεστώτων αυτών αλλά ήταν ένας από αυτούς.

jim_hellas: "Αν εγώ ημουν οπαδός μιας ιδεολογίας και κάποιος εκφραστής της την εφάρμοζε τόσο λάθος και σκότωνε κόσμο, ΑΜΕΣΩΣ θα τον καταδίκαζα χωρίς δευτερη κουβέντα"

Πίστεψέ με, το έκανα την εποχή που είχε νόημα να το κάνω.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …