31.5.05

Σατανικά

Η συναυλία των Slipknot, πραγματοποιήθηκε χθες στο Λυκαβηττό παρά την αντίθεση της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία, όπως ανέφερε και γνωστοποίησε και το BBC, εξέφρασε την θέση ότι θα έπρεπε να προστατευτεί η νεολαία από το σατανιστικό συγκρότημα, όπως πληροφορήθηκε από την Espresso, η οποία όπως σημειώνει η Ελευθεροτυπία, φαίνεται πως είναι βασική πηγή ενημέρωσης της ΕτΕ σε κοινωνικά θέματα. Είναι άλλωστε η δεύτερη φορά που ενεργοποιούνται τα ανακλαστικά της Ιεράς Συνόδου μετά την υπόθεση Χάντερερ, με αφορμή δημοσίευμα της έγκριτης αυτής εφημερίδας. Υποθέτω ότι κάτι δηλώνει πολιτισμικά για την Εκκλησία της Ελλάδος αυτό, αλλά το αφήνω στην κρίση σας.

Να σημειώσω ότι μικρή έρευνα, θα έδειχνε ότι η μπάντα αυτή δεν έχει και μεγάλη σχέση με τον σατανισμό πέραν της απεγνωσμένης της προσπάθειας να σοκάρει (ροκάρουν αρκετά σκληρά τα παιδιά, πράγμα καλό, αλλά είναι, πρέπει να παραδεχτούμε, και ψιλοκαραγκιόζηδες). Δεν το κρύβουν άλλωστε. Από το fan site τους π.χ. διευκρινίζεται ότι:
...Slipknot may be considered anti-Christian because of their prolifient use of [Satanic] symbols, but they already admitted that the use of it are for entertainment and shock purposes only.


Με τρόμο αναλογιζομαι την στιγμή που θα περιπέσει στην αντίληψη του μακαριωτάτου δια της επικαιρότητας η ύπαρξη του Ελληνικού Black Metal συγκροτήματος (και σημαντικού πολιτισμικού εξαγωγικού προϊόντος της χώρας μας - πιθανόν ποσοτικά από τα μεγαλύτερα) Rotting Christ, παγκόσμια αναγνωρισμένων ως κορυφαίων στο είδος και με φαν κλαμπ στην Τουρκία (οπότε καταλαβαίνετε, το πεδίον δόξης για αχαλίνωτη εθνικοθρησκευτική φρικίαση είναι λαμπρό) και στην Βραζιλία, μεταξύ πολλών άλλων χωρών. Αν και το συγκρότημα δεν είναι σατανιστικό, όπως λένε και οι ίδιοι:
CoC: So you'd say that it's a misconception for people to regard Rotting Christ as a Satanic band then?

S: It's not a Satanic band, because Satanism is a religion and we are against any religion. Also, Satanism is involved in certain parts of the world with fascism and we are not fascist at all. We come from Greece, which is against fascism. I find some Satanic philosophies very interesting, but I am not a Satanist. I am an agnostic.


... άντε να το εξηγήσεις αυτό στον Χριστόδουλο (ή μάλλον στην Espresso), με το γραφικό αυτό όνομα που έχουν, την εικονογραφία τους και το γεγονός ότι το τελευταίο τους άλμπουμ ονομάζεται "Sanctus Diavolos"... Σημειώνω ότι η Εκκλησία της Ελλάδος τους κατονομάζει ως παράδειγμα υποχειρίων του Βελβεζούλ, βεβαίως:

...Τ?λος, ? σατανισμ?ς χρησιμοποιε?, κα? μ?λιστα ε?ρ?τατα, τ?ς "χορδ?ς" κα? τ? "?ργανα". Τ? σατανιστικ? μ?νυμα κα? ? λατρε?α το? σαταν? χρησιμοποιο?ν ?δια?τερα τ?ν hard rock κα? τ?ν heavy metal μουσικ? γι? μ?σο προσηλυτισμο? τ?ν ν?ων κυρ?ως ?νθρ?πων.

Σατανιστικ? ?ρολογ?α, ?βρεις κατ? το? ?ησο? Χριστο? κα? το? Χριστιανισμο? γενικ?τερα, συνθ?ματα β?ας, α?σχρ? συνθ?ματα κα? μην?ματα, ?κ?μη κα? σατανιστικ? ? ?ντιχριστιανικ? σ?μβολα κυριαρχο?ν σ? τραγο?δια κα? σ? ?ντυπα α?τ?ς τ?ς μοντ?ρνας μουσικ?ς. Συγκροτ?ματα φ?ρουν προκλητικο?ς κα? ?βριστικο?ς τ?τλους ?πως: "Rotting Christ" (σ?πιος Χριστ?ς) "Judas Priest" (?ερ?ας το? ?ο?δα) κ.?... [ναι, ξέρω σε πολλούς δεν θα εμφανιζεται σωστά το πολυτονικό...]

[Η σελίδα έχει ευρύτερο ενδιαφέρον, φέρει τον τίτλο "ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ: ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΥΣ" και εξηγεί τους σχετικούς κινδύνους]


...αλλά υποψιάζομαι ότι δεν γνωρίζουν ότι πρόκειται για Ελληνικό συγκρότημα. Μάλλον δεν θα το χωράει ο νους τους...

[Εμ δεν σας προλαβαίνω πια: σχετική καταχώρηση στο Words Attack και σχόλιο στο No Guts No Glory. Κι άλλο από το introspection: ηθικολάγνοι]

29.5.05

Γαλλικό δημοψήφισμα

Όπως φαίνεται από τα αρχικά νέα σχετικά με το Γαλλικό δημοψήφισμα, φαίενται πως η συμμετοχή θα υπερβεί το 70%.
Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, είναι σαφές ότι ένα αναμφισβήτητα θετικό αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής ήταν η ευρύτατη συζήτηση γύρω από την προοπτική της ΕΕ. Μια τέτοια συζήτηση εκκρεμμεί και είναι προαπαιτούμενη για κάθε δημοκρατική εξέλιξη της ΕΕ. Καταδεικνύεται περίτρανα η χρησιμότητα ενός τέτοιου δημοψηφίσματος - και αυτό ας το κρατήσουμε, για να καταλάβουμε τα παλαιοκομματικά και, τελικά, αντιδημοκρατικά αντανακλαστικά των δικών μας, που προτίμησαν να το περάσουν νύχτα από το κοινοβούλιο, όσο το δυνατόν με μιρότερο θόρυβο...
Στο Crooked Timber, ο Henry Farrell λέει, σε ένα ουσιωδέστατο και σοβαρό άρθρο, ότι το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία - και ότι η συζήτηση που άνοιξε είναι αυτή που μετράει. Η συμμετοχή τον δικαιώνει νομίζω:

"...το θεμελιώδες σημείο είναι ότι οι συζητήσεις [που γίνονται με αφορμή το δημοψήφισμα] είναι λιγότερο εμπόδια στην Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και περισσότερο οι ωδίνες του τοκετού μιας ΕΕ στην οποία οι ψηφοφόροι όντως προσέχουν τι συμβαίνει στο Ευρωπαϊκό επίπεδο. Η ΕΕ γίνεται ένας πολιτικός χώρος, με τρόπο που δεν ήταν στο παρελθόν. Ο Έρβεστ Γκέλλνερ είχε υποστηρίξει ότι η στιγμή που η κατάρρευση της Αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας έγινε αναπόδραστη, ήταν η στιγμή που οι λαοί της σταμάτησαν να διαμαρτύρονται στην πρωτεύουσα για το πόσο καταπιεσμένοι ήταν , και απλώς άρχισαν να πράττουν κατά το πώς ήθελαν, χωρίς να αναφέρονται στην αυτοκρατορική πολιτική. Είμαστε ενδεχομένως στα πρόθυρα της αντίθετης μετάβασης στην ΕΕ - οι άνθρωποι αρχίζουν να αρθρώνουν τα προβλήματά τους με την ΕΕ όπως είναι, και να προτείνουν εναλλακτικούς τρόπους για να γίνονται τα πράγματα. Τα εθνικά πολιτικά κόμματα αρχίζουν να συντάσσονται με τα διαφορετικά μοντέλα για το τι δέον γενέσθαι στην Ευρώπη. Αυτό δεν ήταν δυνατόν όσο η Ευρώπη ήταν ένα αόριστο σύνολο από ελπίδες στο οποίο οι ελίτ στα αριστερά και στα δεξιά μπορούσαν να συμφωνούν, αλλά για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε. Και πιθανότατα θέτει τις βάσεις για μια πιο στέρεη Ευρωπαϊκή Ένωση από αυτή που υφίστατο στο παρελθόν. Στο βαθμό που η κοινή γνώμη λαμβάνει υπόψη την ΕΕ και τα κόμματα πολιτεύονται σε διαφορετικά προγράμματα για το τι θα έπρεπε να κάνει η ΕΕ, η σημασία της ΕΕ (και η νομομοποίησή της ως χώρου για εφαρμογή πολιτικών) θα ενισχυθεί..."


Δεν θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο.

Ας ανοίξει (αν θέλετε) η συζήτηση πριν και μετά το αποτέλεσμα στα σχόλια αυτής εδώ της καταχώρησης.

27.5.05

Bootleg Browser

Ένας σύνδεσμος που θα ενδιαφέρει εικάζω πολλούς από τους ανγνώστες του Ιστολογίου, η χαρά του ροκά, μια σελίδα με παραπομπές σε ιστοσελίδες με bootleg ηχογραφήσεις (και όχι μόνο υποψιάζομαι), συγκροτημάτων και καλλιτεχνών, από την Tina Turner μέχρι τους Fugazi, και από την Avril Lanigne μέχρι τους Butthole Surfers. Κυρίες και κύριοι το Bootleg Browser.

Καλά κατεβάσματα.

23.5.05

Χαρίλαος Φλωράκης και Δημοκρατία

Χαρίλαος Φλωράκης 1914-2005:

...Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, με ημερομηνία Σεπτέμβρης 1994, το οποίο είχε παραδώσει στην Αλ. Παπαρήγα, ανέφερε τα εξής:"Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω. Ό,τι βιός είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική-Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του. Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό. Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά για να ‘χω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια. Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα. Σεπτέμβρης 1994. Γεια σας, Χαρίλαος Φλωράκης"...


Ως κάποιος που τον έβριζε, κάποια στιγμή τον καμάρωνε και μετά πάλι τον έβριζε, οφείλω να παραδεχτώ ότι ο εκλιπών ήταν υπόδειγμα δημοσίου ήθους. Ο βίος του υπήρξε ένας συνεχής σχεδόν αγώνας. Όταν αποφάσισε να αποχωρήσει από την ενεργό πολιτική, έφυγε με σπάνια διακριτικότητα, με ταπεινότητα, θα έλεγε κανείς, αντάξια της καθαρότητας στράτευσης του – και όχι συνηθισμένη στον πολιτικό του χώρο. Ο Ναυτίλος έχει έναν θερμό και συγκινητικό αποχαιρετισμό, το Introspection λέει Αντίο σε έναν Σπουδαίο Ηγέτη, και το NickTheCreek, λέει το Αντίο σε έναν Καπετάνιο. Το Don't Kiss the Frog εξηγεί κάποια πράγματα περί δημοκρατίας, και περί των πεπραγμένων του Χαρίλαου.

Εγώ στην συζήτηση περί δημοκρατικότητας, να συνεισφέρω ένα παλιό άρθρο του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου στην Καθημερινή, και ας είμαι σίγουρος ότι θα είχε μεγάλο πρόβλημα να το θέσει έτσι ο εκλιπών:

Tι με ενοχλεί τώρα εμένα, τον αμφίθυμο και μετά δέους «αριστερό», σ’ αυτόν τον όψιμο, ανίδεο και χορτάτο αντικομμουνισμό; Mε ενοχλεί πρώτα πρώτα η κουτοπόνηρη χρήση ενός επαναλαμβανόμενου ιστορικού αυτονόητου: «Eάν στον Eμφύλιο είχε κερδίσει η πλευρά που ηττήθηκε, η Eλλάδα θα ήταν τώρα Aλβανία». Kαι με ενοχλεί, βεβαίως, όχι διότι δεν λέει την αλήθεια, αλλά διότι δεν τη λέει ολόκληρη. Δεν λέει, δηλαδή, ότι και αν ακόμη η Eλλάδα γινόταν «Aλβανία», δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι ο δικός της «Eμβέρ Xότζα» θα ήταν κάποιος «Φλωράκης» και όχι λ.χ. κάποιος «Παπαδόπουλος».

...Nα, λοιπόν, τι με ενοχλεί πάνω από όλα στον σημερινό παχυλό, τυφλό, αντικομμουνισμό: η λήθη της ιστορίας, ο Kαιάδας των ψυχών, το γεγονός ότι ο αντικομμουνισμός δεν είναι παρά το άλλο πρόσωπο ενός εκσυγχρονισμένου πλέον σταλινισμού – το άλλοθι και το ιδανικό του.


Μερικά πράγματα ακόμα, αντί επικηδείου: Όσο και αν δυσκολεύονται να το κατανοήσουν μερικοί, στην Ελλάδα ο ολοκληρωτισμός ιστορικά στην χώρα μας προήλθε από την Δεξιά. Οι Κομμουνιστές υπήρξαν αυτοί που υποστήριξαν βασικές (αστικές) δημοκρατικές ελευθερίες και που σκοτώθηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και βασανίστηκαν για αυτές. Μπορεί να καταλογίσει κάποιο υστερόβουλο σχέδιο σε αυτήν τους την υπεράσπιση; Κάποια στρατηγική για την εγκαθίδρυση του Σοβιετικού μοντέλου; Πιθανόν, αν και όλα τα αντικειμενικά στοιχεία της συγκυρίας δεν συνάδουν σε αυτού του είδους την εικασία. Ισχυρίζομαι ότι ακόμα και το 1944, τόσο η ΕΣΣΔ, όσο και η ηγεσία του ΚΚΕ, δεν είχε σαν στόχο την εγκαθίδρυση ενός Σοβιετικού τύπου καθεστώτος, αλλά την δημιουργία ενός (αστικού) σοσιαλδημοκρατικού πλαισίου μέσα στο οποίο το ΚΚΕ θα είχε σημαίνοντα (αλλά όχι αποκλειστικό ρόλο). Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς (ακόμα κι αν ήθελε, που σίγουρα ήθελε) γιατί όπως λέει ο Γερμανός ιστορικός Χάινς Ρίχτερ ο οποίος καταλογίζει το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για τον εμφύλιο στους Άγγλους):
Tο EAM ήταν ένα μάλλον δημοκρατικό κίνημα που πάλευε για έναν καλύτερο μεταπολεμικό κόσμο, αλλά ποτέ για τη δικτατορία του προλεταριάτου και πόσο μάλλον για τη δικτατορία ενός κόμματος. Xωρίς να υπερβάλει κανείς, θα μπορούσε να ορίσει το χαρακτήρα του δημοκρατικό- σοσιαλιστικό. Kαι αυτός ο χαρακτήρας είχε το δικό του αντίκτυπο στο KKE. Δεν ήταν πια μια κλειστή ομάδα σταλινικών στελεχών και έγινε ένα λαϊκό κόμμα -και επομένως πιο δημοκρατικό.

Η δημοκρατική αυτή "εκπαίδευση" του ΚΚΕ μέσα από το ΕΑΜ εξηγεί την πειστικότητα και την απήχηση που διατήρησε ανάμεσα στον μη-κομμουνιστικό κόσμο από το Κέντρο και αριστερότερα. Το γεγονός ότι το ΚΚΕ υπήρξε στην πρωτοπορία δημοκρατικών αιτημάτων από τον εμφύλιο και μετά, ότι το ΚΚΕ παρέμενε παράνομο και το γεγονός ότι ο μετεμφυλιακός ολοκληρωτισμός (μέχρι το 1974) του ψυχροπολεμικού κράτους έκτακτης ανάγκης ήταν ασφυκτικός (απόλυτα συγκρίσιμος, και πιθανότητα υπέρτερος, σε αγριότητα και φρικαλεότητες με οτιδήποτε είχε συμβεί στην Βουλγαρία π.χ.), αποτελούν το πλαίσιο για την κατάταξη του ΚΚΕ στις "δημοκρατικές δυνάμεις" και τον Χ. Φλωράκη σε μια από τις κεντρικότερες μορφές του μεταδικτατορικού εκδημοκρατισμού της χώρας. Αυτά ήταν και τα όρια του Κόμματος που φάνηκαν μετά την μεταπολίτευση.

(Υπάρχει βέβαια μια άλλη συζήτηση, για την εσωτερική δημοκρατία στο ΚΚΕ. Αλλά δεν είναι τώρα η στιγμή της.)

Επαναλαμβάνω, παρότι ποτέ δεν τον ακολούθησα (και πολέμησα αυτό που αντιπροσώπευε και που συνέβαλε στην περιθωριοποίηση της αριστεράς στην Ελλάδα, φοβάμαι) δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ κι εγώ μπροστά στον νεκρό Καπετάν-Γιώτη.

21.5.05

Παράγκα και στην επιστήμη

Αλλά τότε πώς εξηγούνται οι Ευρωπαϊκές πορείες του Ολυμπιακού;

[ποδοσφαιρικό ιντερλούδιο για εκτόνωση... πριν αρχίσουν κάποιοι να την λένε ας περιμένουμε μέχρι μεθάυριο...]

20.5.05

Τσομσκικά

Επειδή στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη παρεξήγηση για τον Νόαμ Τσόμσκυ και βλέπω εθνικιστές να τον χρησιμοποιούν με μεγάλο ενθουσιασμό (όπως έχω ξαναπεί). Θα ήθελα να σημειώσω μερικά πράγματα που είπε πρόσφατα σε μια συνέντευξή του ο Νόαμ Τσόμσκυ και τα οποία υπενθυμίζουν ότι ο Τσόμσκυ είναι α. Αντεξουσιαστής β. Αντικαπιταλιστής και β.Αντεθνικιστής. Μεταφράζω λοιπόν μερικά σχετικά αποσπάσματα:

Πρώτη ερώτηση είναι, μπορείτε να μας μιλήσετε για την έννοια αυτή του έθνους-κράτους: Γιατί δημιουργήθηκε και ποια ήταν τα αποτελέσματά του;

Λοιπόν το έθνος-κράτος είναι λίγο-πολύ Ευρωπαϊκή εφεύρεση, δηλαδή υπήρχαν παρόμοια πράγματα, αλλά το έθνος-κράτος στην σύγχρονή του μορφή ως επί το πλείστον δημιουργήθηκε στην Ευρώπη στην διάρκεια πολλών αιώνων. Είναι τόσο αφύσικο και τεχνητό που χρειάστηκε να επιβληθεί με ακραία βίαια μέσα. Μάλιστα αυτός είναι ο κύριος λόγος που η Ευρώπη ήταν το αγριότερο τμήμα του πλανήτη για αιώνες. Οφειλόταν στην προσπάθεια να επιβληθεί ένα σύστημα εθνών-κρατών σε πολιτισμούς και κοινωνίες που ήταν πολύμορφες και, αν τις εξετάσεις, δεν είχαν σχέση με την τεχνητή αυτή κατασκευή.

Μάλιστα τα συνεπακόλουθα αποτελέσματα της, ήταν επίσης και ο κύριος λόγος που η ιδέα απλώθηκε και αλλού. Στην πορεία της δημιουργίας συγχρόνων εθνών-κρατών, η Ευρώπη απέκτησε κουλτούρα αγριότητας και τεχνολογία βίας που της επέτρεψε να κατακτήσει τον κόσμο, και καθώς κατακτούσε τον κόσμο επιχειρούσε να επιβάλει συστήματα εθνών-κρατών όπου πήγαινε, επίσης τεχνητά και βίαια. Αν δεις τις κυρίαρχες συγκρούσεις σήμερα στον κόσμο, οι περισσότερες είναι υπολείμματα της Ευρωπαϊκής προσπάθειας να επιβληθούν τα έθνη-κράτη εκεί που δεν είχε καμία λογική, δηλαδή σχεδόν παντού. Οι λίγες εξαιρέσεις σε αυτό είναι τόποι Ευρωπαϊκού αποικισμού όπου απλώς εξολοθρεύτηκαν οι γηγενείς πληθυσμοί, όπως οι ΗΠΑ και η Αυστραλία. Εκεί λοιπόν έχεις πιο ομογενείς κοινωνίες. Από την άλλη, ο κύριος λόγος που οι άγριες συγκρούσεις αυτές σταμάτησαν το 1945 ήταν ότι αναγνωρίστηκε πως αν συνεχιζόταν αυτό το παιχνίδι περαιτέρω, τελικά η Ευρώπη θα οδηγούνταν στην πλήρη καταστροφή. Έτσι έχουμε, από το 1945, εσωτερική ειρήνη στην Ευρώπη. Γερμανοί και Γάλλοι δεν θεωρούν πλέον το να αλληλοσφάζονται ως τον υψηλότερο στόχο της ζωής τους.


Για την Οθωμανική Αυτοκρατορία [που μου φαίνονται εξιδανικευμένα για να πω την αλήθεια]:

...Ήμουν ύποπτος και ίσως είμαι ακόμα για τα δικαστήρια εθνικής ασφαλείας της Τουρκίας, επειδή όπως λένε "προπαγάνδιζα υπέρ των αποσχιστικών τάσεων". Συγκεκριμένα σε μια ομιλία που είχα δώσει στο Ντιαρμπακίρ στην ΝΑ Τουρκία είχα πει κάποια θετικά πράγματα για την Οθωμανική αυτοκρατορία. Όχι ότι θέλει κάποιος να ξαναφέρει πίσω την Οθωμανική αυτοκρατορία, αλλά είχαν τις σωστές ιδέες για πολλά πράγματα. Ένα ήταν ότι άφηναν ήσυχο τον κόσμο, εν μέρει εξαιτίας της διαφθοράς και της αδυναμίας τους, αλλά και εν μέρει για δογματικούς λόγους. Όλη η επικράτεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν είχε τίποτα που να μοιάζει με κρατικό σύστημα. Έτσι σε κάποια συγκεκριμένη πόλη οι Έλληνες φρόντιζαν για τις υποθέσεις τους και οι Αρμένιοι για τις δικές τους και άλλοι διοικούσαν το δικό τους κομμάτι της πόλης. Και ήταν με κάποιο τρόπο ενοποιημένο αυτό. Μπορούσες να πας από το Κάιρο στην Βαγδάτη ή την Ισταμπούλ χωρίς να περάσεις σύνορα ή ελέγχους ή κάτι τέτοιο. Αυτή είναι μάλλον η σωστή μορφή οργάνωσης για εκείνη την μεριά του κόσμου και πιθανόν για κάθε μέρος του κόσμου. Οι τάσεις αυτές είναι αρκετά ξεκάθαρες στην Ευρώπη, κυρίως στο πολιτιστικό επίπεδο, αλλά σε κάποιο βαθμό και σε πολιτικό επίπεδο. Υποθέτω ότι πρόκειται για μια αντίδραση στις συγκεντρωτικές τάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι συχνά αρκετά αυτοκρατορικές, ιδιαίτερα η τεράστια ισχύς της Κεντρικής Τράπεζας. Αλλά όλα αυτά συνδέονται με τις υψηλές συγκεντρώσεις οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ισχύος που βρίσκεται στα χέρια μη-υπόλογων ιδιωτικών τυραννιών που συνδέονται στενά με την κρατική εξουσία και εξαρτώνται από αυτήν.


Και δυο λόγια για τον Ελληνικό εμφύλιο και την μεταπολεμική πραγματικότητα:

...παραδοσιακά τα κράτη έχουν υπάρξει υπερασπιστές της ιδιωτικής εξουσίας. Είτε είναι τα ίδια η εξουσία ή υπερασπίζονται την ιδιωτική εξουσία. Υπάρχουν διαρκείς αγώνες για αυτό, συνέχεια, για αυτό και έχουμε σήμερα περισσότερη ελευθερία από ότι οι άνθρωποι είχανε παλιότερα: μέσω των διαρκών λαϊκών αγώνων. Στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου υπήρχε η διάθεση για κάποιου είδους ριζοσπαστική δημοκρατία, εν μέρει επαναστατική, σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Ο πόλεμος είχε τεράστια επίδραση και στην πραγματικότητα, οι πρώτες μεταπολεμικές πολιτικές της Βρετανίας και των ΗΠΑ - των νικητών - ήταν να προσπαθήσουν να καταστρέψουν την αντι-φασιστική αντίσταση. Αυτό ήταν το πρώτο κεφάλαιο της μεταπολεμικής ιστορίας της Ευρώπης και της Ιαπωνίας. Καταστρέψτε την αντιφασιστική αντίσταση και επαναφέρετε τις παραδοσιακές κοινωνίες, υποταγμένες πλέον στους νικητές. Αυτό συνέβη με εξαιρετική αγριότητα σε πολλά μέρη όπως την Ελλάδα, όπου η Βρετανία και κυρίως οι ΗΠΑ πιθανά σκότωσαν περίπου 150.000 ανθρώπους και άφησαν ένα βασικά φασιστικό υπόλειμμα, που περιλάμβανε ένα φασιστικό πραξικόπημα και έφτασε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70.

Στην Ιταλία οι ΗΠΑ επενέβησαν αμέσως για να προσπαθήσουν να αποτρέψουν μια λαϊκή δημοκρατία, να υπονομεύσουν τις Ιταλικές εκλογές κτλ. Η Ιταλία μάλιστα, υπήρξε βασικός στόχος υπονομευτικής δραστηριότητας της CIA τουλάχιστον μέχρι την δεκαετία του 1970, που περιλάμβανε υποστήριξη για στρατιωτικά πραξικοπήματα, τρομοκρατία κτλ. Και, λίγο-πολύ, το ίδιο ίσχυσε στην Γερμανία, την Γαλλία, την Ιαπωνία και αλλού.

Έτσι ο πρώτος στόχος ήταν να αποκατασταθεί η βασική δομή της παραδοσιακής κοινωνίας, να υπονομευτεί η αντιφασιστική αντίσταση, να συντριβούν τα δημοφιλή εργατικά κινήματα κοκ, αλλά αυτό δεν μπορούσε να επιτευχθεί εξ ολοκλήρου. Έτσι η δύναμη του ριζοσπαστικού δημοκρατικού ρεύματος έπρεπε εν μέρει να ληφθεί υπόψη, όπως και στις ΗΠΑ. Έτσι έχουμε μια περίοδο συστημάτων "κράτους πρόνοιας", σοσιαλδημοκρατικών συστημάτων στα οποία το κράτος είναι αλήθεια ήταν αναγκασμένο να δρα με τρόπους που λάμβαναν υπόψη τα λαϊκά αιτήματα, και έτσι είχαμε την κοινωνική αγορά στην Ευρώπη, το κράτος πρόνοιας στις ΗΠΑ και την Αγγλία κοκ....


Όλη η συνέντευξη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί - και είναι σαφές με ποιους είμαι εγώ)... [και προειδοποιώ ότι δεν πρόκειται να παρεμβαίνω πυκνά στην συζήτηση, γιατί έχω βαρέσει μπιέλα, άλλοι ας αναλάβουν τον αγώνα τον καλό]

17.5.05

Εδώ και τώρα αγγούρια

Δεν είχα πιστέψει τα αυτάκια μου όταν το άκουσα, αλλά φαίνεται ότι είναι γεγονός. Πρόεδρος του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τοποθετήθηκε στην θέση του σκηνοθέτη Τάσου Ψαρρά, ο, υποψήφιος Ευρωβουλευτής της ΝΔ, σκηνοθέτης Γιώργος Μυλωνάς (ένας από τους τρεις εκπροσώπους της τέχνης στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ).
Ο κ. Μυλωνάς είναι ο δημιουργός των σπουδαίων Ελληνικών ταινιών «Η γκομενάρα από το Μέτσοβο», «Ο βιασμός μιας μοναχής», «Ο άρχοντας της λιγούρας», «Εδώ και τώρα αγγούρια», «Ο παρθενοκυνηγός», «Πράσινα μπλε και κόκκινα καρύδια», «Ο παρθενοφάγος», «Αλάβιου Μήτσο», «Τζακ ο καβαλάρης», «Ο αγκαλίτσας λαγωνικό», «Ο αλήτης και ο μπάτσος», «Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν», «Ο καβαλάρης των FM stereo», «Φυλακές ανηλίκων 2», είναι επίσης και συγγραφέας.

Λοιπόν αυτός ο Τατούλης είναι πολύ αβανγκάρντ άτομο και η αποκατάσταση του παρεξηγημένου Trash, δείχνει πόσο χάι είναι και τι στελεχάρες έχει η ΝΔ. Είναι ο Βασίλης Δανιήλ της πολιτικής. Εκατό χρόνια μπροστά, μετά την πυρηνική καταστροφή.

Λέω να βάλουμε είσοδο στην χώρα σαν θεματικό πάρκο μεταμοντεριστικής παρεξήγησης. Να βγάλουμε κανα φράγκο.

Κώδικός: 666

Περπατούσα που λέτε τις προάλλες στο Σύνταγμα. Επειδή έχω την τάση να διαβάζω τα πάντα και ειδικά τα όσα γράφονται σε τοίχους, το μάτι μου έπεσε σε μια κολώνα πάνω στην οποία κάποιος είχε γράψει ένα url που παρέπεμπε σε κάτι αρκούντως γαργαλιστικό για τα σκεπτικιστικά μου γούστα. Το θυμήθηκα σήμερα και το έψαξα.

Ιδού ο τόπος.

Δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται για ιδιόμορφο μάρκετινγκ, conceptual art ή Όραμα Αληθείας. Μπορεί να είναι και συνδυασμός των τριών.

Όπως και νάχει η σύλληψη μου μοιάζει Ελληνική παραλλαγή του Bible Code, την γνωστή αποκαλυπτική παρλαπίπα που αναλύει ο διαδικτυακός θησαυρός που λέγεται skepdic.gr.

Άναρωτιέμαι αν η αναθεώρηση του Θηριώδους Αριθμού, επηρεάζει την αποκάλυψη...

Μια μυθιστορηματική είδηση

Από το BBCGreek:
"Οι βρετανικές αρχές προσπαθούν να προσδιορίσουν την ταυτότητα ενός άνδρα που βρέθηκε στο δρόμο, δεν μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του, αλλά παίζει καταπληκτικά πιάνο.

Ο άνδρας εντοπίστηκε στο Κεντ, της Αγγλίας, στις 7 Απριλίου.

Φορούσε γραβάτα και κουστούμι, που ήταν καταβρεγμένο, και τριγύριζε στους δρόμους, όταν εντοπίστηκε από τις αρχές.

Ο κοινωνικός του λειτουργός, Μάικλ Καμπ, είπε ότι ο άνδρας, μεταξύ 20 ή 20 ετών, έχει συμπτώματα άγχους, αλλά βρίσκει τον ευαυτό του όταν παίζει πιάνο.

Οι αρχές έχουν έρθει σε επαφή με ορχήστρες σε όλη την Ευρώπη, για να προσδιορίσουν την ταυτότητα του άνδρα"


Η ποίηση της ειδησιογραφίας.

Ενημέρωση: Την είδηση είχε ανακαλύψει πριν από εμένα ο NickTheCreek, και την έδεσε με ένα ποίημα του Νίκου Καββαδία.

16.5.05

Χέρι-χέρι με τον Πρετεντέρη

Αν έπρεπε να διαλέξει κανείς ένα υπόδειγμα πολιτικού καθωσπρεπισμού, ένα πρόσωπο-σύμβολο για το μεταβαλκανικό γιαπιλίκι που μας έλαχε, και της δημοσιογραφίας του "ας φάνε παντεσπάνι", μετά τον Θέμο Αναστασιάδη (με τον οποίο κάτι παλιές συντρόφισσες είχαν παλιότερα κάτι γαλακτοκομικές συζητήσεις), υπ' αριθμόν ένα υποψήφιος για πιν-απ του λάιφσταϊλ σοσιαλνεοφιλελευθερισμού θα ήταν ο Γιάννης Πρετεντέρης.

Σέ ένα τελευταίο του πόνημα στο ΒΗΜΑ με τίτλο η Απειλή των Άκρων, ο Γιάννης Πρετεντέρης γράφει πολλά και διάφορα (το άρθρο το βρήκα μέσω της φιλικής στον ΓΠ κριτικής του e-roosters). Τα περισσότερα δεν αντέχουν στην βάσανο της κριτικής. Για την ακρίβεια δεν αντέχουν στην βάσανο της ανάγνωσης.

Οι σφαλιάρες στον αναγνώστη αρχίζουν με το καλημέρα. Υπότιτλος: "Πρώτη φορά από το 1974 η άκρα Δεξιά και η άκρα Αριστερά στην Ελλάδα είναι τόσο ισχυρές και τόσο ακραίες".

Κολοκύθια. Αφήνω κατά μέρος το φόρτωμα του Συνασπισμού του ΚΚΕ και του Καρατζαφέρη στο ίδιο καράβι, κάτι το οποίο είναι πολιτικά ανέντιμο και προκλητικό. Η πρόταση αυτή είναι διπλά εσφαλμένη: πρώτον, γιατί δεν ισχύει αριθμητικά - για να πάρουμε δύο τυχαίες εκλογές:
- το 1977 το ΚΚΕ, η Συμμαχία και η Εθνική Παράταξη (και εδώ φαίνεται το σουρεαλιστικό του τσουβαλιάσματος) είχαν μαζί 18,90%, χωρίς τα διάφορα ΕΚΚΕ, ΜΛ κτλ που εκείνη την εποχή πρέπει να υπερέβαιναν το 1% άρα κοντά 20% - ή 17% χωρίς την Συμμαχία που απλώς ήταν ακραίο τουρλουμπούκι.
- Το 1996 ΚΚΕ+ΣΥΝ είχαν 11% ενώ το ακράιο (υποθέτω;) ΔΗΚΚΙ ~4,5% και η ακρότατη Πολιτική Άνοιξη που κατέβαινε με κεντρικό σύνθημα "Στα όπλα, στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια" ~3%

Δεύτερον γιατί μπάζει και σχετικά με την "ακρότητα". Το μεν ΚΚΕ to 1977 ήθελε η Ελλάδα να μπει στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, η "Εθνική Παράταξη" είχε κόσμο που θα καλόβλεπε να ξανανοίξουν τα ξερονήσια. Βέβαια, για να ξανατονίσω το παράλογο της σύγκρισης, το ΚΚΕ είχε κόσμο που είχε υποστεί πρόσφατα βασανιστήρια ενώ η Εθνική Παράταξη κόσμο που είχε διαπράξει πρόσφατα βασανιστήρια. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.

Μετά ο ΓΠ, ανερυθρίαστα λέει τα ακόλουθα:
Την τελευταία δεκαετία και ως αντίδραση στον εκσυγχρονισμό της ελληνικής κοινωνίας, οικοδομήθηκε ένα ευρύ και ετερόκλητο «μέτωπο της υστέρησης και της καθυστέρησης» στο οποίο «η ρητορική των άκρων» παίζει καθοριστικό ρόλο.


Εδώ τα πήρα στο κρανίο... Στο κρανίο:

Την τελευταία δεκαετία, ένας εσμός παρατρεχάμενων και αυλικών των Ελλήνων ολιγαρχών, ως εξυπηρέτηση στα αφεντικά τους που τους αμοίβουν τόσο πλουσιοπάροχα, έχουν κατασκευάσει τον μύθο του "εκσυγχρονισμού" και τον πουλάνε στα κανάλια, τις συχνότητες των οποίων κατέλαβαν με τον τσαμπουκά και που το Ελληνικό δημόσιο πρακτικά τους έχει παραχωρήσει για να κάνουν την επιχειρηματική τους προπαγάνδα και να μας επιστρέψουν στο αισθητικό και ιδεολογικό σύμπαν της ΥΕΝΕΔ. Η διαβόητη αυτή δεκαετία υπήρξε το θέατρο της πιο ωμής κλοπής δημοσίου χρήματος και περιουσίας,σε όλα τα επίπεδα. Από που να πρωτοαρχίσει κανείς; Από την κατασπατάληση τεραστίων πόρων δημοσίων έργων από την ΕΕ, που κατευθύνθηκαν δυσανάλογα στην τσέπη των μεγαλοεργολάβων; Από την τεράστια φούσκα του Ελληνικού χρηματιστηρίου, όπου τα πιο χοντροκομμένα κόλπα, από αυτά που είχαν πάψει να γίνονται εδώ και δεκαετίες στην Δύση, πέρασαν ατιμώρητα και μετέφεραν τεράστιο μέρος από τις αποταμιεύσεις του πληθυσμού, με το αεροπλανάκι του ΧΑΑ στις τσέπες των πιο πονηρών; Από την ατιμωρισία των Ελλήνων Ολιγαρχών; Από το γεγονός ότι μισθοσυντήρητοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες Υπουργοί βρέθηκαν με βίλλες στα Βόρεια Προάστεια; Από το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ συμπεριφέρεται σαν νομική υποστήριξη του Ομίλου Μπόμπολα; Από πού;

Ποιος λοιπόν είναι η "Υστέρηση και η Καθυστέρηση"; Μήπως αυτοί που ανέλαβαν να κάνουν (και έκαναν) τους ακριβότερους Ολυμπιακούς στην ιστορία, χωρίς καν να έχουν σκεφτεί την μεταολυμπιακή χρήση των πανάκριβων εγκαταστάσεων; Αυτοί που παραλάμβαναν κακοτεχνίες, ανολοκλήρωτα έργα και έργα φαντασίας; Αυτοί που ανέδειξαν την χώρα σαν μια από τις πιο διεφθαρμένες χώρες στην Ευρώπη; Πάντως σε αυτήν την τριτοκοσμική υστέρηση και καθυστέρηση, ρόλο δεν έπαιξαν ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο ΣΥΝ (ούτε βεβαίως και ο Καρατζαφέρης).

Ο ΓΠ εξηγεί όμως τους τρόπους με τους οποίους συνέβαλαν στην υστέρηση της χώρας οι επάρατοι αυτοί ακραίοι:

Πρώτον, στην καλλιέργεια ενός εθνικού κουτσαβακισμού. Αντιαμερικανισμός, αντιδυτικισμός, κεκαλυμμένος (ακόμη...) αντιευρωπαϊσμός καταλήγουν στο σταθερό συμπέρασμα ότι εμείς οι Ελληνες δεν είμαστε απλώς μοναδικοί αλλά και λεβέντες και καραμπουζουκλήδες.


1. Ο αντιαμερικανισμός στην Ελλάδα είναι τόσο αναπάντεχος όσο ο Αντιρωσισμός στην Πολωνία. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα αποδεικνύεται όλο και πιο δικαιολογημένος. Στο πολιτικο χώρο του αρθρογράφου ο αντιαμερικανισμός αποτελούσε μόνιμη αναφορά.

2.Ο αντιδυτικισμός δεν αφορά τον ΣΥΝ.

3. Αν ο ΣΥΝ είναι αντιευρωπαϊκό κόμμα, τότε οι λέξεις έχουν χάσει την σημασία τους.

4. Το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που παραμένει συστηματικά αντίθετο στον εθνικισμό (όχι απλώς όποτε βολεύει) είναι ο ΣΥΝ. Το ΚΚΕ, που έχει υποπέσει σε "εθνικιστική παρέκκληση" όντως τελευταία, είναι, παρόλα αυτά, το μόνο κόμμα που ενεργά οργανώνει μετανάστες. Αντίθετα τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν θεριέψει τον πιο ακραίο εθνικισμό. Αυτοί που τρέχουν για να αποφυλακίσουν πρόσφυγες, να συμπαρασταθούν σε βιασμένες Ρωσίδες, να υπερασπιστούν τους μετανάστες είναι ως επί το πλείστον από τον ΣΥΝ και το ΚΚΕ μέχρι το πιο άκρο ακόμα.

Δεύτερον, στην ανάπτυξη ενός κοινωνικού σκοταδισμού. Θρησκοληψία, παραδοσιοκρατία, μαγκιά, άρνηση της νεωτερικότητας, ενοχοποίηση της διαφοράς, συνωμοσιολογία. H ομοφυλοφιλία έγινε «κουσούρι». Ακόμη και τα ανθρώπινα δικαιώματα δέχθηκαν την άγρια επίθεση του Αρχιεπισκόπου υπό τα χειροκροτήματα (υποθέτω) του KKE.


Επειδή ούτε εδώ έχει εξαιρέσει τον Συνασπισμό και η υπόθεση γίνεται ευτράπελη, να σημειώσω ότι ο ΣΥΝ (αλλά και το ΚΚΕ νομίζω) είναι υπέρ του άμεσου διαχωρισμού εκκλησίας-κράτους, είναι το κατ'εξοχήν άθεο κόμμα, και το κόμμα που όχι απλά υποστηρίζει το "δικαίωμα στην διαφορά" αλλά αυτή αποτελεί κεντρικό τμήμα της ταυτότητάς του. Άλλα κόμματα έχουν στελέχη που μιλάνε για κουσούρια. Να προσέξουμε την εξαιρετικά διακριτική λάσπη: οι αλητείες του αρχιεπισκόπου (με τον οποίον μη-ακραίοι χαριεντίζονταν και μη-ακράιοι είχαν συναλλαγές) έχουν την επιδοκιμασία υποθέτει του KKE. Υποθέτει λάθος, αλλά αυτό θα μπορούσε να το είχε μάθει ρωτώντας στην εφημερίδα του ίσως;

Τρίτον, στην ενοχοποίηση της ευημερίας και της επιχειρηματικότητας. H «αντιπλουτοκρατική» ρητορική στη σημερινή Ελλάδα θυμίζει Σοβιετική Ενωση. H κοινωνική ανέλιξη θεωρείται εξ ορισμού αμφιλεγόμενη διαδικασία, η εργασιακή ηθική αποτελεί έγκλημα δωσιλογισμού, η ανταγωνιστικότητα είναι παράπτωμα, ο επιχειρηματίας καθίσταται συνώνυμο του λαμόγιου και ο πλούτος, της κομπίνας.


Θέλει να πει: δεν αφήνουν τα αφεντικά μου να κλέβουν με την ησυχία τους και φωνάζουν. Το σημείο αυτό πάσχει από έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Η γενικευμένη διάθεση είναι η αντίθετη από εκείνη που περιγράφει: το λαμόγιο είναι Πρότυπο και ο αεριτζής Κύριος για την μεγάλη μάζα του Ελληνικού πληθυσμού. Προκαλεί εντύπωση ότι στιγματίζει τους λίγους που διαμαρτύρονται για την κατάντια αυτή. Πιθανώς για να προλάβει την διάδοσή της αιρετικής αυτής στάσης;

Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη επιτυχία των ακραίων ρευμάτων: σε πολλά σημεία, η ρητορική τους όχι μόνο δεν φαντάζει ακραία αλλά εκφράζει την κυρίαρχη αντίληψη της ελληνικής κοινωνίας. Τη χειρότερη κριτική του εκσυγχρονισμού δεν την έχουν κάνει το KKE ή τίποτε παραεκκλησιαστικές οργανώσεις αλλά διάφοροι ανεγκέφαλοι τραμπάκουλες του ίδιου του ΠαΣοΚ και της ΝΔ.


Βλέπε άνω: η κυρίαρχη αντίληψη της Ελληνικής κοινωνίας είναι "τι μάγκας είναι ο Κόκκαλης που τους τα παίρνει" και "ποιος τολμά να τα βάλει με τον Μπόμπολα" κττ. Τους λέει λαμόγια και τους καμαρώνει.

Στην συνέχεια ο ΓΠ:
- αναφέρει την καταστροφική δράση των ακραίων στο θέμα των ταυτοτήτων (ενώ τα δύο αριστερά κόμματα ήταν κατά της αναγραφής του θρησκεύματος - σε αντίθεση με ενάμισυ μη-ακραίο),
- τους φορτώνει την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας (καλά τέτοια αμνησία έχει; Τίνος τους λογαριασμούς έκρυβαν και με ποιον είχαν κολλητιλίκια οι μη-ακραίοι;),
- διαμαρτύρεται που διαμαρτυρήθηκα που θέλουν να μην με βγάλουν ποτέ στην σύνταξη.
- Ξεχνά (;) ότι ο ΣΥΝ ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν,
- θεωρεί τα κόμματα της αριστεράς υπεύθυνα για το θέμα του βασικού μετόχου (το οποίο δεν κατάλαβα γιατί το αναφέρει σε αυτά τα συμφραζόμενα)...
- τα χώνει και στους Γάλλους γιατί δεν είναι αρκετά Ευρωπαϊστές, όπως αυτός, και οι ακραίοι βυσσοδομούν και εκεί... πρόκειται βλέπεις να καταψηφίσουν το Ευρωσύνταγμα χωρίς να τον ρωτήσουν (αναρωτιέμαι πόσο αναλυτικά έχει διαβάσει το Ευρωσύνταγμα ο ΓΠ...)

Ο συγγραφεύς καταλήγει προειδοποιώντας ότι ο Κουβέλης και ο Κολοζώφ μπορεί να μην σας γεμίζουν το μάτι, αλλά αν δεν προσέξουμε θα μας οδηγήσουν σε Γκουλάγκ και σε Άουσβιτς, ή τέλος πάντων σε Γιουγκοσλαβίες.

Κατά μία έννοια, η μαζική και συστηματική ψευδολογία και η σιωπηρή εξυπηρέτηση της ατζέντας συγκεκριμένων συμφερόντων, μου φαίνεται πολύ ανησυχητικότερη σε ότι αφορά τον ολοκληρωτισμό της, από τον γραφικό Καρατζαφέρη.

Ενημέρωση: Δεν είμαι ο μόνος που τα πήρε στο κρανίο με την εν λόγω ανοησία...

13.5.05

Το Φινλανδικό μοντέλο της εκπαίδευσης

Από το physics4u ένα ενδιαφέρον άρθρο για το Φινλανδικό μοντέλο εκπαίδευσης. Απόσπασμα:
Η Φινλανδία, έχει το μισό πληθυσμό της Ελλάδας - μόλις 5,2 εκατομμύρια κατοίκους, και βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Για πολλά χρόνια - στην περίοδο του ψυχρού πολέμου - ήταν ουδέτερη χώρα και γι αυτό όλες οι συζητήσεις μεταξύ των δυτικών και ανατολικών γίνονταν στο Ελσίνκι.

Σήμερα όμως βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της εκπαιδευτικής κοινότητας της Ευρώπης, αλλά και της Κίνας (έχει υπογραφεί πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ τους για να μελετήσουν οι Κινέζοι το εκπαιδευτικό σύστημα των Φιλανδών). Αφορμή γι αυτό είναι οι υψηλότατες επιδόσεις των μαθητών της σε διαγωνισμούς παγκοσμίου εμβέλειας. Έτσι, δεκάδες δημοσιογράφοι και εκπαιδευτικοί σπεύδουν στο Ελσίνκι να διαπιστώσουν από κοντά τα αίτια αυτής της εκτίναξης. Και φυσικά όλοι ευελπιστούν να ανακαλύψουν το φοβερό μυστικό που κρύβεται πίσω από την εντυπωσιακή άνοδο του επιπέδου των μαθητών.

Η ίδια η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Φινλανδίας δέχεται ότι το σύστημα της Φινλανδίας έχει υψηλή αποδοτικότητα, παρότι το κόστος δεν είναι το ίδιο υψηλό και το ποσοστό επί του AEΠ δεν ξεπερνά το 5,2% (παρόμοιο με πολλές άλλες χώρες), και είναι το 11,9% του συνόλου των δημόσιων δαπανών.


Δεν είναι μόνο οι Κινέζοι που ενδιαφέρθηκαν βέβαια. Και ο dogblogger είχε να σχολιάσει κάποια έυστοχα πράγματα. Οι απόψεις πάντως δεν είναι όλες θετικές...

Αναρωτιέμαι αν κάποιος από τους αναγνώστες του Ιστολογίου έχει κάποια άμεση εμπειρία...

9.5.05

Βυζαντινή οικονομετρία!

"Εκτίμηση του μέσου εισοδήματος και της ανισότητας στο Βυζάντιο γύρω στο έτος 1000", είναι ο τίτλος μιας μελέτης ιστορικής οικονομετρίας, του οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας Μπράνκο Μιλάνοβιτς. Η σύνοψη γράφει τα εξής:

Χρησιμοποιώντας πρόσφατες οικονομικές στατιστικές από την περίοδο ακμής της Βυζαντινής πολιτικής και οικονομικής επιρροής, υπολογίζουμε πως το μέσο εισόδημα το έτος 1000 μ.Χ. περίπου, ήταν περί τα 6 "νομίσματα" κατα κεφαλήν ετησίως. Αυτό στην συνέχεια μεταφράζεται σε σημερινές τιμές με δύο ανεξάρητες μεθόδους, που δίνουν και οι δύο Ισότιμη Αγοραστική Αξία 640-720 δολαρίων του 1990. Επιχειρηματολογούμε ότι η τιμή αυτή είναι περί το 20% μικρότερη από μια προηγούμενη εκτίμηση των Ρωμαϊκών εισοδημάτων την εποχή του Αυγούστου (γύρω στο έτος 1 μ.Χ.) Υποθέτοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος των εισοδηματικών διαφορών στο Βυζάντιο οφείλονταν σε διαφορές στο μέσο εισόδημα μεταξύ κοινωνικών τάξεων, υπολογίζουμε ότι ο συντελεστής Gini ήταν μεταξύ του 40 και του 45 [Ελλάδα σήμερα περί το 35-37 (;), ΗΠΑ ~ 46, Σιέρα Λεόνε ~ 67. Gini index = 0 -> απόλυτη ισότητα, 100 ->απόλυτη ανισότητα (ένας μόνο έχει όλο το εισόδημα) -το λινκ μετράει το Τζίνι σε κίμακα από 0 μέχρι το ένα - είναι το ίδιο απλά το νούμερο για το Βυζάντιο θα ήταν 0,40-0,45]


Η σελίδα έχει σύνδεσμο στο πλήρες άρθρο... Πόσο νόημα έχουν όλα αυτά; Υποθέτω κάποιο, αν και μπαίνουν μια σειρά ζητήματα ορισμού αναγκών, υπολογισμού ισοτιμιών κττ. Πάντως αν ενδιαφέρεστε, εδώ θα βρήτε πίνακα xls με πληθυσμιακά και οικονομικά στοιχεία (εκτιμήσεις!) για όλες τις περιοχές του πλανήτη από το 1 μ.Χ. μέχρι σήμερα!

7.5.05

Κορεατικά

Με αφορμή την επικείμενη πυρηνική δοκιμή της Β. Κορέας, βρίσκω την ευκαιρία να διαδώσω ένα διαδικτυακό καλλιτεχνικό γκρούπ που θεωρώ έξοχο: τους Young-Hae Chang Heavy Industries, μια ομάδα που δουλεύει σε flash με λιτό αλλά αποτελεσματικό τρόπο.

Εν όψει ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος λοιπόν στην ανατολική Ασία, ανοίξτε τον ήχο, μεγαλώστε το παράθυρο του browser σας και πάθετε μια καλή κατάθλιψη με το operation nukorea...
Για να συνέλεθετε, ως συνεισφορά στον ερωτισμό της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας, σας συνιστώ την παρωδιακή εξύμνηση της σεξουαλικής πολιτικής της Β. Κορέας στο ανεπανάληπτο Cunilingus in North Korea (δυναμώστε την φωνή!) - στα αγγλικά πάντα, αλλά και στα Γερμανικά και τα Γαλλικά...

Εναλλακτικά, μπορείτε να επιχειρήσετε να πάτε απλώς διακοπές στην Β. Κορέα...

Ο πωλητής της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης

Έχω ομολογήσει και παλιότερα την εμμονή μου με τον βουλευτή των σοσιαλιστών Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με τραβάει στα κείμενα του. Υποθέτω η εκπληκτική έλλειψη προσπάθειας να ελέγξει αυτά που γράφει ως προς την ακρίβειά τους. Έχει καταντήσει βεβαίως βαρετά μονότονο να σχολιάζει κανείς και να απαντά στα διαφημιστικά και εν πολλοίς αστήρικτα κείμενα των μόνιμων υποστηρικτών της, παραπλανητικά αποκαλούμενης, παγκοσμιοποίησης και του «σωτήριου» νεοφιλελευθερισμού. Οπότε δεν θα μπω σε ανάλυση επί της ουσίας. Θα παραθέσω απλώς σχολιασμένα κάποια ενδεικτικά παραθέματα, μάλλον σχετικά με άλλα που έχουν προσφάτως ανακινηθεί και εδώ (και αλλού) προς τιμήν της πρωτομαγιάτικης απεργίας:

  • AA: Το 35ωρο στην Γαλλία απέτυχε. Και φόρτωσε την οικονομία με δυσκινησία κι αδιέξοδα. Η ανεργία μεγαλώνει και τα ελλείμματα διογκώνονται. Κι όμως οι οπαδοί του κρατισμού αποδίδουν ευθύνες στο... νεοφιλελευθερισμό!! Όπως το ίδιο κάνουν για τα προβλήματα της Γερμανικής οικονομίας. Που εξακολουθεί να έχει έναν από τους μεγαλύτερους δημόσιους τομείς στη γη. Με πακτωλούς παροχών κι επιδοτήσεων. Που αν δεν αλλάξει προσανατολισμό θα παρασύρει ολόκληρη την Ευρώπη στο βυθό.


  • To 35ωρο στην Γαλλία φυσικά δεν θα έλυνε απαξάπαντος το πρόβλημα της ανεργίας. Πριν την εφαρμογή του, η ανεργία ήταν στο 12,5%, σήμερα είναι σταθερά στο 10%. Αρά το "η ανεργία μεγαλώνει" είναι ατυχές (έπεσε στο 8% σε δυο χρόνια από την εφαρμογή του 35ώρου - έκτοτε μεγαλώνει). Η Washington Post αναφέρει την δήλωση ενός αναλυτή που λέει ότι: "[Ο νόμος που τροποποιεί το 35ωρο] δεν προέρχεται από οικονομική ή κοινωνική αναγκαιότητα, αλλά μάλλον από την φιλοεπιχειρηματική ιδεολογία της κεντροδεξιάς". Το περιοδικό Forbes, που δεν είναι ακριβώς προπύργιο της σοσιαλιστικής σκέψης, λέει διάφορα ανάμικτα για την Γαλλική οικονομία και όχι μόνο - και πολλά για την (μη) άμεση σχέση ωρών εργασίας και ανταγωνιστικότητας και την αντίστροφη σχέση ωρών εργασίας με την ωριαία παραγωγικότητα - αξίζει να τους ρίξει κανείς μια ματιά.

    Το 35ωρο παραμένει εξεχόντως δημοφιλές μεταξύ των εργαζομένων στην Γαλλία (δηλαδή της πλειοψηφίας του πληθυσμού). Δεν αποτελεί άλλωστε κυρίως (ή μόνο) όχημα κατά της ανεργίας, αλλά επιλογή μοντέλου ζωής. Άμα παράγω αρκετά για να ζήσω καλά με λιγότερες ώρες εργασίας, τι σόι μαζοχιστής είμαι να θέλω να δουλεύω περισσότερο; Την παρεξήγηση για το τι σημαίνει λιγότερη εργασία λύνει ο Olivier Blanchard καθηγητής μακροοικονομίας στο MIT (και, μάλλον προφανώς, όχι ακριβώς ριζοσπάστης)...
    Άλλωστε το 35ωρο στην Γαλλία καθιερώθηκε ως συμβιβασμός μεταξύ της ζήτησης πιο "ευέλικτης εργασίας" και της περιφρούρησης των εργασιακών δικαιωμάτων και του εργασιακού χρόνου, το μοντέλο είχε και την υποστήριξη αρκετών εργοδοτών.
    Τα ίδια με τον ΑΑ κινδυνολογούσαν διάφοροι πάντως και για το 40ωρο, όταν γινόταν η σχετική μάχη. Εγώ θα υπενθυμίσω απλώς τα λόγια του FD Roosevelt, παλιού προέδρου των ΗΠΑ όταν περνούσε τον νόμο για τον κατώτατο μισθό και το 44ωρο: "Μια δημοκρατία που υποστηρίζει και σέβεται τον εαυτό της δεν έχει καμιά δικαιολογία για την ύπαρξη παιδικής εργασίας, καμιά οικονομική δικαιολογία για την διάβρωση των μισθών των εργατών ή την επέκταση των ωρών εργασίας τους"

    Για την Γερμανία εξακολουθεί να μου κάνει εντύπωση ότι μοιάζει, για τον ΑΑ και τους συν αυτώ, να αποτελεί λεπτομέρεια η επανένωση και τα οικονομικά προβλήματα που επισυσσώρευσε. Το να αναφέρεις τα οικονομικά προβλήματα της Γερμανίας χωρίς να αναφέρεις το κόστος της επανένωσης και της προσαρμογής (αλλά και τον χρηματοδοτικό ρόλο της Γερμανίας στην ΕΕ), μοιάζει εξαιρετικά επιλεκτικό και ανόητο.

  • ΑΑ: Ανάμεσα στους λαούς λ.χ. των αναπτυγμένων κρατών οι ανισότητες μειώνονται. Σε ολόκληρο δε τον κόσμο, με σημαιοφόρους την Κίνα και την Ινδία, η φτώχεια υποχωρεί. Σε αυταρχικά και κλειστά όμως συστήματα του τρίτου κόσμου η καταπίεση και οι αδικίες συχνά μεγαλώνουν...
    ...Τα τελευταία νέα για τις προοπτικές της Ευρώπης δεν είναι καλά. Σε σχέση με το απογοητευτικό 1,8 % ανάπτυξης το 2004, για τη φετινή χρονιά οι προσδοκίες δεν υπερβαίνουν το 1,5%. Όταν οι ΗΠΑ κινούνται με ρυθμό 4,3%, η Ινδία με 6% και η Κίνα με 9% (όλες προωθώντας νεοφιλελεύθερης λογικής πολιτικές).


  • Μαθαίνουμε εδώ:
    - ότι ανάμεσα στους λαούς των αναπτυγμένων χωρών οι ανισότητες μειώνονται. Όχι μεταξύ των ανθρώπων που ζουν σε αυτές τις χώρες, αυτές αυξάνουν, όπως αυξάνει και η παγκόσμια ανισότητα. Επίσης έχει δειχτεί, φρονώ πειστικά, ότι οι εκτιμήσεις για την παγκόσμια φτώχεια από την Παγκόσμια Τράπεζα είναι εξαιρετικά αμφίβολες, και βασίζονται σε μια σειρά εκθαμβωτικά αστήρικτων επιλογών εκτίμησης της αγοραστικής δύναμης των φτωχών παγκοσμίως... (Αφήνω το κατά πόσο το τυπικό εισόδημα - που συνδέεται με το ΑΕΠ - είναι επαρκές μέτρο για την στάθμιση της φτώχειας... άλλη συζήτηση).

    - Ότι η Κίνα δεν συγκαταλέγεται στις αυταρχικές χώρες

    - Ότι ο τρέχων ρυθμός ανάπτυξης είναι το κύριο μέτρο βιωσιμότητας μιας οικονομίας (η Μαοϊκή Κίνα και η Σταλινική ΕΣΣΔ είχαν χτυπήσει και ετήσια δεκάρια αν δεν με απατά η μνήμη μου...)

    - Ότι ενώ ο ΑΑ διεκτραγωδεί την Γερμανική και την Ελληνική οικονομία ως "σοσιαλιστικές" λόγω του ότι το 50% της οικονομικής δραστηριότητας είναι στα χέρια του κράτους, η Κίνα, όπου οι κομβικοί κλάδοι και οι δημόσιες υπηρεσίες είναι σε κρατικά χέρια και έλεγχο - σε άγνωστα πια για την Ευρώπη επίπεδα, είναι η καλή, "νεοφιλελεύθερη" οικονομία... Να σημειώσω ότι το Κινέζικο "θάυμα" έχει επιτευχθεί και με παλιές "καλές" μαοϊκές μεθόδους, δωρεάν εργασία φυλακισμένων, δίωξη του συνδικαλισμού, κτλ και σε καθεστώς πλήρους μονοκομματισμού, ενώ μιλάμε για διαφθορά-ρεκόρ... αλλά αυτά είναι αποτελέσματα του "κομμουνισμού" φαντάζομαι...

    - Στην Ινδία (που κι αυτή είχε κλειστές τις χρηματαγορές τις μέχρι πρόσφατα και γλίτωσε έτσι το Ασιατικό σοκ το 1997), το BJP που ηγήθηκε της σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, *ηττήθηκε πέρυσι* από το κόμμα του Κογκρέσου εξαιτίας αυτής της πολιτικής του - τέτοια ευμάρεια μιλάμε (τώρα στην Ινδία συγκυβερνούν και οι κομμουνιστές που γνώρισαν την μεγαλύτερη εκλογική άνοδο...)

    - Οι οικονομικές ανισότητες παρεμπιπτόντως έχουνε αυξηθεί τόσο στην Ινδία, όσο και στην Κίνα...

    Αυτά, ως κάποιου είδους αντίλογος...

    6.5.05

    Πρωτομαγκιά

    Η ελληνική μπλογκόσφαιρα συζητάει το θέμα της εργάσιμης εκ μεταφοράς πρωτομαγιάς. Εγώ όπως είπα στον φίλτατο Αρκούδο χαίρομαι για την γκάφα (ΙQ ραδικιού) των κάθε λογής Ανδρεουλάκων και θεωρώ ότι αποτελεί αφορμή (εν όψει των αλλαγών στα εργασιακά, της μισθολογικής απίσχνασης των μισθωτών - και όχι μόνον, και της μεταφοράς φορολογικών βαρών από την Εκκλησία και τους επενδυτές στην τσέπη μου) για να ξαναθυμηθούμε ότι η πρωτομαγιά είναι απεργία, και ότι η απεργία είναι διαπραγματευτικό όπλο απέναντι στην ασυδοσία των αφεντικών (αφεντικών, αγαπητέ Nick, αν δούμε το τριτοκοσμικό καθεστώς της εργασίας στην χώρα) και της γενίκευσης του φαινομένου των εργαζομένων φτωχών... Όλα αυτά με μια ΓΣΕΕ υποψηφίων υπουργών βέβαια, που θεωρούν ριζοσπαστικό μέτρο την αναδιανομή μεταξύ των μισθωτών, επειδή υποθέτω η ολιγαρχία και οι σπεκουλαδόροι πρέπει να παραμείνουν στο απυρόβλητο επειδή είναι φίλοι με τα μέλη του ΕΓ, και η οποία συγκρατείστε τι λέει σήμερα ενόψει μελλοντικών πολιτικών αλλαγών...

    Τέλος πάντων, συνοψίζω: γενική απεργία στις 11/5, η οποία είναι εργάσιμη και για τους δημοσίους υπαλλήλους, εκτός από κάποιους εκλεκτούς. Η γενική απεργία γίνεται όχι μόνο για την πρωτομαγιά αλλά και για θέματα που μάλλον πρόκειται να αγγίξουν (με το συμπάθειο) τους περισσότερους Έλληνες πολίτες. Τέλος δεν μπορώ παρά να παραθέσω, ως τελειωτικό σχόλιο, την γελοιογραφία του Γιάννη Καλαϊτζή από τη σημερινή Ελευθεροτυπία...

    5.5.05

    Μαθηματικές σχέσεις

    "...Μπορέσαμε να εξαγάγουμε ένα σύνολο μη-γραμμικών εξισώσεων διαφορών για τις συζυγικές αλληλεπιδράσεις καθώς και για την φυσιολογία και την αντίληψη. Οι εξισώσεις αυτές παρείχαν παραμέτρους, που μας επέτρεψαν να προβλέπουμε, με 90% ακρίβεια, τι πρόκειτο να συμβεί σε μια σχέση μέσα σε διάστημα τριών ετών. Το κύριο πλεονέκτημα αυτού του μαθηματικού μοντέλου ήταν ότι χρησιμοποιώντας τις παραμέτρους αυτές, δεν είμασταν απλά σε θέση να προβλέψουμε, αλλά και να κατανοήσουμε πλέον τι συμβαίνει όταν δύο άνθρωποι επηρεάζουν ο ένας τον άλλο. Μέσα μάλιστα από τις εξισώσεις, είμαστε τώρα έτοιμοι να κτίσουμε μια θεωρία. Η θεωρία μας επιτρέπει να κατανοήσουμε το πώς να επεμβαίνουμε και πώς να αλλάζουμε τα πράγματα, αλλά και να γνωρίζουμε τι ακριβώς επηρεάζουμε και γιατί οι επεμβάσεις είναι αποτελεσματικές. Αυτά είναι τα μαθηματικά της αγάπης..."
    Μια συζήτηση με τον Τζων Γκότμαν (John Gottman) στο περιοδικό The Edge... για την μαθηματική θεωρία των σχέσεων μεταξύ συζύγων ή ζευγαριών!
    [ο σύνδεσμος οδηγεί σε αγγλόγλωσση σελίδα]

    4.5.05

    Εξαναστάσεις

    Είχα αφήσει μήνυμα πριν από το Πάσχα που έλεγε ότι θα λείψω κτλ. Αλλά τόφαγε το μπλόγκερ. Υπομονή κάνω, τζάμπα το δίνουν... Πάντως ελπίζω να περάσατε καλά. Εγώ απείχα από οθόνες υπολογιστών επί μια εβδομάδα για να καθαρίσω. Θέλω καμιά εβδομάδα ακόμα για να συνέλθω, να αρχίσω την δουλειά (ως ένας από τους σκλάβους αυτής της χώρας) και να τρέξω για εφορίες κττ... οπότε αν δεν δείτε κίνηση εδώ αμέσως, μην ανησυχείτε, αγωνίζομαι να κανονίσω να πληρώσω τα χρέη μου στην πατρίδα (ελπίζω να μου γυρίσουν κανένα φράγκο - αλλά αυτοί είναι αχόρταγοι). Ελπίζω να λύσω σωστά και το φετινό σταυρόλεξο...