21.10.09

Ψωμιάδης όχι Cameron


| O Ντέιβιντ Κάμερον, υποψήφιος πρωθυπουργός της Βρετανίας, ποδηλάτης, ελπίδα της αγγλικής αριστοκρατίας


   |  Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, υποψήφιος πρωθυπουργός της Ελλάδας, αναβάτης, ελπίδα της ελληνικής επιθεώρησης



Ακούω πως ο αρχηγός των Άγγλων συντηρητικών, Ντέιβιντ Κάμερον προβάλλεται σαν πρότυπο και υπόδειγμα επιτυχίας για την συντηρητική παράταξη της χώρας μας. Στα σοβαρά.

Δεν γίνεται αλλά και να γινόταν, καλύτερα ο Παναγιώτης Ψωμιάδης.
Όχι το εννοώ.
Το ότι ο Κάμερον θα εκλεγεί κάποια στιγμή μέσα στο 2010, υπό την αίρεση πλέον μόνο κάποιου πολιτικού θαύματος, πρωθυπουργός της κυβερνήσεως της Αυτού Μεγαλειότητας, θα είναι άλλη μια απόδειξη του θρίαμβου της διαφήμισης πάνω στην ουσία, της προσδοκίας πάνω στην πραγματικότητα και του χρόνου πάνω στη μονιμότητα. Επίσης και του ότι οι Εργατικοί στην Βρετανία πολιτεύτηκαν τόσο δεξιά που ακόμα και οι τόρυδες μπόρεσαν να τους βγουν από τα αριστερά – στην πραγματικότητα η πλησιέστερη πολιτικά μορφή στον Κάμερον ίσως να ήταν ο Τόνυ Μπλαιρ.  Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεδομένου του δικομματικού συστήματος και της μέχρι πρόσφατα απόλυτης πολιτικής εναλλαξιμότητας, ακόμα και ένα κουτσό σκυλί να βάλεις για πρόεδρο ενός «κόμματος εξουσίας», αν περιμένεις αρκετό καιρό θα το δεις πρωθυπουργό. Ένα παραπάνω στην Αγγλία του πλειοψηφικού συστήματος. Και οι τόρυδες περίμεναν 12 χρόνια (οι Εργατικοί είχαν περιμένει 18 – είναι κάπως μεγάλος ο εκλογικός κύκλος στην Βρετανία). Στα πλαίσια μιας άμεμπτης εκστρατείας PR του αρχηγού των Συντηρητικών και μιας οικονομικής κρίσης είναι αναμενόμενη, αναπόφευκτη μάλλον η εναλλαγή, ερήμην μιας εναλλακτικής λύσης από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Αξιοσημείωτο είναι πως ο Κάμερον είναι ο πιο θεαματικά προερχόμενος από την «ανώτερη τάξη» αρχηγός των Τόρυδων, από τον Sir Alec Douglas-Home ο οποίος ήταν ο ηγέτης του κόμματος στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το να βγάλεις κάποιον επιδεικτικά πάμπλουτο, αριστοκράτη πρωθυπουργό σε περίοδο κρίσης, ίσως να είναι και κάποιου είδους υπεραναπλήρωση, δεν αντιλέγω, αλλά αναρωτιέται κανείς πόσο κατανοεί τι σημαίνει π.χ. η αυξανόμενη φτώχεια ή τι του λέει το γεγονός πως η Βρετανία είναι ίσως αν όχι η πιο, τουλάχιστον μια από τις πιο άνισες χώρες στην ΕΕ. Τι σημαίνουν οι υποσχέσεις προς τους ασθενέστερους, όταν θα θελήσει να περιορίσει το κράτος την ίδια στιγμή που η ανεργία εκτοξεύεται.  Πώς θα μεταφραστεί πολιτικά η διαφημιστική εικόνα των τόριδων-λάιτ; Ποιο θα ήταν το Ελληνικό αντίστοιχο; Δεν μπορώ να το φανταστώ.
Το είδος του πολιτεύεσθαι που σηματοδοτεί το "brand Cameron", είναι εμφανές από την επιμελημένη «πρασινάδα» του: Ο Κάμερον πήγαινε στην δουλειά του με το ποδήλατο για να δείξει μεταξύ άλλων και τις «πράσινές του ευαισθησίες». Στην συνέχεια αποδείχθηκε ότι πίσω από το ποδήλατο ακολουθούσε μια λιμουζίνα που του κουβαλούσε τα πράγματα, γεγονός που αναγκάστηκε να παραδεχθεί και το Συντηρητικό Κόμμα.  Αυτού του είδους την λογική «μόστρα παρά ουσία» την έχει όμως μονοπώλιο ιστορικά το ΠΑΣΟΚ στην χώρα μας, ίσως και να έχει το franchise.
Άλλωστε στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιου είδους μασκαράτες. Οι μασκαράτες που έχουμε είναι απλούστερες, αθωότερες και  ίσως και διασκεδαστικότερες. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης κάθε αποκριές τουλάχιστον, μεταμφιέζεται πολύχρωμα και ανοιχτά.
Αυτή η προσπάθεια να μεταφερθεί μηχανιστικά ένα επιτυχημένο πρότυπο από μια άλλη χώρα, όπου ήταν επιτυχημένο για άλλους λόγους, σε άλλα συμφραζόμενα, με άλλους όρους και άλλες νοοτροπίες, είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τίποτα δεν μας λέει ότι η ευθύγραμμα μεταφερόμενη «συνταγή» της επιτυχίας στην Βρετανία θα επιτύχει στην Ελλάδα. Τίποτα δεν μας λέει ότι υπάρχει καν κάποια συνταγή για να εφαρμοστεί. Πέρα από την κλασική που ισχύει ανεξάρτητα από τους εκάστοτε Cameron: Υπομονή, επιμονή, δημόσιες σχέσεις, καλές σχέσεις με την οικονομική εξουσία και τα ΜΜΕ. Και επιμονή στην καλλιέργεια της κοινωνικής απάθειας, των ηθικών πανικών και του φόβητρου ενός εχθρού (κάθε είδους) που παραμονεύει…
Δηλαδή ειλικρινά πιστεύουμε πως είναι καλή ιδέα να μετατρέψουμε την Ελληνική πολιτική σκηνή σε φανταστική κόμικ μονομαχία "Απομίμηση Obama" εναντίον "Απομίμηση David Cameron";





Απ' τον καιρό που άρχισα διαδίκτυο να σερφάρω...

Αλκοόλ, φάρμακα και διαδίκτυο: όλη η αλήθεια...



Προφανώς στον Αδέσμευτο δεν πίνουνε διαδίκτυο... Πίνουν πανικό...

15.10.09

Το Opengov.gr ως μαγικό ξόρκι

Η νέα κυβέρνηση έσπευσε τις πρώτες κυριολεκτικά ώρες μετά την ανάληψη της εξουσίας να εγκαινιάσει την νέα περίοδο διάφανης και καθαρής, ηλεκτρονικής διακυβέρνησης με ένα απίστευτο, πρόχειρο και άνευ περιεχομένου πυροτέχνημα. Η εκτόξευσή του έγινε αρχικά στο domain name opengov.gr και στην συνέχεια στο primeminister.gr, το σάιτ δηλαδή του πρωθυπουργού της χώρας, κεντρικό στην διαδικτυακή παρουσία της Ελληνικής κυβέρνησης. Την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι και το μόνο περιεχόμενό του πρωθυπουργικού σάιτ, μετά την αποκαθήλωση του προηγουμένου...

Γιατί μιλάμε για πυροτέχνημα; Γιατί είναι ακριβώς το είδος της ενέργειας που γίνεται για να εντυπωσιάσει τους άσχετους και απογοητεύει όσους έχουν σχέση με το αντικείμενο: Αναρτήθηκε ουσιαστικά μια φόρμα ηλεκτρονικής υποβολής βιογραφικού για δεν θυμάμαι πόσες θέσεις Ειδικών και Γενικών Γραμματέων Υπουργείων, με μόνο συνοδευτικό κείμενο ένα ΦΕΚ 135 σελίδων σε pdf. Καμία πληροφορία δεν υπήρχε για απαιτούμενα τυπικά προσόντα, καμία περιγραφή του αντικειμένου της θέσης, καμία νύξη καν για την κατεύθυνση προς την οποία θα πολιτευτεί στους τομείς ευθύνης των Γραμματειών η νέα κυβέρνηση.

Όταν το είδα ομολογώ πως νόμισα πως ήταν μια πρόχειρα στημένη φάρσα. Το γεγονός ότι αρχικά δεν υπήρχε σύνδεσμος προς αυτή την αίτηση από κανένα δημόσιο σάιτ, ότι δεν υπήρχε αντίστροφα σύνδεσμος από το opengov προς οιοδήποτε κρατικό φορέα, το ότι ήταν μινιμαλιστικό με ελάχιστη πληροφορία, ούτε καν την βασική θεσμική ταυτότητα του γραφείου (;) που την δημιούργησε, όλα αυτά απέκλιναν από την διαδικτυακή σημειωτική ενός επίσημου δημόσιου ιστοχώρου. Θα μπορούσε να είναι κάποιου είδους υπό ανάπτυξη λειτουργικότητα... αλλά εδώ δεν μιλάμε για μπλογκ εφήβων... Ένα untested alpha version δημόσιου ιστοχώρου δεν έχει καμιά δουλειά να βγαίνει στο δίκτυο ανεπεξέργαστο....

Αλλά και η ίδια η λειτουργικότητα ελάχιστα είχε να κάνει επί της ουσίας με την διαφάνεια: Γιατί η ξαφνική ανακοίνωση και η διακίνηση μέσω διαδικτύου και μόνο, κάποιων αιτήσεων είναι στοιχείο διαφάνειας; Σε τι θα διέφερε το αποτέλεσμα επί της ουσίας αν η διαδικασία ανακοινωνόταν, αναπτυσσόταν μέσα σε ένα εύλογο διάστημα, διευκρινιζόταν οι όροι και οι προϋποθέσεις της, συνυπήρχε η δυνατότητα διαδικτυακής υποβολής αιτήσεων με την δυνατότητα ταχυδρομικής υποβολής και δημοσιευόταν τελικά ένα η λίστα των απιλαχόντων στο διαδίκτυο; Διότι δεν είναι καν πως τα βιογραφικά εμφανιζόταν αμέσως στον ιστοχώρο με την αποστολή τους (και έχω την αίσθηση πως κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε και νομικά προβλήματα) και ότι ενημερωνόταν αυτόματα κάποια δημόσια λίστα υποψηφίων. Απλά ο ιστοχώρος διευκόλυνε την υποβολή τους. Τι το συναρπαστικά νεωτερικό υπάρχει σε αυτή η διαδικασία;

Αλλά και πέρα από αυτό: οι Γενικές Γραμματείες σαν ρόλος βρίσκονται μεταξύ της πολιτικής θέσης και της διοικητικής. Τι νόημα θα είχε να υποβάλει κανείς αίτηση αν δεν γνωρίζει τις κατευθυντήριες γραμμές της πολιτικής της κυβέρνησης στον τομέα που τον ή την ενδιαφέρει; Ένας υποστηρικτής του ΚΚΕ θα μπορούσε να γίνει ΓΓ σε υπουργείο το οποίο θα προχωρούσε σε ιδιωτικοποιήσεις; Ένας υποστηρικτής του ΛΑΟΣ σε θέση που έχει σχέση με την μετανάστευση; Προς τι  λοιπόν τι αυτό το περίβλημα / πρόσχημα τεχνοκρατικής, αποπολιτικοποιημένης διαδικασίας; Τι ήθελε να πετύχει αυτή η κενή ουσίας χειρονομία;

Μα, τον κενό περιεχομένου εντυπωσιασμό. Ήθελε να πει η μάνα μου «για δες, χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για να κάνουν Πολιτικές Προσλήψεις, αυτοί είναι πια αλλιώς!». Είχαν σαν στόχο δηλαδή την τοτεμικού και τελετουργικού τύπου χρήση του Διαδικτύου, όχι σαν πραγματική τεχνική δυνατότητα αλλά ως τεχνομαγική επίκληση που εγγυάται με την εκφορά της την Αγία Διαφάνεια όχι στα αλήθεια, αλλά εκεί που μετράει περισσότερο και από την αλήθεια: Επικοινωνιακά. Και αυτό είναι κάπως τρομακτικό...

...Διότι το διαδίκτυο είναι «εντός έδρας» για το ΠΑΣΟΚ. Μέσα στον κομματικό οργανισμό και γύρω από αυτόν, υπάρχουν δεκάδες άνθρωποι με πείρα και γνώσεις στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση και στην ορθολογική χρήση του διαδικτύου, με πείρα στον σχεδιασμό και στην εξέλιξη συστημάτων πληροφορικής και διαδραστικών εφαρμογών. Το ΠΑΣΟΚ αν το ένοιαζε, θα περίμενε λίγο μόνο καιρό και θα είχε την δυνατότητα να εντυπωσιάσει θετικά τον σχετικό με το αντικείμενο κόσμο με έργα ουσίας. Αντ’ αυτού προσπάθησε να εντυπωσιάσει αμέσως τον όγκο των αδαών τεχνολογικά συμπολιτών μας με ψευδοφανταχτερές κινήσεις μηδενικής ουσίας. Αυτό ελπίζει κανείς πως δεν θα αποτελέσει συνταγή για το ορατό μέλλον, αλλά φοβάμαι πως δυστυχώς υπάρχουν λόγοι να είναι κανείς επιφυλακτικός....

Πάντως οι δημιουργοί του σχετικού συστήματος θα μπορούσαν να κάνουν την κομματική υπέρβαση και να προσφέρουν το σύστημα κάπου όπου η λειτουργικότητά του θα ήταν χρήσιμη, για μια θέση που δεν χρειάζεται περιγραφή αρμοδιοτήτων: Η ΝΔ θα μπορούσε να συλλέξει υποψηφιότητες για την προεδρία της με τον τρόπο αυτό, ελπίζοντας πως μέσα στον σωρό θα βγει κάποιος ή κάποια που να εμπνέει το κοινωνικό σώμα περισσότερο από μια Επίγονο, δυο αρχηγούς αποτυχημένων κομμάτων και τον Ζορρό. Αν μη τι άλλο ενδέχεται να αποδεικνυόταν μια ανάστροφη αλλά ουσιαστικότερη διαδικασία που θα προσέλκυε και θα ενέπνεε αρκετούς ταλαντούχους, πλην άνεργους σήμερα ή αύριο, πρώην Γενικούς Γραμματείς Υπουργείων...

9.10.09

Αμ' έπος...

Χρυσοχοΐδης: «Αστυνομικός που ακουμπά πολίτη θα φεύγει με συνοπτικές διαδικασίες»...

Χθες βράδι: "Κατέβασέ τα να δούμε ποιος είναι άνδρας", σεξουαλικά υπονοούμενα, συλλήψεις στον σωρό, θαμώνες μπαρ στα γόνατα στο πεζοδρόμιο, απειλές στην ψύχρα για φορτώματα ανυπόστατων κατηγοριών. Ο Χρυσοχοΐδης επέστρεψε και μοιάζει πολύ με τον Μαρκογιαννάκη; Ή η επάρατος υπονομεύει την Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη εκ των έσω. [mp3 εδώ]. Έτσι ή αλλιώς η επιχείρηση συνεχίζεται και σήμερα.

Ενημέρωση: Υπόψη κ. Βούγια σχετικά με το πού βρίσκονται οι εστίες ανομίας στην πόλη: στις κλούβες με πολιτικά και γκλομπ. Ώρα 18:00 9/10:
Αστυνομοκρατούμενη η ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων, συνεχείς επιχειρήσεις σκούπα από τα ειδικά σώματα της αστυνομίας ακόμα και αυτή την ώρα. Συνολικά έχουν γίνει 111 προσαγωγές και 8 συλλήψεις.


Από συνέντευξη του Μ. Χρυσοχοΐδη σήμερα στην Ελευθεροτυπία σημειώνω με έντονη γραφή τα τμήματα που εμπίπτουν στην θεματική κατηγορία "τώρα πλάκα μας κάνει;":

Ο υπουργός δεσμεύτηκε για πάταξη της αστυνομικής βίας και του χουλιγκανισμού, σημειώνοντας πως "είναι αδιανόητο αστυνομικός να συνεργάζεται με χρυσαυγίτες, τους οποίους ο Αρειος Πάγος θα έπρεπε να είχε θέσει εκτός νομικού πλαισίου". Ακόμη, ξεκαθάρισε ότι είναι απέναντι στα φαινόμενα βανδαλισμών και χουλιγκανισμού, ενώ υπογράμμισε ότι δεν ενοχοποιεί ούτε χώρους, ούτε ιδέες. "Έχω φίλους αντιεξουσιαστές και αναρχικούς", υποστήριξε [!!!!].

Αναφέρθηκε και στην εγκληματικότητα στις γειτονιές, υπογραμμίζοντας ότι η ανομία γεννά κοινωνική αδικία και εγκληματικότητα. "Η Αστυνομία δεν θα κάνει 'γιουρούσια' και επιχειρήσεις σκούπα [πριν αλέκτωρ φωνήσαι άπαξ...]. Από τη δεύτερη ημέρα του επόμενου έτους ο αστυνομικός της γειτονιάς θα είναι παρών και ταυτόχρονα τότε θα λειτουργήσει και ο θεσμός της πεζής περιπολίας. Η αστυνομία θα είναι διαρκώς παρούσα σε κάθε γειτονιά, που είναι άντρο ανομίας. Δεν είναι ανεκτό να γίνονται γειτονιές ορμητήρια εγκληματικότητας", είπε.


Το Βυτίο ήταν αυτόπτης: Σοσιαλισμός με ολίγη βαρβαρότητα...

Πλήρωση θέσεων μέσω Ίντερνετ ή πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ

Νομίζω πως το ΣΚΑΪ έπεσε θύμα φάρσας: Έχει άρθρο με τίτλο Πλήρωση θέσεων μέσω Ίντερνετ, που παραπέμπει στο site OpenGov.gr το οποίο γράφει τα εξής:


ΑΝΟΙΧΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Πρόσκληση για την πλήρωση των θέσεων των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων της Κυβέρνησης και των Γενικών Γραμματέων Περιφερειών.


O Πρωθυπουργός της χώρας κ. Γιώργος Παπανδρέου έχει δεσμευτεί για την πλήρη αλλαγή του τρόπου λειτουργίας του κράτους έτσι ώστε να γίνει πραγματικά αρωγός του πολίτη και υπηρέτης των συμφερόντων του, για τη ριζική καταπολέμηση της αδιαφάνειας, της σπατάλης, της αναξιοκρατίας και του κομματισμού. Η δέσμευση αυτή υλοποιείται ήδη από σήμερα.

Το πρώτο βήμα αφορά στην αλλαγή του τρόπου στελέχωσης των θέσεων των Γενικών και των Ειδικών Γραμματέων των Υπουργείων και των Γενικών Γραμματέων των Περιφερειών. Στόχος είναι να δοθεί η δυνατότητα στον κάθε πολίτη να εκδηλώσει το ενδιαφέρον του.

Θα ακολουθήσουν σταδιακά ανάλογες διαδικασίες και για τις υπόλοιπες θέσεις του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπου αυτό είναι δυνατό.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμπληρώσουν τη σχετική αίτηση που βρίσκεται στην ιστοσελίδα opengov.gr, σημειώνοντας τη Γραμματεία ή τις Γραμματείες, για τις οποίες εκδηλώνουν ενδιαφέρον.

Δίνεται η δυνατότητα υποβολής ετεροπρότασης.

Διασφαλίζεται η εμπιστευτικότητα της συμμετοχής.

Όσοι επιλεγούν θα κληθούν να υποβάλουν αναλυτική κατάσταση της περιουσίας τους.

Οι αιτήσεις θα πρέπει να έχουν υποβληθεί μέχρι την 13η Οκτωβρίου 2009.


Δηλαδή με απλή αίτηση διεκδικεί ο καθένας θέση ΓΓ Υπουργείου, για τον εαυτό του ή για κάποιον άλλο, αρκεί να το έχει πάρει χαμπάρι και να το κάνει μέσα σε 5 μέρες από την (μη-)δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου ιστοχώρου, μια εβδομάδα μετά την ορκομωσία της κυβέρνησης. Με άλλα λόγια εγώ μπορώ να προταθώ, ή να προτείνω τον Old Boy για την θέση του ΓΓ Αθλητισμού, θέση που ομολογώ εποφθαλμιούσα από μικρό παιδί, ή την μακαρίτισα την γιαγιά μου για ΓΓ Έρευνας και Τεχνολογίας και όλος αυτός ο θόρυβος (διότι είναι και θα είναι η χαρά του παιδιού και θα μαζέψει υλικό για δέκα κωμωδίες), θα περαστεί από κάποιου είδους τυφλή αξιολόγηση όπου μόνο με το κατά δήλωση του εύκολα ψευδώνυμου υποψήφιου βιογραφικό, θα επιλεγούν οι πλέον κατάλληλοι;

...ταυτόχρονα το σάιτ αυτό τρέχει και είναι λειτουργικό σε χρόνο dt ενώ το primeminister.gr ακόμα δείχνει κάρτα που λέει

Πρωθυπουργός της Ελλάδος

---

Prime Minister of the Hellenic Republic

Ούτε το ΠΑΣΟΚ. Έλεος.

(Αφήνω που κάτι dnslookup οδηγούν σε αμφιβολίες, δεν υπάρχει ένα λινκ σε άλλο κυβερνητικό σάιτ, και δεν έχει αναγγελθεί τίποτα πριν το λανσάρισμά του, σε κανένα άλλο σάιτ υπουργείου ή οργανισμού...)

Και ας λένε ό,τι θέλουν Κέρδος, Ελευθεροτυπία, ΑΝΑ (χμ... Αθηναϊκό Πρακτορείο, λες) και Βήμα το οποίο γράφει μάλιστα:

Με δημόσιο διαγωνισμό θα πληρωθούν οι θέσεις των προέδρων των διοικητικών συμβουλίων οργανισμών και των γενικών γραμματέων υπουργείων. Δικαίωμα να υποβάλει το βιογραφικό του και να λάβει μέρος στο διαγωνισμό θα έχει ο καθένας.

Το βράδυ της Πέμπτης ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιώργος Πεταλωτής ανακοίνωσε την έναρξη της διαδικασίας. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν τις αιτήσεις μέχρι τις 12 Οκτωβρίου στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.opengov.gr.
Η κυβέρνηση, μάλιστα, τονίζει ότι η διαδικασία της επιλογής θα γίνει άμεσα, ώστε να μην μείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα ακέφαλοι οι οργανισμοί.


Ο Πεταλωτής; Είναι μια καλά δουελεμένη φάρσα λοιπόν...! Δεν είναι; Πείτε μου πως είναι... Αλλιώς θα ήθελα να ειδοποιήσω τον Old Boy να στείλει βιογραφικό για να τον προτείνω για την ΓΓ Αθλητισμού, τον Lazopolis αντίστοιχα για την ΓΓ Έρευνας και Τεχνολογίας και αν θέλουν τους στέλνω και το δικό μου για την ΓΓ Απόδημου Ελληνισμού (μου αρέσουν τα ταξίδια).

Αλλά είναι φάρσα. Δεν μπορεί!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Δεν είναι φάρσα. Δεν ξέρω τι να πω. Ειλικρινά όταν ξεκίνησα να γράφω πίστευα πως ήταν πολιτική φάρσα. Εκ των υστέρων βλέπω ότι είχαν προηγηθεί και άλλοι που έκαναν την ίδια σκέψη. Εμένα αυτό με τρομάζει περισσότερο και από τον Χρυσοχοΐδη διότι σημαίνει ότι η νέα κυβέρνηση έρχεται χωρίς τίποτα έτοιμο έστω και σε στάδιο προεργασίας, ακόμα και σε χώρους όπου είναι θεωρητικά εντός έδρας και έχει φίλους ή φίλα προσκείμενους ανθρώπους που έχουν σοβαρή σχέση με το αντικείμενο (από άποψη επαγγελματικής επάρκειας)... Υπάρχουν πράγματα που γίνονται σε εθελοντική βάση και πράγματα που δεν γίνονται σε εθελοντική βάση (σε ρεαλιστικό χρονικό διάστημα και χωρίς προβλήματα). Επίσης e-gov έργο που να μην έχει για σύμβουλους ανθρώπους εξοικειωμένους με την δημόσια διοίκηση και τους όρους της δεν υπάρχει. Τέλος η ιδέα ότι μπορεί *δημόσιο σάιτ* προσκλήσεων να έχει ανέβει και να τρέχει ανοιχτά ως πρωτόλειο alpha version είναι τόσο λάθος που (και πάλι) χάνω τα λόγια μου...

8.10.09

Η κατασκευή

Έγραψα την περασμένη εβδομάδα για την περίπτωση του νέου πρωθυπουργού της χώρας και τα μυστηριώδη σκαμπανεβάσματα της δημόσιάς του εικόνας. Όμως το θέμα δεν αφορά τον Γιώργο Παπανδρέου και μόνο. Η δημόσια αποδεκτή πραγματικότητα συνδιαμορφώνεται από διατεταγμένους μηχανισμούς, που αντιλαμβάνονται την κατασκευή της πραγματικότητας ως προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτικής ηγεμονίας, αλλά και από μηχανισμούς της αγοράς, που αγοραία διαπράττουν την διαφημιστική τους παραπλάνηση, ως οφείλουν άλλωστε.

Έρχομαι και ξανάρχομαι στο θέμα αυτό γιατί, ο απλοϊκός εμπειρισμός μου, η θετική επιστημονική μου παιδεία, ταράζονται από το μέγιστο θαύμα της τεχνητής αποσύνδεσης του εμπειρικά πραγματικού από το κοινώς και επισήμως  συμφωνημένο ως πραγματικό. Με σοκάρει η κατασκευή και η ανακατασκευή αυτή, οι απότομες και αναιτιολόγητες σιωπές για κραυγάζουσες καταστάσεις. Με φρικάρει η ανάδειξη του μηδαμινού και ασήμαντου σε κοσμικής κεντρικότητας ζήτημα.

Η Ελλάδα είναι και σχετικά νέα στο παιχνίδι, ή τέλος πάντων στο σύγχρονο παιχνίδι. Ακόμα (αλλά πόσο ακόμα;) δεν έχουμε ανθρώπους να βγαίνουν στον δρόμο διαμαρτυρόμενοι επειδή κάποιος τους προσφέρει δωρεάν περίθαλψη και να διαδηλώνουν υπέρ εκείνων που τους ληστεύουν. Μέχρι πρότινος η σχετική εγχώρια προπαγάνδα ήταν σταλινικής τυπολογίας: μια μεγάλη, κρατικά ελεγχόμενη ντουντούκα τόσο κραυγαλέα και ορατή που δημιουργούσε αυθόρμητα την ίδια της την αντίστασή. Οι πιο δόλιες και επεξεργασμένες παραπλανήσεις, περνούσαν μέσω των σχολείων και της εκκλησίας. Άντε και με φήμες και διαδόσεις. Μέχρι εκεί. Πράγματα θεσμικά αντιμετωπίσιμα δηλαδή, πράγματα απέναντι στα οποία υπάρχουν στρατηγικές άμυνας.

Αλλά με την είσοδο του διαφημιστικού λόγου, της ιδιωτικής τηλεόρασης, των τεχνικών των Δημοσίων Σχέσεων, υπάρχουν πλέον τρόποι να πείσεις τον κόσμο πως χρειάζεται τερατώδη οχήματα 55000 κυβικών για να σουλατσάρει στα στενά του Ψυρρή, πως το Χ απορρυπαντικό νοιάζεται για το περιβάλλον, πως τα γουρούνια έχουν φτερά και πετούν τις νύχτες μαζί με τους γαϊδάρους ως την Ατλαντίδα και πίσω. Πόσο μάλλον για να πείσεις σχετικά με την αξία ή την μοχθηρία ή την ανικανότητα του ενός ή του άλλου πολιτικού...

Case study: Αλέξης Τσίπρας

Εσκεμμένα ή μη, η δύναμη του – ολιγοπωλιακού – συστήματος μιντιακής προβολής, είναι τεράστια. Mέσα από τις χαραμάδες του περνάνε ολόκληρα πολιτικά φαινόμενα. Πάρτε για παράδειγμα π.χ. τη δημοσκοπική έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ την προπερασμένη άνοιξη. Σίγουρα υπήρχαν αντικειμενικές συνθήκες ευνοϊκές για την αριστερά, με το ΠΑΣΟΚ υπό διάλυση και αλληλοσπαρασσόμενο, αλλά ο λόγος ισχυρίζομαι που ο ΣΥΡΙΖΑ απογειώθηκε εκείνη την εποχή ήταν πως για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά, ο κόσμος υπέστη έναν διαρκή και ως επί το πλείστον θετικό καταιγισμό εικόνων και συνεντεύξεων του νέου και νεαρού αρχηγού του. Την ίδια στιγμή κανένα αντικειμενικό έμμεσο στοιχείο δεν τεκμηρίωνε την άνοδο της ουσιαστικής πολιτικής επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ στο 20%: μικρή άνοδο είχε στις φοιτητικές εκλογές, μικρή άνοδο στα εργατικά συνδικάτα, μικρή σχετικά ήταν η οργανωτική του διεύρυνση. Αλλά ήταν τεράστια η δημοσκοπική μεγέθυνση. Επρόκειτο για στιγμιαία αμέλεια. Η οποία επανορθώθηκε: Την ίδια περίπου εποχή που αρχίζει η αποκατάσταση της εικόνας του Γεωργίου Παπανδρέου, όλως συμπτωματικά, αρχίζει και μια συστηματική επίθεση απαξίωσης και μομφής ή αποφυγής θετικής αναφοράς από τον τύπο και την τηλεόραση εναντίον του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και του σχήματος συνολικά, τέτοιας διάρκειας, έντασης και γενικότητας που όμοιά της δεν έχει ξαναϋπάρξει τουλάχιστον μεταπολιτευτικά. Ευθεία συνέπεια ήταν η γραμμική σχεδόν μείωση του 18%+ σε 5% μέσα σε 15 μήνες. Γραμμική, το τονίζω: δεν υπάρχει καμία δημοσκοπική ένδειξη επιτάχυνσης της πτώσης με τα γεγονότα του Δεκέμβρη, μια άλλη υπόθεση όπου η κατασκευή της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ όχι απλά διαμόρφωσε την εικόνα, αλλά ξανάγραψε και την γενική μνήμη για τα γεγονότα, μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και η ατεκμηρίωτη επιβολή της ιδέας της «ξαφνικής πτώσης» του ΣΥΡΙΖΑ τον Δεκέμβρη  έχει πολιτικές επιπτώσεις και οδήγησε σε συγκεκριμένες πολιτικές πιέσεις.

Τον Σεπτέμβρη του 2009, με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτοτραυματισμένο βαριά, υπήρχε πλέον τμήμα των ΜΜΕ που είχε συμφέρον την μη-απαξίωση του Αλέξη Τσίπρα, προκειμένου να φθείρει όσο ήταν δυνατόν περισσότερο το ΠΑΣΟΚ. Αυτό επέτρεψε την ανάδειξη της επικοινωνιακά βελτιωμένης εικόνας του με όρους σχετικής ισοτιμίας. Και ο ίδιος είχε πλέον την εμπειρία να εκμεταλλευτεί την δυνατότητα που του προσφέρθηκε και να αναστρέψει το κλίμα για το κόμμα του. Αλλά ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος χλευάζονταν τον Ιούνιο, με ίδια ρητορική, ιδέες, κομματική γραμμή και την ίδια πολιτική θέση, αναδείχθηκε επικοινωνιακά σε θριαμβευτή. Αυτό παρότι μια ψύχραιμη ανάγνωση θα οδηγούσε στην προφανή εκτίμηση πως αν σου άρεσαν αυτά που έλεγε και πώς τα έλεγε ο Τσίπρας τον Σεπτέμβρη, θα έπρεπε να σου αρέσουν και τον Ιούνιο, ή τον Μάρτιο. Το ίδιο αν δεν σου άρεσαν...

 ...

Προφανώς το πλαίσιο αυτό δεν είναι χωρίς ρωγμές χωρίς περιθώρια. Προφανώς υπάρχουν δυνατότητες χειρισμού του, προφανώς δεν είναι ολοκληρωτικό. Υπάρχουν πλέον μηχανισμοί παράκαμψης αυτού του πέπλου συμφερόντων και κενόλογης επικοινωνιολογίας. Υπάρχουν κοινωνικές ομάδες που δεν τις αγγίζει καν. Άνθρωποι που είναι πονηρεμένοι.

Όμως βασικό εργαλείο για την ευκταία αποδυνάμωσή του, είναι η αναγνώριση και η κατανόηση της λειτουργίας του.

5.10.09

Παράδοξα εύπλαστες εικόνες

Η καταγωγή τελικά έδρασε ως μοίρα: Ο Γεώργιος Παπανδρέου θριάμβευσε. Μετά από ποικίλες περιπέτειες της δημόσιάς του εικόνας, όπως μεσολαβήθηκε από τα ΜΜΕ επί πεντέμισι χρόνια τώρα: Ο Παπανδρέου μεταβλήθηκε από μεγάλη ελπίδα του ΠΑΣΟΚ, νεωτεριστή πολιτικό και συνεχιστή του θρύλου των Παπανδρέου, σε ηττοπαθή μετριότητα. Λοιδορήθηκε ως ανίκανος, μέτριος, ασυνάρτητος, αμερικανός, κρυπτοσημιτικός κοκ. Μετά, ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι, ύστερα από μια, τέλος πάντων, όχι ιδιαίτερα συγκλονιστική παρουσία στην ΔΕΘ (μάλλον υπνωτική όπως οι περισσότερες παρόμοιες ομιλίες πολιτικών αρχηγών) άρχισε να μεταμορφώνεται στη μιντιακή εικονογραφία, σε αρχάγγελο της κάθαρσης, συγκροτημένο πολιτικό, πάλι ξανά-μανά νεωτεριστή και ρηξικέλευθο, ου μην και στην τελευταία ελπίδα της φτωχολογιάς να δει άσπρη ημέρα και της πατρίδας μας να επιπλεύσει μέσα στον κατακλυσμό της Παγκόσμιας Κρίσης.

Ισχυρίζομαι ότι καμία από τις εικόνες αυτές δεν ήταν ακριβής, καμία δεν μιλούσε για κάποιο υπαρκτό πολιτικό πρόσωπο. Η εικόνα του Παπανδρέου χειραγωγήθηκε έτσι κι αλλιώς, θετικά και αρνητικά, προκειμένου να επιτευχθεί κάποιος στόχος. Υποθέτω. Στόχος που έχει να κάνει με τα ΜΜΕ και τους ιδιοκτήτες τους και όχι με την καταγραφή της πραγματικότητας- ίσως και δευτερευόντως με τους επικοινωνιακούς χειρισμούς του επιτελείου του στην τελευταία αυτή περίοδο.

Έχει ενδιαφέρον, μετά το πέρας της σεμνής αυτής εκλογικής τελετής και την ανάδειξη του καινούριου ισχυρού πρωθυπουργού, η ανασκόπηση της πορείας αυτής, η αναζήτηση και τα ερωτήματα σχετικά με τις αιτίες που οδήγησαν στα προβεβλημένα μανιοκαταθλιπτικά αυτά σκαμπανεβάσματα, στην έναρξη και τον τερματισμό τους. Αποτελεί σχολείο πιστεύω για την μελέτη της κατασκευής της δημόσιας εικονογραφίας και των δημόσιων εντυπώσεων η περίπτωση της σχέσης του νέου πρωθυπουργού με τα ΜΜΕ, αλλά και πανεπιστήμιο για τους μηχανισμούς επηρεασμού της πολιτικής από ιδιωτικά συμφέροντα. Είμαι βέβαιος πως η διελκυστίνδα αυτή πρόκειται να συνεχιστεί σε κάποια μορφή και στο εγγύς μέλλον. Είμαι επίσης βέβαιος πως τα προβλήματα που υπάρχουν θα είναι αδύνατον σε πολύ λίγο καιρό να λυθούν έστω και κατ’ ελάχιστον στο πεδίο της επικοινωνίας.

2.10.09

Agit-Prop εκ νεκρών: Για τις εκλογές λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης



Αποφεύγω να γράφω πολιτικά πλέον στο Ιστολόγιον, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγω να γράφω γενικότερα. Θες κάτι με τα διάφορα άλλα μαραφέτια του διαόλου, κάτι τουίτερ, κάτι φέισμπουκ, τα τέσσερα παράλληλα μπλογκ που συντηρώ και την εκτόνωση που μου προσφέρει ο χώρος σχολιασμού στο μπαζ, δεν έχω φιλοτιμηθεί να γράψω, εδώ και καιρό τώρα. Κάποιο σύστημα θα βρω να μεταφέρω τα περιφερειακά γραφόμενα εδώ κάποια στιγμή.

Πήγα όμως σήμερα στην ιστολογική συνέντευξη του Παπανδρέου (9 - 7:00 και 10 (;) ok σας προλαβαίνω: δεν ήμουν και ιδιαίτερα αιχμηρός, δεν είναι δυνατόν, ανακάλυψα, να ανοίξεις ζητήματα χωρίς επαναφορά... και δεν κάνεις εφέ αν δεν ξεκατινιαστείς που δεν είναι του στιλ μου... την άλλη φορά...) και είπα να γράψω τρία πράγματα περί εκλογικής πολιτικής πριν κλείσει η σύντομη προεκλογική περίοδος.

Κάθε εκλογές είναι κρίσιμες. Ή έτσι λέγεται πάντα πριν από αυτές. Ελάχιστες δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό αυτό όταν τις κοιτάς π.χ. δέκα χρόνια μετά. Οι συσχετισμοί άλλωστε είναι αποτυπωμένοι στην Ελληνική κοινωνία πολύ πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις και εκείνες απλά τους δίνουν σχήμα και τους καταγράφουν. Βέβαια επειδή έχουμε κρίση σήμερα, πάνω από τα πράγματα αιωρείται μια υποψία πραγματικής ανησυχίας. Που σημαίνει ότι η κρίση γίνεται το αεροδρόμιο απογείωσης τούρμπο-ψευδών διλημμάτων

Για τον γράφοντα τα πιθανά σενάρια "αντιμετώπισης της κρίσης" δεν εξαρτώνται από το ποιο από τα δύο κόμματα του δικομματισμού κυβερνά. Ο Αλμούνια έβαλε τα πράγματα στην σωστή βάση και η Deutsche Bank, μετά λόγου γνώσεων εκτιμούσε πως:

"Εν αναμονή της τελικής έκβασης των εκλογών, τις πιθανές συμμαχίες και έχοντας υπόψη πως τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν ξεκάθαρες διαφορές ως προς τις πολιτικές και τα προγράμματά τους, ο κύριος κίνδυνος είναι πως η Ελλάδα θα μπορούσε να συρθεί σε μια παρατεταμένη εκλογική διαδικασία αν κανένα από τα δύο κόμματα δεν κατορθώσει να κερδίσει την πλειοψηφία και να σχηματίσει κυβέρνηση..."


[Οπότε έχω ειλικρινή αμφιβολία για τα όσα έστω και λίγα περί κρατικού ελέγχου άκουσα σήμερα (και επί του πρακτέου και για τον Μπλαιρ)... ]

Τα όσα θα κάνω εγώ και το γιατί τα έχω γράψει αλλού: Εδώ εξηγώ γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, εδώ προ διετίας είχα αμφισβητήσει την ιδέα των εκλογών ως αγώνα για την εξουσία και μόνον, και όσα είχα πει ισχύουν (και ισχύουν στο ακέραιο [κουνώ αποφασιστικά το χέρι]) και σήμερα. Εδώ για την τηλεόραση και την δημοκρατία.

Αλλά στην ανάρτηση αυτή θέλω να σημειώσω απλά μια ανάγκη ξεκινώντας με ένα παράδειγμα: Στην προηγούμενη μεγάλη κρίση, εκείνη του 1929 και της δεκαετίας του 1930, στις ΗΠΑ, ο μέσος πραγματικός μισθός μεταξύ 1930 και 1939 ανέβηκε και τα συνδικάτα (με πυρήνα γύρω στις 3000 κομμουνιστές και άλλους τόσους σοσιαλιστές και αναρχοσυνδικαλιστές), επέβαλαν όχι μόνο τον βασικό μισθό, αλλά εξέλεξαν και τον πιο φιλεργατικό Πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ, ο οποίος δημιούργησε την βάση για το υποτυπώδες μεν για τα σημερινά δεδομένα, αλλά πραγματικά εντυπωσιακό για τον χώρο και τον χρόνο που έγινε, κράτος πρόνοιας στις ΗΠΑ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα λυσσαλέων και αιματηρών αγώνων. Η κρίση είναι καιρός όχι για υποχωρήσεις από την πλευρά της εργασίας αλλά περισσότερων διεκδικήσεων. Αλλιώς όταν (και αν) βγούμε από την κρίση, θα ανακαλύψουμε πως ζούμε σε ακόμα πιο άνισες κοινωνίες, με φτωχότερες και ιδιωτικοποιημένες δημόσιες υποδομές και χωρίς ασφάλεια και περίθαλψη. Ή με ένα πλήρως εκσυγχρονισμένο αστυνομικό κράτος. Η αβάντα των ΜΜΕ στην ακροδεξιά στην χώρα μας, θα πρέπει να σας προκαλεί ανησυχία ως προς το τελευταίο. Είναι φοβάμαι στρατηγική επιλογή, έστω και ως αντίβαρο, της διαπλεκόμενης κρατικής-οικονομικής ελίτ της χώρας.

Ως εκ τούτου, μια και δεν πιστεύω ούτε στον εκλογικό φετιχισμό, ούτε στον εκλογικό μηδενισμό, αλλά θεωρώ ότι η πολιτική δράση απαιτεί συνέργειες μεταξύ θεσμικής και εξωθεσμικής παρέμβασης, θέλω να σημειώσω πως ανεξάρτητα από τι θα ψηφίσω εγώ, καλό θα ήταν να υπερψηφιστεί, αν υπάρχουν οιεσδήποτε επιφυλάξεις π.χ. περί ΣΥΡΙΖΑ, οιοδήποτε κόμμα θα παίρνει προγραμματικά το μέρος της εργασίας στο ταξικό κατς που πρόκειται να ακολουθήσει. Ακόμα και αν πολλές απόψεις τέτοιων κομμάτων (π.χ. ΚΚΕ) δεν μου είναι προσωπικά αρεστές, είναι σημαντικό για την εξέλιξη μιας σειράς εργασιακών αγώνων που έρχονται καλπάζοντας, να σταλεί και ένα θεσμικό μήνυμα, να επηρεαστούν οι ταξικοί συσχετισμοί και μέσα στο νομοθετικό σώμα. Γερμανία και Πορτογαλία δείχνουν τον δρόμο της ανάκαμψης.

Κατανοώ ότι αυτός ο εργατισμός και ο οικονομισμός ίσως ξενίσει τους τακτικότερους μου αναγνώστες, ακόμα και να υπάρχουν ενστάσεις για την καθαρότητα της σχετικής διχοτομίας στην Ελλάδα. Για το δεύτερο απλά να πω πως η πραγματικότητα βαίνει πολωνόμενη. Για το πρώτο ότι γερνώντας, αποκτώ την αίσθηση πλέον πως στον πυρήνα της νεοελληνικής κακοδαιμονίας, στον πυρήνα των πραγμάτων που με δυσαρεστούν στην χώρα μου είναι αυτή η επιδεινούμενη απαξίωση της εργασίας η οποία μας περιβάλλει, απαξίωση που δεν είναι συγκυριακή αλλά είναι πλέον εγκατεστημένη και κεντρική στο αξιακό σύστημα της κοινωνίας μας. Έτσι ο εργάσιμος χρόνος του καθενός τιμολογείται όσο περισσεύει στον εργοδότη, με όρους καρτέλ και απειλής εργασιακού αποκλεισμού. Έτσι, ο εργοδότης κτίζει καινούριο σπίτι έχοντας τον εργαζόμενο απλήρωτο για μήνες (και ανασφάλιστο συχνά). Αυτό είναι γεννήτορας (και γέννημα) της περιφρόνησης κάθε δημιουργικότητας.

Από την άλλη: Με συνδικάτα ξεδοντιασμένα, κομματικά κάστρα και φυτώρια υπουργών, ανίκανα να αγκαλιάσουν τους (νέους κυρίως) εργαζόμενους που υφίστανται τις νέες μορφές υπερεκμετάλευσης, χωρίς σχέδιο και όραμα, θα πει κανείς, τι κινητοποιήσεις να κάνει κανείς, και με ποιον να προστατευτεί από τι; Αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης μέρας και αυτό ακόμα εξαρτάται σε ένα βαθμό από την κοινοβουλευτική ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας (αν και καθεμία τραβά τον δικό της δρόμο). Κι αν δεν μπορούν να γίνουν κινήσεις από κοινού, ας γίνουν μεμονωμένα και αυτόνομα. Κάτι πρέπει να κινηθεί.

Έρχονται τα δύσκολα πάντως, οπότε καιρός είναι να πάρουμε το εκλογικό όπλο μας, και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε στον Ομαλό των εργασιακών και κοινωνικών κινητοποιήσεων, σημειώνοντας, για κάθε μελλοντική χρήση και αναφορά, πως κάθε εργασιακό αίτημα καταγγελλόταν από το κεφάλαιο την εποχή του ως παράλογο και μη-βιώσιμο οικονομικά.