Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ψωμιάδης όχι Cameron


| O Ντέιβιντ Κάμερον, υποψήφιος πρωθυπουργός της Βρετανίας, ποδηλάτης, ελπίδα της αγγλικής αριστοκρατίας


   |  Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, υποψήφιος πρωθυπουργός της Ελλάδας, αναβάτης, ελπίδα της ελληνικής επιθεώρησης



Ακούω πως ο αρχηγός των Άγγλων συντηρητικών, Ντέιβιντ Κάμερον προβάλλεται σαν πρότυπο και υπόδειγμα επιτυχίας για την συντηρητική παράταξη της χώρας μας. Στα σοβαρά.

Δεν γίνεται αλλά και να γινόταν, καλύτερα ο Παναγιώτης Ψωμιάδης.
Όχι το εννοώ.
Το ότι ο Κάμερον θα εκλεγεί κάποια στιγμή μέσα στο 2010, υπό την αίρεση πλέον μόνο κάποιου πολιτικού θαύματος, πρωθυπουργός της κυβερνήσεως της Αυτού Μεγαλειότητας, θα είναι άλλη μια απόδειξη του θρίαμβου της διαφήμισης πάνω στην ουσία, της προσδοκίας πάνω στην πραγματικότητα και του χρόνου πάνω στη μονιμότητα. Επίσης και του ότι οι Εργατικοί στην Βρετανία πολιτεύτηκαν τόσο δεξιά που ακόμα και οι τόρυδες μπόρεσαν να τους βγουν από τα αριστερά – στην πραγματικότητα η πλησιέστερη πολιτικά μορφή στον Κάμερον ίσως να ήταν ο Τόνυ Μπλαιρ.  Κατά την ταπεινή μου γνώμη δεδομένου του δικομματικού συστήματος και της μέχρι πρόσφατα απόλυτης πολιτικής εναλλαξιμότητας, ακόμα και ένα κουτσό σκυλί να βάλεις για πρόεδρο ενός «κόμματος εξουσίας», αν περιμένεις αρκετό καιρό θα το δεις πρωθυπουργό. Ένα παραπάνω στην Αγγλία του πλειοψηφικού συστήματος. Και οι τόρυδες περίμεναν 12 χρόνια (οι Εργατικοί είχαν περιμένει 18 – είναι κάπως μεγάλος ο εκλογικός κύκλος στην Βρετανία). Στα πλαίσια μιας άμεμπτης εκστρατείας PR του αρχηγού των Συντηρητικών και μιας οικονομικής κρίσης είναι αναμενόμενη, αναπόφευκτη μάλλον η εναλλαγή, ερήμην μιας εναλλακτικής λύσης από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Αξιοσημείωτο είναι πως ο Κάμερον είναι ο πιο θεαματικά προερχόμενος από την «ανώτερη τάξη» αρχηγός των Τόρυδων, από τον Sir Alec Douglas-Home ο οποίος ήταν ο ηγέτης του κόμματος στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το να βγάλεις κάποιον επιδεικτικά πάμπλουτο, αριστοκράτη πρωθυπουργό σε περίοδο κρίσης, ίσως να είναι και κάποιου είδους υπεραναπλήρωση, δεν αντιλέγω, αλλά αναρωτιέται κανείς πόσο κατανοεί τι σημαίνει π.χ. η αυξανόμενη φτώχεια ή τι του λέει το γεγονός πως η Βρετανία είναι ίσως αν όχι η πιο, τουλάχιστον μια από τις πιο άνισες χώρες στην ΕΕ. Τι σημαίνουν οι υποσχέσεις προς τους ασθενέστερους, όταν θα θελήσει να περιορίσει το κράτος την ίδια στιγμή που η ανεργία εκτοξεύεται.  Πώς θα μεταφραστεί πολιτικά η διαφημιστική εικόνα των τόριδων-λάιτ; Ποιο θα ήταν το Ελληνικό αντίστοιχο; Δεν μπορώ να το φανταστώ.
Το είδος του πολιτεύεσθαι που σηματοδοτεί το "brand Cameron", είναι εμφανές από την επιμελημένη «πρασινάδα» του: Ο Κάμερον πήγαινε στην δουλειά του με το ποδήλατο για να δείξει μεταξύ άλλων και τις «πράσινές του ευαισθησίες». Στην συνέχεια αποδείχθηκε ότι πίσω από το ποδήλατο ακολουθούσε μια λιμουζίνα που του κουβαλούσε τα πράγματα, γεγονός που αναγκάστηκε να παραδεχθεί και το Συντηρητικό Κόμμα.  Αυτού του είδους την λογική «μόστρα παρά ουσία» την έχει όμως μονοπώλιο ιστορικά το ΠΑΣΟΚ στην χώρα μας, ίσως και να έχει το franchise.
Άλλωστε στην Ελλάδα δεν έχουμε τέτοιου είδους μασκαράτες. Οι μασκαράτες που έχουμε είναι απλούστερες, αθωότερες και  ίσως και διασκεδαστικότερες. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης κάθε αποκριές τουλάχιστον, μεταμφιέζεται πολύχρωμα και ανοιχτά.
Αυτή η προσπάθεια να μεταφερθεί μηχανιστικά ένα επιτυχημένο πρότυπο από μια άλλη χώρα, όπου ήταν επιτυχημένο για άλλους λόγους, σε άλλα συμφραζόμενα, με άλλους όρους και άλλες νοοτροπίες, είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Τίποτα δεν μας λέει ότι η ευθύγραμμα μεταφερόμενη «συνταγή» της επιτυχίας στην Βρετανία θα επιτύχει στην Ελλάδα. Τίποτα δεν μας λέει ότι υπάρχει καν κάποια συνταγή για να εφαρμοστεί. Πέρα από την κλασική που ισχύει ανεξάρτητα από τους εκάστοτε Cameron: Υπομονή, επιμονή, δημόσιες σχέσεις, καλές σχέσεις με την οικονομική εξουσία και τα ΜΜΕ. Και επιμονή στην καλλιέργεια της κοινωνικής απάθειας, των ηθικών πανικών και του φόβητρου ενός εχθρού (κάθε είδους) που παραμονεύει…
Δηλαδή ειλικρινά πιστεύουμε πως είναι καλή ιδέα να μετατρέψουμε την Ελληνική πολιτική σκηνή σε φανταστική κόμικ μονομαχία "Απομίμηση Obama" εναντίον "Απομίμηση David Cameron";





Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …