Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Agit-Prop εκ νεκρών: Για τις εκλογές λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης



Αποφεύγω να γράφω πολιτικά πλέον στο Ιστολόγιον, κάτι που έχει σαν αποτέλεσμα να αποφεύγω να γράφω γενικότερα. Θες κάτι με τα διάφορα άλλα μαραφέτια του διαόλου, κάτι τουίτερ, κάτι φέισμπουκ, τα τέσσερα παράλληλα μπλογκ που συντηρώ και την εκτόνωση που μου προσφέρει ο χώρος σχολιασμού στο μπαζ, δεν έχω φιλοτιμηθεί να γράψω, εδώ και καιρό τώρα. Κάποιο σύστημα θα βρω να μεταφέρω τα περιφερειακά γραφόμενα εδώ κάποια στιγμή.

Πήγα όμως σήμερα στην ιστολογική συνέντευξη του Παπανδρέου (9 - 7:00 και 10 (;) ok σας προλαβαίνω: δεν ήμουν και ιδιαίτερα αιχμηρός, δεν είναι δυνατόν, ανακάλυψα, να ανοίξεις ζητήματα χωρίς επαναφορά... και δεν κάνεις εφέ αν δεν ξεκατινιαστείς που δεν είναι του στιλ μου... την άλλη φορά...) και είπα να γράψω τρία πράγματα περί εκλογικής πολιτικής πριν κλείσει η σύντομη προεκλογική περίοδος.

Κάθε εκλογές είναι κρίσιμες. Ή έτσι λέγεται πάντα πριν από αυτές. Ελάχιστες δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό αυτό όταν τις κοιτάς π.χ. δέκα χρόνια μετά. Οι συσχετισμοί άλλωστε είναι αποτυπωμένοι στην Ελληνική κοινωνία πολύ πριν από τις εκλογικές αναμετρήσεις και εκείνες απλά τους δίνουν σχήμα και τους καταγράφουν. Βέβαια επειδή έχουμε κρίση σήμερα, πάνω από τα πράγματα αιωρείται μια υποψία πραγματικής ανησυχίας. Που σημαίνει ότι η κρίση γίνεται το αεροδρόμιο απογείωσης τούρμπο-ψευδών διλημμάτων

Για τον γράφοντα τα πιθανά σενάρια "αντιμετώπισης της κρίσης" δεν εξαρτώνται από το ποιο από τα δύο κόμματα του δικομματισμού κυβερνά. Ο Αλμούνια έβαλε τα πράγματα στην σωστή βάση και η Deutsche Bank, μετά λόγου γνώσεων εκτιμούσε πως:

"Εν αναμονή της τελικής έκβασης των εκλογών, τις πιθανές συμμαχίες και έχοντας υπόψη πως τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν ξεκάθαρες διαφορές ως προς τις πολιτικές και τα προγράμματά τους, ο κύριος κίνδυνος είναι πως η Ελλάδα θα μπορούσε να συρθεί σε μια παρατεταμένη εκλογική διαδικασία αν κανένα από τα δύο κόμματα δεν κατορθώσει να κερδίσει την πλειοψηφία και να σχηματίσει κυβέρνηση..."


[Οπότε έχω ειλικρινή αμφιβολία για τα όσα έστω και λίγα περί κρατικού ελέγχου άκουσα σήμερα (και επί του πρακτέου και για τον Μπλαιρ)... ]

Τα όσα θα κάνω εγώ και το γιατί τα έχω γράψει αλλού: Εδώ εξηγώ γιατί ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, εδώ προ διετίας είχα αμφισβητήσει την ιδέα των εκλογών ως αγώνα για την εξουσία και μόνον, και όσα είχα πει ισχύουν (και ισχύουν στο ακέραιο [κουνώ αποφασιστικά το χέρι]) και σήμερα. Εδώ για την τηλεόραση και την δημοκρατία.

Αλλά στην ανάρτηση αυτή θέλω να σημειώσω απλά μια ανάγκη ξεκινώντας με ένα παράδειγμα: Στην προηγούμενη μεγάλη κρίση, εκείνη του 1929 και της δεκαετίας του 1930, στις ΗΠΑ, ο μέσος πραγματικός μισθός μεταξύ 1930 και 1939 ανέβηκε και τα συνδικάτα (με πυρήνα γύρω στις 3000 κομμουνιστές και άλλους τόσους σοσιαλιστές και αναρχοσυνδικαλιστές), επέβαλαν όχι μόνο τον βασικό μισθό, αλλά εξέλεξαν και τον πιο φιλεργατικό Πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ, ο οποίος δημιούργησε την βάση για το υποτυπώδες μεν για τα σημερινά δεδομένα, αλλά πραγματικά εντυπωσιακό για τον χώρο και τον χρόνο που έγινε, κράτος πρόνοιας στις ΗΠΑ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα λυσσαλέων και αιματηρών αγώνων. Η κρίση είναι καιρός όχι για υποχωρήσεις από την πλευρά της εργασίας αλλά περισσότερων διεκδικήσεων. Αλλιώς όταν (και αν) βγούμε από την κρίση, θα ανακαλύψουμε πως ζούμε σε ακόμα πιο άνισες κοινωνίες, με φτωχότερες και ιδιωτικοποιημένες δημόσιες υποδομές και χωρίς ασφάλεια και περίθαλψη. Ή με ένα πλήρως εκσυγχρονισμένο αστυνομικό κράτος. Η αβάντα των ΜΜΕ στην ακροδεξιά στην χώρα μας, θα πρέπει να σας προκαλεί ανησυχία ως προς το τελευταίο. Είναι φοβάμαι στρατηγική επιλογή, έστω και ως αντίβαρο, της διαπλεκόμενης κρατικής-οικονομικής ελίτ της χώρας.

Ως εκ τούτου, μια και δεν πιστεύω ούτε στον εκλογικό φετιχισμό, ούτε στον εκλογικό μηδενισμό, αλλά θεωρώ ότι η πολιτική δράση απαιτεί συνέργειες μεταξύ θεσμικής και εξωθεσμικής παρέμβασης, θέλω να σημειώσω πως ανεξάρτητα από τι θα ψηφίσω εγώ, καλό θα ήταν να υπερψηφιστεί, αν υπάρχουν οιεσδήποτε επιφυλάξεις π.χ. περί ΣΥΡΙΖΑ, οιοδήποτε κόμμα θα παίρνει προγραμματικά το μέρος της εργασίας στο ταξικό κατς που πρόκειται να ακολουθήσει. Ακόμα και αν πολλές απόψεις τέτοιων κομμάτων (π.χ. ΚΚΕ) δεν μου είναι προσωπικά αρεστές, είναι σημαντικό για την εξέλιξη μιας σειράς εργασιακών αγώνων που έρχονται καλπάζοντας, να σταλεί και ένα θεσμικό μήνυμα, να επηρεαστούν οι ταξικοί συσχετισμοί και μέσα στο νομοθετικό σώμα. Γερμανία και Πορτογαλία δείχνουν τον δρόμο της ανάκαμψης.

Κατανοώ ότι αυτός ο εργατισμός και ο οικονομισμός ίσως ξενίσει τους τακτικότερους μου αναγνώστες, ακόμα και να υπάρχουν ενστάσεις για την καθαρότητα της σχετικής διχοτομίας στην Ελλάδα. Για το δεύτερο απλά να πω πως η πραγματικότητα βαίνει πολωνόμενη. Για το πρώτο ότι γερνώντας, αποκτώ την αίσθηση πλέον πως στον πυρήνα της νεοελληνικής κακοδαιμονίας, στον πυρήνα των πραγμάτων που με δυσαρεστούν στην χώρα μου είναι αυτή η επιδεινούμενη απαξίωση της εργασίας η οποία μας περιβάλλει, απαξίωση που δεν είναι συγκυριακή αλλά είναι πλέον εγκατεστημένη και κεντρική στο αξιακό σύστημα της κοινωνίας μας. Έτσι ο εργάσιμος χρόνος του καθενός τιμολογείται όσο περισσεύει στον εργοδότη, με όρους καρτέλ και απειλής εργασιακού αποκλεισμού. Έτσι, ο εργοδότης κτίζει καινούριο σπίτι έχοντας τον εργαζόμενο απλήρωτο για μήνες (και ανασφάλιστο συχνά). Αυτό είναι γεννήτορας (και γέννημα) της περιφρόνησης κάθε δημιουργικότητας.

Από την άλλη: Με συνδικάτα ξεδοντιασμένα, κομματικά κάστρα και φυτώρια υπουργών, ανίκανα να αγκαλιάσουν τους (νέους κυρίως) εργαζόμενους που υφίστανται τις νέες μορφές υπερεκμετάλευσης, χωρίς σχέδιο και όραμα, θα πει κανείς, τι κινητοποιήσεις να κάνει κανείς, και με ποιον να προστατευτεί από τι; Αυτό είναι το στοίχημα της επόμενης μέρας και αυτό ακόμα εξαρτάται σε ένα βαθμό από την κοινοβουλευτική ενίσχυση των δυνάμεων της εργασίας (αν και καθεμία τραβά τον δικό της δρόμο). Κι αν δεν μπορούν να γίνουν κινήσεις από κοινού, ας γίνουν μεμονωμένα και αυτόνομα. Κάτι πρέπει να κινηθεί.

Έρχονται τα δύσκολα πάντως, οπότε καιρός είναι να πάρουμε το εκλογικό όπλο μας, και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε στον Ομαλό των εργασιακών και κοινωνικών κινητοποιήσεων, σημειώνοντας, για κάθε μελλοντική χρήση και αναφορά, πως κάθε εργασιακό αίτημα καταγγελλόταν από το κεφάλαιο την εποχή του ως παράλογο και μη-βιώσιμο οικονομικά.

Σχόλια

Ο χρήστης lazopolis είπε…
Δηλαδή για τον Μπλερ, "Προσωπικά συμμερίζεται τις ανυσηχίες" και συμφωνεί με την κριτική οτι ο Μπλερ έχει ευθύνη για τα εγκλήματα πολέμου στο Ιράκ!??
Ο χρήστης lazopolis είπε…
Για τη μετοχοπίηση, δε, κατάλαβες εσύ τί απάντησε;
Ο χρήστης talos είπε…
Laz: 1. Ναι! 2. Όχι

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …