27.6.09

Ο Sky Saxon στο ψυχεδελικό επέκεινα

Sky Sunlight Saxon passed over to the other side
6/25/2009 at 9:10am.
Sabrina Saxon and Joshua Aquarian were at his side.
He passed peacefully and with no pain.

25.6.09

Ελεύθερος τύπος;

Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία του τύπου όταν οι δημοσιογράφοι ζουν μέσα σε συνθήκες διαφθοράς, φτώχειας και φόβου


Aidan White, Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων


Οι αντιδραστικοί κατέχουν ισχύ, όχι μόνο μέσω του στρατού και της αστυνομίας αλλά και μέσω του Τύπου και των σχολείων


John Dewey, Αμερικάνος Φιλόσοφος


Ένα Μέσο Ενημέρωσης δεν νοείται να λειτουργεί με μεγάλες ζημίες και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν, χωρίς να οδηγεί σε παρανοήσεις


Δελτίο Τύπου ΓΣ Μετόχων της «ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.»


 


...Ένα μέσο ενημέρωσης όντως δεν νοείται λοιπόν να λειτουργεί με μεγάλες ζημιές και αυτό να συνεχίζεται επί μακρόν χωρίς να οδηγεί σε - όχι παρανοήσεις, συμπεράσματα και διαπιστώσεις καλύτερα. Όπως δεν νοείται φαντάζομαι να ξεκινά μια επένδυση στον τύπο χωρίς συγκεκριμένο και ρεαλιστικό επιχειρηματικό σχέδιο, απλά με βάση τις αόριστες προσωπικές φιλοδοξίες των εκδοτών και να μην οδηγεί αυτό σε παρανοήσεις (σχετικά με το πώς βλέπουν οι ιδιοκτήτες τον ενημερωτικό ρόλο των ΜΜΕ που κατέχουν) και δράματα (για τους εργαζόμενους) με την πρώτη αλλαγή πλάνων. Σίγουρα όμως δεν νοείται επιχείρηση να πετά στον δρόμο 500 και πλέον εργαζομένους, με μηδενική προειδοποίηση, μηδέν προσπάθειες μεταπώλησης της εταιρείας εν μέσω κρίσης και θέρους. Να θυμηθούμε παρεμπιπτόντως ότι όταν μιλάνε, όσοι μιλάνε, για ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων εννοούν και την διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να κάνει ακριβώς αυτό που έκανε το Ίδρυμα Τύπου ΑΕ, αλλά χωρίς καν ουσιαστικές αποζημιώσεις για την πλέμπα των «μη-επώνυμων» υπαλλήλων του.


Το ερώτημα περί ζημιών και η έμμεση υπόδειξη περί διαπλοκής νομίζω πως εγείρει ηθελημένα και αθέλητα πλήθος άλλων ζητημάτων. Αλλά το σημαντικότερο θέμα  (θεωρητικό, γιατί το πρακτικό των 500+ οικογενειών στην ανεργία παραμένει και το σπουδαιότερο) που αναδύεται, αφορά την ίδια την αντίληψη των ΜΜΕ ως ιδιόκτητων συγκροτημάτων, προσδεδεμένων στις επιχειρηματικές διευκολύνσεις, τις εργολαβικές διαπλοκές και τις πολιτικές φιλοδοξίες των ιδιοκτητών τους. Ή και απλά στην κερδοφορία τους. Αν τα ελεύθερα, αδέσμευτα και ανεπηρέαστα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι προϋπόθεση μιας ουσιαστικής δημοκρατίας, τότε σίγουρα η ελευθερία από εξουσίες και από δεσμεύσεις θα πρέπει να περιλαμβάνει και την ελευθερία από τα επιχειρηματικά συμφέροντα των ιδιοκτητών τους και από τις συνεννοήσεις τους με το κράτος. Επίσης και από τους διαφημιστές και τους διαφημιζόμενους, ιδιαίτερα εν αγνοία των πιέσεων επί του περιεχομένου που αυτοί ασκούν. Αλλιώς πρόκειται για μια λειτουργία του Τύπου περιορισμένη και λειψή, η οποία κρύβει την ανελευθερία της πίσω από την απουσία τυπικής λογοκρισίας. Πρόκειται για μια κατάσταση μέσω τις οποίας οι ελίτ που εκπροσωπούνται από την ιδιοκτησία, τους μεταπράτες (τις διαφημιστικές) και τους τελικούς πελάτες (τους διαφημιζόμενους) παρέα (ειδικά στην Ελλάδα) με το κράτος και τα κόμματα εξουσίας ως «αγοραστές πολιτικής επιρροής» και διακινητές δημόσιας διαφήμισης, επιβάλλουν μια εικόνα της πραγματικότητας συμβατή με τα συμφέροντά τους. Σε αυτήν την κατάσταση οι δημοσιογράφοι δεν έχουν συνήθως παρά ρόλο διεκπεραιωτή και εργαλείου.


Παραδείγματα μιας άλλης δυνατότητας υπάρχουν αλλού, επιτυχημένα μάλιστα: η Guardian ανήκει σε έναν μη-κερδσκοπικό οργανισμό (το Scott fund) που δεν παρεμβαίνει στο περιεχόμενό της. Η Monde-Diplomatique ελέγχεται από αναγνώστες και τους δημοσιογράφους της, η δημόσια ραδιοτηλεόραση των ΗΠΑ (το δίκτυο PBS και NPR) και δεκάδες εναλλακτικές εκδόσεις στις ΗΠΑ βασίζονται στις δωρεές και την συνεισφορά των αναγνωστών τους. Το διαδίκτυο υπόσχεται να ανατρέψει και ανατρέπει ήδη όλα τα παλιά «επιχειρηματικά σχέδια» για τα ΜΜΕ, αλλά και την ίδια την φύση τους. Τα πράγματα στα media παντού και εδώ πρόκειται ούτως ή άλλως να αλλάξουν τάχιστα. Ας αλλάξουν προς το δημοκρατικότερο.


Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές ακούω πως οι εργαζόμενοι στον City ζητούν να τους δοθεί η δυνατότητα να διαχειριστούν μόνοι τους τον σταθμό, για κανένα εξάμηνο, μέχρι να βρουν άλλον εργοδότη / αγοραστή. Αν αυτό επιτευχθεί,. θα έχει ενδιαφέρον να δούμε, ακόμα και για ένα εξάμηνο, το πώς θα λειτουργήσει μια, έστω και μερικά, απελευθερωμένη ραδιοφωνία σε σχέση με το «δέσμιο» παρελθόν της.

18.6.09

Τα ύστερα του κόσμου



Pushing thru the market square, so many mothers sighing
News had just come over, we had five years left to cry in
News guy wept and told us, earth was really dying
Cried so much his face was wet, then I knew he was not lying


...A girl my age went off her head, hit some tiny children
If the black hadn't pulled her off, I think she would have killed them
A soldier with a broken arm, fixed his stare to the wheels of a cadillac
A cop knelt and kissed the feet of a priest, and a queer threw up at the sight of that...


David Bowie, Five Years, 1972


 


Θέλει ένα ιδιαίτερο είδος παρανοϊκής βεβαιότητας για να αγκαλιάσει κανείς μια προφητεία συντέλειας του κόσμου που μιλά για συγκεκριμένο έτος καταστροφής. Ιδίως όταν η ημέρα της κρίσης απέχει μόλις τρία χρόνια. Ίσως το να αψηφάς το επικείμενο της διάψευσης όμως, να είναι στοιχείο επίδειξης της σκληροπυρηνικής σου πίστης. Άλλωστε το εν δυνάμει κοινό δεν πτοείται από αστοχίες, όπως τόσες και τόσες χιλιαστικές αιρέσεις ανά τους αιώνες έχουν δείξει.


Δύσκολα μπορεί να πει κανείς πως οι αποκαλυπτικές καταστροφολογίες και η αναμονή του τέλους των ημερών είναι σύγχρονα φαινόμενα. Είναι παλιά όσο ο άνθρωπος. Αυτό που είναι ίσως πιο σύγχρονο είναι η παράθεση ως τεκμηρίων του επερχόμενου τέλους, της μυθολογίας των Μάγια, των προφητειών του Νοστραδάμου, της εποχής του Υδροχόου, της κλιματικής αλλαγής, των ηφαιστειακών εκρήξεων κοκ, όλα ισότιμα και ατάκτως ερριμμένα. Η σύγχρονη εκδοχή του χιλιασμού είναι ακριβώς αυτό το κολάζ αποκρυφιστικών δοξασιών μαζί με παρερμηνείες επιστημονικών θεωριών, ψευδοεπιστημονικές παρεξηγήσεις και απλή ή ενισχυμένη δεισιδαιμονία. Η σχετική με το 2012 παραφιλολογία τα επικαλείται όλα αυτά ως ίσης αποδεικτικής ισχύος τεκμήρια: ένα είδος εφαρμοσμένου γνωσιολογικού σχετικισμού (φαγιεραμπαντικού τύπου), ένας μύλος αντιφατικών τερατολογιών και φαντασμαγορικής ευήθειας. Η επίμονη ανοητολογία συναντά τον γενικευμένο σχετικισμό σε ένα χολιγουντιανής υφής υπερθέαμα. Και λέω χολιγουντιανής υφής και υπενθυμίζω πως τον Νοέμβριο εμφανίζεται το (αναμενόμενο βεβαίως ακόμα και χωρίς κληρονομικό χάρισμα) φιλμ «2012», που αναμασά όλα αυτά και τα χωνεύει σε ταινία της οποίας το τρέιλερ δείχνει τις βουνοκορφές του Θιβέτ να σαρώνονται από τεράστια κύματα.


Το ενδιαφέρον λοιπόν, το αποκαλυπτικό με την άλλη έννοια, είναι το γεγονός της σύνθεσης της επιστήμης με την μυθολογία και τον ανορθολογισμό πάνω στο πεδίο της παρανοϊκής συνομωσιολογίας και του μεταμοντέρνου γνωσιολογικού μηδενισμού. Αλλά παράλληλα είναι εξόχως σύγχρονο το ότι το επικείμενο Τέλος του Κόσμου, δεν παράγει ορδές αυτομαστιγούμενων μοναχών που περιφέρονται στους δρόμους των πόλεων καλώντας τον κόσμο σε μετάνοια, ούτε ομαδικές αυτοκτονίες, ούτε Αρμαγεδδωνικές λατρείες που προσεύχονται για την επίσπευση της Καθαρτήριας Καταστροφής ή καν Μπαουικές σκηνές ομαδικής αλλοφροσύνης. Όχι, το σύνολο των καταστροφολογικών προβλέψεων αντιμετωπίζεται σαν ψυχαγωγικό θέαμα, σαν ταινία πριν την ταινία, σαν άλλο ένα πρόσχημα καταναλωτικής έξαρσης, σαν ένα ακόμα ποπ-χάπενινγκ. Εικάζω πως αυτό λέει κάτι για τον ύστερο καπιταλισμό και την Δύση, ή την μορφή της σημερινής Οικονομικής Κρίσης η οποία είναι προφανώς ενισχυτικός ή και γενεσιουργός παράγοντας της σχετικής πληθώρας διακινούμενου χιλιασμού. Λέει πάντως πολλά για την σχέση της σημερινής Δύσης με τον ορθολογισμό και την επίφασή του. Λέει επίσης κάτι για την ρηχότητα με την οποία κατασκευάζεται η μαζική αντίληψη της πραγματικότητας σήμερα.


ΥΓ: ανακοινώνω από εδώ δημοσίως πως βάζω 1 εκατομμύριο Ευρώ στοίχημα πως την 1η Ιανουαρίου του 2013 δεν θα έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου. Με όποιον θέλει. Επίσης πως θα έχει πάρει τρία πρωταθλήματα σερί ο ΠΑΟ μέχρι τότε (χωρίς στοίχημα όμως). Διότι ομολογουμένως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.


Λεζάντα φωτογραφίας: Σήκωσε κύμα...

11.6.09

Μπλογκ; ποιο μπλογκ;


Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε στο σημερινό φύλλο εκφράζεται
εκτιμώ σε λανθασμένο γραμματικό χρόνο: «Τι ήταν τελικά το blogging και πως
κινούνται σήμερα οι Έλληνες bloggers;» Γιατί «ήταν»; Είναι. Δεν έχω την αίσθηση
ότι έχει μειωθεί η έκταση του φαινομένου. Απλά έχει χάσει το νεωτερικό του,
έχει αποκτήσει πιο φρέσκα «ξαδέλφια» στην διαδικτυακή πιάτσα  και έτσι δεν απασχολεί όσο παλαιότερα τα «παραδοσιακά»
ΜΜΕ, τα οποία έχουν την ψευδαίσθηση ότι αναδεικνύουν μόνα τους το επίκαιρο και
το τρέχον.



Τι είναι λοιπόν
το μπλόγκινγκ (το ιστολογείν για να μην πονάνε τόσα σύμφωνα το ένα δίπλα στο
άλλο); Προφανώς το ερώτημα αυτό έχει διαφορετική απάντηση ανάλογα με ποιον θα
ρωτήσεις. Στις κουβέντες των δημοσιογράφων που ακούω  στα ΜΜΕ, αλλά και ενός τμήματος του κόσμου μιας
κάποιας ηλικίας, τα «μπλογκ» είναι  συνώνυμα της παραδημοσιογραφίας εκείνης που
μη-αρκούμενη στις παραπολιτικές στήλες, βγήκε και λέρωσε το διαδίκτυο με την
γλίτσα της και, κυρίως, την γλίτσα σημαντικής μερίδας των αναγνωστών-σχολιαστών
της,  που κατά υψηλό ποσοστό ως «Ανώνυμοι»
βγάζουν όλα τα απωθημένα τους σε παραληρηματικά υβρεολόγια τα οποία θα άξιζε
κανείς να τα περισυλλέξει, για να συνθέσει συγκολλώντας τα το έπος της νεοελληνικής
θρασυδειλίας.



Αυτό όμως δεν είναι μπλογκ, όπως το εννοούν οι μάζες των
χρηστών των πάσης φύσεων κοινωνικών δικτύων, είναι κιτρινισμός με άλλα μέσα. Τα
μπλογκ είναι επίσης και κεντρικό αντικείμενο της γενικής και αόριστης δαιμονοποίησης
του διαδικτυακού. Αν πιστέψουμε τους διάφορους δια της τηλεοράσεως
διακινούμενους ηθικούς πανικούς, τα μπλογκ είναι άντρα συκοφαντών, έτοιμων να
σπιλώσουν την τιμή κάθε ανυποψίαστου πολίτη. Ως εκ τούτου προτείνεται περίπου
να λειτουργούν με βάση κάποιον μεταξικό περί τύπου νόμου και οι κάτοχοί τους να
αναφέρονται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους άπαξ ημερησίως. Ή κάτι
τέτοιο σύγχρονο. Βάση αυτού του δημοσιογραφικού στερεότυπου αποτελούν τα προαναφερθέντα
«αποκαλυπτικά» μπλογκ του ίδιου του κλάδου.



Τα υπόλοιπα, προσωπικά ή συλλογικά, οργανωτικά ή εταιρικά,
δημοσιογραφικά ή πολιτικά, χομπίστικα ή επαγγελματικά – η μάζα των ιστολογίων,
αυτά που ο κόσμος λέει ιστολόγια -  προφανώς
δεν έχουν κοινή οντολογία, δεν αφορούν ένα μόνο τύπο «μπλόγκερ» και δεν
κινούνται συντονισμένα. Εν δυνάμει είναι τόσα και τόσο διαφορετικά όσο οι
κοινωνικές τάσεις και ανάγκες στην Ελλάδα σήμερα. Οπότε δεν έχουν όλα την ίδια
μοίρα. Αντίθετα με τα όσα γράφτηκαν, τα μπλογκ ήταν παρόντα και στις ευρωεκλογές, αλλά είναι παρόντα και
σχολιάζοντα, σε κάθε πλέον αρμό διακίνησης πληροφορίας της κοινωνίας μας. Δεν
εκρήγνυνται πλέον ίσως αριθμητικά, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν και να
μετεξελίσσονται σε εργαλεία γραφείων τύπου, ή πρόχειρης τεκμηρίωσης, ή ακόμα και
σε οχήματα πώλησης ή πολιτικής προπαγάνδας



Αν κάποια εξέλιξη έχει περιορίσει τον ρόλο και την διαδικτυακή
ηγεμονία των μπλογκς ως των εικονικών μορφοτύπων της διαδικτυακής επικοινωνίας,
είναι η έκρηξη όλων των άλλων κοινωνικών μέσων. Twitter και myspace, facebook και youtube, flickr και linkedin έχουν
μεταμορφώσει το τοπίο τα τελευταία χρόνια και έχουν εξωθήσει τα ιστολόγια σε
κάποιου είδους ημι-λόγιο περιθώριο, αφού προαπαιτούν την χρησιμοποίηση τέτοιων
εξαιρετικών γλωσσικών και τεχνολογικών δεξιοτήτων όπως οι γραμματικά
ολοκληρωμένες φράσεις και η δυνατότητα τοποθέτησης συνδέσμου.



Παρόλα αυτά, και ανεξάρτητα από την δομή τους και την
μετεξέλιξή τους, τα ιστολόγια (οκ μερικά
ιστολόγια) αποτέλεσαν και αποτελούν κοιτίδες μιας, έστω και περιορισμένης,
συνεχώς απειλούμενης και περιχαρακωμένης σφαίρας συζητήσεων, η ποιότητα και η
αμεσότητα της οποίας δεν βρίσκεται  εύκολα
αλλού στην Ελληνική δημόσια σφαίρα. Ελπίδα είναι να μπορέσει να ενισχυθεί και
να εξαχθεί αυτό το μικρό υποσύνολο της διαδικτυακής κουλτούρας και να διαχυθεί
στο ευρύτερα κοινωνικό. Ήδη υπάρχουν κάποιες πρώτες προσπάθειες. Προσδοκά
κανείς πως θα πολλαπλασιαστούν και θα πλήξουν άμεσα την φρικτή τηλεκρατούμενη
κουλτούρα των μονολόγων και των αφορισμών.



Ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

6.6.09

ΣΥΡΙΖΑ: Η διάχυτη καμπάνια

Πλήρως προεκλογικός πλέον, μια μέρα πριν, λέω να σας δείξω μέρος της "άτυπης" καμπάνιας για την οποία σας μίλησα. Κανένα από τα παρακάτω δεν έχει επίσημη έγκριση. Όλα διαχύθηκαν στο διαδίκτυο και περιμαζέφτηκαν με στοργή και προσπάθεια. Κανένας παπαγάλος και καμία στρουθοκάμηλος δεν βλαφθηκαν κατά την δημιουργία αυτών των αφισών. Κανένας δεν τα έχει εγκρίνει. Είναι αδέσποτα και θέλουν περίθαλψη:


Created with Admarket's flickrSLiDR.


Επίσης στο ίδιο κλίμα: προεκλογικό detournement της εκστρατείας της ΝΔ:


Created with Admarket's flickrSLiDR.

Τέλος για όλους τους εχθρούς του μπιπ-μπιπ, και είναι πολλοί, κλείνω ξεχωρίζοντας την παρακάτω αφίσα (και αυτό το μη-πολιτικό βίντο-ψυχοθεραπεία για όσους μεγαλώσαμε με το μαράζι να το πιάσει το κωλόπουλο):



Καλή ψήφο οι ψηφίζοντες.

5.6.09

Μια βοήθεια να βγει η εκπομπή ρε παιδιά

Από την ίδια πηγή με την προηγούμενη, λαμπρή έκκληση σημαίνοντος δημοσιογράφου της Ελληνικής Τηλεόρασης:



Ενημέρωση 8/6: Τηλεπαθητικό μήνυμα από Virtual ΓΠ: "Σας ευχαριστώ όλους και όλες, ειδικά τους απέχοντες, που βοήθησαν στην προώθηση της ατζέντας της εκπομπής μου. Σε επόμενη εκπομπή θα συζητήσουμε το αναπόφευκτο των σκληρών φορολογικών μέτρων και το πόσο απαραίτητη για την εθνική οικονομία είναι η παράδοση του σωβρακού σας και των εργασιακών δικαιωμάτων σας στα αφεντικά σας, προκειμένου να ανορθωθεί η οικονομία τους. Και πάλι ευχαριστώ, κάντε και μια βουτιά για μένα".

4.6.09

Το κόστος της ανάπτυξης

Το ερώτημα που τίθεται στο τεύχος αυτό είναι στρεβλό: Αναρωτιόμαστε «Πόσο θα μας κοστίσει τελικά, η πράσινη ανάπτυξη, η πράσινη ενέργεια, η πράσινη δουλειά;». Το ερώτημα είναι πόσο θα μας στοιχίσει η μη-πράσινη ανάπτυξη, η μη-πράσινη ενέργεια, η μη-πράσινη δουλειά. Ούτε αυτό: το αληθινό ερώτημα είναι στην πραγματικότητα: «Πόσο θα μας κοστίσει η εμμονή στο παραμύθι της αενάου ανάπτυξης», ιδίως όταν αυτή ταυτίζεται με την μεγέθυνση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ και την ευημερία των δεικτών. Όπως είχε πει το 1997 ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο προσφάτως καθ’ ημάς κακοπαθημένος, η καπιταλιστική «προσδοκία μιας απεριόριστης επέκτασης της υλικής λεγόμενης ‘ευμάρειας’», είναι «προφανώς η πιο παράλογη από όλες τις Ουτοπίες που έχουν ποτέ διατυπωθεί και από τους πλέον αισιόδοξους ουτοπικούς».


Διότι το νοσηρό παραμύθι στο κέντρο του ερωτήματος είναι ότι υπάρχει μια πράσινη ανάπτυξη η οποία θα επιβαρύνει μεν κάποιους δείκτες, αλλά αποτελεί τον δρόμο ώστε να συνεχίσουμε το ίδιο καταναλωτικό μοντέλο: Με την μετατροπή του SUV σε υβριδικό, με την εγκατάσταση μερικών ανεμογεννητριών, με την συνέχιση της ίδιας οικοδομικής δραστηριότητας αλλά με πιο «πράσινα» κτήρια, με τις ίδιες πρακτικές μονοκαλλιέργειας αλλά με βιολογικότερες καλλιέργειες κοκ. Αυτό το μέλλον δεν υπάρχει.


Και δεν υπάρχει όχι μόνο γιατί είναι αβέβαιο το κατά πόσο υπάρχουν τα επαρκή υποκατάστατα σε ενεργειακό επίπεδο και σε επίπεδο πόρων, που θα επιτρέψουν την αναπαραγωγή του και την επέκτασή του μάλιστα στις νέες «υπερδυνάμεις» του G20, αλλά και γιατί είναι εξόχως αβέβαιο αν είναι διαθέσιμοι οι ενεργειακοί και υλικοί πόροι εκείνοι που θα επιτρέψουν καν την μη-κατάρρευση των δεικτών αυτών μέσα στο σημερινό παγκόσμιο σύστημα. Δεν είναι βέβαιο ότι η κλιματική αλλαγή και η μείωση της πετρελαϊκής παραγωγής δεν θα ανατρέψει κάθε συμβατικό γεωργικό σχεδιασμό. Δεν είναι βέβαιο, ότι  η κοινωνική πόλωση η οποία δημιουργείται από την οικονομική πεπατημένη σήμερα δεν θα οδηγήσει σε ευρείας έκταση κοινωνική αναταραχή. Δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα ξεσπάσουν πόλεμοι για τους όλο και μειούμενους ασφαλείς υδάτινους πόρους. Δεν είναι βέβαιο ότι οι νέες κλιματικές ζώνες δεν θα μεταφέρουν νέες ή παλιές επιδημίες στον ανεπτυγμένο κόσμο ή πως δεν θα οδηγήσουν σε τεράστια και μη-διαχειρίσιμα προσφυγικά ρεύματα. Δεν υπάρχει εντέλει γιατί οι πόροι δεν είναι άπειροι. Και μόνο η λελογισμένη και συντηρήσιμη χρήση τους μπορεί να επιτρέψει την διατήρηση του ανθρώπινου πολιτισμού σε βάθος ιστορικού χρόνου. Αλλά το λελογισμένο και συντηρήσιμο δεν περιλαμβάνονται προφανώς στις αρετές της σημερινής «αναπτυξιακής» αρπακτικότητας.


Αναμφίβολα λοιπόν θα πρέπει να σπεύσουμε σαν ανθρωπότητα, σαν πλανήτης, σε μια «πράσινη» κατεύθυνση. Αλλά όχι στην κατεύθυνση των πράσινων προσχημάτων, όχι στην φενάκη του «μια μικρή δυσκολία είναι, θα την ξεπεράσουμε», και της «εταιρικής ευθύνης». Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ανακατεύθυνση της κοινωνίας προς ένα άλλο καταναλωτικό πρότυπο, προς μια οικονομία που θα αλλάξει δραστικά προτεραιότητες και θα τις επανασταθμίσει με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες. Μια κοινωνία ισόνομη, ίση και δημοκρατική. Αυτό το ευκταίο και σωτήριο πρότυπο θα επαναφέρει την δημόσια σφαίρα στο επίκεντρο της οικονομικής δραστηριότητας, με συλλογικότερους ίσως και δημοκρατικότερους όρους από ότι στο παρελθόν, θα ξανασκεφτεί τους κοινούς και προσωπικούς μας στόχους και θα θέσει σε κίνηση μια από τις δραματικότητες στροφές της ανθρωπότητας στην ιστορία της. Με άλλα λόγια το δίλημμα είναι «σοσιαλισμός ή επιβίωση», (αλλά κατά Κορνήλιο και Ροζα και όχι Γεώργιο φυσικά).


Αυτό δεν θα γίνει χωρίς κραδασμούς. Ήδη η τεράστια βιομηχανία των ΜΜΕ, ανά τον κόσμο διασπείρει παραπληροφόρηση αμφισβητώντας την ένταση της επικείμενης περιβαλλοντικής κρίσης και δυσφημεί όσους απειλούν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών της (σε τελική ανάλυση) και των ελίτ που στηρίζουν. Ακόμα και εμβαλωματικές λύσεις, προσωρινές και μικρής κλίμακας, ακόμα και τα ελάχιστα αναγκαία (βλ. την επικείμενη διάσκεψη της Κοπεγχάγης) για την άμβλυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, αντιμετωπίζονται ευρύτατα σαν εμμονές συμπαθών μεν αλλά παρανοϊκών «περιβαλλοντιστών». Το παρανοϊκό όμως είναι η ιδεολογικοποιημένη αδράνεια μπροστά στην επικείμενη πλανητική κρίση.

3.6.09

Περί προσφύγων

Έχω αποφύγει να αγγίξω εδώ την προεκλογική εκστρατεία μέχρι στιγμής, αλλά έλαβα από το εκπληκτικό ανεξάρτητο και δίκτυο των Συριζαίων τοπικών παραγωγών πολιτικής επικοινωνίας (και όχι από κάποια κεντρική πηγή - είναι ανεπίσημη do it yourself καμπάνια) αυτήν την καταπληκτική αφίσα, που συνοψίζει κάποια από όσα λέω καιρό τώρα για τις σχέσεις αιτίου-αιτιατού και την μετανάστευση, και το αναδημοσιεύω:



Παρεμπιπτόντως, μιλώντας για εκλογές σήμερα παίζει το διαδικτυακό ζωντανό deb8...