Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπλογκ; ποιο μπλογκ;


Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε στο σημερινό φύλλο εκφράζεται
εκτιμώ σε λανθασμένο γραμματικό χρόνο: «Τι ήταν τελικά το blogging και πως
κινούνται σήμερα οι Έλληνες bloggers;» Γιατί «ήταν»; Είναι. Δεν έχω την αίσθηση
ότι έχει μειωθεί η έκταση του φαινομένου. Απλά έχει χάσει το νεωτερικό του,
έχει αποκτήσει πιο φρέσκα «ξαδέλφια» στην διαδικτυακή πιάτσα  και έτσι δεν απασχολεί όσο παλαιότερα τα «παραδοσιακά»
ΜΜΕ, τα οποία έχουν την ψευδαίσθηση ότι αναδεικνύουν μόνα τους το επίκαιρο και
το τρέχον.



Τι είναι λοιπόν
το μπλόγκινγκ (το ιστολογείν για να μην πονάνε τόσα σύμφωνα το ένα δίπλα στο
άλλο); Προφανώς το ερώτημα αυτό έχει διαφορετική απάντηση ανάλογα με ποιον θα
ρωτήσεις. Στις κουβέντες των δημοσιογράφων που ακούω  στα ΜΜΕ, αλλά και ενός τμήματος του κόσμου μιας
κάποιας ηλικίας, τα «μπλογκ» είναι  συνώνυμα της παραδημοσιογραφίας εκείνης που
μη-αρκούμενη στις παραπολιτικές στήλες, βγήκε και λέρωσε το διαδίκτυο με την
γλίτσα της και, κυρίως, την γλίτσα σημαντικής μερίδας των αναγνωστών-σχολιαστών
της,  που κατά υψηλό ποσοστό ως «Ανώνυμοι»
βγάζουν όλα τα απωθημένα τους σε παραληρηματικά υβρεολόγια τα οποία θα άξιζε
κανείς να τα περισυλλέξει, για να συνθέσει συγκολλώντας τα το έπος της νεοελληνικής
θρασυδειλίας.



Αυτό όμως δεν είναι μπλογκ, όπως το εννοούν οι μάζες των
χρηστών των πάσης φύσεων κοινωνικών δικτύων, είναι κιτρινισμός με άλλα μέσα. Τα
μπλογκ είναι επίσης και κεντρικό αντικείμενο της γενικής και αόριστης δαιμονοποίησης
του διαδικτυακού. Αν πιστέψουμε τους διάφορους δια της τηλεοράσεως
διακινούμενους ηθικούς πανικούς, τα μπλογκ είναι άντρα συκοφαντών, έτοιμων να
σπιλώσουν την τιμή κάθε ανυποψίαστου πολίτη. Ως εκ τούτου προτείνεται περίπου
να λειτουργούν με βάση κάποιον μεταξικό περί τύπου νόμου και οι κάτοχοί τους να
αναφέρονται στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους άπαξ ημερησίως. Ή κάτι
τέτοιο σύγχρονο. Βάση αυτού του δημοσιογραφικού στερεότυπου αποτελούν τα προαναφερθέντα
«αποκαλυπτικά» μπλογκ του ίδιου του κλάδου.



Τα υπόλοιπα, προσωπικά ή συλλογικά, οργανωτικά ή εταιρικά,
δημοσιογραφικά ή πολιτικά, χομπίστικα ή επαγγελματικά – η μάζα των ιστολογίων,
αυτά που ο κόσμος λέει ιστολόγια -  προφανώς
δεν έχουν κοινή οντολογία, δεν αφορούν ένα μόνο τύπο «μπλόγκερ» και δεν
κινούνται συντονισμένα. Εν δυνάμει είναι τόσα και τόσο διαφορετικά όσο οι
κοινωνικές τάσεις και ανάγκες στην Ελλάδα σήμερα. Οπότε δεν έχουν όλα την ίδια
μοίρα. Αντίθετα με τα όσα γράφτηκαν, τα μπλογκ ήταν παρόντα και στις ευρωεκλογές, αλλά είναι παρόντα και
σχολιάζοντα, σε κάθε πλέον αρμό διακίνησης πληροφορίας της κοινωνίας μας. Δεν
εκρήγνυνται πλέον ίσως αριθμητικά, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν και να
μετεξελίσσονται σε εργαλεία γραφείων τύπου, ή πρόχειρης τεκμηρίωσης, ή ακόμα και
σε οχήματα πώλησης ή πολιτικής προπαγάνδας



Αν κάποια εξέλιξη έχει περιορίσει τον ρόλο και την διαδικτυακή
ηγεμονία των μπλογκς ως των εικονικών μορφοτύπων της διαδικτυακής επικοινωνίας,
είναι η έκρηξη όλων των άλλων κοινωνικών μέσων. Twitter και myspace, facebook και youtube, flickr και linkedin έχουν
μεταμορφώσει το τοπίο τα τελευταία χρόνια και έχουν εξωθήσει τα ιστολόγια σε
κάποιου είδους ημι-λόγιο περιθώριο, αφού προαπαιτούν την χρησιμοποίηση τέτοιων
εξαιρετικών γλωσσικών και τεχνολογικών δεξιοτήτων όπως οι γραμματικά
ολοκληρωμένες φράσεις και η δυνατότητα τοποθέτησης συνδέσμου.



Παρόλα αυτά, και ανεξάρτητα από την δομή τους και την
μετεξέλιξή τους, τα ιστολόγια (οκ μερικά
ιστολόγια) αποτέλεσαν και αποτελούν κοιτίδες μιας, έστω και περιορισμένης,
συνεχώς απειλούμενης και περιχαρακωμένης σφαίρας συζητήσεων, η ποιότητα και η
αμεσότητα της οποίας δεν βρίσκεται  εύκολα
αλλού στην Ελληνική δημόσια σφαίρα. Ελπίδα είναι να μπορέσει να ενισχυθεί και
να εξαχθεί αυτό το μικρό υποσύνολο της διαδικτυακής κουλτούρας και να διαχυθεί
στο ευρύτερα κοινωνικό. Ήδη υπάρχουν κάποιες πρώτες προσπάθειες. Προσδοκά
κανείς πως θα πολλαπλασιαστούν και θα πλήξουν άμεσα την φρικτή τηλεκρατούμενη
κουλτούρα των μονολόγων και των αφορισμών.



Ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …