26.3.09

Κλείσε το φως να κοιμηθούμε

Πρόκειται για παρεξήγηση προφανώς: αν το να κλείσουμε όλοι, ένα βράδυ, για μια ώρα τα φώτα του σπιτιού μας, του μαγαζιού μας, των δρόμων μας κοκ. παγκοσμίως είναι ακτιβισμός, τότε η έννοια ακτιβισμός δεν είναι συνώνυμη του αγγλικού activism, η οποία αναφέρεται σε έντονη και άμεση δράση εναντίον των στόχων του ακτιβισμού (π.χ. απεργίες και συγκρούσεις). Έτσι για παράδειγμα ακτιβισμός στο θέμα της κλιματικής αλλαγής (επί της ουσίας), ήταν οι διαδηλώσεις για την ματαίωση των νέων λιθανθρακικών σταθμών ενέργειας που σχεδίαζε η καταπληκτικά οικολογική κυβέρνησή μας. Το να σβήνεις για λίγο τους διακόπτες, είναι ίσως μια συμβολική κίνηση, μια πράξη σιωπηρής διαμαρτυρίας – στην καλύτερη περίπτωση. Ακτιβισμός όμως δεν είναι. Και όλως παραδόξως η συμβολική κίνηση γνωρίζει πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα από την ουσιαστική...


Πέραν τούτων, αν η εξαιρετικά νεφελώδης έννοια της κοινωνίας των πολιτών (που έχει υποκαταστήσει σημειώνω όλο και περισσότερο τις μάλλον σαφέστερες λέξεις, λαός, κοινωνία, κινήματα, συλλογικότητες κοκ) ορίζεται μέσω συμβολικών κινητοποιήσεων αυτού του τύπου, αυτό σημαίνει και την περιθωριοποίησή της στον χώρο των γραφικών, χαριτωμένων πλην ανούσιων πρωτοβουλιών ή χειρότερα ακόμα, στον χώρο των εργαλείων κατασκευής κοινωνικής συναίνεσης.


Διότι καλό είναι να νιώθουμε πως κάνουμε κάτι για τον πλανήτη κτλ., αλλά είναι καλό αυτό μόνο όταν κάνουμε όντως κάτι καλό για τον πλανήτη. Το σβήσιμο των φώτων θα προσφέρει την ψευδαίσθηση της συμμετοχής σε μια διαμαρτυρία, την ψευδαίσθηση πως γίνεται κάτι για το κλίμα – την ψευδαίσθηση κυρίως πως η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής δεν απαιτεί παρά συμβολικές και εύκολες ενέργειες. Διδάσκει δηλαδή το αντίθετο από ότι ισχύει: η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής απαιτεί την συνολική αναθεώρηση του ενεργειακού μοντέλου της ανθρωπότητας, απαιτεί τον ανασχεδιασμό της οικονομίας, απαιτεί συνεπώς εξαιρετικά «άβολες» αρχικά αλλαγές τρόπου ζωής των μεσοαστικών στρωμάτων της Δύσης (και όχι μόνο φυσικά), αλλά και την συμμετοχή τους σε μια πολιτική σύγκρουση με ισχυρότατους οργανωμένους πόλους οικονομικής εξουσίας, που θεωρούν πως έχουν συμφέρον να μην αλλάξει τίποτα για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτή η ψευδής ευκολία της συμβολικής διαμαρτυρίας δεν εξαντλείται στο θέμα της κλιματικής αλλαγής: η αντιμετώπιση του AIDS δεν θέλει κορδέλες και γιορτές, θέλει λεφτά για έρευνα, λεφτά για πρόληψη, λεφτά για εκπαίδευση τα οποία θα πληρώσει ο φορολογούμενος της Δύσης (με την ευρεία έννοια) κυρίως. Αντίστοιχα, η εκστρατεία του «Να Κάνουμε την Φτώχεια Ιστορία», αποδείχθηκε ανεπαρκής για την εκπλήρωση του μετριοπαθούς της αυτού στόχου, καθώς ούτε ο Μπόνο ο ίδιος (βοήθειά μας) δεν κατάφερε να την εξαλείψει. Ίσως επειδή η παγκόσμια φτώχεια δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί κανείς να εξορκίσει δια των χορών (σε μια μεταμοντέρνα παραλλαγή του ινδιάνικου χορού της βροχής, ή των τελετών εξορκισμού δαιμόνων), αλλά παγιωμένο καθεστώς, διεθνές μάλιστα και συστατικό στοιχείο του διεθνούς συστήματος, το οποίο δεν αλλάζει παρά με οξύτατους πολιτικούς αγώνες: πόσοι στην Δύση είναι έτοιμοι να βγουν σε γενική απεργία π.χ. προκειμένου να αρθούν τα χρέη των χωρών του Τρίτου Κόσμου, ειδικά στην σημερινή παγκόσμια συγκυρία; Λιγότεροι από όσους θα πάνε σε μια συναυλία των U2 πάντως.


Όταν το συμβολικό γίνεται άλλοθι για την ουσιαστική αδράνεια, για την υποτίμηση των δυσκολιών, χωρίς ούτε καν ένα απτό αποτέλεσμα (σε αντίθεση π.χ. με τις δεντροφυτεύσεις που είναι μεν συμβολικές, φυτεύουν πραγματικά δέντρα τουλάχιστον δε), αλλά και κατευνασμός, αναρωτιέται κανείς για τον στόχο του, επί της ουσίας. Αν η «κοινωνία των πολιτών» δεν μπορεί να πετύχει περισσότερα από το να κατασκευάζει μια εύληπτη καρικατούρα ακτιβισμού 0%, τότε οι «Μ»-ΚΟ και οι συμπράττοντες σε αυτήν ουσιαστικά είναι κυβερνητικότατα και εξουσιαστικότατα εργαλεία κατασκευής ικανοποίησης για την ελάχιστη δυνατή δράση. Η οποία όμως ως γνωστόν δεν αρκεί.

24.3.09

Μεγαλοφυΐα!



κ. Υπουργέ

Σας γράφω για να σας ενημερώσω σχετικά με ένα φλέγον θέμα που απαιτεί την άμεση κινητοποίηση όλων μας, κυρίως όμως την δικιά σας που, έτσι Υπουργός που γίνατε, μπορείτε ίσως να έχετε πολλαπλάσια επίδραση από τους περισσότερους από εμάς.

Παρότι είμαι ο Τζόνυ Αμπάτζα, γυιος του Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Νιγηρίας και θα μπορούσα να σας μιλήσω για τα μυθώδη πλούτη που σας περιμένουν, αν μου στέλνατε τα στοιχεία σας κτλ, θα ήθελα να σας απασχολήσω σχετικά με την φρικτή τύχη που περιμένει αθώα γατάκια στα χέρια ενός άρρωστου και άσπλαχνου Ιάπωνο-αμερικάνου "καλλιτέχνη", ο οποίος τα βάζει σε βαζάκια και αλλάζει, λέει, το σχήμα τους και τα βασανίζει - έχει και ιστοσελίδα Bonzai Kitten που τα πουλάει, ο σιχαμένος, και πρέπει όλοι μας να ευαισθητοποιηθούμε και να σώσουμε τα γατάκια κύριε Υπουργέ, και η δική σας παρέμβαση θα έχαιρε σίγουρα θετικής εκτίμησης ακόμα και στις ΗΠΑ λόγω του φιλοζωικού κλίματος στην μεγάλη, φίλη και σύμμαχο χώρα, που πρωτοπορεί σε τέτοιες αντιδράσεις.

Σας απευθύνομαι διαδικτυακά επειδή γνωρίζω την ευαισθησία την οποία έχετε επιδείξει πρόσφατα σε θέματα που έχετε ψαρέψει από το διαδίκτυο και από ημέιλ, θέματα εγνωσμένης βασιμότητας, θέματα άλλωστε τα οποία από την αρχή της πρώτης υπουργικής σας θητείας, σας απασχόλησαν, όπως είχαν απασχολήσει και το Ιστολόγιον του καλού μου συνεργάτη στην Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας, Τάλω Ολάτζουγουον, στον οποίο θα ήμουν χαρούμενος αν προωθούσατε τυχόν εμβάσματα για περαιτέρω ενέργειες.

Επαφίεμαι στην ευαισθησία σας και στην συμπόνοια σας και να σημειώσω με λύπη πως ο Ελληνικός πνευματικός κόσμος με εσάς στο τιμόνι της Παιδείας είχε βρει τον ηγέτη που του ταιριάζει - κρίμα που σας κέρδισαν τα τρένα.

Μετά τιμής
Τζόνυ Αμπάτζα
47 HILTON AVENUE,
VICTORIAL ISLAND,
LAGOS NIGERIA

19.3.09

Βγαίνοντας από το τούνελ του 1989


The world is closing in did you ever think that we could be so close, 
like brothers
The future's in the air I can feel it everywhere 
blowing with the wind of change
Scorpions “Winds of Change”



 Το 1989 εγώ ήμουν εικοσάρης, χρήστης usenet, ποικιλοτρόπως τρελαμένος και το είδος εκείνο του κομμουνιστή που χαιρέτιζε την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης με την ιαχή «μία μοχθηρή υπερδύναμη είναι νεκρή, μία ακόμα μας μένει!»

Καθώς τα σύννεφα πύκνωναν πάνω από την γειτονική μας Γιουγκοσλαβία και στο Πεκίνο η εξέγερση της πλατείας Τιεν αν Μεν καταστέλλονταν άγρια, οι ΗΠΑ στο τέλος της χρονιάς εισέβαλαν στον Παναμά απαλλαγμένες από τα ψυχροπολεμικά άγχη και τις αναστολές.

Εδώ, στην Ελλάδα, ήμασταν βυθισμένοι στην δίνη του σκανδάλου Κοσκωτά και στην υποδοχή του Ντέταρι, ενώ η καθ’ημάς αριστερά επιχειρούσε την ενότητα μετά από πάρα πολλά χρόνια, μέσα από το εγχείρημα του ενιαίου Συνασπισμού.

Όλα αυτά αποτέλεσαν την μήτρα, την αρχή του νήματος πολλών εξελίξεων, που διαμόρφωσαν το σήμερα. Το 1989, όπως το 1968 πριν από αυτό, ήταν μια χρονιά με μεγάλη πυκνότητα κομβικών ιστορικών σημείων, μια χρονιά στην οποία συγκεντρώθηκαν πολλά σταυροδρόμια της ιστορίας, σε κάθε επίπεδο. Ακόμα και στην Βενεζουέλα, η επικράτηση μια δεκαετία σχεδόν αργότερα του Ούγο Τσάβες, προετοιμάστηκε από την βίαιη καταστολή ενός πελώριου κύματος διαδηλώσεων (με χιλιάδες δολοφονημένους από την αστυνομία) στο Καράκας (το διαβόητο Καρακάσο), εναντίον των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην χώρα. Το 1989 ήταν η πύλη εισόδου σε μια συγκεκριμένη και έντονη ιστορική περίοδο παγκοσμίως.

Είκοσι χρόνια αργότερα η ιστορία έχει ξεγεννήσει τα περισσότερα από όσα κυοφορούνταν τότε. Μάθαμε οι αιθεροβάμονες π.χ. ότι η κατάρρευση του ενός από τους δύο νταβατζήδες της γειτονιάς δεν οδηγεί αναγκαστικά στην κατάρρευση του άλλου, αντίθετα κάνει την κυριαρχία του εναπομείναντος αγριότερη. Μάθαμε ότι η κλίμακα της διαφθοράς που ανέδειξε το «μέγα» σκάνδαλο Κοσκωτά δεν ήταν παρά ψίχουλα σε σχέση με μελλοντικές καταχρήσεις που θα περνούσαν εντέλει περίπου στο ντούκου. Κ.ο.κ.

Η εικόνα, η υπόσχεση του νέου, ειρηνικού και φιλελεύθερου μέλλοντος φαινόταν από τότε πάντως πως θα ήταν ένα επικό κομψοτέχνημα προπαγάνδας. Οι κοινωνικές πληγές του Θατσερισμού, τα δραματικά κοινωνικά αποτελέσματα της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον (όρος που γεννήθηκε και αυτός το 1989 για να περιγράψει την δέσμη αντικοινωνικών μέτρων που επέβαλε το ΔΝΤ στον Τρίτο Κόσμο) ήταν εξαρχής ορατά. Η ποσότητα προπαγάνδας που χρειάστηκε να εκπεμφθεί για να εμπεδωθούν οι νέες αξίες του θατσερικού «δεν υπάρχει κοινωνία» ήταν μυθώδης. Και δεν κατόρθωσε ποτέ να επικρατήσει συνολικά.

Στον κόσμο των ιδεών, η κυριαρχία του Φιλελεύθερου  Ιστορικισμού (του Δεξιού Εγελιανισμού, ας πούμε) σηματοδοτήθηκε από ένα κομβικό βιβλίο: To 1989 ο Φράνσις Φουκουγιάμα δημοσίευσε το δοκίμιό του (που αργότερα θα γινόταν βιβλίο) με τίτλο «Το τέλος της ιστορίας;». Σε αυτό ανακοινώθηκε η ολοκλήρωση της ανθρώπινης ιστορίας. Είχαμε φτάσει στο τέρμα της Ιστορίας, στην κοσμική Γη Χαναάν της ανθρώπινης πραγμάτωσης.

Είκοσι χρόνια μετά, ο Φουκουγιάμα έχει καταδικάσει τους νεοσυντηρητικούς σταυροφόρους του Τέλους της Ιστορίας του, ψηφίζει Ομπάμα και είναι υπέρ της επίβλεψης και της ρύθμισης του χρηματοοικονομικού κλάδου.

Έτσι κλείνει ο κύκλος.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο 2009, την χρονιά της κρίσης (ή έστω την χρονιά μετά την κρίση) και ο δρόμος που ξεκινούσε από την Ιστορική Πύλη του 1989, έχει φτάσει στην έξοδό του. Οι «άνεμοι της αλλαγής» των Scorpions, πνέουν και πάλι ισχυροί, απειλητικοί αλλά μαζί και υποσχόμενοι...

16.3.09

Kutiman mixes YouTube και μέσω αυτού το σύμπαν

THRU YOU | Kutiman mixes YouTube.

Δεν έχω λόγια (οκ εντάξει έχω λίγα), στην κυριολεξία, το είδος της μουσικής αυτής σύνθεσης δεν έχει όνομα πέρα από το ότι είναι παράνομη.

[Μουσική σύνθεση με ρεμιξαρισμένα κλιπ από όλο του youtube, εξολοκλήρου - υπό την τρέχουσα νομοθετική υστέρηση so amazing, so illegal - μένω ενεός και προσκυνώ την χάρη του Κούτιμαν, του μετακαλλιτέχνη της μετατηλεοπτικής μεταδημιουργίας.]

Δείγμα (ελληνικού ενδιαφέροντος):

Όταν άρχισε η βία

14.3.09

Ζούμε σε ένα διήγημα του Μπάλαρντ;

Ο γάμος της λογικής και του εφιάλτη που έχει κυριαρχήσει στον 20ο αιώνα έχει γεννήσει έναν ακόμα πιο αμφίσημο κόσμο. Εξαπλωμένα σε όλο το επικοινωνιακό τοπίο κινούνται τα φαντάσματα σκοτεινών τεχνολογιών και τα όνειρα που το χρήμα μπορεί να αγοράσει. Θερμοπυρηνικά οπλικά συστήματα και διαφημίσεις αναψυκτικών συνυπάρχουν σε μια υπερφωτισμένη επικράτεια που κυβερνιέται από την διαφήμιση και τα ψευδοσυμβάντα, την επιστήμη και την πορνογραφία. Κυριαρχούν στις ζωές μας τα μεγάλα δίδυμα λαϊτμοτίβ του 20ου αιώνα - το σεξ και η παράνοια... Οι επιλογές γύρω μας πολλαπλασιάζονται, και ζούμε σε ένα σχεδόν βρεφικό κόσμο όπου κάθε απαίτηση, κάθε δυνατότητα, είτε για τρόπους ζωής, ταξίδια, σεξουαλικούς ρόλους ή ταυτότητες, μπορεί να ικανοποιηθεί αμέσως.


JG Ballard, πρόλογος στην Γαλλική Έκδοση του Crash (1974) [παραθέτω αποσπάσματα στα αγγλικά σε αυτό το πάρεργo]

35 χρόνια αργότερα, όλα αυτά στην θέση τους, με ελαφρότατες τροποποιήσεις, μέσα σε ένα διαφορετικό πνεύμα εποχής και εξαϋλωμένα ψηφιακά, μαζί με μια εξωτική χλωρίδα κοινωνιοπαθολογιών που δεν είχαν ακόμα εκδηλωθεί τότε - θα μπορούσαν να παρατίθενται σαν πραγματωμένη αποτίμηση της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.



Για το βιωμένο μέλλον, ο Ballard είχε εκδώσει μια δυσοίωνη πρόγνωση, σε μια εξαιρετική προ πενταετίας συνέντευξη στο Guardian που αξίζει να διαβαστεί ολόκληρη:

Πριν από είκοσι χρόνια κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί τις επιπτώσεις του διαδικτύου - την άνθιση ολόκληρων σχέσεων, τις φιλίες που ευδοκιμούν στην οθόνη των ημέιλ, υπάρχει μια τεράστια καινούρια οικειότητα και ακούσια ποίηση (από το σάιτ παρακολούθησης των ψαραετών μέχρι τις περιηγήσεις παλιών πυρηνικών αποθηκών και το εξαιρετικό εναέριο ταξίδι κατά μήκος της ακτής της Καλιφόρνια, και χιλιάδες άλλα πράγματα), για να μην αναφερθούμε στην πλέον παράξενη πορνογραφία. Ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία μοιάζει να αποκαλύπτεται σαν επιφάνεια κάποιου καινούριου πλανήτη.

Αμφιβάλλω όμως για το εάν το διαδίκτυο ή οιοδήποτε άλλο τεχνολογικό θαύμα μπορεί να παύσει την διολίσθηση προς την πλήξη και τον κομφορμισμό. Υποψιάζομαι πως... το ανθρώπινο είδος θα υπνοβατήσει προς τον αχανή πόρο που έχει διστάσει να εκμεταλλευτεί - την ίδια του την ψυχοπαθολογία. Το λούνα παρκ της ψυχικής περιπέτειας αυτό μας περιμένει με ορθάνοιχτες πύλες και η είσοδος είναι δωρεάν...

12.3.09

Η εμμονή της Λισσαβόνας



 


Άλλωστε οιεσδήποτε αδυναμίες των ρυθμίσεων [της αγοράς] και να έχουν αποκαλυφθεί στον χρηματοοικονομικό τομέα, δεν έχουν ενισχύσει τα επιχειρήματα υπέρ της νομοθεσίας προστασίας της εργασίας, ούτε έχουν καταστήσει περιττή την ανάγκη αύξησης της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης...


 


Κόμης Δράκουλας –


παρατίθεται ψευδώνυμα στο


 CER The Lisbon scorecard IX.


How to emerge from the wreckage”


 


Σύντομα: Η φιλοσοφία των «μεταρρυθμίσεων» η οποία περικλείεται στους στόχους της Λισσαβόνας ήταν εξαρχής στρεβλή, αποδιάρθρωνε το Ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας, ζητούσε την μείωση των ρυθμίσεων της αγοράς και όλοι οι φιλόδοξοι στόχοι της ήταν εκτός συζήτησης ήδη από πέρυσι π. Κ. (προ Κρίσης). Φέτος, η Ατζέντα της Λισσαβόνας, σπλάχνο του ίδιου οικονομιστικού και νεοφιλελεύθερου αντιανθρωπισμού που γέννησε την κρίση (γαρνιρισμένου όμως με κούφιες πρασινιές και ευχολόγια περί καινοτομίας), διατυπωμένη δύο κρίσεις παλαιότερα, είναι απλά ένα γραπτό μνημείο της νεοφιλελεύθερης αθλιότητας, της μήτρας δηλαδή της εξελισσόμενης κατάρρευσης των οικονομιών· οδηγεί δε σε ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική εξαθλίωση. Αν στον κόσμο κυριαρχούσε η λογική και η τσίπα, οι πρωταγωνιστές και οι ιδεολόγοι της θα είχαν λουφάξει στα σπίτια τους από την ντροπή της κατακραυγής του κόσμου.


 


Όμως σα ζόμπι σε ταινία του Ρομέρο, οι Γκάινταρ και οι Τσουμπάις της ΕΕ, οι στρατιές ζωντανών – νεκρών κυβερνητικών και ευρωκυβερνητικών στελεχών ξεφεύγουν με ένα μαγικό πολιτικό τρυκ από τον ιδεολογικό τους θάνατο, αρνούνται να αναπαύσουν τις ιδέες τους στον φιλόξενο Σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας και επιμένουν μέσα στην πτωματώδη τους φρίκη να κυκλοφορούν μεταξύ των πληγέντων ζωντανών, προσπαθώντας (όπως θα περίμενε κανείς άλλωστε από κάθε ζόμπι που σέβεται τον εαυτό του) να πιουν το αίμα τους.


 


Δεν ξέρω τι είδους ήττα θα πρέπει να υποστεί μια ιδεοληψία για να φύγει από το πολιτικό προσκήνιο, αλλά το γεγονός παραμένει πως σε περιόδους συρρίκνωσης της ζήτησης και καταναλωτικής κατάρρευσης, η συνταγή παραμένει η ίδια, το κάλεσμα απαράλλακτο: αυξήστε την οικονομική ανισότητα («βελτιώστε το επιχειρηματικό κλίμα» λέγεται αυτό ευγενικά) για να πάμε στο (αόριστο) μέλλον όλοι καλύτερα. Δουλέψτε λοιπόν όλοι περισσότερο, εντατικότερα και χωρίς προστασία, προκειμένου να προκόψουμε περισσότερο (προ κρίσης) ή να ξελασπώσουμε την επιχειρηματική μας ελίτ (που στην ιδιόλεκτο των Ευρωφιλελεύθερων ταυτίζεται με την έννοια «εθνική οικονομία») τώρα που μας έπιασε η «θεομηνία» της ύφεσης.


 


Ενδεικτική της εμμονής στους ίδιους πανηγυρικά ηττηθέντες του «Υπαρκτού Καπιταλισμού» είναι η σύνθεση της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων ντε Λαροζιέρ για την Χρηματοοικονομική Εποπτεία της ΕΕ, της Κομισιόν: η ΜΚΟ Corporate Europe Observatory σε σχετική έκθεσή της αναφέρει πως η Επιτροπή:


 


«...αποτελείται από ανθρώπους στενά συνδεδεμένους με τον χρηματοοικονομικό κλάδο ή με θεσμούς που, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, έχουν συμμετοχή στην κρίση. Τέσσερα μέλη της ομάδας είναι στενά συνδεδεμένα με γιγαντιαίες χρηματοοικονομικές εταιρείες που έχουν όλες παίξει ρόλο στην σημερινή κρίση, ένας ακόμα ήταν επικεφαλής της Ρυθμιστικής Αρχής Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών της Βρετανίας που απέτυχε πλήρως να επιβλέψει την [από πέρυσι καταρρεύσασα τράπεζα] Northern Rock, ένας έκτος είναι σφοδρός πολέμιος κάθε ρύθμισης και άλλος ένας εργάζεται για εταιρεία στους πελάτες της οποίας συγκαταλέγονται μεγάλες τράπεζες...»


 


Δεν ξέρω πραγματικά από πού πέφτει η «έξοδος από την κρίση» για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, ούτε καν αν υπάρχει η πρώτη χωρίς την δεύτερη. Αλλά ξέρω πως δεν βασίζεις την στρατηγική εξόδου σου σε ιδεοληψίες της προηγούμενης δεκαετίας, που έχουν ήδη καταρρεύσει σαν νέο τείχος του Βερολίνου και των οποίων το μόνο συνεκτικό επιχείρημα και η μόνη φιλοσοφική ουσία είναι η φετιχοποίηση των αγορών και η απαξίωση της εργασίας. Κατά τον Ρομέρο ο μόνος τρόπος να σκοτώσεις ένα ζόμπι είναι να συνθλίψεις τον εγκέφαλό του - για να σκοτώσει κανείς τα χρηματοοικονομικά ζόμπι πρέπει να συνθλίψει κανείς πολιτικά τις παρατάξεις που τα στηρίζουν.


 


Λεζάντα φωτογραφίας: μέλος της επιτροπής ντε Λαροζιέρ σε ανοιχτή συνέντευξη τύπου για την στρατηγική της Λισσαβόνας

5.3.09

Πέντε ρεφορμιστικές πράσινες παρεμβάσεις στο Λεκανοπέδιο Αττικής

Στα πλαίσια της διολίσθησης της στήλης στον ρεφορμισμό (πέρα
από τον πάγιο ρεβιζιονισμό της) αλλά και της θεματολογίας του παρόντος φύλλου,
θα ήθελα να καταθέσω και εγώ στα πλαίσια της μαχόμενης επιφυλλιδογραφίας μου (ή
όπως αλλιώς θέτε πείτε το), παρηχώντας το π, πέντε προφανείς προτάσεις για μια πιο πράσινη πρωτεύουσα:



 



  1. Σκοτώστε τον εργολάβο που έχουν μέσα
    τους
    . Θεραπεία όλων των τοπικών καΙ εθνικών αρχών των αρμόδιων για
    την πόλη, το καθ’ ημάς ΛΑ, από τον ψυχισμό του εργολάβου. Οι αισθητικές
    και ηθικές προτεραιότητες του μεγαλοεργολάβου είναι ένα είδος πολιτικού ιού από
    τον οποίο θα πρέπει να είναι καθαροί όλοι οι συμμετέχοντες στα κέντρα
    λήψης αποφάσεων που αφορούν την πόλη μας.
  2. Ότι κτίσανε, κτίσανε. Όπου δεν
    υπάρχει μπετόν να γίνει πράσινο. Κυρίως αυτό. Οι ελεύθεροι χώροι να
    παραμείνουν ελεύθεροι δια παντός, διότι δεν αρκούν. Στην συνέχεια καλό θα
    ήταν και σε κάποια μέρη που υπάρχει μπετόν να μπει πράσινο, αλλά ας μην
    είμαστε μαξιμαλιστές. Ακόμα. Καινούρια (βιοκλιματικά) κτήρια μόνο πάνω σε
    υπάρχοντα κτήρια.
  3. Κάντε κάτι λοιπόν να φτάσει το τραίνο.
    Καμία περιοχή του ΛΑ χωρίς μέσο σταθερής τροχιάς, ιδανικά μετρό.
    Παράλληλος περιορισμός της χρήσης ΙΧ, πέρα από τον δακτύλιο και το κέντρο
    της Αθήνας και σε άλλα σημεία των προαστίων. Όπου γίνεται να προωθηθεί η
    χρήση ποδηλάτων και οι πεζόδρομοι καλό είναι και υγιεινό...
  4. Πολίτες σημαίνει συμμέτοχοι στην πόλη. Η ιδιότητα του πολίτη δεν σημαίνει ψηφίζουμε μια φορά και καθόμαστε. Αν δεν αναλάβει ο καθένας
    την ευθύνη που του αναλογεί για την γειτονιά του, κινδυνεύει να ξυπνήσει
    ένα πρωί και να δει το διπλανό παρκάκι να γίνεται γκαράζ (βλ. και σημείο
    1) για παράδειγμα. Καλό θα ήταν να υπάρχουν άμεσες διαδικασίας δημόσιας
    διαβούλευσης (διαδικτυακής προφανώς αλλά και άμεσης) και να γίνεται
    συστηματικά πράξη η διαδικασία δημοψηφισμάτων. Πρόκειται, διευκρινίζω, για
    μια έμμεση αλλά κατεξοχήν πράσινη πρόταση εξαιτίας του προσδοκώμενου
    αποτελέσματός της.
  5. Διώξτε κόσμο. Το Λεκανοπέδιο Αττικής
    δεν χωράει τους κατοίκους που έχει σήμερα. Αν η οικονομική κρίση δεν φροντίσει
    να μας στείλει όλους να καλλιεργούμε το χωράφι του παππού στο χωριό σύντομα,
    ας φροντίσει το κράτος: Πρέπει να υπάρξουν δελεαστικά κίνητρα μετεγκατάστασης
    και εκτεταμένη διοικητική αποκέντρωση, προκειμένου να αναστραφεί ο
    γιγαντισμός της πόλης. Αυτό προϋποθέτει δημόσιες δαπάνες για εθνικά μέσα
    μαζικής μεταφοράς και βελτίωση και επέκταση των βασικών υποδομών στην
    επαρχία.


 



Κατανοώ ότι τα παραπάνω δεν είναι αυτό που λένε «άμεσα μέτρα
μικρής κλίμακας», αλλά τα άμεσα μέτρα μικρής κλίμακας, είναι, ως γνωστόν, και σύντομης
και μικρής επίδρασης. Και είπαμε να γίνουμε ρεφορμιστές, αλλά ας μην το παρακάνουμε...