Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η εμμονή της Λισσαβόνας



 


Άλλωστε οιεσδήποτε αδυναμίες των ρυθμίσεων [της αγοράς] και να έχουν αποκαλυφθεί στον χρηματοοικονομικό τομέα, δεν έχουν ενισχύσει τα επιχειρήματα υπέρ της νομοθεσίας προστασίας της εργασίας, ούτε έχουν καταστήσει περιττή την ανάγκη αύξησης της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης...


 


Κόμης Δράκουλας –


παρατίθεται ψευδώνυμα στο


 CER The Lisbon scorecard IX.


How to emerge from the wreckage”


 


Σύντομα: Η φιλοσοφία των «μεταρρυθμίσεων» η οποία περικλείεται στους στόχους της Λισσαβόνας ήταν εξαρχής στρεβλή, αποδιάρθρωνε το Ευρωπαϊκό κράτος πρόνοιας, ζητούσε την μείωση των ρυθμίσεων της αγοράς και όλοι οι φιλόδοξοι στόχοι της ήταν εκτός συζήτησης ήδη από πέρυσι π. Κ. (προ Κρίσης). Φέτος, η Ατζέντα της Λισσαβόνας, σπλάχνο του ίδιου οικονομιστικού και νεοφιλελεύθερου αντιανθρωπισμού που γέννησε την κρίση (γαρνιρισμένου όμως με κούφιες πρασινιές και ευχολόγια περί καινοτομίας), διατυπωμένη δύο κρίσεις παλαιότερα, είναι απλά ένα γραπτό μνημείο της νεοφιλελεύθερης αθλιότητας, της μήτρας δηλαδή της εξελισσόμενης κατάρρευσης των οικονομιών· οδηγεί δε σε ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική εξαθλίωση. Αν στον κόσμο κυριαρχούσε η λογική και η τσίπα, οι πρωταγωνιστές και οι ιδεολόγοι της θα είχαν λουφάξει στα σπίτια τους από την ντροπή της κατακραυγής του κόσμου.


 


Όμως σα ζόμπι σε ταινία του Ρομέρο, οι Γκάινταρ και οι Τσουμπάις της ΕΕ, οι στρατιές ζωντανών – νεκρών κυβερνητικών και ευρωκυβερνητικών στελεχών ξεφεύγουν με ένα μαγικό πολιτικό τρυκ από τον ιδεολογικό τους θάνατο, αρνούνται να αναπαύσουν τις ιδέες τους στον φιλόξενο Σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας και επιμένουν μέσα στην πτωματώδη τους φρίκη να κυκλοφορούν μεταξύ των πληγέντων ζωντανών, προσπαθώντας (όπως θα περίμενε κανείς άλλωστε από κάθε ζόμπι που σέβεται τον εαυτό του) να πιουν το αίμα τους.


 


Δεν ξέρω τι είδους ήττα θα πρέπει να υποστεί μια ιδεοληψία για να φύγει από το πολιτικό προσκήνιο, αλλά το γεγονός παραμένει πως σε περιόδους συρρίκνωσης της ζήτησης και καταναλωτικής κατάρρευσης, η συνταγή παραμένει η ίδια, το κάλεσμα απαράλλακτο: αυξήστε την οικονομική ανισότητα («βελτιώστε το επιχειρηματικό κλίμα» λέγεται αυτό ευγενικά) για να πάμε στο (αόριστο) μέλλον όλοι καλύτερα. Δουλέψτε λοιπόν όλοι περισσότερο, εντατικότερα και χωρίς προστασία, προκειμένου να προκόψουμε περισσότερο (προ κρίσης) ή να ξελασπώσουμε την επιχειρηματική μας ελίτ (που στην ιδιόλεκτο των Ευρωφιλελεύθερων ταυτίζεται με την έννοια «εθνική οικονομία») τώρα που μας έπιασε η «θεομηνία» της ύφεσης.


 


Ενδεικτική της εμμονής στους ίδιους πανηγυρικά ηττηθέντες του «Υπαρκτού Καπιταλισμού» είναι η σύνθεση της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων ντε Λαροζιέρ για την Χρηματοοικονομική Εποπτεία της ΕΕ, της Κομισιόν: η ΜΚΟ Corporate Europe Observatory σε σχετική έκθεσή της αναφέρει πως η Επιτροπή:


 


«...αποτελείται από ανθρώπους στενά συνδεδεμένους με τον χρηματοοικονομικό κλάδο ή με θεσμούς που, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, έχουν συμμετοχή στην κρίση. Τέσσερα μέλη της ομάδας είναι στενά συνδεδεμένα με γιγαντιαίες χρηματοοικονομικές εταιρείες που έχουν όλες παίξει ρόλο στην σημερινή κρίση, ένας ακόμα ήταν επικεφαλής της Ρυθμιστικής Αρχής Χρηματοοικονομικών Υπηρεσιών της Βρετανίας που απέτυχε πλήρως να επιβλέψει την [από πέρυσι καταρρεύσασα τράπεζα] Northern Rock, ένας έκτος είναι σφοδρός πολέμιος κάθε ρύθμισης και άλλος ένας εργάζεται για εταιρεία στους πελάτες της οποίας συγκαταλέγονται μεγάλες τράπεζες...»


 


Δεν ξέρω πραγματικά από πού πέφτει η «έξοδος από την κρίση» για την Ελλάδα και για την Ευρώπη, ούτε καν αν υπάρχει η πρώτη χωρίς την δεύτερη. Αλλά ξέρω πως δεν βασίζεις την στρατηγική εξόδου σου σε ιδεοληψίες της προηγούμενης δεκαετίας, που έχουν ήδη καταρρεύσει σαν νέο τείχος του Βερολίνου και των οποίων το μόνο συνεκτικό επιχείρημα και η μόνη φιλοσοφική ουσία είναι η φετιχοποίηση των αγορών και η απαξίωση της εργασίας. Κατά τον Ρομέρο ο μόνος τρόπος να σκοτώσεις ένα ζόμπι είναι να συνθλίψεις τον εγκέφαλό του - για να σκοτώσει κανείς τα χρηματοοικονομικά ζόμπι πρέπει να συνθλίψει κανείς πολιτικά τις παρατάξεις που τα στηρίζουν.


 


Λεζάντα φωτογραφίας: μέλος της επιτροπής ντε Λαροζιέρ σε ανοιχτή συνέντευξη τύπου για την στρατηγική της Λισσαβόνας

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …