29.1.09

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη...



Δικαιοσύνη είναι ο ανεκτός συμβιβασμός των αντιτιθέμενων συμφερόντων της κοινωνίας, και δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποια βασιλική οδός για την επίτευξη της συγκεκριμενοποίησης αυτού του συμβιβασμού.
Δικαστής B. Learned Hand 

Ο νόμος στην μεγαλοπρεπή του ισότητα, απαγορεύει στους πλούσιους όπως και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από γεφύρια, να ζητιανεύουν στους δρόμους και να κλέβουν ψωμί.


Είναι συνηθισμένη πια η μομφή και είχε εκφραστεί πριν από ένα-δυο χρόνια από τον Θεόδωρο Πάγκαλο: η έγκληση ότι το σύνθημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καταδεικνύει την μη-αποδοχή της την κοινοβουλευτικής δημοκρατίας εκ μέρους εκείνων που το φωνάζουν (της «άκρας αριστεράς» είχε ο πει ο κ. Πάγκαλος). Έτσι το «δίκιο του αγρότη», το δίκιο του καθενός, διακωμωδείται και καταγγέλλεται ως αντιδημοκρατική εκτροπή, ή τουλάχιστον σαν αφόρητος λαϊκισμός. Έτσι δημιουργούνται και κυκλοφορούν παραλλαγές του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του κουκουλοφόρου», «νόμος είναι το δίκιο του ταβερνιάρη», κοκ, προκειμένου να καταδειχθεί «το γελοίον» της ιδέας.
Σε μια χώρα όμως όπου η ταξική διάσταση της απονομής δικαιοσύνης, το απυρόβλητο, όχι μόνο της πολιτικής ελίτ (όπως είδαμε πρόσφατα) αλλά και της επιχειρηματικής από μεγάλο μέρος των κυρώσεων που αφορούν τους «κοινούς θνητούς» είναι καταφανές (π.χ. πόσοι ιδιώτες θα μπορούσαν να συνεχίσουν απρόσκοπτα την κατασκευή κτίσματος την οποία το ΣτΕ έχει χαρακτηρίσει παράνομη, όπως συνέβη προ ετών, χωρίς να βρεθούν στην φυλακή;), αναρωτιέται κανείς μήπως το «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» είναι μια έκκληση, μια απαίτηση, εκδημοκρατισμού των νόμων (ή τέλος πάντων της εφαρμογής τους) και της δικαιοσύνης. Δεν κυριολεκτεί, υποδεικνύει. Άλλωστε «εργάτες» με την ευρεία έννοια, είμαστε οι περισσότεροι.
Οι νόμοι είναι προϊόντα κοινωνικών συμβιβασμών και αποτυπώνουν τον συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων, υπό το φως του εθιμικού και του ιστορικά επικρατήσαντος. Το ίδιο και οι όροι εφαρμογής τους. Είναι αστείο να θεωρείται η νομιμότητα ως ένα ον πέρα από την ιστορία και την κοινωνική ζυγαριά, σαν «μαθηματικά αξιώματα και πορίσματα», όπως σημείωνε απαξιωτικά και ένας άλλος Αμερικάνος δικαστής ο Oliver Wendell Holmes.
Το «δίκιο του εργάτη» είναι λοιπόν αίτημα και αγώνας στο πεδίο της κοινωνικής σύγκρουσης που παράγει τους καθοριστικούς για τους νόμους συσχετισμούς: απαιτεί να γείρει η ζυγαριά της κοινωνικής διαπραγμάτευσης πιο κοντά στα συμφέροντα της πλειοψηφίας και όχι της μειοψηφίας της κοινωνίας, και δηλώνει την προθυμία να αγωνιστεί κανείς για αυτό. Όχι μόνο είναι δημοκρατικά νόμιμο, είναι και δημοκρατικά επιθυμητό, εφ όσον τουλάχιστον παραδέχεται κανείς ότι ένα από τα καθήκοντα της δημοκρατίας είναι να μην νομοθετεί συστηματικά εναντίον των συμφερόντων της πλειονότητας.
Εγείρονται βέβαια ζητήματα: ποιος προσδιορίζει το «δίκιο του εργάτη»; Ποιος το νομοθετεί; Μα η ίδια η δημοκρατική διαδικασία είναι η απάντηση – εγώ θα έλεγα και η κοινοβουλευτική. Δεν νοείται διαμεσολάβηση άλλη από αυτήν που συνειδητά εγκρίνει ο καθένας. Η δημοκρατία είναι ακριβώς το μόνο πεδίο μέσα στο οποίο το «δίκιο του εργάτη» νομιμοποιείται ως δημοκρατικό αίτημα.
Τέλος: αν η δυσαρέσκεια με τους νομοθέτες και την δικαιοσύνη εντείνεται όταν οι κοινωνικοί συσχετισμοί δεν αποτυπώνονται έγκαιρα στα επίπεδα αυτά, είναι βέβαιο ότι στην καινούρια συγκυρία στην οποία εισερχόμαστε, ένα αναζωογονημένο, πολύμορφο και διεκδικητικό κίνημα θα απαιτήσει πλέον εντονότερα το δίκιο του εργάτη και του αγρότη, με ποικίλα, συγκλίνοντα συνθήματα.
«Θεωρώ πως οι ταξικές διαφορές είναι αντίθετες στην δικαιοσύνη και, σε τελική ανάλυση, βασισμένες στην βία»

Αλβέρτος Αϊνστάιν, «Ο κόσμος όπως τον βλέπω»





Η μπαλλάντα του Έρβιν Λουπόε


Bob Dylan, the Ballad of Hollis Brown 1964, στίχοι:
...There's seven breezes a-blowin'
All around the cabin door
There's seven breezes a-blowin'
All around the cabin door
Seven shots ring out
Like the ocean's pounding roar

There's seven people dead
On a South Dakota farm
There's seven people dead
On a South Dakota farm
Somewhere in the distance
There's seven new people born...


Το τελευταίο γράμμα του Έρβιν Λουπόε, Νότια Καλιφόρνια πριν αυτοκτονήσει και σκοτώσει την γυναίκα και τα πέντε παιδιά του. Το γράμμα καταλήγει με την επίκληση "Oh Lord my God is there no hope for a widow's son!" (σελ.10 σημ.17).

Η τραγωδία αυτή μεταδόθηκε και εξαπλώθηκε παντού στον κόσμο, και η απόγνωση του αυτόχειρα και δολοφόνου, ακολουθώντας κάποια σχεδόν βιολογική στην συνθετότητά της διαδικασία, ενώθηκε με τα συμφραζόμενα και τα συμπαραδηλούμενά της, και ανασυναρμολογήθηκε ψευδοτυχαία σε κάτι που προσεγγίζει, αλλά υπερβαίνει τελικά, την μυθοπλασία, στους σωλήνες του διαδικτύου. Εκεί, απανθρωπιζόμενη από την ειδησεογραφική παράθεση και την απολυτότητα της ψυχρής ηθικολογικής αποτίμησης ορισμένων, παραμένει παρόλα αυτά μνημειωδώς τερατώδης, αινιγματική και θλιβερή, όπως είναι όλες οι ανάλογες ιστορίες, που μοιάζουν σαν αποτυπώματα δαιμονοληψίας από τον ίδιο σκοτεινό διάβολο.

Πιθανώς σχετικό.

26.1.09

Δήμαρχος ή υλοτόμος;

Ο πράσινος δήμαρχος Αθηναίων:

Προφυλάσσει τα ψεύτικα:



και όσα έχει κόψει:



Φωτιά και τσεκούρι στα δέντρα λέμε. Δεν χρειάζεται δέντρα το πυκνό, εύκρατο δάσος της Πατησίων, ιδιωτικά πάρκινγκ χρειάζεται κυρίως κατά την δημοτική αρχή. Η πρώτη προσπάθεια είχε αποτύχει, αλλά με την επιμονή που την διακρίνει σήμερα τα κατάφερε.

Προστάτης Άγιος της Βωβούπολης, και εργολαβόψυχος διεκπεραιωτής περιβαλλοντικών καταστροφών, ο δήμαρχος Αθηναίων θα μείνει στην ιστορία για την προσφορά του στην πόλη, εφάμιλλη εκείνης του Μοροζίνι. Εκεί που δεν φτάνουν οι εμπρηστές φτάνει ο Δήμος Αθηναίων.

Άλλωστε είναι πιθανόν στις επόμενες εκλογές να μην έχει την υποστήριξη φαρμακευτικών εταιρειών. Αλλά ούτε βέβαια και των καταστηματαρχών για τους οποίους εκόπτετο και καλά. Έτσι οι ελπίδες της Νέας Δημοπρασίας στον δήμο Αθηναίων πέφτουν πια στους μεγαλοεργολάβους.


22.1.09

Πέρα από την λατρεία του Ομπάμα

don't follow leaders / watch the parking meters


Bob Dylan


 Η εμμονή της αμερικανικής κοινωνίας με τον χαρισματικό ηγέτη, τον leader που οδηγεί το εκλεκτό της ιστορίας (και του Θεού με την ευρύτερη έννοια) έθνος, σε νέα μεγαλεία, δεν θα μπορούσε παρά να αντικατοπτρίζεται στην χολυγουντιανή υπερπαραγωγή της ορκωμοσίας – ενθρόνισης πήγα να πω –  του προέδρου των ΗΠΑ. Ιδιαίτερα σήμερα, στην συγκυρία μιας απύθμενης, και απροσδόκητης για τους πολλούς στην έκτασή της, κρίσης όπου οι ελπίδες για τον ήρωα που θα μας σώσει από αυτήν αναμειγνύονται με την συσσωρευμένη αγανάκτηση της, καταστροφικής για τους πάντες, προεδρίας Μπους. Η εικονογραφημένη συνεργασία του καινούριου Προέδρου-υπερήρωα με τον Σπάιντερμαν δεν ήταν άλλωστε τυχαία.


Και καλά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τι χορδές άγγιξε ο Ομπάμα; Ποιες ελπίδες αναδεύτηκαν; Από πού ως πού δείξαμε το ενδιαφέρον που δείξαμε για την εκλογή του; Πέρα φυσικά από το αυτονόητο συμφέρον να μην κυβερνάται η υπερδύναμη από μανιακούς. Οι δια του τύπου διακηρυσσόμενες ελπίδες, τι αφορούν;  


Ίσως περιμένουμε να έρθει ο Ομπάμα να μας σώσει όλους από την κρίση; Να μαλακώσει η υπερδύναμη και να δρα αγγελικά; Ή μήπως απλά τα ΜΜΕ δεν μπορούν να αποφύγουν να κάνουν μέγα θέμα, κάθε μεγάλο θέαμα;


Ας βγούμε όμως από την λατρεία της προσωπικότητας αλά αμερικαίν, και ας κοιτάξουμε λίγο παραπέρα, προς την γενική κατεύθυνση της ουσίας: ο Ομπάμα είναι και ο εκλεκτός της Γουώλ Στρητ, αλλά και ο άνθρωπος που έφτασε στην προεδρία με την κινητοποίηση χιλιάδων απλών πολιτών. Αυτός που τα μαζεύει από το Ιράκ, αλλά και αυτός που στέλνει επιπλέον κόσμο στο Αφγανιστάν. Η μόνη δύναμη πάνω στην οποία μπορούν να στηριχτούν και οι δικές μας οι ελπίδες είναι η κινητοποίηση των Αμερικανών πολιτών εκεί, και η μίμησή τους εδώ: δεν υπάρχει καμία διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη εξουσία με την οποία οι οργανωμένοι πολίτες δεν μπορούν να τα βάλουν. Και η ελπίδα για να έχει μέλλον θα πρέπει να αποσυνδεθεί από πρόσωπα και εκεί, όπως και εδώ και να ανακαλύψει και πάλι την πολιτική από τα κάτω. Ο σπουδαίος αμερικανός ιστορικός και θεωρητικός του πολιτισμού Mike Davis είχε να πει τα εξής για την εκλογή του Ομπάμα:


... «μετά από το σύντομο Γούντστοκ της ορκομωσίας του Ομπάμα, εκατομμύρια καρδιές θα απογοητευτούν από την αδυναμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί την μαζική χρεοκοπία και την ανεργία καθώς και τους πολέμους στην Μέση Ανατολή...


Η μεγάλη πρόκληση στις μικρές ομάδες της αριστεράς είναι η πρόβλεψη αυτής της μαζικής απογοήτευσης, και η κατανόηση πως δουλειά μας δεν είναι «να μετακινήσουμε  τον Ομπάμα προς τα αριστερά» αλλά η διάσωση και η αναδιοργάνωση των συντετριμμένων ελπίδων...


 Ο δικός μας Ομπάμα λοιπόν, δεν είναι ένα πρόσωπο, δεν πρέπει να είναι ένα πρόσωπο. Όχι μόνο γιατί αυτού του τύπου η προσωποκεντρική αντίληψη της πολιτικής είναι εξαιρετικά υπονομευμένη και απαξιωμένη στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα ειδικά) από την πικρή ιστορική εμπειρία των «χαρισματικών» και της πελατειακότητας των αρχηγικών κομμάτων. Αλλά επειδή η ομαδική δράση, η διατύπωση συλλογικών στόχων, τα κινήματα, αποτελούν το μόνο ουσιώδες και γενικό δίδαγμα που μπορεί να μας αφορά από την υπόθεση Ομπάμα. Τα υπόλοιπα είναι το πάντρεμα φεουδαρχικών εορτασμών του πρίγκιπα με την βιομηχανία του θεάματος. Καλά για ποπ-κορν.

20.1.09

**riots

There is a danger, of course, in overstating the importance of an eruption in a specific national setting - but the world has become kindling and Athens is the first spark.


#lvriots:
Ρίγα, Λεττονία 13/1/2009


ΝΥΤ
Ο Krisjanis Karins,βουλευτής και πρώην ηγέτης του κόμματος της Νέας Εποχής δήλωσε πως η βία έδειξε πως τα οικονομικά προβλήματα έχουν προσδώσει καινούρια σφοδρότητα σε παλιές πολιτικές διαμαρτυρίες.

Οι διαμαρτυρίες στην Λετονία, δήλωσε, έτειναν να ακολουθούν 'έναν κανόνα "στεκόμαστε, τραγουδάμε και πάμε σπίτια μας", αλλά οι νεαροί διαδηλωτές που εμφανίστηκαν την Τρίτη το βράδυ "μοιάζει να πιστεύουν πως ο Ελληνικός ή ο Γαλλικός τρόπος έκφρασης θυμού είναι καλύτερος", είπε.

"Στα δικά ας μέρη, αυτά απλά δεν συμβαίνουν" είπε. "Αλλά συνέβησαν αυτήν την φορά. Όλοι προσπαθούν να κατανοήσουν τι μέρος όλων αυτών προκλήθηκε εσκεμμένα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Από πού ήρθαν;"


Επίσης: Latvia after the riots
Τους πιάκαμαν
Λεττονός ιατρός, απολογητής των κουκουλοφόρων (προφανώς συριζα).

Έξτρα: εισαγόμενη συνωμοσιολογία για την Ελλάδα από την Βαλτική

#bgriots
Σόφια 14/1/2009


Δεκάδες διαδηλωτών συγκρούστηκαν με την αστυνομία στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας την Τετάρτη, όταν μια αντικυβερνητική διαδήλωση μετετράπη σε εξέγερση, δήλωσε η αστυνομία.

Η βία ξέσπασε κατά την διάρκεια ειρηνικής διαδήλωσης 2000 ανθρώπων μπροστά από την βουλή, συμπεριλαμβανομένων και φοιτητών, αγροτών και περιβαλλοντικών ακτιβιστών που δήλωσαν πως έχουν μπουχτίσει από την ζωή στην πιο φτωχή και πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης


Ημέρα 2
Έξτρα: Μπολσεβίκοι πίσω από την εξέγερση δηλώνουν οι NYT (πριν από 90 χρόνια).

#ltriots
Βίλνιους 16/1/2009


Η διαδήλωση της Παρασκευής οργανώθηκε από τα συνδικάτα και περίπου 1500 άνθρωποι ήταν παρόντες όταν ξέσπασαν τα επεισόδια δήλωσε ο Danute Daunoraviciute, εκπρόσωπος τύπου της αστυνομίας. Δήλωσε πως κάποιοι διαδηλωτές είχαν προετοιμαστεί για βία φέρνοντας μαζί τους μπουκάλια γεμάτα με βενζίνη. Πάνω από 80 άτομα συνελήφθησαν και 15 τραυματίστηκαν στην αναταραχή, συμπεριλαμβανομένου και ενός διαδηλωτή του οποίου αποκόπηκε το δάκτυλο από ελαστική σφαίρα.

Η κ. Daunoraviciute δήλωσε πως δεν φαίνεται να ήταν συγκεκριμένες πολιτικές οργανώσεις πίσω από την βία. "Ήταν μια καλή ευκαιρία για τον κόσμο να εκφράσει την κοινωνική του δυσαρέσκεια", δήλωσε.. "Ήταν απλά θυμωμένοι και κουρασμένοι".


Βαλτικές εξεγέρσεις: Υπαρκτός Θατσερισμός
Αντιλιθουανικά σκοτεινά κέντρα πίσω από τις εξεγέρσεις, λέει ο εκεί Καραμανλής:

"Υπάρχουν δυνάμεις που ενδιαφέρονται για την αποσταθεροποίηση και το χάος στην Λιθουανία, και χρησιμοποιούν την απόγνωση των πολιτών για τις επώδυνες μεταρρυθμίσεις για να επιτύχουν τα εχθρικά τους σχέδια" δήλωσε ο πρωθυπουργός Kosta Karamanlitis Andrius Kubilius..."
και η λιτότητα κύριοι είναι αδιαπραγμάτευτη.

#usriots
Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, για την ακρίβεια στις όχθες του Ειρηνικού ένας αστυνομικός σκοτώνει έναν επιβάτη μετρό που είχε εμπλακεί σε καυγά στην κυριολεξία χωρίς καμία αφορμή. Το γεγονός καταγράφεται σε ένα βίντεο που σε αφήνει άναυδο:



Το βίντεο αναρτάται στο youtube, και ακολουθεί εξέγερση (η εξέγερση του youtube). Διαδηλωτές καίνε και σπάνε. Αυτό τo βίντεο από την καταστροφική εξέγερση θα σας θυμίσει ίσως κάτι ανάλογο:



Κάποιοι (οπαδοί του συριζα και οχτροί του αδόνειδος γεωργιάδη;) στις ΗΠΑ, άρχισαν να χαϊδεύουν τα αυτιά των αναρχικών. Αυτός ο κύριος αφενός μας λέει ότι άπαξ και έχεις περάσει από σοβαρά riots δεν θεωρείς riot κάτι που δεν είχε νεκρούς (μόλις 100 συλληφθέντες, με τρεις απαγγελίες κατηγοριών και 200.000 δολάρια σε ζημιές) και προσθέτει το εξής ανθελληνικό απολίτιστο, υποστηρικτικό της ναζιστικής συμπεριφοράς που ανέχεται και καλλιεργεί την παρακμή, αφού εξηγεί πως στα LA riots του 1992 (με νεκρούς και μια πόλη δέκα εκατομμυρίων στις φλόγες θυμίζω) υπήρχε η συζήτηση για το αν ήταν riots ή uprising (σας θυμίζει τίποτα;), ανάλογα με την οπτική γωνία που το έβλεπε κανείς:

Μετά από την εξέγερση του 1992 στο Λος Άντζελες, ένας αρθρογράφος είχε αναρωτηθεί τι κάνει κανείς όταν έχει φωνάξει συνθήματα, έχει κάνει καθιστικές διαμαρτυρίες και μη-βίαιες διαδηλώσεις και εξακολουθούν να του λένε πως δεν μετράει; Δεν νομίζω πως ο αρθρογράφος αυτός ή ο οποιοσδήποτε χρησιμοποιεί τις λέξεις επανάσταση, εξέγερση ή πολιτική αναταραχή επιχειρούσε να δικαιολογήσει [ΣτΜ: το λεει γιατί εκεί δεν έχει Γιάννη Πρετεντέρη να τους βάζει στη θέση τους] τις μαζικές καταστροφές που είχαν ερειπώσει τμήματα της πόλης. Νομίζω πως προσπαθούσε να ξεσκεπάσει την απόγνωση και την απογοήτευση που μπορεί να προκαλέσει επίπεδα οργής που στέλνουν συνετούς κατά τα άλλα ανθρώπους στους δρόμους.

Δεν είναι μια θεώρηση των πραγμάτων φυσική για κάποια τμήματα της κοινωνίας μας, όπως ακριβώς είναι δύσκολο κάποια άλλα τμήματα να πιστέψουν σε μια δίκαιη αστυνομική έρευνα για τον πυροβολισμό ενός αφροαμερικανού άντρα.


Διάφοροι διαμαρτύρονται για τους μπαχαλάκηδες που χάλασαν την ειρηνική διαμαρτυρία.
Αναρχικοί αρνούνται να καταδικάσουν την τυφλή βία, και τα χώνουν στην αστυνομία για τις βάρβαρες μεθόδους της... καταλήγουν στο εξής:

Αναπαράγεται με την σημερινή κάλυψη [των επεισοδίων από τα ΜΜΕ] μια παραμορφωμένη και ανησυχητική άποψη για το τι είναι βία στην κοινωνία μας. Ένα αυτοκίνητο δεν ουρλιάζει από πόνο όταν το καις και μια βιτρίνα δεν κλαίει όταν θρυμματιστεί το τζάμι της. Είναι αλήθεια πως το κόστος αντικατάστασης του αυτοκινήτου και της τζαμαρίας μπορεί να είναι βάρος για τους ανθρώπους της εργατικής τάξης που θα πληγούν και αυτό είναι σίγουρα λυπηρό. Παρόλα αυτά, απλά δεν είναι συγκρίσιμο το κόστος αυτό με τις βάρβαρες συνέπειες της αστυνομικής βίας. Οι νέοι που έχουν κακοποιηθεί από την αστυνομία την νύχτα της διαδήλωσης θα πρέπει να ζήσουν με τα σωματικά και ψυχικά τραύματα για πολλά ακόμα χρόνια, και ο Όσκαρ Γκράντ [ο νεκρός επιβάτης] δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Καούμε τον κόσμο να αναγνωρίσει την πραγματική βία στην κοινωνία μας - την βία της αστυνομίας, των φυλακών και των πολιτικών. Όσο η αστυνομία και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί προστατεύουν τον αστυνομικό που σκότωσε τον Όσκαρ, όσο οι "έγχρωμοι" νέοι δέχονται συνεχώς επιθέσεις και εγκληματοποιούνται από την αστυνομία και το δικαστικό σύστημα, όσο η περιουσία θεωρείται πως αξίζει περισσότερα από τους ανθρώπους - δεν θα θρηνήσουμε για την περιουσία που υπέστη βανδαλισμούς την Τετάρτη το βράδι


(βλ. και σχετικά σχόλια

- Κάλυψη από τον τοπικό τύπο (με γιανναράδες και παπαχελάδες κυρίως στα σχόλια).
- H Ελληνική έμπνευση. Το Ελληνικό ιδεώδες.
- Ενημέρωση: Ο Truth Minista, Πωλ Σκοτ, εξηγεί την πολιτική χρησιμότητα της βίας, ιστορικά, για την αφροαμερικανική κοινότητα:

Let’s face it. Historically, Black folks have gotten much more attention from yellin’ “Fight the Power” than from singin’ “We Shall Overcome.”

Ask any Black activist and he will tell you that the only time that the media care about what Black folks think is when there is the threat of someone raisin’ the roof.

If you are not either in a position to start a riot or call one off, the talkin’ heads really don’t give two cents what you think.

Also, look at how many government programs were started after the rebellions of the ‘60s and after the Rodney King verdict in the early ‘90s.

Although politicians are quick to say there is no money for the poor, have you noticed how quickly they find some funds when they smell smoke?

Back in the ‘60s Kwame Ture (Stokely Carmichael) said: “A lot of people in the bourgeoisie tell me that they don’t like H. Rap Brown when he says, ‘I’m gonna burn this country down.’ But every time Rap Brown says that, they get a poverty program.”

You might not agree with those kinds of tactics but you can’t deny that the squeaky spinnin’ rims get the grease …


ΟΚ.

Μετά από την μικρή αυτή περιπλάνηση στον ταραγμένο μας κόσμο, μέσα από την εικόνα μας εκεί, και την εκεί εικόνα μέσα από εδώ και τα εκεί λόγια ως αντήχηση των εδώ αλλά και την τελείως εκεί κατάσταση παράλληλα εκεί, ελπίζω αγαπητέ αναγνώστη να βγήκαμε όλοι σοφότεροι και λιγότερο επιρρεπείς στον πολιτικοκοινωνικό αυτισμό και την συνωμοτική σάχλα. Ελπίζω.

Ενημέρωση:
#isriots
Ρέυκιαβικ 21/01/2009


Εξοργισμένοι απόγονοι Βίκινγκ παίρνουν με τα γιαούρτια τις μικρές νεοφιλελεύθερες ελίτ τους καθώς η κυβέρνηση πέφτει ψεκάζοντας τους αμάθητους Ισλανδούς. Οι πολίτες δεν συμφωνούν προφανώς με την άποψη του ΔΝΤ.

15.1.09

Πολιτική και διαδίκτυο


Η προεκλογική εκστρατεία του Μπάρακ Ομπάμα ανέδειξε μεταξύ άλλων την σημασία που παίζει σήμερα η διαδικτυακή κινητοποίηση στην πολιτική. Αυτό είναι ένα δίδαγμα που μοιάζει να έχουν λάβει οι πάντες πια – παρά την ακραία πολιτική επιφανειακότητα της εν λόγω καμπάνιας. Όλο και περισσότεροι πολιτικοί στην χώρα μας, λαμβάνοντας το μήνυμα του συρμού προχωρούν στο να «συντονιστούν με την εποχή». Πέρα από τα σχεδόν ψυχαναγκαστικά προσωπικά σάιτ-μπροσούρες (συνήθως αμήχανα και χωρίς νόημα), προχωρούν σε μια γενική διαδικτυακή ενεργοποίηση.


Τι σημαίνει αυτό; Αλλάζει την πολιτική, ή την πολιτική επικοινωνία στρατηγικά; Ευνοεί την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις; Ποιοι είναι οι λόγοι που οι πολιτικοί στην Ελλάδα (οφείλουν;) να χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο τέλος πάντων;


Υπάρχουν σήμερα δυνατότητες πολλαπλής πολιτικής χρήσης των ηλεκτρονικών μέσων. Η μία είναι η εύκολη και η προφανής και έχει ήδη δρομολογηθεί από αρκετούς πολιτικούς, με στοιχειώδη αντίληψη: η χρήση του προσωπικού σάιτ σαν πολιτικό αρχείο και η χρήση ενός μπλογκ ως «έμμεσο» γραφείο τύπου, ή ως εργαλείο προσωπικής δημοσίευσης (βλ. την περίπτωση Τατούλη για την εξαιρετικά αποτελεσματική επικοινωνιακή δραστηριότητα αυτού του τύπου).


ΟΚ.


Καλώς.


Πέραν τούτου η χρήση του διαδικτύου και των πάσης φύσεως  μηχανισμών και πλατφορμών του σωστά, ως εργαλείο, προϋποθέτει δύο πράγματα:


-          Πρώτον μια εξοικείωση με τον χώρο που να επιτρέπει την κίνηση μέσα στον κυβερνοχώρο όπως το ψάρι μέσα στο νερό (κατά την παρομοίωση του σ. Μάο σε άλλα συμφραζόμενα).


-          Δεύτερον μια ιδέα για το πώς θέλεις να χρησιμοποιήσεις τα νέα μέσα, κάτι που έχει να κάνει με την πολιτική τοποθέτηση (χονδρικά).


Ως προς το πρώτο τα πράγματα είναι απλά: οι περισσότεροι εκ των πολιτευτών σήμερα χρησιμοποιούν τα νέα μέσα με σχετικά πρωτόγονο τρόπο, ως εργαλεία δημοσίευσης και όχι ως εργαλεία διάδρασης και στόχευσης. Αυτό είναι και ηλικιακό αλλά και ζήτημα συμβούλων υποθέτω σε μια «δεξιά», ατομοκεντρική εκδοχή πολιτευτή, και ζήτημα κοινότητας και διαδικτυακών συλλογικοτήτων στην «αριστερή» εκδοχή. Συν τω χρόνω αυτό θα λυθεί ντε φάκτο, με την «αναγκαστική» εξοικείωση με τα διαδικτυακά που θα επιβάλλεται από τα πράγματα.


Ως προς το δεύτερο τα πράγματα είναι πιο σύνθετα: το διαδίκτυο και οι δυνατότητες που προσφέρει είναι πολλαπλές, Από την μία π.χ. μπορεί να γίνει εργαλείο εξαιρετικά στοχευμένου (πολιτικού στην περίπτωσή μας) μάρκετινγκ (και τα βασικά «κοινωνικά μίντια, όπως το facebook π.χ. είναι τέτοιου είδους εργαλεία, από την εμπορική πλευρά, πάνω από όλα), αλλά ταυτόχρονα μπορεί να γίνει και ιδανικό εργαλείο συμμετοχής και διαβούλευσης. Εικάζω ότι αυτό θα είναι και ένα από τα κύρια διαφοροποιητικά στοιχεία των μελλοντικών τεχνοπολιτικών χασμάτων, όπως θα προβάλλονται στην  «τεχνόσφαιρα»: το διαδίκτυο ως εργαλείο μάρκετινγκ απέναντι στο διαδίκτυο ως εργαλείο διαβούλευσης. Το γραφείο τύπου εναντίον της οργανωμένης εθελοντικά συλλογικότητας.


Στην εκδοχή αυτή των πραγμάτων και η μάχη της εικόνας και η μάχη της πολιτικού λόγου, στο όχι πολύ μακρινό μέλλον θα δίνεται στο διαδίκτυο ούτως ή άλλως. Οι όροι αυτής της μάχης δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί γιατί δεν τους έχουν ψυλλιαστεί στην πραγματική τους έκταση τα δυνητικά υποκείμενα που θα την αναλάβουν. Πλην όμως καταφτάνει οσονούπω καλπάζοντας.

10.1.09

Έχει ο στρατός αστυνομικό ρόλο;


Είναι σχεδόν βέβαιο πως ο εξοπλισμός την αγορά του οποίου προκήρυξε ο Ελληνικός στρατός (σύμφωνα με το ν. 3433/06) και κατείγγειλε ο Αλ. Αλαβάνος στην βουλή δεν προορίζεται για χρήση στην Ελλάδα, αλλά στο Κόσοβο, από την ΕΛΔΥΚΟ (πιθανώς και σε παρόμοιες αποστολές). Στου κασίδι το κεφάλι θα εξοικειωθεί ο Ελληνικός στρατός σε κατασταλτικό ρόλο για να συνδράμει πιθανώς μελλοντικά την αστυνομία εδώ(;), εκεί και παντού. Στο Κόσοβο βέβαια αναλαμβάνει σιγά-σιγά η αστυνομική δύναμη της ΕΕ (ως μη όφειλε προφανώς, καθώς η διεθνής νομιμότητα είναι το τελατίνι της Δύσης), αλλά με δεδομένο ότι μυρίζει πάλι μπαρούτι δεν αποκλείεται να φανούν χρήσιμα. Το θέμα είναι από πού ως πού πρέπει να εκπαιδεύονται στρατιωτικά σώματα σε καθήκοντα αστυνόμευσης. Από πού ως πού οι Έλληνες στρατιώτες πρέπει να παίζουν ρόλο ΜΑΤ ανά τον κόσμο; Από μόνο του αυτό ειναι προβληματικό.

Το 2006, ο Ιός της Ελευθεροτυπίας κατήγγειλε την επαπειλούμενη "αστυνομικοποίηση" του στρατού, μέσω της εμπειρίας του Κοσόβου. Τα παραγγελθέντα "πολεμοφόδια" για τις μονάδες καταστολής ήταν εξαιρετικά παρόμοια με την λίστα του ΓΕΣ - και αυτό δηλώνει μάλλον και τον σημερινό προορισμό των παραδοτέων της προκήρυξης:

...το αρχικό έναυσμα για τη συγκρότηση των στρατιωτικών ΜΑΤ παρείχε η εμπειρία του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος στο Κόσοβο (ΕΛΔΥΚΟ) από τις βίαιες διαδηλώσεις των εκεί αλβανών εθνικιστών κατά της εναπομείνασας σερβικής παρουσίας: «Μετά τα γεγονότα της 17ης Μαρτίου 2004 στην πόλη Ουρόσεβατς του Κοσσυφοπεδίου», διαβάζουμε, «κρίθηκε αναγκαία η συγκρότηση τμήματος το οποίο θα συμμετείχε σε επιχειρήσεις καταστολής πλήθους. Οι εθνικοί περιορισμοί που δέσμευαν την εμπλοκή στρατιωτικού τμήματος με πολίτες άρθηκαν, δίνοντας τη δυνατότητα συμμετοχής σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις» (σ. 1).

Ακολούθησε η σύσταση των πρώτων «διμοιριών καταστολής πλήθους» κι ο εξοπλισμός τους από τις ΗΠΑ, με χρήματα -εννοείται- του ελληνικού Δημοσίου: «Με τη διάθεση ανάλογης πίστωσης από το ΣΔΑΕΕ (Β' Σ.Σ.), παραγγέλθηκαν μέσω της Αμερικανικής Ταξιαρχίας του Ανατολικού Τομέα της KFOR (ΜΝΒ-Ε) τα παρακάτω υλικά καταστολής πλήθους τα οποία αυτή τη στιγμή έχουν διατεθεί στις δύο Ελληνικές Μονάδες (Βορείου και Νοτίου Τομέα) της ΕΛΔΥΚΟ-2: (α) 120 Ασπίδες, (β) 120 Προσωπίδες, (γ) 120 Ζεύγη περικνημίδες, (δ) 120 γκλομπς μεταλλικά (πτυσσόμενα)» (σ. 53).

*Το οπλοστάσιο των εν λόγω μονάδων, όπως περιγράφεται στο μνημόνιο, δεν περιορίζεται, ωστόσο, στα παραπάνω. Κάποια στοιχεία του «ειδικού εξοπλισμού» τους, όπως οι «φυσούνες» και τα τουφέκια εκτόξευσης δακρυγόνων ή οι χειροβομβίδες «κρότου-λάμψης» μπορεί κάλλιστα να τα έχει προμηθευτεί ο ελληνικός στρατός από τα αντίστοιχα στοκ της ΕΛ.ΑΣ.

Για κάποια άλλα, όμως, όπως οι πλαστικές σφαίρες ή τα «μη φονικά όπλα» τρίτης γενιάς, που δεν έχουν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους στο «πεζοδρόμιο» της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, τα ερωτήματα τα σχετικά με την προμήθειά τους παραμένουν ανοιχτά.


Το άρθρο εξετάζει με βάση ντοκουμέντα την ανάθεση καταστολής πλήθους στο στρατό, την επικινδυνότητα της αστυνομικής χρήσης των ΕΔ και τα νέα "κανοτόμα" κατασταλτικά εργαλεία και είναι και πάλι ως εκ τούτου επίκαιρο.
Σημειώνω πως το 2006 πάλι ο Ριζοσπάστης είχε αποκαλύψει ότι η στρατονομία ασκούνταν για την αντιμετώπιση εγχωρίων διαδηλωτών. Άρα η χρήση του στρατού σε κατασταλτικό ρόλο δεν είναι σημερινό θέμα, εξετάζεται εδώ και καιρό.

Συνοψίζοντας: ο Αλέκος Αλαβάνος είχε μάλλον άδικο όταν είκαζε την άμεση πιθανή συστράτευση των ενόπλων δυνάμεων στο έργο της καταστολής της κοινωνικής αναταραχής. (Η αστυνομία κάνει απείρως μαζικότερες παραγγελίες). Ζήτημα όμως υπάρχει: από πού ως πού θα παίξουν ρόλο αστυνομικών άνθρωποι με καμία σχετική εκπαίδευση; Γιατί πληρώνουμε εμείς τα πολεμοφόδια της ΝΑΤΟϊκής δύναμης από τον προϋπολογισμό μας;

Τέλος πάντων, μετά τα χθεσινά είναι να φοβάται κανείς διότι αυτό που συνέβη (π.χ. βλ. εδώ ή εδώ) ήταν εκτροπή. Τελεία και παύλα. Υπό Κ.Σ. θα πρέπει να απαγγελθούν κατηγορίες στον υπέυθυνο για τις εντολές (ξέρω: χα, χα). Αναρωτιέμαι μήπως η λύση στο πρόβλημα του Κοσόβου είναι η αποστολή επί τόπου Ελληνικής Αστυνομικής (και όχι στρατιωτικής) δύναμης. Οι αγριότητες θα ενώσουν Σέρβους και Κοσοβάρους εναντίον της, και έτσι θα υπάρξει η πολυπόθητη προσέγγιση των δύο πλευρών.