Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πέρα από την λατρεία του Ομπάμα

don't follow leaders / watch the parking meters


Bob Dylan


 Η εμμονή της αμερικανικής κοινωνίας με τον χαρισματικό ηγέτη, τον leader που οδηγεί το εκλεκτό της ιστορίας (και του Θεού με την ευρύτερη έννοια) έθνος, σε νέα μεγαλεία, δεν θα μπορούσε παρά να αντικατοπτρίζεται στην χολυγουντιανή υπερπαραγωγή της ορκωμοσίας – ενθρόνισης πήγα να πω –  του προέδρου των ΗΠΑ. Ιδιαίτερα σήμερα, στην συγκυρία μιας απύθμενης, και απροσδόκητης για τους πολλούς στην έκτασή της, κρίσης όπου οι ελπίδες για τον ήρωα που θα μας σώσει από αυτήν αναμειγνύονται με την συσσωρευμένη αγανάκτηση της, καταστροφικής για τους πάντες, προεδρίας Μπους. Η εικονογραφημένη συνεργασία του καινούριου Προέδρου-υπερήρωα με τον Σπάιντερμαν δεν ήταν άλλωστε τυχαία.


Και καλά στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα τι χορδές άγγιξε ο Ομπάμα; Ποιες ελπίδες αναδεύτηκαν; Από πού ως πού δείξαμε το ενδιαφέρον που δείξαμε για την εκλογή του; Πέρα φυσικά από το αυτονόητο συμφέρον να μην κυβερνάται η υπερδύναμη από μανιακούς. Οι δια του τύπου διακηρυσσόμενες ελπίδες, τι αφορούν;  


Ίσως περιμένουμε να έρθει ο Ομπάμα να μας σώσει όλους από την κρίση; Να μαλακώσει η υπερδύναμη και να δρα αγγελικά; Ή μήπως απλά τα ΜΜΕ δεν μπορούν να αποφύγουν να κάνουν μέγα θέμα, κάθε μεγάλο θέαμα;


Ας βγούμε όμως από την λατρεία της προσωπικότητας αλά αμερικαίν, και ας κοιτάξουμε λίγο παραπέρα, προς την γενική κατεύθυνση της ουσίας: ο Ομπάμα είναι και ο εκλεκτός της Γουώλ Στρητ, αλλά και ο άνθρωπος που έφτασε στην προεδρία με την κινητοποίηση χιλιάδων απλών πολιτών. Αυτός που τα μαζεύει από το Ιράκ, αλλά και αυτός που στέλνει επιπλέον κόσμο στο Αφγανιστάν. Η μόνη δύναμη πάνω στην οποία μπορούν να στηριχτούν και οι δικές μας οι ελπίδες είναι η κινητοποίηση των Αμερικανών πολιτών εκεί, και η μίμησή τους εδώ: δεν υπάρχει καμία διεφθαρμένη και διαπλεκόμενη εξουσία με την οποία οι οργανωμένοι πολίτες δεν μπορούν να τα βάλουν. Και η ελπίδα για να έχει μέλλον θα πρέπει να αποσυνδεθεί από πρόσωπα και εκεί, όπως και εδώ και να ανακαλύψει και πάλι την πολιτική από τα κάτω. Ο σπουδαίος αμερικανός ιστορικός και θεωρητικός του πολιτισμού Mike Davis είχε να πει τα εξής για την εκλογή του Ομπάμα:


... «μετά από το σύντομο Γούντστοκ της ορκομωσίας του Ομπάμα, εκατομμύρια καρδιές θα απογοητευτούν από την αδυναμία της κυβέρνησης να διαχειριστεί την μαζική χρεοκοπία και την ανεργία καθώς και τους πολέμους στην Μέση Ανατολή...


Η μεγάλη πρόκληση στις μικρές ομάδες της αριστεράς είναι η πρόβλεψη αυτής της μαζικής απογοήτευσης, και η κατανόηση πως δουλειά μας δεν είναι «να μετακινήσουμε  τον Ομπάμα προς τα αριστερά» αλλά η διάσωση και η αναδιοργάνωση των συντετριμμένων ελπίδων...


 Ο δικός μας Ομπάμα λοιπόν, δεν είναι ένα πρόσωπο, δεν πρέπει να είναι ένα πρόσωπο. Όχι μόνο γιατί αυτού του τύπου η προσωποκεντρική αντίληψη της πολιτικής είναι εξαιρετικά υπονομευμένη και απαξιωμένη στην Ευρώπη (και στην Ελλάδα ειδικά) από την πικρή ιστορική εμπειρία των «χαρισματικών» και της πελατειακότητας των αρχηγικών κομμάτων. Αλλά επειδή η ομαδική δράση, η διατύπωση συλλογικών στόχων, τα κινήματα, αποτελούν το μόνο ουσιώδες και γενικό δίδαγμα που μπορεί να μας αφορά από την υπόθεση Ομπάμα. Τα υπόλοιπα είναι το πάντρεμα φεουδαρχικών εορτασμών του πρίγκιπα με την βιομηχανία του θεάματος. Καλά για ποπ-κορν.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …