30.6.08

Τεκμήρια εθνικής συνεχείας

Έπεσα πρόσφατα σε ένα απόσπασμα από τις "Ιστορίες" του Πολύβιου (2ος π.Χ. αιώνας, εξαιρετικά ενδιαφέρων ιστορικός που δεν είναι ευρύτερα γνωστός επειδή έζησε και κατέγραψε λιγότερο ένδοξες εποχές του αρχαίου Ελληνισμού) που βρήκα εξαιρετικά επίκαιρο και το μεταφέρω:

...τοιγαροῦν χωρὶς τῶν ἄλλων οἱ τὰ κοινὰ χειρίζοντες παρὰ μὲν τοῖς Ἕλλησιν, ἐὰν ταλάντου μόνον πιστευθῶσιν, ἀντιγραφεῖς ἔχοντες δέκα καὶ σφραγῖδας τοσαύτας καὶ μάρτυρας διπλασίους οὐ δύνανται τηρεῖν τὴν πίστιν: παρὰ δὲ Ῥωμαίοις κατά τε τὰς ἀρχὰς καὶ πρεσβείας πολύ τι πλῆθος χρημάτων χειρίζοντες δι' αὐτῆς τῆς κατὰ τὸν ὅρκον πίστεως τηροῦσι τὸ καθῆκον.


Δηλαδή ελεύθερα (και ας παρέμβουν οι φιλόλογοι - εγώ ήμουν των θετικών επιστημών)

Αυτός είναι ο λόγος που, πέρα από όλα τα άλλα, ανάμεσα στους Έλληνες, εκείνοι που διαχειρίζονται τα κοινά, και ένα μόνο τάλαντο να τους εμπιστευτείς, ακόμα και με δέκα ελεγκτές, ισάριθμες σφραγίδες και διπλάσιους μάρτυρες δεν μπορούν να παραμείνουν τίμιοι. Αντίθετα μεταξύ των Ρωμαίων, στα δικαστήρια και τις πρεσβείες τους, άνθρωποι διαχειρίζονται μεγάλα χρηματικά ποσά και παρόλα αυτά από καθαρό σεβασμό προς τον όρκο τους παραμένουν τίμιοι.


Αυτά στα πλαίσια του ότι, κατά τον Πολύβιο οι Έλληνες είναι Αθεόφοβοι και οι Ρωμαίοι Θεοφοβούμενοι, κάτι που ο ιστορικός θεωρεί συγκριτικό πλεονέκτημα των Ρωμαίων. Μεταξύ των στοιχείων της εθνοτικής συνέχειας από την ομηρική εποχή, όπως το αρνητικό νεύμα προς τα πάνω που λέει και ο J95, κάνω την (αυθαίρετη) εικασία πως συγκαταλέγεται η αναφορά σε κάθε περίπου αιώνα (ή σε όσους μπορεί να ισχύσει) από την κλασσική εποχή μέχρι σήμερα, όχι μόνο καταγεγραμμένων περιπτώσεων διαφθοράς, αλλά και κείμενων που διεκτραγωδούν/καταγγέλλουν την διαφθορά στον Ελληνικό χώρο ως ιδιάζουσα. Όλοι αυτοί οι παλαιότεροι δεν πιάνουν βέβαια μία σε σχέση με τους σημερινούς, τροπικής βιοποικιλότητας, βιοτόπους διαφθοράς στις εκβολές των ποταμών της εξαχρείωσης τύπου Ζήμενς. Έχουμε εξελιχθεί.

27.6.08

Μίζες και διαφορικά

Αποκάλυψη! Ο φακός καταγράφει μίζα της Siemens:




Πρόκειται για νέο μοντέλο που ενσωματώνει μίζα και γεννήτρια.

Αντικαθιστά το παλιότερο μοντέλο "γεννήτριας μίζας":



Μιλώντας για αυτοκινητιστικές μεταφορές, η Siemens επανεκκίνησε (jump-started) λέει την Αθήνα με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες: "This summer, the Olympic Games will come home to their birthplace —Athens— a perfect reason to fundamentally update the Greek capital’s infrastructures." Fundamentally. Τα δε έργα στα οποία συμμετείχε δεν ήταν λίγα:

Siemens is responsible for the supply, installation and commissioning of various C4I sub-systems, including five main and 29 regional command centers, the Athens Roads CCTV Traffic Management and Surveillance Network, the CCTV network for all Olympic venues, the perimeter security and access control system for the nine Olympic ports; the C4I system WANs and LANs; the Olympic Security Digital Trunked Radio Network, which will support 22,000 subscribers, and finally the Automatic Vehicle Location system covering a fleet of 4,000 vehicles. Siemens is also involved in:

* building four gas-insulated switchgear substations to improve the city’s power distribution capacity;
* expanding the city’s Metro Lines, providing trains, electrification and signaling;
* a novel telematics project for the bus fleet;
* providing a new generation of locomotives for connecting the airport and the suburban network to Piraeus and Corinth;
* implementing the Olympic Ticket Call Center in record time—a technologically state-of-the-art information and communications project and a 24/7 service center capable of responding to calls from all over the world;
* commissioning an optical fiber network for cable TV in the Olympic village and the International Broadcast Center;
* supporting the expansion of GSM infrastructure. Local Olympic sponsor CosmOTE has expanded to reach four times its original capacity, while all three national GSM networks are already piloting UMTS technology.


Δεν ξέρω για επανεκκινήσεις, πάντως αποδεικνύεται πως σίγουρα η Siemens φρόντισε τα λάδια.

20.6.08

Αρμεγεδδών;


Σύμφωνα με το περιοδικό Spiegel, το Ισραήλ προετοιμάζεται εντατικά για να εξαπολύσει αεροπορική επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, θεωρώντας πως το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας συνιστά "απειλή" για το ίδιο:

"... στο Iσραήλ δεν τίθεται πλέον το ζήτημα αν θα υπάρξει στρατιωτική επίθεση, αλλά το πότε. Είναι ξεκάθαρο πως η επίθεση θα είναι αποκλειστικά αεροπορική. Η Ουάσιγκτον ενέκρινε πρόσφατα την αγορά βομβαρδιστικών stealth, τύπου F-22 στο Ισραήλ. Οι φυγοκεντριστές που χρησιμοποιούνται για τον εμπλουτισμό του ουρανίου στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Νάτανζ είναι από ότι φαίνεται ο κύριος στόχος. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Ισραήλ, οι φυγοκεντριστές είναι υπέργειοι και είναι συνεπώς ευκολότερο να καταστραφούν. Ο αντιδραστήρας στο Μπουσέρ θεωρείται ως άλλος ένας πιθανός στόχος..."


Στις αρχές του μήνα, Ισραηλινά πολεμικά αεροπλάνα έκαναν ασκήσεις πάνω από τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, εικάζεται προετοιμαζόμενα για την επίθεση εναντίον του Ιράν, ερμηνεία στην οποία συγκλίνουν και αμερικανικές πηγές.

Οι επιθέσεις που προετοιμάζονται, θα γίνουν παρά την επιμονή της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, αλλά και των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ πως δεν υφίσταται κανένας άμεσος κίνδυνος ανάπτυξης πυρηνικών όπλων και το οπλικό πρόγραμμα του Ιράν έχει εγκαταλειφθεί από το 2003.

Οι ισραηλινοί στρατηγοί θεωρούν, σύμφωνα με το Spiegel, πως η επίθεση θα πρέπει να γίνει όσο είναι πρόεδρος των ΗΠΑ ο Μπους για να υπάρχει εξασφαλισμένη κάλυψη από τις ΗΠΑ.

Το Ιράν απειλεί με σκληρότατα αντίμετρα, σε περίπτωση που δεχτεί επίθεση. Ενώ η Ρωσία εκφράζει την έντονη αντίθεσή της.

Η πιθανότητα όλος αυτός ο ντόρος να γίνεται επειδή ο Όλμερτ έχει μπλέξει σε μεγάλα σκάνδαλα και παίζει με την επίθεση στο Ιράν όπως παίζει από την άλλη με την καλή θέληση της Χαμάς και της Χεζμπολλάχ, είναι σημαντική (εδώ όταν εμφανίζονται σκάνδαλα απλά περιμένουμε τις διακοπές). Αλλά να σημειώσουμε ότι δεν θα είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ θα δρούσε μονομερώς για να αποτρέψει εξελίξεις που δεν επιθυμεί στην γειτονιά του.

[Φωτό: german]

19.6.08

Δημοψηφίσματα και πραγματικότητα


Το Βήμα δημοσιεύει σήμερα άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη, στο οποίο ο αρθρογράφος κάνει ορισμένες παρατηρήσεις σχετικά με τα δημοψηφίσματα, επ' αφορμή του Ιρλανδικού "όχι". Όλες οι παρατηρήσεις είναι εσφαλμένες ή αμφισβητήσιμες, και μπαίνω στον κόπο να τις απαντήσω γιατί αποτελούν επιχειρήματα που έχουν ακουστεί και ακούγονται συνέχεια χωρίς να υποβληθούν στην βάσανο του ελέγχου.

Υπάρχουν δύο απόψεις περί δημοκρατίας οι οποίες συγκρούονται πάνω στο πεδίο των δημοψηφισμάτων. Η μία λέει πως το σύστημά μας είναι αντιπροσωπευτική δημοκρατία ακριβώς γιατί οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας είναι σε θέση καλύτερα από μας να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν σύνθετα ζητήματα. Η δεύτερη θεωρεί την αντιπροσωπευτική δημοκρατία παραχώρηση της (άμεσης) Δημοκρατίας στην πρακτικότητα, και επιζητεί την όλο συχνότερη και όλο και αποφασιστικότερη, άμεση συμμετοχή των πολιτών στην λήψη αποφάσεων - με την παράλληλη πληροφόρηση και συζήτηση των κρίσιμων θεμάτων, σε κάθε επίπεδο τοπικό, εθνικό και υπερεθνικό, και όχι μόνο με δημοψηφίσματα αλλά και με άλλες μεθόδους συμμετοχής των πολιτών. Το παρόν ιστολόγιο τάσσεται σθεναρά υπέρ της δεύτερης εκδοχής, θεωρεί ελλειμματικά δημοκρατική την πρώτη και σπεύδει να απαντήσει στα λεγόμενα του κ. Πρετεντέρη, τα οποία, όπως είπαμε, δεν είναι ο μόνος που τα αναφέρει.

1.
Το δημοψήφισμα είναι μια σοβαρότατη συνταγματική διαδικασία, η οποία επιστρατεύεται κυρίως σε πολιτειακά ζητήματα ή, πάντως, για σοβαρότατα ερωτήματα τα οποία μπορούν χωρίς παρερμηνείες να απαντηθούν με ένα «ναι» ή ένα «όχι».

Επειδή αναφερόμαστε στο δημοψήφισμα για την Συνθήκη της Λισαβώνας, η αποδοχή η μη της Συνθήκης είναι αναμφισβήτητα ένα σοβαρότατο ζήτημα το οποίο χωρίς παρερμηνείες μπορεί να απαντηθεί με ένα "ναι" ή ένα "όχι". Αποδεδειγμένα δηλαδή. Παραδείγματα "σοβαρότατων" ερωτημάτων που έχουν απαντηθεί ανά τον κόσμο με δημοψηφίσματα: 1, 2, 3, 4.

2.
Στην ευρωπαϊκή ιστορία το δημοψήφισμα (με πρώτο διδάξαντα τον Λουδοβίκο Βοναπάρτη...) αποτελεί συνήθως δεξιά πρακτική, σε αντίθεση με τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς που θεωρούνται η πάγια επιλογή της δημοκρατικής Αριστεράς. Να θυμίσω ότι ο Φρανσουά Μιτεράν χαρακτήρισε τη δημοψηφισματική πρακτική του στρατηγού Ντε Γκωλ «μόνιμο πραξικόπημα»


Η πρώτη διδάξασα ήταν η Γαλλική Επανάσταση, η οποία έθεσε το σύνταγμα του 1793 προς έγκριση σε δημοψήφισμα. Δεν ξέρω από που έρχεται κανείς στην συζήτηση αλλά η Γαλλική επανάσταση δεν μου μοιάζει ιδιαίτερα δεξιά. O Ναπολέων Βοναπάρτης ακολούθησε με τρία δημοψηφίσματα στις αρχές του 19ου αιώνα που σχεδόν σίγουρα το αποτέλεσμα όλων ήταν προϊόν εκτεταμένης νοθείας, όπως προϊόν εκτεταμένης νοθείας ήταν μάλλον και οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη - o Lynn M. Case ειδικός της περιόδου αυτής, στο French Opinion on War and Diplomacy during the Second Empire, έγραφε πως οι νόθες εκλογές και δημοψηφίσματα της εποχής δεν λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη ως μέτρα της κοινής γνώμης από τον ίδιο τον Λουδοβίκο τον ΙΙΙ. Καταλήγουμε λοιπόν στο ότι η "δεξιά πρακτική" είναι τα νόθα, δημοψηφίσματα. Η αριστερά από όσο γνωρίζω ήταν σχεδόν πάντα και παντού στην Ευρώπη υπέρ των δημοψηφισμάτων σε θέματα συνταγματικώς θεμιτά (όρος ουσιώδης). Ο Μιττεράν όπως ξέρουμε έκανε το δημοψήφισμα του 1992 για το Μάαστριχτ και ο Ντε Γκώλ παραιτήθηκε μετά από την ήττα του στο δημοψήφισμα του 1969. Ο Μιττεράν χαρακτήριζε ως μόνιμο πραξικόπημα την γενική (και όχι την δημοψηφισματική) πρακτική του Ντε Γκωλ και το Σύνταγμα που προώθησε ο στρατηγός. Η wikipedia λέει σχετικά (περιγράφοντας το περιεχόμενο του βιβλίου του Μιττεράν Le Coup d'État permanent) πως το βιβλίο "επέκρινε την προσωπική εξουσία του Ντε Γκωλ, την αδυναμία του κοινοβουλίου και της κυβέρνησης, τον αποκλειστικό έλεγχο των εξωτερικών υποθέσεων και της Άμυνας από τον Πρόεδρο κτλ". Λέξη για τα δημοψηφίσματα - πρακτική που δεν είχε κανέναν ενδοιασμό όπως είπαμε να χρησιμοποιήσει ως πρόεδρος το 1992.

3.
...δεν είναι τυχαίο ότι όλα σχεδόν τα δικτατορικά καθεστώτα, από την ελληνική χούντα ως τον Πινοσέτ, μεθόδευσαν την προσπάθεια νομιμοποίησής τους μέσα από δημοψηφίσματα. Αυτό δεν τα κατέστησε δημοκρατικότερα.

Όπως είπαμε και παραπάνω, τα δικτατορικά καθεστώτα προσπάθησαν να νομιμοποιηθούν μέσα από νόθα και ελεγχόμενα δημοψηφίσματα. Η νοθεία είναι εκείνη που δεν τα κατέστησε δημoκρατικότερα, όχι τα δημοψηφίσματα. Μάλιστα, μπορεί κανείς να πει πως στην περίπτωση της Χιλής η διεθνής και η εσωτερική πίεση ήταν αυτή που οδήγησε στην διοργάνωση του δημοψηφίσματος του 1988 (που ο Πινοσέτ έχασε παρά την τρομοκρατία και τον φόβο) που αποδείχθηκε κομβικό για την επαναφορά της χώρας στην δημοκρατία.

4.
...μια δημοψηφισματική διαδικασία [δεν] διασφαλίζει το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον... αν γινόταν δημοψήφισμα το 1980, ο ελληνικός λαός θα απέρριπτε την είσοδο στην ΕΟΚ. Πιστεύει κανείς ότι μια τέτοια απόφαση θα υπηρετούσε το συμφέρον του τόπου; Και έπασχε άραγε από έλλειψη δημοκρατικότητας ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν δεν προχώρησε σε δημοψήφισμα μετά την εκλογή του;


α. Αμφιβάλλω αν θα απέρριπτε ο Ελληνικός λαός το 1980 την είσοδο στην ΕΟΚ (και αν γινόταν δημοψήφισμα θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε την στάση του ΠΑΣΟΚ τότε σε αυτό). Τα νούμερα δεν ήταν απλές αθροίσεις προσδοκούμενων κομματικών ψήφων. Γνωρίζω αρκετούς ΠΑΣΟΚους τότε που σίγουρα θα ψήφιζαν υπέρ της εισόδου στην ΕΟΚ το 1980. Το αν ένα αντίθετο αποτέλεσμα θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του τόπου δεν το γνωρίζω διότι δεν μπορώ να κάνω το πείραμα. Ας πούμε ότι από την άλλη οι ευκαιρίες κακοδιαχείρισης και εκμαυλισμού μέσω Ευρωπαϊκών κονδυλίων δεν θα ανέκυπταν έτσι όπως ανέκυψαν την δεκαετία του 1980.
β. Η λογική του επιχειρήματος αυτού οδηγεί στην αμφισβήτηση της καθολικής εκλογικής διαδικασίας. Κανένας δεν εγγυάται πως μια διαδικασία εθνικών εκλογών θα διασφαλίσει σώνει και καλά "το συμφέρον του τόπου" (εκ των υστέρων κρινόμενη, έστω). Θα μπορούσε κανείς να αντερωτήσει τον κ. Πρετεντέρη αν θεωρεί πως η εκλογή του Καραμανλή το 2004 αντί του κ. Παπανδρέου ήταν προς το συμφέρον του τόπου.
γ. Ανεξάρτητα από όλα αυτά ο Ανδρέας Παπανδρέου εξελέγη ψευδόμενος περί ΕΟΚ. Αυτό δεν δείχνει και δημοκρατική αγωνία...

5.
Δεν είναι καν διαπιστωμένο ότι μια δημοψηφισματική ετυμηγορία απαντάει στο ερώτημα το οποίο της τίθεται. Σύμφωνα με όλες τις ερμηνείες, οι Γάλλοι απέρριψαν το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα επειδή ήθελαν να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους για τον Σιράκ


Σύμφωνα με ποιες ερμηνείες; Έχουν γίνει δημοσκοπικές έρευνες μετά το δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα στην Γαλλία και στην Ολλανδία. Η εικόνα δεν είναι τόσο απλή.

6.
Τα δημοψηφίσματα προκρίνονται κυρίως από την άκρα Δεξιά, την άκρα Αριστερά και άλλες δυνάμεις εκτός συστήματος, οι οποίες προσδοκούν να αθροίσουν τις ψήφους τους στη μοναξιά του παραβάν και να μεγιστοποιήσουν τη «βλαπτικότητά» τους.


Άντε πάλι: αυτό το δημοψήφισμα π.χ. ποιος ακροδεξιός και ακροαριστερός το προέκρινε; Όταν ο Σαρκοζύ υιοθετεί την μισή Λεπενική ρητορική περί ξένων, και ο Μπράουν καταστρατηγεί την Μάγκνα Κάρτα με τις ψήφους του DUP δεν έχουμε συνεργασία "βλαπτικών". Αυτοί προκύπτουν, όταν το 61% των (ακραίων αναμφίβολα) Γάλλων ψηφοφόρων των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων π.χ. ψηφίζουν "όχι" μαζί με τους (συνεργάτες τους ούτως ή άλλως) Κομμουνιστές... Ο ΓΠ αναφέρει το παράδειγμα του "καταποντισμού" της "άκρας αριστεράς" στις περσινές Γαλλικές εκλογές. Θα μπορούσε όμως να αναφερθεί και στον τριπλασιασμό των ψήφων του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ολλανδίας (που βρίσκεται στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ) το οποίο ενισχύθηκε από την πειστική και τεκμηριωμένη καμπάνια του εναντίον του Ευρωσυντάγματος.

Καταλήγω με την διαπίστωση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης του Ιρλανδικού "όχι" που έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό των δημοψηφισμάτων ανά την Ευρώπη και δεν είναι εύλογο να υποθέσει κανείς ότι αυτό οφείλεται σε "άγνοια". Μάλλον στο συμφέρον της κάθε τάξης, όπως επιχειρηματολογείται και στην ενδιαφέρουσα ανάλυση του Κέβιν Ο' Ρουρκ:

Μια ματιά στον εκλογικό χάρτη αρκεί για να επιβεβαιώσει όσα οι προηγούμενες δημοσκοπήσεις έδειχναν: η Ιρλανδική ψήφος ήταν χωρισμένη ταξικά με ξεκάθαρο και ανησυχητικό τρόπο. Στις πιο πλούσιες συνοικίες του Δουβλίνου... όπου ακόμα και ένα απλό σπίτι μπορεί να κοστίζει πάνω από 1 εκατομμύριο € (αν και αυτό αλλάζει πλέον), το 60% και περισσότερο ψήφισαν υπέρ της συνθήκης. Στις εργατικές περιοχές της πόλης, ήταν το "όχι" που συγκέντρωσε πάνω από 60%...

9.6.08

Συνθήκη της Λισαβόνας: κι αν δεν;

Σε όλη την ΕΕ η Συνθήκη της Λισαβόνας, μια συνθήκη κατά το 95% ίδια (αλλά πιο δυσανάγνωστη ακόμα) με το απορριφθέν μέσω δημοψηφισμάτων Ευρωσύνταγμα (όπως είχα γράψει π.χ εδώ) πέρασε στο έμμεσο μέσω κοινοβουλίων, για να αποφευχθεί το κακό συναπάντημα των προθέσεων των πολιτικών ελίτ της ΕΕ με την αγανάκτηση των Ευρωπαίων πολιτών σχετικά με το καράβι που εμπρόθετα στραβά αρμενίζει. Σε όλη; Όχι. Στην Ιρλανδία που υπάρχει συνταγματική επιταγή για την επικύρωση με δημοψήφισμα όλων των βασικών συνθηκών της ΕΕ, έχουν δημοψήφισμα επί του ζητήματος στις 12 του μηνός. Την ερχόμενη Πέμπτη.

Η πλάκα είναι η εξής: μια εξαιρετικά ετερόκλητη συμμαχία (που περιλαμβάνει εθνικιστές, θρησκόληπτους εναντίον της νομιμοποίησης των αμβλώσεων, επιχειρηματίες που δεν θέλουν υψηλότερους φόρους, ειρηνιστές που δεν θέλουν την στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, και φυσικά αντικαπιταλιστές ακτιβιστές) είναι πιθανόν να επιτύχει την καταψήφιση της Συνθήκης: οι δημοσκοπήσεις είναι οριακές, με κάποιες να δίνουν προβάδισμα στο όχι (και με το κλασσικό ταξικό προφίλ της Ευρω-απόρριψης: οι πλουσιότεροι υπέρ, οι φτωχότεροι εναντίον). Σχετική συζήτηση με λεπτομέρειες για το ποιον του μπλοκ του όχι στην European Tribune εδώ...

Εγώ είμαι με την Σούζαν Τζωρτζ, επί του θέματος και θεωρώ περιφρόνηση για την δημοκρατία στην ΕΕ, ότι δεν μπήκαν στον κόπο να αλλάξουν ουσιαστικά το Ευρωσύνταγμα μετά την απόρριψή του. Αξίζει να σημειώσουμε δε ότι σε περίπτωση που επικρατήσει το "όχι", θα αλλαχθούν 5-6 δευτερεύοντα σημεία που θα αφορούν τις εμμονές των Ιρλανδών και θα τους το ξαναφέρουν προς υπερψήφιση - όσες φορές χρειαστεί μέχρι να "ψηφίσουν σωστά" (ή μέχρι να τους διώξουν και πάρουν και την Βρετανία μαζί τους, λένε κάποιοι). Σε περίπτωση που επικρατήσει το "ναι" βεβαίως, το θέμα θα θεωρηθεί λήξαν καθώς ουδέν λάθος θα αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη. Πρόκειται για ενδιαφέρουσα ασυμμετρία, αν μη τι άλλο.

Τέλος πάντων - είναι και οι εξ αποστάσεως εχθροί της ΣτΛ που μπερδεύουν το τοπίο, είναι και που όλοι κάνουν σαν να έχει ήδη περάσει, είναι και που δεν φαίνεται να είχε προβλεφθεί "Σχέδιο Β" για την περίπτωση αυτή - έτσι και γίνει καμιά Ιρλανδική "στραβή" την Πέμπτη, θα είναι κάποιος εκτροχιασμός, όσο και νά'ναι.

6.6.08

Πως διαδίδονται οι ανακρίβειες


Είδα στην ΕΤ-3 τώρα δα, σε μια συζήτηση, το κανάλι να παρουσιάζει ως γεγονός και να επαναλαμβάνει ένα μήνυμα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και έπαθα την πλάκα μου: πρόκειται περί παραπλανητικού ποστ, εσφαλμένου σε όλα του τα στοιχεία, που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι είναι λάθος με ελάχιστη έρευνα. Θέτει το εξής ερώτημα:

Το 2000:
1$ = 1.2 € 1 βαρέλι πετρέλαιο = 60$ επομένως 1 βαρέλι = 72 €
Σήμερα:
1$ = 0.62 € 1 βαρέλι γύρω στα 115$.
Επομένως 1 βαρέλι = 71,3 Eur.
Η ερώτησης είναι:
Εάν στην Ευρώπη το βαρέλι, έχει την ιδία τιμή, με εκείνη του 2000, γιατί η τιμή της βενζίνης έχει αυξηθεί τόσο πολύ;


ΟΚ. Ας συμφωνήσουμε πως κάποια στιγμή μέσα στο 2000 η ισοτιμία Ευρώ Δολαρίου ήταν 1$=1.2 Ευρώ. Η τιμή του βαρελιού σε Ευρώ, ουδέποτε πέρασε τα 42$. Για λίγο μάλιστα, μετά ξανάπεσε στα 40 περίπου Ευρώ, πριν ξαναπέσει κάποια στιγμή το 2002 στα 20. (Όλα τα στοιχεία με πηγές, σε αυτό το ποστ στην European Tribune το οποίο ξαναποστάρω).

Σήμερα το βαρέλι έφτασε πάνω από τα 138 δολάρια και το Ευρώ πλησίασε 1.58$. Ήτοι ~88 Ευρώ το βαρέλι που είναι ιστορικό ρεκόρ και πολύ πάνω και από την αποπληθωρισμένη τιμή (σε μάρκα) την εποχή της πετρελαϊκής κρίσης. (Και πάλι 77 λεπτά το λίτρο είναι αυτό, τα άλλα τόσα σχεδόν είναι μεσάζοντες και πολλοί φόροι).

Αυτά με ένα απλό γκουγκλάρισμα. Και καλά ο χ μπλογκερ. Ο επαρχιακός τύπος και η ΕΤ3 (που γενικά κάνει τις πιο καλές συζητήσεις); Τι δουλειά έχει να ενημερώνεται και να αντλεί θέματα από ημέιλ αλυσίδες (που έχουν γενικό ποσοστό επακριβών καταγγελιών περί το 0.01%);