ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ

Άλλες δουλειές τώρα - και για κανένα μήνα - μπροστά μου. Άλλα ζόρια έρχονται (ευχάριστα) και αποχή από οθόνες (καλά, ίσως δω εκ του μακρόθεν στην τηλεόραση κανένα Ολυμπιακό αγώνισμα...) τουλάχιστον για κανένα μήνα...

Καλές διακοπές όσοι πάτε, καλό κουράγιο όσοι δεν πάτε...

Ο συνιστολόγος kukuzelis έγραψε πρόσφατα μεταξύ άλλων για την θηριωδία που διαδραματίζεται στο Νταρφούρ στο Σουδάν. Παροτρύνω τους αναγνώστες να διαβάσουν το κομμάτι και να ακολουθήσουν τους συνδέσμους που αναφέρονται για να πάρουν μια ιδέα για την κατάσταση... Έχω γράψει πρόσφατα τον Απρίλιο και τον Μάρτιο για το θέμα στο Αγγλικό ιστολόγιο, αλλά από κάποιες μυστήριες συγκυρίες δεν είχα καταφέρει να γράψω κάτι εδώ. Επανορθώνω σήμερα με κάποιες γενικές παρατηρήσεις όχι μόνο για το Νταρφούρ αλλά για την "εξαφάνιση της Αφρικής" και κάποιες παρατηρήσεις για το σχόλιο στο aspripetraxexaspri...

Η ιστορία με το Σουδάν δεν ξεκινάει τώρα... εξίσου - αν όχι περισσότερο - αόρατος για την Δύση ήταν ο Σουδανέζικος εμφύλιος πόλεμος ο οποίος από τα τέλη της δεκαετίας του 50 έως το 1972 και από το 1981 έως το 1993 (και είναι συζητήσιμο το κατά πόσο έχει στ' αλήθεια λήξει) εκτιμάται πως έχει κοστίσει την ζωή σε δύο εκατομμύρια ανθρώπους και έχει οδηγήσει άλλα τέσσερα στην απομάκρυνση από τις εστίες τους. Μια πλήρης περιγραφή των διαφόρων πολέμων φιλοξενείται στον ιστοτόπο του Global Security (στα Αγγλικά - η συνδεδεμένη σελίδα είναι η εισαγωγή, στην δεξιά στήλη τα επιμέρους κεφάλαια). Εν ολίγοις ο πόλεμος ήταν μεταξύ των πολιτισμικά Αράβων Μουσουλμάνων Σουδανών του Βορρά και των Χριστιανών / Ανιμιστών στο Νότο - συνέπεια της αποικιακής χάραξης αυθαιρέτων συνόρων που ταλανίζει την Αφρική όσο καμιά άλλη Ήπειρο. Στην Δυτική επαρχία του Νταρφούρ, υπάρχει μουσουλμανική πλειονότητα, η οποία ανέκαθεν δεν είχε καλές σχέσεις με τους μη-εξαραβισμένους Φουρ (Νταρ-Φουρ η Γη των Φουρ)... Η φωτιά είχε ανάψει εδώ και κανά-δύο χρόνια αλλά τώρα έγινε αισθητή (και δεν έχει άμεση σχέση με τον εμφύλιο στον Νότο!)...

Η αδιαφορία για την Αφρική τα τελευταία χρόνια δεν είναι καινούρια... πέρα από τη Ρουάντα, ο εμφύλιος στη Λιβερία στοίχισε μέσα σε 15 χρόνια τη ζωή σε πάνω από 250.000 ανθρώπους (και δημιούργησε αναρίθμητους πρόσφυγες). Το ίδιο στη Σιέρρα Λεόνε (από τα μέσα εδώ) και το ίδιο φυσικά και για τον πόλεμο στο Κονγκό, όπου έχουν σκοτωθεί τρία εκατομμύρια άνθρωποι από το 1998 έως το 2003, έχει δε επηρεαστεί η ζωή 50 περίπου εκατομμυρίων ανθρώπων! Παρόλα αυτά ο πόλεμος αυτός παραμένει άγνωστος στη Δύση: είχε στείλει η Γαλλία (και μετά κάτι άλλοι του ΟΗΕ, Άγγλοι, Νορβηγοί κτλ.) κάτι στρατιώτες και έχει εμπλακεί εδώ και δυο-τρία χρόνια ο ΟΗΕ, ο πόλεμος τελείωσε θεωρητικά πέρισυ αλλά τα πράγματα δεν έχουν ακόμα σταθεροποιηθεί...εδώ ο ιστοτόπος της μόνιμης αποστολής του ΟΗΕ στην περιοχή... και η φρικαλέα σούμα της ιστορίας του Κογκολέζικου πολέμου...

Τώρα για τα όσα λέει ο kuk:

- Το κίνημα (εντός και εκτός εισαγωγικών) έχει πολιτικούς στόχους που δεν υπερβαίνουν τις γνώσεις και την ενημέρωση των μελών του. Είναι λυπηρό πως δεν ακούγεται τίποτα από τα ΜΜΕ καθότι δεν υπάρχουν αρκετές εικόνες και βίντεο φρίκης και γιατί *τα θύματα είναι μαύρα και δεν πουλάνε*, όπως δεν πουλούσαν στην Λιβερία (παρά την Αμερικανική άρνηση για βοήθεια) , την Σιέρρα Λεόνε (παρά την φρικαλεότητα των μαζικών ακρωτηριασμών), στην Ρουάντα και στον αιματηρότατο "εμφύλιο" του Κονγκο. (και έκει να δεις εμπλοκές δυτικών εμπόρων διαμαντιών, αμερικάνων, γάλλων, βέλγων, κ.ο.κ.). Θέλω να πω, ότι ούτε η έλλειψη Δυτικών υπαιτίων δικαιολογεί αυτή την αδιαφορία για την Αφρική... η οποία τροφοδοτείται από την αδιαφορία των ΜΜΕ για την Μαύρη Ήπειρο. Απομεινάρι ρατσισμού ... ή κάτι τόσο μακρινό που προσλαμβάνεται σαν παραμύθι; Δεν είμαι σίγουρος, αλλά πάντως αν τα θύματα τα βλέπαμε συχνά-πυκνά στις τηεοράσεις μας κάποιοι θα αντιδρούσαν υποθέτω.

- Ο Νόαμ Τσόμσκι δεν είναι ανθρωπιστική οργάνωση... Ο ρόλος του σαν διανοούμενου σε μια χώρα-υπερδύναμη δεν είναι να μιλάει για τα κακά και τα στραβά του σύμπαντος, αλλά να καταγγέλει τα στραβά της δικής του χώρας... Είναι ηθικά προφανής στάση και εύκολα μπορεί κανείς να το δει: ας πούμε πως η Ελληνικά κυβέρνση, σε μια κρίση εθνικιστικής έξαρσης, μπούκαρε στην Αλβανία και έφτανε μέχρι τα Τίρανα, σφάζοντας βιάζοντας και καταστρέφοντας στην πορεία... Ας πούμε ότι οι νεκροί δεν ήταν πάρα πολλοί, ότι ήταν μόνον 2-3 χιλιάδες. Παράλληλα, γινόταν αυτό που έγινε στο Σουδάν. Πόσο καραγκιόζης θα φαινόταν ο Έλληνας διανοούμενος (και θα υπήρχαν πάμπολλοι να είστε σίγουροι) ο οποίος, ενώ ο στρατός *του* έσφαζε εν ονόματί *του*, διεκτραγωδούσε την αγριότητα των Μωαμεθανών εναντίον των Ανιμιστών στο Σουδάν...; Ή πόσο σοβαρά θα έπαιρνε κανείς τον Σοβιετικό κομισάριο που θα έγραφε άρθρα για την Αμερικανική επιθετικότητα στο Βιετνάμ, την επομένη της Σοβιετικής εισβολής στην Τσεχοσλοβακία...; Περί αυτού πρόκειται...

- Εδώ είναι ο Σιράκ κι ο Σρέντερ...
Το να εγκαλείται η Γαλλία και η Ευρώπη γενικά για αδιαφορία προς την Αφρική είναι δικαιολογημένο, αρκεί να μην γίνεται σε σύγκριση με τις ΗΠΑ - με δεδομένη την παντελή Αμερικάνικη αδιαφορία... Οι Γάλλοι έχουν οργώσει την Αφρική υπό την αιγίδα του ΟΗΕ αντίθετα με κάποιους άλλους και το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για τους Άγγλους... Όλα αυτά μπορεί να τα κάνουν για τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα (παλιές αποικίες = σφαίρες επιρροής), αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχουν βοηθήσει σημαντικά (π.χ. στο Κονγκο και στην Ακτή του Ελεφαντοστού), να σταματήσουν αιματηρότατες εχθροπραξίες... Οι κυβερνώντες τις ΗΠΑ, ακόμα και όταν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη τους παρακάλαγαν να κατεβάσουν στρατό στην (πρακτικά αμερικάνικη αποικία) Λιβερία (και υπήρχε και ισχυρή εσωτερική πίεση για αυτό), δεν δεχόντουσαν γιατί δεν επιτρέπουν λέει να παίρνει ο στρατός τους οδηγίες από μη-αμερικάνους (!) και εν πάσει περιπτώσει δεν το θεώρησαν απαραίτητο...

Αυτά - και απευθυνθείτε στον Ερυθρό Σταυρό ή εδώ για να συνεισφέρετε ότι μπορείτε για το Νταρφούρ...

Δεν καταλαβαίνω λοιπόν το πώς σκέφτονται οι Έλληνες σοσιαλιστές... Δηλαδή αν ήμουν εγώ, όχι μόνο δημόσιο πολιτικό πρόσωπο, αλλά επί δύο δεκαετίες υπουργός στα πιο ευαίσθητα (και εν δυνάμει ευάλωτα στην διαφθορά) υπουργεία... αν πέρα από αυτό δεν είχα δουλέψει σε μη-πολιτικό πόστο τα τελευταία 30 χρόνια... αν επιπλέον δεν ήμουν απλά "σοσιαλιστής" αλλά και ο άτυπος "ηγέτης" της αριστερής πτέρυγας του σοσιαλιστικού κόμματος, που επιπλήττει συχνά-πυκνά την ηγεσία για δεξιά στροφή, και ζητά τη συνεργασία με την αριστερά... αν τέλος είχα μια στοιχειώδη τσίπα...
Τότε δεν θα φρόντιζα να κάνω έναν χλιδάτο γάμο στο Παρίσι, να ζω σε βιλάρα και να έχω την γαμάτη αμαξάρα, συν τοις άλλοις διότι ένας στοιχειωδώς συνεπής σοσιαλιστής υποτίθεται ότι δεν παραμυθιάζεται από την καταναλωτική παραζάλη και ότι δεν τον αγγίζει η αστική χλιδή. Ακόμα και να τα είχε τα λεφτά από το σπίτι του (κάτι που δεν προκύπτει από το βιογραφικό του), με δεδομένη την όλη φημολογία, δεν πάει κανείς να μοστράρει τα φράγκα του στο Παρίσι αν το παίζει λαϊκή αριστερά...

Να δεχτώ, ρε γαμότο ότι τα έβγαλε με καθαρό τρόπο... Αλλά αυτό σημαίνει ότι συμβαίνει ένα από τα ακόλουθα:

Οι υπουργοί έχουν υψηλότερους μισθούς από ότι πρέπει, διότι δεν μου φαίνεται εύλογο ακόμα και μετά από 20 χρόνια στα πιο υψηλά πόστα της χώρας να έχεις μαζέψει τόσα ώστε να έχεις σπίτι στο Παλαιό Ψυχικό, αμαξάρα 65000 Ευρώ και να κάνεις υπερπολυτελείς γάμους στα Παρίσια...

Εν πλήροι μυστικότητα ο Άκης δούλευε δύο δουλειές, το πρωί υπουργός - το βράδυ μηχανικός ή μπετατζής ή νυχτοφύλακας... Που σημαίνει ότι δεν έκανε και πολύ καλά την δουλειά του υπουργού, μάλλον γιατί νύσταζε...

Τα είχε από τον μπαμπά του / τα κληρονόμησε από την θεία του στην Αμερική / του τα έδωσαν για την προσφορά του στον δημόσιο βίο της χώρας θαυμαστές -τριές του / τα κέρδισε στο λότο... (πάσο)

Για να σοβαρευτούμε όμως, αυτή η νεοπλουτίστικη επίδειξη ενός δημοσίου άνδρα και δη σοσιαλιστή, με δεδομένα τα όσα έχουν λεχθεί και λέγονται για το ΥΠΕΘΑ και όχι μόνον - και ενώ τα κανάλια ασχολούνταν με την κοσμική και κουτσομπολίστικη διάσταση του γεγονότος και μόνον - δείχνει μια "ιδιωτική" αντίληψη για την πολιτική, μια αντίληψη φεουδάρχη που δεν οφείλει καμία εξήγηση για το πώς πλούτισε όντας σε δημόσιο πόστο. Δηλαδή κάτι σαν "όπου θέλω τα βρήκα, κοίτα εσύ τη δουλειά σου, μαλάκα φορολογούμενε και πλήρωνε". Αυτό είναι νομίζω το υπέρτατο στάδιο του ΠΑΣΟΚικού "σοσιαλισμού": αυτό το γλοιώδες μίγμα επιδειξιομανίας, ξετσιπωσιάς και μαγκιάς που θα μείνει για χρόνια ως η σημαντικότερη συμβολή του κόμματος στον νεοελληνικό πολιτισμό.

Το κείμενο του Μπότσαρη από το ΣΚΑΪ αναφέρει επίσης ότι ο (ειλικρινά συμπαθής) κ. Βεργόπουλος, προφανώς παλιός φίλος του κ. Άκη, όταν ρωτήθηκε γιατί έγινε ο γάμος στο Παρίσι, φέρεται να απάντησε:

«Για το Μάη του '68 και τις αναμνήσεις»

Καλά οι αναμνήσεις δικές τους είναι, δεν μου πέφτει λόγος. Αλλά το "Four Seasons", και η ιλιγγιώδης χλιδή του, τι σχέση έχουν με τον Μάη του 68, πέρα από παράδειγμα χρεοκοπίας της γενιάς του; Δεν κατάλαβα, είχαν βγει στους δρόμους για να έχουν 35 χρόνια μετά το δικαίωμα να κάνουν πολυτελείς δεξιώσεις με αγνώστου προέλευσης λεφτά; Ή για να φοράνε σινιέ ρούχα κάτω από κρυστάλλινους πολυελαίους, σε ξενοδοχεία των 1800 Ευρώ την βραδιά; Ο Κον-Μπετίτ μοιάζει συγκρινόμενος ως υπόδειγμα συνέπειας και πολιτικής σταθερότητας... Ο Μπότσαρης (που είναι συχνά εμπαθής και με εκνευρίζει προσωπικά ως στυλ) έχει λοιπόν δίκιο όταν τα σούρνει και στον καθηγητή κ. Βεργόπουλο:

Και εσύ καθηγητή μου, τι τον ήθελες εκείνο τον έρμο τον Μάη του '68; Δεν άκουσες τίποτε; Δεν είδες τίποτε; Δεν κατάλαβες τίποτε; Βλαξ ή συνένοχος; Τρελός του χωριού; Καραγκιόζης του Σπαθάρη;

Αυτά λοιπόν καθηγητή μου με τον έρμο τον Μάη του '68, γιατί ο Μάης του '68 δεν συμβιβάζεται με εμπόρια, με προμήθειες, μίζες και προπαντός με την χλιδή του Γεωργίου του 5ου του Four Seasons στο Παρίσι και τις σαμπάνιες. Το θέμα του γάμου του κ. Άκη Τσοχατζόπουλου αυτό καθαυτό δεν μας αφορά καθόλου, αυτό που μας αφορά είναι το πολιτικό πρόσωπο του ανδρός και το μοντέλο που εκφράζει…

Δίκιο έχει. Αλλά είπαμε τα νόμιμα περί "ευθύνης υπουργών" έχουν πρακτικά καταργηθεί και όλοι οι σκύλοι μπήκαν και αλέθουν και λογαριασμό δεν δίνουν.

Καλορίζικος και καλούς απογόνους.

Το διαδίκτυο βουίζει: πρόκειται σύντομα να βγουν στην δημοσιότητα σκηνές και περιγραφές της κακοποίησης Ιρακινών κρατουμένων και υπόπτων που θα κάνουν τις προηγούμενες να μοιάζουν με αθώες φάρσες. Ο Σήμουρ Χερς, δημοσιογράφος που πρωτοστάτησε σε σειρά αποκαλύψεων σχετικά με τις αμερικανικές αγριότητες και την κάλυψή τους από τα υψηλότερα κλιμάκια του καθεστώτος των ΗΠΑ, δήλωσε ότι γνωρίζει (δεν είναι σαφές αν το έχει δει) το περιεχόμενο των σχετικών βίντεο και ότι περιέχει σκηνές βιασμού παιδιών μπροστά στα μάτια των μανάδων τους, από ανθρώπους/συνεργάτες του στρατού κατοχής. Το βίντεο (streaming αρχείο τεράστιο) της ομιλίας του Χερς θα το βρείτε εδώ (αρχείο real audio - στο 1:31:00 και μετά)... Λεπτομερέστερη περιγραφή του περιεχομένου στο σχετικό άρθρο του Bellaciao Collective.
Ανάλογες πληροφορίες είχε και ο (υποστηρικτής της Αμερικάνικης επέμβασης) Κρίστοφερ Χίτσενς, δηλώνοντας ότι θα πρέπει να προετοιμαστούμε για "πολύ χειρότερα". To Γερμανικό Der Spiegel μιλούσε προ εβδομάδων για κακοποίηση παιδιών στο Αμπού Γκράιμπ... Φαίνεται πως υπάρχει ήδη η διαρροή και οι Αφέντες της Γουάσινγκτον προετοιμάζουν τον κόσμο για αυτά που θα βγούνε... Ενδεικτική για τα όσα πρόκειται να δούμε η κατάθεση αυτή, από επίσημη ανάκριση (αρχείο pdf) για τα αίσχη του Αμπου Γκράιμπ, περιγράφει την φρίκη από πρώτο χέρι.

Η τερατωδία αυτή γίνεται πια πορνογραφία θανάτου και καταπίνει ότι είχε απομείνει από τον θρασύ ισχυρισμό ανωτερότητας του "πολιτισμού" της κατάκτησης και της αποικιοκρατίας... Αυτά όλα δεν ήρθαν από το πουθενά... ήρθαν από τον μεσαιωνικό "πολιτισμό" των Αμερικάνικων φυλακών, την εθνικιστική υστερία και τον καλλιεργούμενο επί χρόνια αντι-αραβικό ρατσισμό. Ήρθαν από την προθυμία συνεργασίας με τους προηγούμενους δημίους του Ιράκ, που οι ίδιοι οι αμερικάνοι άλλωστε είχαν ανεβάσει και κρατήσει στην εξουσία τόσα χρόνια. Ήρθαν τέλος από την λυσσασμένη βαρβαρότητα του ιμπεριαλισμού όταν τα θύματά του έχουν το θράσος να τον πολεμούν και να μην τον αποδέχονται...

Όλες οι πηγές στα αγγλικά - δεν έχω δει τίποτα για το θέμα στα Ελληνικά...

Ενημέρωση 19/7: Υπάρχουν τρεις τρόποι να το αντιμετωπίσεις το θέμα αν είσαι η κλίκα του Μπους. Να προσπαθήσεις να το συγκαλύψεις, να πεις "ναι, αλλά ο Σαντάμ ήταν χειρότερος", ή να αγνοήσεις το θέμα όσο περισσότερο μπορείς (αν το σκεφτεί κανείς ο καλύτερος καιρός για να βγουν προς τα έξω τα τεκμήρια, αν αποφασιστεί ότι δεν κρύβονται με τίποτα, είναι ο Αύγουστος... τουλάχιστον σε ότι αφορά την κοινή γνώμη της Δύσης)...

Κάνοντας επίδειξη γνώσεων σύγχρονης ιστορίας ο κ. Πατσής, εισαγγελέας στην συνεχιζόμενη δίκη-παρωδία του ΕΛΑ, δήλωσε άγνοια (και κάτι περισσότερο) για την δράση της οργάνωσης "Ρήγας Φεραίος" κατά την χούντα. Πολύ διάβασμα είχε πέσει τότε και αρκετοί δεν έδιναν προσοχή με αποτέλεσμα να χάσουν πολλά πολιτικά επεισόδια φαίνεται... Επειδή και ο υπογράφων είχε μια (ασήμαντη και σε μη-ηρωικούς καιρούς) πορεία στον Ρήγα, λέω να παραθέσω μερικές διαδικτυακές παραπομπές για να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται οι παλιότεροι:

Μακροσκελές άρθρο του Μιχάλη Σαμπατακάκη για την ιστορία του Ρήγα επί χούντας.

"O αντιδικτατορικός αγώνας στις δαγκάνες του ιστορικού αναθεωρητισμού", μια συνένετευξη του ιστορικού Γ. Μαργαρίτη, σε απάντηση, συν τοις άλλοις, των απαξιωτικών δηλώσεων του εισαγγελέα Πατσή.

Επίσης ένα σχετικό σχόλιο του Κώστα Σμυρνή από την "Εποχή"

Και για λόγους πληρότητας, ιδού και ένα κείμενο των "Ιών" για την διάσπαση του Ρήγα και την Β' Πανελλαδική...

Περισσότερα στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), αλλά θα πρέπει να πάτε εκεί αυτοπροσώπως, μια και δεν έχουν διαδικτυακά διαθέσιμες πηγές.

Μια που μιλάμε όμως για τον Αγαπίου και τον ΕΛΑ:
Η όλη επίθεση στην αντιδικτατορική αντίσταση, είχε ξεκινήσει από τις συλλήψεις της 17Ν και του ΕΛΑ (ο κ. Χατζηνικολάου είχε, αν θυμάστε, δηλώσει ότι η φοράδα του είχε χεστεί στο αλώνι σχετικά με την συμμετοχή του Κώστα Αγαπίου - τον οποίο είχε πρακτικά καταδικάσει εκ των προτέρων - στην πρώτη αντιδικτατορική διαδήλωση). Οι δημοσιογράφοι - εισαγγελείς είχαν προδικάσει (κυριολεκτικά) τους συλληφθέντες, και κατακεραύνωναν ως δημοκρατικά ύποπτους όσους τολμούσαν να ψελίσουν την παραμικρή ένσταση. Τώρα βέβαια που η δίκη του ΕΛΑ εξελίσσεται σε φάρσα ολκής, αποφεύγουν να καλύψουν το θέμα μην δυσαρεστήσουν τους συναδέλφους τους στην ασφάλεια.

Ο Γιάννης Χάρης στα "Νέα" μιλάει για τον πάνδημο πανηγυρισμό του Ευρωπαϊκού κυπέλλου, σ' ένα κείμενο που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο να τον χειροκροτώ (δείτε και την καταπληκτική φωτογραφία με τους Αφρικανούε μετανάστες να πανηγυρίζουν μέσα στις γαλανόλευκες... κρίμα που είναι τόσο μικρό το μέγεθός της). Απόσπασμα:

"...Τώρα λοιπόν μπορέσαμε να δούμε τη σημαία σαν σύμβολο χαράς και γιορτής, έστω και μ' όλο το κιτς που συχνά τη συνόδεψε: από τα προσκυνήματα ώς τις δηλώσεις πως μ' αυτήν και την Υπέρμαχο Στρατηγό νικήσαμε τους αλλόθρησκους φραγκολεβαντίνους. Πίσω όμως ή και μαζί με τις γραφικότητες, ου μην και τις ιδεολογικές ακρότητες, γιατί δεν ήταν μόνο γραφικοί αλλά πολλοί και ιδεολόγοι επαγγελματίες, Χρυσαυγίτες π.χ., με τον γνωστό Μπροστάρη, τον Ανερυθρίαστο Αθηνών εννοώ, πίσω λοιπόν ή και μαζί με όλα αυτά κερδήθηκε η σημαία, όχι πια σαν έμβλημα φαιάς και στρατοκρατικής ιδεολογίας αλλά σαν σύμβολο, το ξαναλέω, χαράς. Έστω σαν μόδα. Τη μόνη που μπορεί να αφυδατώνει και να απεκδύει από το πραγματικό τους νόημα πράγματα και ιδέες: ό,τι καλύτερο εδώ. Κι ας ακούγονται ξινισμένες φωνές, ότι τι πράγματα είναι αυτά, φοράνε τη σημαία σορτς, και η σημαία έχει πάνω της σταυρό, κάθονται λοιπόν πάνω στο σταυρό. Ας καθίσουν, μακάρι, τα νέα παιδιά, μπας και ξεμαγαρίσουν μυαλά και ιδέες..."

Επί πλέον, ο σημερινός "Ιός" της Ελευθεροτυπίας, μιλάει για τον εκκαθωσπρεπισμό των σχετικών ποδοσφαιρικών συνθημάτων υπό τον εύγλωττο τίτλο "το μπιπ του τσολιά" (προς το τέλος της σελίδας). Απόσπασμα:

"...Οταν το «γαμημένο» μετατρέπεται σε «ονειρεμένο» για τις ανάγκες που επιβάλλει η πολιτική ορθότητα των εθνικών μας χορηγών, τότε το πάνδημο πανηγύρι για την επιτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου χάνει την αυθεντικότητά του. Μπαίνει στο καλαπόδι του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού και καταλήγει κίβδηλο. Ηταν φυσικό να ακολουθήσει η γνωστή προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης ή η «θεωρητικοποίηση» της επιτυχίας με πολιτικές, κοινωνιολογικές, ακόμα και θεολογικές προσεγγίσεις. Η τάση αυτή, που κορυφώθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, είχε γίνει ορατή από μέρες. Δεν υπήρχε την περασμένη Κυριακή το απόγευμα πιο θλιβερό θέαμα από τους γνωστούς τηλεαστέρες να παρουσιάζονται έξω από το γήπεδο της Λισαβόνας μεταμφιεσμένοι σε φίλαθλοι, επιδιώκοντας ακόμα και την τελευταία στιγμή να κερδίσουν μια παράσταση που δεν τους ανήκει..."

Καλά είναι τώρα που σηκώσαμε την κούπα να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους... και να ποδοσφαιρολογήσουμε λίγο, δεν κάνει κακό... Η ποδοσφαιρολογία είναι σαν την πολιτικολογία, μόνο που δεν χρειάζεται να ξέρεις τι λες. Η μαγεία του ποδοσφαίρου είναι ότι δίνει ευκαιρία για να ξεδιπλωθεί το καταπιεσμένο αναλυτικό και ρητορικό κομμάτι του καθένα μας χωρίς τον κίνδυνο να εκτεθείς.

Πρώτα από όλα το σύνθημα "Σήκωσέ το, το γαμημένο, δεν μπορώ να περιμένω" δεν προέκυψε τώρα, δεν ήταν αυθόρμητο ξέσπασμα των συγκεντρωμένων Ελλήνων στα Πορτογαλικά γήπεδα: τραγουδήθηκε πρόσφατα στη Λεωφόρο εν όψει της κατακτήσεως (επί τέλους) του Κυπέλλου και του Πρωταθλήματος (εξ ου και το ανέσυραν κάποιοι Βάζελοι οπαδοί της Εθνικής), αλλά η προέλευσή του (από όσο θυμάμαι, ίσως να είναι και παλιότερο - αλλά αμφιβάλλω) είναι ΠΑΟΚτζήδικη - όπως και η προέλευση του 50% των επιτυχημένων ποδοσφαιρικών συνθημάτων άλλωστε (το άλλο 25% είναι ΑΕΚτζήδικο, το 15% από ΠΑΟ και ΟΣΦΠ μαζί και το άλλο 10% από μεμονωμένους ανεξάρτητους - τα στατιστικά αυτά στοιχεία είναι απολύτως αυθαίρετα και βασίζονται στην ελλιπέστατη δειγματοληψία του γράφοντος). Τα ΠΑΟΚια λοιπόν το τραγουδάγαν το σουξεδάκι τον περασμένο Μάιο όταν πήραν το κύπελλο από τον Άρη - ιδού και η σχετική τεκμηρίωση.

Η εθνική Ελλάδος νίκησε γιατί ήταν η πιο δεμένη ομάδα, που ακολούθησε συνεπέστερα και με πάθος την στρατηγική του (σπουδαίου) προπονητή της. Η ομάδα έπαιξε όπως έπαιζε ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη και είδε προκοπή. Συμπαγής άμυνα με καλή αλληλοκάλυψη και αντεπιθέσεις με υψηλό ποσοστό σκοραρίσματος. Το επιπλέον στοιχείο είναι ο Τσάρτας - η μπαλιά μισό γκολ από το πουθενά. Αλλά και πάλι η Εθνική θα έχει στο μέλλον το ίδιο πρόβλημα που είχε και ο ΠΑΟ: θα κομπλάρει μπροστά στις στημένες άμυνες, δεν θα μπορεί να περάσει μέσα από μια πυκνή αμυντική διάταξη... δεν είναι τυχαίο που αγανακτήσαμε να νικήσουμε στα προκριματικά την Β. Ιρλανδία στην έδρα μας.

Η ομάδα αυτή δεν είναι ακριβώς από το πουθενά... Ο Καραγκούνης, ο Λάκης, ο Δέλλας, ο Γκούμας και ο Μπασινάς (μαζί με τον Λυμπερόπουλο, τον Κωνσταντινίδη, τον Στολτίδη, τον αείμνηστο Κατσούρη και πολλούς άλλους), ήταν μέλη της Εθνικής Ελπίδων που το 1998 είχε φτάσει στον τελικό του Ευρωπαϊκού Ελπίδων και είχε χάσει 1-0 από τους Ισπανούς (με διατησία τύπου παράγκας εναντίον της) - Ο Σεϊταρίδης και ο Χαριστέας και ο Κατσουράνης, ήταν μέλη της Εθνικής Ελπίδων του 2000 που (πάλι αν δεν με απατά η μνήμη μου) είχε κερδίσει και την αντίστοιχη Εθνική Τσεχίας (της οποίας πολλά μέλη στελεχόνουν την φετινή Εθνική Ανδρών της χώρας)... Έχουμε συνηθήσει τα ταλέντα να βγαίνουνε και να χάνονται και μας κάνει εντύπωση όταν έχουν κάποια συνέχεια...

Η επιτυχία αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου... Ούτε οι Δανοί το 1992 (αν δεν κάνω λάθος), που είχαν μπει από το παράθυρο και λόγω Γιουγκοσλαβικού εμφυλίου στο Euro, είχαν μαζευτεί άρον-άρον από τις παραλίες και το είχαν πάρει (το τιμημένο) αφήνοντας το σύμπαν σύξυλο, δεν είχαν προκαλέσει τέτοια ταραχή καθώς είχαν ευρύτερα αναγνωρίσιμους παίκτες! Αυτό που συνέβη με την Ελλάδα, σε συνδιασμό με άλλα βιβλικού τύπου σημεία, είναι σε τέτοιο βαθμό απίστευτο που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήγγικεν πλέον η συντέλεια του κόσμου!

Πόσοι προσπάθησαν να πουλήσουν την πραμάτεια τους πάνω στην επιτυχία της Εθνικής δεν λέγεται... επίσης πόσοι προσπάθησαν να πάρουν λίγη από την λάμψη της ομάδας... πόσοι χρησιμοποίησαν την Ελληνική σημαία ως τηελοπτικό ντεκόρ... πόσοι φασίστες βρήκαν την χαρά τους στην αναμπουμπούλα των πανυγηρισμών και φωνάζανε ρατσιστικά συνθήματα στην Ομόνοια - οργανωμένοι!... Για το τελέυταίο θα τα ξαναπούμε... Ο Χελάκης π.χ. ζήτησε προ ημερών συγγνώμη (στον Σκάι) αν υπήρξε έστω και έμμεσα αιτία με τις ραδιοφωνικές περιγραφές του να "εμπνεύσει" την ακροδεξιά και να ενθαρρύνει απόψεις "εθνικής υπεροχής"... Ήταν ο μόνος που το ανέφερε, όλοι οι άλλοι κάνουν σαν να μην συνέβη τίποτα.

Εγώ τους μετανάστες πιο πολύ χάρηκα: και εκείνους τους Έλληνες στην Γερμανία, στον Καναδά, στην Αυστραλία, και εκείνους τους Αφρικανούς και Κούρδους στα Πατήσια.

Τι έχει παραπάνω από τους υπόλοιπους της ομάδας ο Όττο Ρεχάγκελ; Οι μετανάστες στην Έσση απαντούν!... να φανταστείτε, άλλοι το ζηλεύουν, ενώ για άλλους θεωρείται ανωμαλία... (Θαρρώ πως είναι και έμμεση αναφορά στο Big Fat Greek Wedding...)

Ενδιαφέρουσα αν και συνοπτική (και με εναγώνια προσπάθεια ουδετρότητας απέναντι στα "καυτότερα" ζητήματα της περιόδου) παρουσίαση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας την καταστροφική αυτή οκταετία - από το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού. Πολύ ενδιαφέρον φωτογραφικό αρχείο...

Εκπληκτική διαδικτυακή βιβλιοθήκη γραμμένη στα Λατινικά, με συλλογή έργων σε 9 γλώσσες! Στα Ελληνικά περιέχει καταπληκτικά κείμενα και δυσεύρετα στο διαδίκτυο: από επιλεγμένες επιστολές του Επικούρου, μέχρι την περιγραφή της πτώσης της Κωνσταντινούπολης από τον Δούκα, τον Περίπλου του Άννωνος και την εισαγωγή της Αυτοματοποιητικής του Ήρωνος... και αυτά είναι μόνο από Ελληνικά έργα... Ενδεικτικά αναφέρω ότι στα Ισπανικά περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, αρκετά έργα του Λόρκα, στα Λατινικά το De Revolutionibus Orbium Caelestium του Κοπέρνικου, στα Ιταλικά την Θεία Κωμωδία του Δάντη, στα Γαλλικά το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο του Προύστ και στα Αγγλικά το Γιατί Δεν Είμαι Χριστιανός του Μπέρτραντ Ράσελ.

Εκπληκτικός, απλός και εύχρηστος σχεδιασμός και πάρα πολύ μεράκι....

"...Δεν μας το Χάρισε κανείς το στερήσαμε από άλλους. Εμείς ένα δροσερό βράδι του Ιούλη, στην πρωτεύουσα της Ελλάδας την Λισαβώνα, πετύχαμε το ακατόρθωτο. Για μας τα βεγγαλικά, για μας τα πανηγύρια, για μας οι ιαχές του θριάμβου, όλα είναι για μας..."
Γεώργιος Χελάκης, ο επικός αθλητικογράφος του Sport FM, περιγράφοντας την απονομή του τροπαίου στην Ελλάδα.

Ζωηρά χαροποιήθησαν και οι Τούρκοι γείτονές μας - μέχρι τα προκριματικά του μουντιάλ υποθέτω. Από το Χάλιφαξ του Καναδά πάντως μέχρι το Σίδνεϋ και την Νότιο Αφρική οι Έλληνες ξεσπάθωσαν, ενώ οι Βιρμανοί οπαδοί της ομάδας ανταμοίφθηκαν πλουσιοπάροχα, και ο Ταϊλανδός πρωθυπουργός έστειλε τα συγχαρητήριά του...

Έργο ομογενών από την Γερμανία το site του Οττο Ρεχάγκελ (Ρεχακλή). Περιέχει φωτογραφίες και downloads σχετικά με την πορεία της Εθνικής...
Άκου Ρεχακλής! Άντε να δούμε και σήμερα... καλή επιτυχία για ένα ακόμα πάρτυ των δρόμων... Αλλά κυρίως για τους τρελαμένους όπου Γης ξενιτεμένους για τους οποίους (σας διαβεβαιώ) έχει μεγαλύτερη σημασία αυτό το κύπελλο από ότι για εμάς εδωπέρα.

Και να το χάσουν βέβαια πάλι δεν τρέχει τίποτα! Σιγά μην ήλπιζε κανείς ότι θα φτάναμε ως εδώ... Εκτός από έναν Ουαλλό δηλαδή.

Από την Hurriyet: Siharitiria gitones... Το σχετικό banner από την εφημερίδα φιλοξενεί το Sportime μαζί με την περιγραφή των γκολ των παιχνιδιών της Ελληνικής ομάδας από το BBC.
Την υποστήριξή του προς την Ελλάδα για τον τελικό της Κυριακής εξέφρασε και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.

Στην Δύση, δεν είναι και τόσο ενθουσιασμένοι με την Εθνική μας...

Διάβασα σήμερα την είδηση και μειδίασα... Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών δήλωσε τα ακόλουθα:

«Αρκεί να διαβάσει κανείς εφημερίδες και θα δει πώς εξελίσσονται τα πράγματα...από τα πιο σοβαρά, οι πόλεμοι δηλαδή από τα άνομα συμφέροντα των ισχυρών, μέχρι τα ευτελή θέματα όπως είναι το ξεγύμνωμα του καλοκαιριού».
Και πριν προλάβει να ρωτήσει κανείς τι κάνει η Εκκλησία ο αρχιεπίσκοπος είπε:
«Η Εκκλησία χτυπά τον κώδωνα. Απορώ πώς οι νέοι μ' αυτά που βλέπουν γύρω τους είναι κοντά στην Εκκλησία. Επικρατεί ανηθικότητα και σεξομανία. Η μόνη λύση είναι το όπισθεν ολοταχώς».

Ο καθείς με τις προτιμήσεις του.