Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το πράσινο ταμείο

Τα μέτρα που εξήγγειλε η Υπουργός Περιβάλλοντος σχετικά με το νέο Πράσινο Ταμείο ως "μέσο για τη χρηματοδότηση της περιβαλλοντικής στρατηγικής", θα μπορούσε να τα δει κανείς θετικά. Η εξασφάλιση μιας σταθερής χρηματοδότησης για περιβαλλοντικά ζητήματα με την κατάργηση μάλιστα «αμαρτωλών» ταμείων του παρελθόντος, μοιάζει σε πρώτη ανάγνωση θετική, όπως κάθε τι βεβαίως αρκούσης ασάφειας.

Με δεδομένη όμως την δημοσιονομική κρίση της χώρας έχει κανείς επιφυλάξεις για το τι ακριβώς από τα εξαγγελθέντα θα γίνει πράξη και, κυρίως, τι άλλες δαπάνες για το περιβάλλον θα περικοπούν στα πλαίσια της ασφυκτικής λιτότητας που έχει ήδη εξαγγελθεί και γίνεται κάθε μέρα και ασφυκτικότερη.  Το αν ο τελικός ισολογισμός των δαπανών για το περιβάλλον – και δεν εννοούμε κίνητρα πράσινου ξεπλύματος και επιχορήγηση προσχηματικών έργων των εταιρικών δημοσίων σχέσεων – είναι θετικός, επαρκής και αποτελεσματικός θα κριθεί από την τελική σούμα. Διότι, ας συγχωρεθεί η καχυποψία, η εξαγγελία ενός νέου Πράσινου (με κεφαλαίο Π) ταμείου μπορεί να είναι, φαντάζεται κανείς απλά επικοινωνιακό εργαλείο απόκρυψης της γενικής μείωσης των σχετικών με το περιβάλλον δημοσίων δαπανών. Κάτι που στην παρούσα συγκυρία δεν είναι ακριβώς εξωπραγματικό σαν εκδοχή.

Άλλωστε ούτε οι αρμοδιότητες ούτε το είδος των έργων που θα αναλάβει να στηρίξει το νέο ταμείο (οι «δράσεις» που θα χρηματοδοτηθούν κατά την γραφειοκρατική κακοέπεια) δεν είναι απόλυτα σαφείς ακόμα, ούτε βέβαια και η διοίκησή του: Στο Συμβούλιο Πράσινης Πολιτικής, το οποίο θα λειτουργεί ως εντολέας του Ταμείου θα μετέχουν και «εκπρόσωποι των κοινωνικών φορέων και της κοινωνίας των πολιτών προκειμένου να εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία του», λέει το Υπουργείο. Με άλλα λόγια η σύνθεσή του είναι ακόμα ασαφής.. Ποιοι και πόσοι θα είναι αυτοί οι φορείς; Πώς θα εξασφαλίζεται η λογοδοσία; Ποιος θα καθορίζει τις προτεραιότητες; Δεν γνωρίζει κανείς ακόμα... Έχω μια γενική επιφύλαξη στην ΜΚΟ-ποίηση της δημόσιας διοίκησης, και της δημόσιας διαχείρισης χρημάτων, αν μη τι άλλο διότι δεν είναι σαφές πως επιλέγονται οι ΜΚΟ και σε ποιον λογοδοτούν...  Έχει εκφραστεί ο φόβος πως το Πράσινο αυτό Ταμείο εύκολα μπορεί να αποτελέσει έναν ακόμα φορέα διαφανούς (;) μεταφοράς της διαχείρισης δημόσιου χρήματος σε ιδιώτες, στα γνωστά και ελάχιστα αποτελεσματικά, σε ότι αφορά το δημόσιο συμφέρον, πλαίσια που γνωρίσαμε στο παρελθόν.

Θα ήταν ευχής έργο να διαψευσθούν οι ανησυχίες και να αποδώσει έργο το εν λόγω Ταμείο. Έχει όμως κανείς την αίσθηση και εδώ, όπως σε πολλές άλλες ενέργειες της σημερινής κυβέρνησης, ότι εξαγγέλλονται πράγματα, για τα οποία δεν υπάρχει κανένα σαφές και κατασταλαγμένο σχέδιο. Πέρα από την προώθηση εύηχων ιδεών (και την επανάληψη του επιθέτου Πράσινος σε κυβερνητικές εξαγγελίες συχνότερα και από την εφημερίδα «η Πράσινη») το ζητούμενο είναι εντέλει η στρατηγική. Και καθώς η περιβαλλοντική κρίση δεν είναι μικρότερης σημασίας από την οικονομική, θα ήταν καλό να ξέρουμε πως τουλάχιστον για την αντιμετώπιση αυτής, υπάρχει τέλος πάντων κάποιο, έστω και υποτυπώδες, σχέδιο....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …