Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκουπιδότοποι

Η λογική είναι απλή: αφού παράγονται σκουπίδια, θα πρέπει να
απορρίπτονται και κάπου. Το κάπου θα πρέπει να είναι κοντά στον τόπο παραγωγής τους.
Άρα σε κάποιους θα λάχει ο κλήρος της χωματερής – του ΧΥΤΑ, ή όπως αλλιώς το
πει κανείς. Είναι βέβαια αλήθεια πως, σε μια ενέργεια ακούσιου
συμβολισμού,  ο Μπερλουσκόνι έστειλε
τραίνα γεμάτα με ναπολιτάνικα σκουπίδια στην Γερμανία για να καούν σε σύγχρονες
εγκαταστάσεις υγειονομικής καύσης στο Αμβούργο, αλλά η προοπτική ενός
πανευρωπαϊκού παράλληλου σκουπιδοσιδηροδρομικού δικτύου, δεν μοιάζει εφικτή,
και άλλωστε οι Γερμανοί δέχθηκαν την μπερλουσκόνια πρώτη ύλη για βραχύ μόνο
χρονικό διάστημα. Οπότε μια μερική λύση είναι να κάνουμε αυτό που έκαναν οι
Αμβούργιοι ευρωσυμπολίτες μας: ανακύκλωση για το 60-70% των σκουπιδιών και
καύση για τα υπόλοιπα, δηλαδή υποδομές και πρακτικές που θέλουν καμιά δεκαετία
για να ολοκληρωθούν και να παγιωθούν. Μέχρι να μπει μπροστά αυτό (και η κοινή
πρακτική στην ΕΕ δεν είναι το Αμβούργο, είναι ο ΧΥΤΑ ακόμα: και στην Βρετανία
και στην Ισπανία και σε πολλές άλλες χώρες ακόμα) θα πρέπει κάτι να κάνουμε και
κάποιος να υποστεί το βάσανο αυτό βρε αδελφέ. Όλοι θέλουν τα σκουπίδια να
μαζεύονται, αλλά κανένας δεν τα θέλει δίπλα του. Κάποιος θα τα υποστεί. Έτσι
δεν είναι;



Πριν φτάσουμε όμως στο προφανές αυτό συμπέρασμα θα πρέπει να
αναρωτηθούμε: με τι αντάλλαγμα  θα
συμφωνούσε ο καθένας μας στην δημιουργία ΧΥΤΑ στα εκατό μέτρα από το σπίτι του;
 Με τις σχετικές οσμές, τα απορριματοφόρα,
την μόλυνση και την μείωση της αξίας των γύρω ιδιοκτησιών. Τι ανταλλάγματα θα
ζητούσατε εσείς; Πιστεύετε ότι θα σας τα έδιναν; Στην Ελλάδα; Σε ποιον θα λάχει
ο κλήρος για να «πάθει» για το κοινό καλό: στον δήμο με το λιγότερο ισχυρό
πολιτικό μέσο, ίσως;  Σε μια χώρα που
όλοι είναι πεισμένοι (εύλογα βεβαίως) πως οι δύσκολες αποφάσεις επιβαρύνουν
αποκλειστικά τον πολιτικά και οικονομικά πιο αδύνατο, είναι ακόμα πιο δύσκολο να
πειστεί ο κόσμος ότι «δεν υπήρχε άλλη λύση». Που ούτως ή άλλως είναι δύσκολο.
Άρα είναι ενδεχομένως και ζήτημα αντισταθμιστικών παροχών και πάταξης της διαφθοράς.
Αλλά ως ένα σημείο…



Πέρα από τις γραφικές ιδιαιτερότητας της κακοδιοίκησης της χώρας
μας και την συναφή τους δυστυχία, το πρόβλημα των σκουπιδιών είναι βεβαίως
παγκόσμιο και μόνο μερικώς επιλύσιμο – με μια δραματικά διαφορετική αντίληψη
για το τι είναι τα σκουπίδια και τι σημαίνει «πετάω τα σκουπίδια» σε
οικοσυστήματα πεπερασμένης ικανότητας αφομοίωσής τους.  Στην πραγματικότητα το σκουπίδι είναι το
τελικό στάδιο της κατανάλωσης και ίδιον κάθε πολιτισμού. Και μόνο η μεταφορά της
ανθρωπότητας σε ένα λιγότερο κακοηθώς καταναλωτικό μοντέλο, πέρα από εκείνο
μιας κοινωνίας που σχεδιάζει τα προϊόντα της έτσι ώστε να αυτομετατρέπονται
σύντομα σε σκουπίδια (μέσω της λεγόμενης «προσχεδιασμένης αχρήστευσης» - “planned obsolescence”), μπορεί να προσφέρει
μια οριακή διέξοδο από τον γεωμετρικό πολλαπλασιασμό των κάθε είδους χωματερών.

Σχόλια

Ο χρήστης harryk είπε…
Δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύστοχο το κείμενο σου και ειδικά η τελευταία παράγραφος...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …