30.9.03

Ιλιάδα και Οδύσσεια

Επιδικτύως (online!):Το πλήρες πρωτότυπο κείμενο της Ιλιάδας και της Οδύσσειας (και η Οδύσσεια σε νεοελληνική μετάφραση - του Νίκου Καζαντζάκη).

eNEW, μια νέα Ελληνική ειδησιογραφική πύλη

Το eNew, άλλη μια πηγή ειδήσεων και απόψεων στο ελληνόγλωσσο διαδίκτυο. Πάντα χρήσιμες οι περισσότερες φωνές σε ένα μάλλον φτωχό διαδικτυακό τοπίο. Ιδιαίτερα όταν περιέχει τό αρχείο κειμένων της εκπομπής του Λυκούργου Κομίνη Άσπρο και Μαύρο σε Φόντο Κίτρινο που άκούγεται καθημερινά από τον Πλάνετ πια.

26.9.03

Μετρώντας τα θύματα της Αμερικανικής μηχανής πολέμου

Το Iraq Body Count, ένας οργανισμός που καταγράφει τις απώλειες αμάχων (και μη) στο Ιράκ από την αρχή του πολέμου μέχρι σήμερα. Πρόσφατα έχουν προσθέσει και τις πληροφορίες για τον οργανισμό, την μεθοδολογία τους και τα δεδομένα που συγκεντρώνουν και στα Ελληνικά.
Στις αγγλικές σελίδες του site μαθαίνουμε ότι οι θάνατοι στην Βαγδάτη στο τετράμηνο που μας πέρασε είναι κατά 1500 περισσότεροι από άυτούς που είχαν καταγραφεί στο ίδιο χρονικό διάστημα πέρισυ.

25.9.03

Φωτογραφίες τον Αθηνών του 19ου αιώνα...


Ιστορικό σοκ! Μια μικρή συλλογή φωτογραφιών από τις σελίδες του ellada.com, ενός τουριστικού κατά τα άλλα ιστοχώρου.
Η θέα από την Ακρόπολη το 1870...
Επίσης από την Ελληνική Ιστορία στο Διαδίκτυο του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού (μια μοναδική ιστορική πηγή στο διαδίκτυο), το Σύνταγμα και το Φάληρο πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο...

Έχω να ενημερώσω την ιστοσελίδα πολύν καιρό...

...Αλλά φταίει και το blogger που εξακολουθεί να μου χαλά την κωδικοποίηση χωρίς λόγο και αιτία... έτσι προσέχω την αγγλόγλωσση ιστοσελίδα μια και είναι ευκολότερη η προσθήκη σχολίων σε αυτή (το οποίο είμαι σίγουρος ότι είναι συνωμοσία σκοτεινών κύκλων του εξωτερικού, που βυσσοδομούν ενατίον της Ελληνικής γλώσσας...)

16.9.03

Οι καλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες στην Ευρώπη...

... σύμφωνα με τον αλγόριθμο του eurofootsie. Με αφορμή την αρχή του Champion League και ην έναρξη της Ευρωποδοσφαιρικής σεζόν, σας πλροφορώ ότι σύμφωνα με την ηλεκτρονική βαθμολόγηση (ώρα Ελλάδας 21:10 16/9/03) η Ρεάλ είναι πρώτη και καλύτερη (τι έκπληξη) με την Μάντσεστερ δεύτερη.
Η πρώτη Ελληνική ομάδα (ο Παναθηναϊκός) είναι στο νούμερο 40, ενώ δεύτερη είναι ΑΕΚ στο 45. Μια τρίτη Ελληνική ομάδα ακολουθεί στο νούμερο 63. Θα ενδιέφερε ίσως και ένα συγκριτικό γράφημα...
Ελπίζω να πέσει η Μάντσεστερ από την δεύτερη θέση σε δύο ωρίτσες... θα δούμε.
Μέσω του εξαιρέτου fistful of euros
[Ενημέρωση: Η Μάντσεστερ μόνο να ανέβει μπορεί... η ομάδα που ήταν στο νούμερο 40... δεν θά'ναι για πολύ... ο Σάριτς (παλιότερα) ο Μάριτς (τώρα) και ο κακός ο Ζουτάουτας, έκαναν επίδειξη (νοσηρής) ποδοσφαιρικής φαντασίας... καιρός για μετεγγραφές: αυτός ο Ζαϊμι μου φαίνεται εξαιρετικός ποδοσφαιριστής, πολύ καλός χαρακτήρας, είναι αγαπητός (πλέον) από όλους τους Παναθηναϊκούς και το κόστος του κυμαίνεται μέσα στα οικονομικά πλαίσια στα οποία κινείται ο Παναθηναϊκός (και οι άλλες ομάδες που θα παλέψουν για την σωτηρία τους) φέτος... πάρτε τον!]

15.9.03

Από την Κρήτη, κάπως ελαφρότερα...

  • "Σήμερα αυτά δεν συμβαίνουν πια στο Λασίθι. Οι άνθρωποι δέχτηκαν τα μηνύματα του πολιτισμού.
    Όσοι μόνο ξέρουν τις παλιές αυτές ιστορίες τις διηγούνται στους νέους για ενημέρωση και όχι για μίμηση. Αυτό κάνω κι εγώ..."

  • Παραδοσιακές καλλιέργειες υπό διωγμό...
  • Από την Κρήτη

  • Ορίζοντας τον θάνατό του... "αφού αποχαιρέτησε με κεράσματα στα καφενεία των χωριών Παλαιά Ρούματα και Κακόπετρο τους συγχωριανούς του"... Δεν έχω λόγια... Απού κατέχει πώς να ζει, κατέχει ν' αποθαίνει...

  • Η σφαγή που ξεχάστηκε... 60 χρόνια από την σφαγή της Βιάννου. Ελάχιστες οι αναφορές στο διαδίκτυο. Μόνο κάτι (αριστεροί) Γερμανοί θυμούνται και υπενθυμίζουν.

  • 14.9.03

    Περί Γράμμου και Μακρονήσου

    Ο Πάσχος Μανδραβέλης Ερωτά:
    ...γιατί οι εκδηλώσεις που γίνονται κατ’ έτος στο Γράμμο αποτελούν «γιορτή μίσους», ενώ οι εκδηλώσεις που θα γίνουν στη Μακρόνησο αποτελούν «εκδήλωση μνήμης»; Και οι μεν και οι δε μας θυμίζουν την ίδια μελανή ιστορική περίοδο, μια περίοδο διχασμού του ελληνικού λαού που πρωταγωνιστούσαν οι κατά Νίκο Καζαντζάκη «αδελφοφάδες»...
    Απάντηση: Γιατί στην μεν πρώτη περίπτωση εορτάζεται από τους θύτες η επέτειος της σφαγής των "εαμοβουλγάρων αθέων κομμουνιστών", ενώ στην δεύτερη εορτάζουν τα θύματα της οργανωμένης αγριότητας και κτηνωδίας του κράτους των δοσιλόγων. Γιορτάζουν την καρτερία τους και το γεγονός της επιβίωσης και της αντίστασής τους στο μετεμφυλιοπολεμικό κράτος της βίας - δεν εορτάζουν την σφαγή κανενός. Πρόκειται περί εορτής καθ' όλα διαφορετικού περιεχομένου. Το ανάλογο των πανηγυριών του Γράμμου θα ήταν ο εορτασμός από την αριστερά της επετείου του ανοίγματος της "πηγάδας του Μελιγαλά" (για να μην χάνουμε την αίσθηση της αναλογικότητας).
    Όσο για τα υπολοιπα που αναφέρει... είναι συζητήσιμα. Η απόσταση την οποία αντιλαμβάνεται να έχει ο εμφύλιος και τα παρεπόμενά του, όπως το Μακρονήσι, από το σήμερα, μοιάζει παραπλανητικά μικρή. Θα έλεγα με κάθε επιφύλαξη, ότι ο εμφύλιος είναι πολύ πρόσφατος για να ειδωθεί σαν απλά μια ιστορική ατυχία η κάποιο περασμένο δεινό της μοίρας (όπως θα μπορούσε κανείς να αντιμετωπίσει λ.χ. την καταστροφή του 1897). Οι συνέπειές του είναι άμεσα αντιληπτές και σήμερα. Δεν ξεμπερδεύεις με το να τον παραπέμπεις στους ιστορικούς για να τον συζητήσουν "ψύχραιμα", γιατί η τρέχουσα πολιτική στην χώρα μας φέρει ακόμα (λιγότερο έντονα από ότι στο παρελθόν, αλλά πάντως αισθητά) την σφραγίδα του τραυματικού αυτού γεγονότος ενώ η κοινωνία εκείνη της ηθικής και των νοοτροπιών τις οποίες παρήγαγε.
    Μιλώντας για την Μακρόνησο: ο, πάντα ουσιώδης και αξιομνημόνευτος, Ιός της "Ελευθεροτυπίας", δημοσιεύει σήμερα μια έκθεση του Γεωργίου Μπαϊρακτάρη - επικεφαλής των επιτελικών οργάνων (της διεύθυνσης Β-XI του ΓΕΣ και του ΟΑΜ, που τη διαδέχεται τον Οκτώβριο του 1950), που έχουν ως αποκλειστική αρμοδιότητα τη λειτουργία της Μακρονήσου, περί των αιτίων δημιουργίας του στρατόπεδου της Μακρονήσου. Για να μαθαίνουμε και οι νεώτεροι...

    10.9.03

    Ιστοσελίδες.gr

    Ένα διαδικτυακό περιοδικό που δεν μασάει λόγια και προσωπικά το βρίσκω εξαιρετικό. Ανάμεσα σε πολλά θέματα ξεχωρίζω μια συνέντευξη του Νόαμ Τσόμσκι σε Ιταλικό διαδικτυακό περιοδικό (περί Μπερλουσκόνι και νεοφιλελευθερισμού), αλλά γενικά οι σελίδες του είναι γεμάτες ενδιαφέροντα θέματα. Πώς μου είχε ξεφύγει τόσο καιρό;...
    (Έχει και αγγλική έκδοση με τον μυστηριώδη τίτλο haiduts.)

    Ομάδες, κινήσεις και οργανώσεις για την προστασία του περιβάλλοντος της Αττικής...

    ...με παρουσία στο διαδίκτυο:
    1. "Το Παρατηρητήριο των Ελεύθερων Χώρων της Αττικής , επιδιώκει την ενημέρωση φορέων, πολιτών, δημοσιογράφων, αιρετών, κλπ για την πολεοδομική, οικιστική, επιχειρηματική πίεση για "αξιοποίηση" που δέχονται οι ελεύθεροι χώροι στην Αθηναϊκή Μητρόπολη και στην Αττική."
    Με δεδομένο ότι η καταστροφή του περιβάλλοντος της Αττικής προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς (και με αφορμή το Νέο Τάμα του Έθνους των Ολυμπιακών του 2004) προσπάθειες όπως αυτή είναι πολύτιμες και αξίζουν την συμμετοχή και την συμπαράσταση όλων των πολιτών της Αθήνας που ελπίζουν σε μια πόλη πιο ανθρωπινή.
    2. Η κίνηση για την προστασία των δικαιωμάτων των πεζών είναι μια οργάνωση αυτοπροστασία των δοκιμαζόμενων και διωκομένων εν Αττική πεζών. Καταφύγετε εδώ πριν πάρετε το τσεκούρι αρχίζοντας να σπάτε αμάξια και μοτοσυκλέτες.
    3. Σώστε το πεδίο του Άρεως, καλεί η ομώνυμη οργάνωση περιοίκων και όχι μόνο που στόχο έχει την ματαίωση μετατροπής του Πάρκου σε εγκαταστάσεις του ΓΣ Κυριακού και την διάσωσή του από την εγκατάλειψη στην οποία το έχει καταδικάσει η αδιαφορία της Νομαρχίας.
    4. Φίλοι του Δάσους Συγγρού. Για την διάσωση του τελευταίου φυσικού δάσους του λεκανοπεδίου...

    8.9.03

    Ελληνοαλβανικά

    Έκθεμα πρώτο: Γιατί έρχονται οι Αλβανοί στην Ελλάδα (για τους "Ελληνάρες", απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας).

    Έκθεμα Δεύτερο: Βραβευμένο φωτογραφικό ρεπορτάζ του Γιώργου Μάκκα με τίτλο "Βόρεια Ήπειρος: Μια εγκαταλειμμένη γη".

    Έκθεμα τρίτο: Μια (παλιά αλλά επίκαιρη) ανάλυση για την Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία από τον Ανδρέα Ζαρμπαλά, στο περιοδικό "Αντί".

    Έκθεμα τέταρτο: Μια άποψη ενός Αλβανού μετανάστη για την Ελλάδα. Διαφορετική από όλα τα στερεότυπα... ενδεικτική της πραγματικής οικονομικής κρίσης στην χώρα μας...

    Έκθεμα πέμπτο: Σκέψεις ενός Αλβανού στην Ελλάδα. Όπου η Λάουρα Λόλι εξηγεί την δημιουργία των στερεοτύπων, αλλά περιγράφει και τις δυσκολίες που υφίστανται οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα.

    Έκθεμα έκτο: Οι Αλβανοί είναι και αυτοί επιρρεπείς στην χρήση ξεπερασμένων ανθρωπολογικών δεδομένων για την υπεράσπιση του εθνικισμού τους. Τελικά ο εθνικιστικός λόγος στα Βαλκάνια είναι παρεμφερής. Μπορεί κανείς να φτιάξει ένα πρότυπο να το μεταφράσει σε όλες τις Βαλκανικές γλώσσες, αφήνοντας κενά πεδία και να το κυκλοφορήσει για παμβαλκανική χρήση... Εντάξει η Ελληνική εθνικιστική παράκρουση φτάνει πιο μακρυά από όλες (αν και ξένοι άναψαν τα ψευδοεπιστημονικά φυτίλια και στις δύο περιπτώσεις).

    Έκθεμα έβδομο: Οι ένοπλοι χρυσαυγίτες της Αλβανίας (Αλβανικός Εθνικός Στρατός) και ο χάρτης της Αλβανίας τους. Πάντως ενώ επιδιώκουν την απόσπαση τμημάτων άλλων κρατών και παρά τον χάρτη, σε συνέντευξη ο αρχηγός τους, λέει ότι από την Ελλάδα ζητάνε απλώς την επιστροφή των Τσάμηδων και των περιουσιών τους... Άλλα προς τα μέσα και ότι μας παίρνει προς τα έξω... Για να ξεκαθαρίσω και την θέση μου: όσοι δεν συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς να αποζημιωθούν οι άνθρωποι...

    5.9.03

    Μήνυμα από την Βαγδάτη

    H Riverbend, η Ιρακινή από την Βαγδάτη που διατηρεί το ιστολόγιο "Baghdad Burning", έγραψε τις προάλλες μια δικαίως οργισμένη και δυνατή άπάντηση σε διάφορους υπερπατριώτες αμερικάνους που της έστελναν e-mail για να της υποδείξουν πόσο ευχαριστημένη θα πρέπει να είναι που έχουν έρθει οι στρατιώτες τους εκεί και τους απελευθερώνουν... Επικοινώνησα μαζί της και μου έδωσε την άδεια να μεταφράσω το κείμενό της και να το αναρτήσω εδώ. Ακολουθεί η μετάφραση:

    Το’χεις ξεχάσει;

    Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια τραγωδία... Όχι γιατί σκοτώθηκαν 3000 Αμερικάνοι... αλλά γιατί σκοτώθηκαν 3000 άνθρωποι. Διάβαζα για τις ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες των θυμάτων και των οικογενειών τους στις 11 Σεπτεμβρίου. Μου φάνηκε... φριχτό, και επίκαιρο στην εντέλεια. Τώρα που ο κόσμος αρχίζει να αμφισβητεί τα αποτελέσματα και τα κίνητρα πίσω από την κατοχή, βομβαρδίζεται με τις υπενθυμίσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το ότι το Ιράκ δεν είχε σχέση με αυτήν δεν έχει σημασία...

    Λαμβάνω συνέχεια ηλεκτρονικά μηνύματα που μου υπενθυμίζουν την τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου και που μου λένε πως οι Άραβες τα ήθελαν και τα έπαθαν. Αυτό άσχετα από το γεγονός ότι υπεύθυνο για την επίθεση είχε αρχικά θεωρηθεί το Αφγανιστάν (όπου, για να μαθαίνετε, δεν ζουν Άραβες).

    Μου υπενθυμίζουν συνεχώς τις 3.000 των Αμερικάνων που σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα... και μου ζητάνε να ξεχάσω τις 8.000 των ανάξιων Ιρακινών που χάσαμε από βλήματα, τανκ και όπλα.

    Διάφοροι εντυπωσιάζονται που δεν είμαστε στους δρόμους, να ραίνουμε τα τερατώδη χακί τανκ με ρόδα και γιασεμιά. Εκπλήσσονται που δεν στεφανώνουμε τα σκληρά, άσχημα κράνη των στρατιωτών τους με στεφάνια δάφνης. Αμφισβητούν το γιατί θρηνούμε τους νεκρούς μας αντί να τους προσφέρουμε θυσία στους Θεούς της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Αναρωτιούνται γιατί είμαστε μνησίκακοι.

    Αλλά εγώ δεν έχω ξεχάσει...

    Θυμάμαι την 13η Φεβρουαρίου 1991. Θυμάμαι τα βλήματα που έπεσαν στο καταφύγιο Αλ-Αμρίγια – ένα πολιτικό καταφύγιο βομβαρδισμών, σε μια περιοχή κατοικίας της Βαγδάτης. Βόμβες τόσο προχωρημένες, που η πρώτη έσκαψε ως την καρδιά του καταφυγίου και η δεύτερη έσκασε μέσα. Το καταφύγιο ήταν γεμάτο γυναικόπαιδα – στα αγόρια άνω των 15 ετών δεν επιτρεπόταν η είσοδος. Θυμάμαι να παρακολουθώ σκηνές από τρομοκρατημένους ανθρώπους που γαντζωνόταν στον φράχτη, γύρναγαν γύρω από το καταφύγιο, έκλαιγαν, ούρλιαζαν, ικέτευαν να μάθουν τι είχε συμβεί σε κάποια κόρη, σε κάποια μητέρα, σε κάποιον γιο, σε κάποια οικογένεια που έψαχνε για προστασία μέσα στους τοίχους του καταφυγίου.

    Θυμάμαι να τους παρακολουθώ να σέρνουν έξω πτώματα τόσο καμένα που δεν μπορούσες να διακρίνεις ότι ήταν ανθρώπινα. Θυμάμαι πανικόβλητους ανθρώπους να τρέχουν από πτώμα σε πτώμα προσπαθώντας να αναγνωρίσουν κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο... Θυμάμαι που έβλεπα Ιρακινούς εθελοντές, να καθαρίζουν το καταφύγιο και να λιποθυμούν με τις ανυπόφορες σκηνές που έβλεπαν μέσα. Θυμάμαι που, μετά, ολόκληρη η περιοχή βρωμούσε καμένη σάρκα για πολλές εβδομάδες.

    Θυμάμαι να επισκέπτομαι το καταφύγιο μετά από χρόνια για τιμήσω την μνήμη των 400 και πλέον ατόμων που πέθαναν έναν θάνατο φριχτό στις μικρές ώρες του πρωινού και να βλέπω τα σκιώδη περιγράμματα των ανθρώπων να είναι καμένα πάνω στους τοίχους και τα ταβάνια.

    Θυμάμαι έναν οικογενειακό φίλο που έχασε την γυναίκα του, την πεντάχρονη κόρη του, τον δίχρονο γιο του και το μυαλό του στις 13 Φεβρουαρίου.

    Θυμάμαι την ημέρα που το Πεντάγωνο, μετά από πολλές δικαιολογίες, ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο περί «λάθους».

    Θυμάμαι 13 χρόνια κυρώσεων, που τις υποστήριζαν σθεναρά οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, στο όνομα των όπλων μαζικής καταστροφής που κανείς ποτέ δεν βρήκε. Κυρώσεις τόσο άκαμπτες, που για βασικές ανάγκες όπως τα φάρμακα είχαμε λίστες αναμονής για μήνες και μήνες, πριν τελικά μας τα αρνηθούν. Θυμάμαι πως αναγκαία χημικά όπως η χλωρίνη, απαραίτητη για την απολύμανση του νερού, τα περνούσαν από εξονυχιστικό έλεγχο και τα καθυστερούσαν σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων.

    Θυμάμαι που ζητούσα από τα μέλη των ανθρωπιστικών αποστολών και τους ακτιβιστές που μας επισκέπτονταν να «φέρουν, παρακαλώ, κανένα βιβλίο» γιατί οι εκδοτικοί οίκοι αρνιόνταν να πουλήσουν επιστημονικά βιβλία και περιοδικά στο Ιράκ. Θυμάμαι που έπρεπε να μοιραστώ βιβλία με άλλους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, σε μια προσπάθεια να μεγιστοποιήσουμε τις περιορισμένες μας πηγές.

    Θυμάμαι αποστεωμένα κορμάκια σε τεράστια κρεβάτια νοσοκομείου – να πεθαίνουν από πείνα και από αρρώστια – από αρρώστιες που εύκολα θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από φάρμακα που απαγορεύονταν. Θυμάμαι ασθενείς με τεταμένα πρόσωπα να κοιτάζουν εναγωνίως στα μάτια των γιατρών ψάχνοντας για ένα θαύμα.

    Θυμάμαι το απεμπλουτισμένο Ουράνιο. Πόσοι από εσάς έχετε ακούσει για το απεμπλουτισμένο ουράνιο; Είναι μια φράση καθημερινή για τον λαό του Ιράκ. Τα όπλα απεμπλουτισμένου ουρανίου που χρησιμοποιήθηκαν το 1991 (και πιθανόν και την φορά αυτή επίσης) έχουν προκαλέσει την καταστροφή του περιβάλλοντος και μια αστρονομική αύξηση της συχνότητας εμφάνισης καρκίνων στο Ιράκ. Θυμάμαι να έχω δει μωρά γεννημένα με ένα μόνο μάτι, τρία πόδια ή χωρίς πρόσωπο – αποτέλεσμα της δηλητηρίασης από απεμπλουτισμένο ουράνιο.

    Θυμάμαι τους δεκάδες νεκρούς στις «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων», που βομβαρδίστηκαν από Βρετανικά και Αμερικάνικα αεροπλάνα που ισχυρίζονταν ότι «προστάτευαν» το νότιο και το βόρειο Ιράκ. Θυμάμαι την μητέρα, που ζούσε στα περίχωρα της Μοσούλης, που έχασε τον άντρα και τα πέντε παιδιά της όταν ένα Αμερικάνικο αεροπλάνο βομβάρδισε τον πατέρα και τα παιδιά του στην μέση μιας πεδιάδας ενώ έβοσκε πρόβατα.

    Και πρέπει να πιστέψουμε ότι όλα αυτά έγιναν για το καλό του λαού μας.

    Έχεις ξεχάσει πως ένοιωσες την μέρα εκείνη
    Να βλέπεις την πατρίδα σου να δέχεται επίθεση
    Και τον λαό της να ανατινάσσεται;

    Όχι δεν έχουμε ξεχάσει – τα τανκ είναι εδώ για να μας το θυμίζουν.

    Ένας φίλος της Ε. Που ζει στην Αμιρίγια, μας έλεγε για έναν Αμερικάνο στρατιώτη με τον οποίο μιλούσε στην περιοχή. Ο φίλος της Ε. έδειξε προς το καταφύγιο και του είπε για την θηριωδία που συνέβη το 1991. Ο στρατιώτης της απάντησε λέγοντας «μην κατηγορείς εμένα – ήμουν μονάχα 9!» Και εγώ ήμουν μονάχα 11.

    Η αμερικάνικη μνήμη μακράς διαρκείας αφορά αποκλειστικά τα αμερικάνικα τραύματα. Ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει απλά να «θάψει το παρελθόν», «να βλέπει μπροστά», να «είναι πραγματιστής» και «να το ξεπεράσει».

    Κάποιος με ρώτησε αν ήταν αλήθεια πως «ο Ιρακινός λαός χόρευε στους δρόμους της Βαγδάτης» όταν έπεσε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Φυσικά και είναι ψέμα. Κοίταζα την οθόνη της τηλεόρασης χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που συνέβαινε – κοιτάζοντας τις αντιδράσεις του τρομοκρατημένου κόσμου. Δεν χόρευα γιατί τα τρομοκρατημένα πρόσωπα στην οθόνη, θα μπορούσαν να είναι τα ίδια πρόσωπα μπροστά στο καταφύγιο Αμιρίγια στις 13 Φεβρουαρίου... είναι παράξενο το πώς ο τρόμος εξαφανίζει τις εθνικές διαφορές – όλα τα πρόσωπα μοιάζουν τα ίδια όταν παρακολουθούν τον θάνατο των αγαπημένων τους.

    Για ποια ελευθεροτυπία μιλάμε;

    Ενώ στο Κοκκαλιστάν επιχαίρουν [νεκρό λινκ, 7/08] για την αποδοχή από το εφετείο Πειραιώς της αγωγής του αφεντικού τους κατά της "Καθημερινής" για την "συκοφαντική δυσφήμισή" του ... στην Καθημερινή επιμένουν ότι θα πάνε την υπόθεση στον Άρειο Πάγο και επιστούν τη προσοχή στο φίμωμα της κριτικής εναντίον των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων που επιτυγχάνει αυτή η απόφαση.
    Απόσπασμα από την απόφαση:
    «οι εναγόμενοι [δηλαδή οι δημοσιογράφοι της “K”] δεν εδικαιούντο να προβούν στα εν λόγω δημοσιεύματα αφού γνώριζαν ότι αναφέρονταν στην πρώτη επιχείρηση της Eλλάδας και τον πρώτο επιχειρηματία αυτής για το έτος 2001». Είμαστε σοβαροί; Είναι επιχείρημα αυτό; Δηλαδή αν είσαι αρκετά μεγάλος είσαι υπεράνω κριτικής;
    Πάντως οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα σημειώνουν, μεταξύ άλλων, ότι οι νόμοι περί λιβέλλου χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα για το φίμωμα του Τύπου. Αν και η τελευταία τους έκθεση για την Ελλάδα αφορά την κάλυψη της υπόθεσης 17Ν.
    Το θέμα βέβαια δεν είναι η "σύγκρουση συμφερόντων" μεταξύ Κόκκαλη-Αλαφούζου. Το θέμα που θα πρέπει να μας ανησυχεί, αν περάσει αυτή η απόφαση από τον Άρειο Πάγο, είναι ότι και οι λίγες φωνές που επιμένουν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους θα σωπάσουν...
    Για την ουσία των καταγγελιών δεν θα αναφερθώ εγώ. Θα παραθέσω απλώς τρείς συνδέσμους από το περιοδικό "Αντί": Ο Ρόκκο και τ' αδέλφια του, Η διαπλοκή διεθνοποιείται και Κλεφτάκος και πρακτοράκος" ή "σημαντικός πράκτορας της KGB και της Στάζι;
    Περισσότερα για τον Κόκκαλη [ανενεργοί όλοι οι σύνδεσμοι στο Αντί πλέον, 7/08] από το "Αντί"...

    4.9.03

    Περί τετραπόδων

    Τετραποδολογείν [7/08, δεν λειτουργεί πια, ίσως εξαιτίας αυτού], ιστοσελίδες για πάσης φύσεως τετράποδα...
    Επίσης (αχρείαστοι νάναι) οι ιστοχώροι του Πανελληνίου Κτηνιατρικού Συλλόγου και του Νοσοκομείου Ζώων Αθηνών.

    Κατάσκοποι και πράκτορες

    Η Τουρκική ΜΙΤ...
    Η Ελληνική ΕΥΠ.
    Παρακολούθηση και έλεγχος των δραστηριοτήτων των μυστικών υπηρεσιών: από την Ρωσία. Από τις ΗΠΑ.

    Έχει δίκιο ο Π. Λαφαζάνης για τα δακρυγόνα

    Οι καταγγελίες του βουλευτή του συνασπισμού για την τοξικότητα των χρησιμοποιούμενων (για ψύλλου πήδημα μάλιστα) δακρυγόνων αερίου CS (chlorobenzylidene malonitrile) είναι μάλλον βάσιμες. Όπως αναφέρεται και στο σχετικό άρθρο του Ιού, που πέρασε (όπως και η καταγγελία του Λαφαζάνη) στο ντούκου......
    Υπενθυμίζω ότι είναι το ίδιο αέριο που έριχναν οι δυνάμεις της τάξεως σε μεγάλιτρα επί διαμαρτυρομένων και περαστικών κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων εναντίον του πολέμου στο Ιράκ και στην Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο και όπου αλλού τους τη δώσει των παιδιών, καλά νάναι, να εκτονώνονται επάνω μας.

    2.9.03

    Οι σωματέμποροι της Σαντορίνης

    Διαβάστε την προσωπική εμπειρία (και τις μετέπειτα ταλαιπωρίες) του Παναγιώτη Βήχου, ενός μουσικού που τόλμησε να τα βάλει με τα κυκλώματα αστυνομίας και σωματεμπόρων στην Σαντορίνη... Πολλοί και διάφοροι σύνδεσμοι για το θέμα, ένας από τους λίγους ελληνικούς ιστοχώρους που ασχολείται με το όνειδος της εμπορίας γυναικών στην χώρα μας... Επίσης από το site του Παναγιώτη Βήχου: Συνέντευξη της Όλγας από την Ουκρανία , ενός θύματος των κυκλωμάτων αυτών...

    Τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη

    Ολόκληρα τα απομημονεύματα του Μακρυγιάννη στο διαδίκτυο.
    Παρατίθεται και η ιδιόμορφη ορθογραφία του πρωτοτύπου.
    Θησαυρός...

    Oι Εβραίοι της Κρήτης

    Η προσφάτως επαναλειτουργήσασα συναγωγή του Ετζ-Χαϊγίμ στα Χανιά έχει ένα πολύ προσεγμένο και καλοφτιαγμένο ιστοχώρο, όπου μεταξύ άλλων παρουσιάζεται η ιστορία των Εβραίων της Κρήτης. Εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Ένα μονάχα παράπονο: δεν έχει σελίδες στα ελληνικά!
    Πρέπει να ομολογήσω ότι, δεν γνώριζα καθόλου την παρακάτω ιστορία που δείχνει ότι όλοι οι Κρήτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος είμαστε βαθύτατα κουζουλοί:
    It may well be that the difficulties they were facing in adjusting to the new Christian Roman Empire led to the appearance of a Cretan Jewish Messiah in about 430 CE, In that year a rabbi named Moses appeared in Crete and spent a year travelling about the island announcing that he was the same Moses who had led the Israelites through the Red Sea and into Sinai. He promised that in the following year he would lead Crete's Jews to the Holy land. Commercial and economic interests were abandoned in anticipation of the miracle and on a specified day the Jews of Crete met together at some point unknown to us and, to the horror and amazement of Christians watching the event, threw themselves off the cliffs and into the sea. Many were drowned; still others were saved by fishermen assembled in nearby boats to watch. In the account of the historian Socrates, special mention is made of the fact that there was a general conversion to Christianity on the part of the survivors. What happened to R. Moses is not known. Whether or not the Jews of Crete actually did convert through shame or despair at this point in their history is unknown, but for several centuries afterwards they are not mentioned in histories dealing with the island.
    Ένας παράφρων Κρητικός Εβραίος Μεσσίας ονόματι Μωυσής... Πρέπει να το πω στον Δημήτρη, να τον κάνει τραγούδι!

    "Πατριωτικοί" Μύθοι ...

    Έχετε ακούσει τον μύθο για το ότι η Ελληνική γλώσσα παρολίγον να γίνει επίσημη γλώσσα των ΗΠΑ και ότι μάλιστα αυτό δεν συνέβη για μία και μόνον ψήφο;
    Πρόκειται περί μύθου - μάλιστα και οι Γερμανοί έχουν έναν παρόμοιο τέτοιο μύθο για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ...
    Αξίζει να σημειωθεί ότι φαίνεται πως στην Αλβανία κυκλοφορεί ο αντίστοιχος θρύλος ότι τα Αρβανίτικα παρά μια ψήφο δεν έγιναν επίσημη γλώσσα της Ελλάδας: όπως προκύπτει από το αλβανικό αυτό φόρουμ, όπου γράφονται τα εξής:
    "I have heard that there was a conference in Greece. This conference was made so as to be decided wich language would become the official language of the new greek state Greek or Albanian!!!!!!!!!!!! Anyway Greek language won by + 1 vote from albanian."
    (Ψάξτε την σελίδα για "+ 1", είναι κάπου στην μέση!)