Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μήνυμα από την Βαγδάτη

H Riverbend, η Ιρακινή από την Βαγδάτη που διατηρεί το ιστολόγιο "Baghdad Burning", έγραψε τις προάλλες μια δικαίως οργισμένη και δυνατή άπάντηση σε διάφορους υπερπατριώτες αμερικάνους που της έστελναν e-mail για να της υποδείξουν πόσο ευχαριστημένη θα πρέπει να είναι που έχουν έρθει οι στρατιώτες τους εκεί και τους απελευθερώνουν... Επικοινώνησα μαζί της και μου έδωσε την άδεια να μεταφράσω το κείμενό της και να το αναρτήσω εδώ. Ακολουθεί η μετάφραση:

Το’χεις ξεχάσει;

Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια τραγωδία... Όχι γιατί σκοτώθηκαν 3000 Αμερικάνοι... αλλά γιατί σκοτώθηκαν 3000 άνθρωποι. Διάβαζα για τις ηχογραφημένες τηλεφωνικές συνομιλίες των θυμάτων και των οικογενειών τους στις 11 Σεπτεμβρίου. Μου φάνηκε... φριχτό, και επίκαιρο στην εντέλεια. Τώρα που ο κόσμος αρχίζει να αμφισβητεί τα αποτελέσματα και τα κίνητρα πίσω από την κατοχή, βομβαρδίζεται με τις υπενθυμίσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Το ότι το Ιράκ δεν είχε σχέση με αυτήν δεν έχει σημασία...

Λαμβάνω συνέχεια ηλεκτρονικά μηνύματα που μου υπενθυμίζουν την τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου και που μου λένε πως οι Άραβες τα ήθελαν και τα έπαθαν. Αυτό άσχετα από το γεγονός ότι υπεύθυνο για την επίθεση είχε αρχικά θεωρηθεί το Αφγανιστάν (όπου, για να μαθαίνετε, δεν ζουν Άραβες).

Μου υπενθυμίζουν συνεχώς τις 3.000 των Αμερικάνων που σκοτώθηκαν εκείνη την ημέρα... και μου ζητάνε να ξεχάσω τις 8.000 των ανάξιων Ιρακινών που χάσαμε από βλήματα, τανκ και όπλα.

Διάφοροι εντυπωσιάζονται που δεν είμαστε στους δρόμους, να ραίνουμε τα τερατώδη χακί τανκ με ρόδα και γιασεμιά. Εκπλήσσονται που δεν στεφανώνουμε τα σκληρά, άσχημα κράνη των στρατιωτών τους με στεφάνια δάφνης. Αμφισβητούν το γιατί θρηνούμε τους νεκρούς μας αντί να τους προσφέρουμε θυσία στους Θεούς της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Αναρωτιούνται γιατί είμαστε μνησίκακοι.

Αλλά εγώ δεν έχω ξεχάσει...

Θυμάμαι την 13η Φεβρουαρίου 1991. Θυμάμαι τα βλήματα που έπεσαν στο καταφύγιο Αλ-Αμρίγια – ένα πολιτικό καταφύγιο βομβαρδισμών, σε μια περιοχή κατοικίας της Βαγδάτης. Βόμβες τόσο προχωρημένες, που η πρώτη έσκαψε ως την καρδιά του καταφυγίου και η δεύτερη έσκασε μέσα. Το καταφύγιο ήταν γεμάτο γυναικόπαιδα – στα αγόρια άνω των 15 ετών δεν επιτρεπόταν η είσοδος. Θυμάμαι να παρακολουθώ σκηνές από τρομοκρατημένους ανθρώπους που γαντζωνόταν στον φράχτη, γύρναγαν γύρω από το καταφύγιο, έκλαιγαν, ούρλιαζαν, ικέτευαν να μάθουν τι είχε συμβεί σε κάποια κόρη, σε κάποια μητέρα, σε κάποιον γιο, σε κάποια οικογένεια που έψαχνε για προστασία μέσα στους τοίχους του καταφυγίου.

Θυμάμαι να τους παρακολουθώ να σέρνουν έξω πτώματα τόσο καμένα που δεν μπορούσες να διακρίνεις ότι ήταν ανθρώπινα. Θυμάμαι πανικόβλητους ανθρώπους να τρέχουν από πτώμα σε πτώμα προσπαθώντας να αναγνωρίσουν κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο... Θυμάμαι που έβλεπα Ιρακινούς εθελοντές, να καθαρίζουν το καταφύγιο και να λιποθυμούν με τις ανυπόφορες σκηνές που έβλεπαν μέσα. Θυμάμαι που, μετά, ολόκληρη η περιοχή βρωμούσε καμένη σάρκα για πολλές εβδομάδες.

Θυμάμαι να επισκέπτομαι το καταφύγιο μετά από χρόνια για τιμήσω την μνήμη των 400 και πλέον ατόμων που πέθαναν έναν θάνατο φριχτό στις μικρές ώρες του πρωινού και να βλέπω τα σκιώδη περιγράμματα των ανθρώπων να είναι καμένα πάνω στους τοίχους και τα ταβάνια.

Θυμάμαι έναν οικογενειακό φίλο που έχασε την γυναίκα του, την πεντάχρονη κόρη του, τον δίχρονο γιο του και το μυαλό του στις 13 Φεβρουαρίου.

Θυμάμαι την ημέρα που το Πεντάγωνο, μετά από πολλές δικαιολογίες, ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο περί «λάθους».

Θυμάμαι 13 χρόνια κυρώσεων, που τις υποστήριζαν σθεναρά οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, στο όνομα των όπλων μαζικής καταστροφής που κανείς ποτέ δεν βρήκε. Κυρώσεις τόσο άκαμπτες, που για βασικές ανάγκες όπως τα φάρμακα είχαμε λίστες αναμονής για μήνες και μήνες, πριν τελικά μας τα αρνηθούν. Θυμάμαι πως αναγκαία χημικά όπως η χλωρίνη, απαραίτητη για την απολύμανση του νερού, τα περνούσαν από εξονυχιστικό έλεγχο και τα καθυστερούσαν σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων.

Θυμάμαι που ζητούσα από τα μέλη των ανθρωπιστικών αποστολών και τους ακτιβιστές που μας επισκέπτονταν να «φέρουν, παρακαλώ, κανένα βιβλίο» γιατί οι εκδοτικοί οίκοι αρνιόνταν να πουλήσουν επιστημονικά βιβλία και περιοδικά στο Ιράκ. Θυμάμαι που έπρεπε να μοιραστώ βιβλία με άλλους φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, σε μια προσπάθεια να μεγιστοποιήσουμε τις περιορισμένες μας πηγές.

Θυμάμαι αποστεωμένα κορμάκια σε τεράστια κρεβάτια νοσοκομείου – να πεθαίνουν από πείνα και από αρρώστια – από αρρώστιες που εύκολα θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν από φάρμακα που απαγορεύονταν. Θυμάμαι ασθενείς με τεταμένα πρόσωπα να κοιτάζουν εναγωνίως στα μάτια των γιατρών ψάχνοντας για ένα θαύμα.

Θυμάμαι το απεμπλουτισμένο Ουράνιο. Πόσοι από εσάς έχετε ακούσει για το απεμπλουτισμένο ουράνιο; Είναι μια φράση καθημερινή για τον λαό του Ιράκ. Τα όπλα απεμπλουτισμένου ουρανίου που χρησιμοποιήθηκαν το 1991 (και πιθανόν και την φορά αυτή επίσης) έχουν προκαλέσει την καταστροφή του περιβάλλοντος και μια αστρονομική αύξηση της συχνότητας εμφάνισης καρκίνων στο Ιράκ. Θυμάμαι να έχω δει μωρά γεννημένα με ένα μόνο μάτι, τρία πόδια ή χωρίς πρόσωπο – αποτέλεσμα της δηλητηρίασης από απεμπλουτισμένο ουράνιο.

Θυμάμαι τους δεκάδες νεκρούς στις «ζώνες απαγόρευσης πτήσεων», που βομβαρδίστηκαν από Βρετανικά και Αμερικάνικα αεροπλάνα που ισχυρίζονταν ότι «προστάτευαν» το νότιο και το βόρειο Ιράκ. Θυμάμαι την μητέρα, που ζούσε στα περίχωρα της Μοσούλης, που έχασε τον άντρα και τα πέντε παιδιά της όταν ένα Αμερικάνικο αεροπλάνο βομβάρδισε τον πατέρα και τα παιδιά του στην μέση μιας πεδιάδας ενώ έβοσκε πρόβατα.

Και πρέπει να πιστέψουμε ότι όλα αυτά έγιναν για το καλό του λαού μας.

Έχεις ξεχάσει πως ένοιωσες την μέρα εκείνη
Να βλέπεις την πατρίδα σου να δέχεται επίθεση
Και τον λαό της να ανατινάσσεται;

Όχι δεν έχουμε ξεχάσει – τα τανκ είναι εδώ για να μας το θυμίζουν.

Ένας φίλος της Ε. Που ζει στην Αμιρίγια, μας έλεγε για έναν Αμερικάνο στρατιώτη με τον οποίο μιλούσε στην περιοχή. Ο φίλος της Ε. έδειξε προς το καταφύγιο και του είπε για την θηριωδία που συνέβη το 1991. Ο στρατιώτης της απάντησε λέγοντας «μην κατηγορείς εμένα – ήμουν μονάχα 9!» Και εγώ ήμουν μονάχα 11.

Η αμερικάνικη μνήμη μακράς διαρκείας αφορά αποκλειστικά τα αμερικάνικα τραύματα. Ο υπόλοιπος κόσμος θα πρέπει απλά να «θάψει το παρελθόν», «να βλέπει μπροστά», να «είναι πραγματιστής» και «να το ξεπεράσει».

Κάποιος με ρώτησε αν ήταν αλήθεια πως «ο Ιρακινός λαός χόρευε στους δρόμους της Βαγδάτης» όταν έπεσε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Φυσικά και είναι ψέμα. Κοίταζα την οθόνη της τηλεόρασης χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που συνέβαινε – κοιτάζοντας τις αντιδράσεις του τρομοκρατημένου κόσμου. Δεν χόρευα γιατί τα τρομοκρατημένα πρόσωπα στην οθόνη, θα μπορούσαν να είναι τα ίδια πρόσωπα μπροστά στο καταφύγιο Αμιρίγια στις 13 Φεβρουαρίου... είναι παράξενο το πώς ο τρόμος εξαφανίζει τις εθνικές διαφορές – όλα τα πρόσωπα μοιάζουν τα ίδια όταν παρακολουθούν τον θάνατο των αγαπημένων τους.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …