28.11.06

Όχι στην λοβοτόμηση του Βύρωνος Π!

Ο Φώτης Κουβέλης συμφωνεί στα περί ηθικής αυτουργίας, που λέω και εγώ, προκαλώντας την αντίδραση του Β.Π: ο οποίος μίλησε
...ενάντια «σε εκείνους που θέλουν να με λογοκρίνουν για λοβοτομή στη σκέψη μου». Συμπλήρωσε ότι δεν μίλησε ποτέ στους αστυνομικούς για παρασπονδίες, αλλά για «ανάταξη του ηθικού, καθώς ήταν του κλότσου και του μπάτσου»...

(Ανάταξη ηθικού χωρίς κλώτσους και μπάτσους γίνεται; Δεν γίνεται).
Οφείλω να διευκρινήσω ότι είμαι ενάντια σε κάθε απόπειρα λοβοτομής στη σκέψης - πόσω μάλλον του εγκεφάλου - του Υπουργού, αλλά και στην λογοκρισία εναντίον του. Θα υπερασπιστώ μάλιστα, αν μου ζητηθεί, μέχρι θανάτου το δικαίωμά του να μείνει αλοβοτόμητος.

Σημειώνω απλά δύο εμφανή σημάδια πτώσης ηθικού:

- Δύο κοπέλλες από την Γεωργία, κατά την αστυνομία, κατόρθωσαν και "έδειραν" τρεις συνοριοφύλακες - μια εκ των οποίων ήταν γυναίκα - στην παραμεθόριο της Ομόνοιας. Οι δύο γυναίκες αντιπαραθέτουν μια εκδοχή που δεν συνάδει με το διεκτραγωδούμενο ηθικό της αστυνομίας (και δη της συνοριοφυλακής του Μετρό), ότι δηλαδή:

«Ο .... με τράβηξε από τα μαλλιά και με έβαλε με τη βία στο περιπολικό. Δεν τον εμπόδισαν ούτε οι παρατηρήσεις του έτερου συνοριοφύλακα (κι ενώ η γυναίκα φύλακας συνέχιζε να γελάει) ούτε ο πανικός της κόρης μου, την οποία στη συνέχεια γρονθοκόπησε στο στομάχι... Καθ' οδόν για το τμήμα η γυναίκα με αποκάλεσε «πατσαβούρα», «σκύλα», «γ... τις Γεωργιανές σας... θέλετε όλοι σκότωμα».

Στο ασανσέρ η γυναίκα «πλησίασε επιθετικά την 17χρονη, κόλλησε το πρόσωπό της στο δικό μου και με εξύβρισε λέγοντας "τι με κοιτάς ρε πατσαβούρα;" κι όταν την παρακάλεσα να μη χτυπήσει την κόρη μου, άρχισε να φωνάζει -προκειμένου να δημιουργήσει εντυπώσεις- "με χτυπάει... με χτυπάει", μολονότι δεν την πείραξε καμία μας».


Ποια από τις δύο εκδοχές είναι η πιθανότερη, το αφήνω στην κρίση σας.

- Η αστοχία των αστυνομικών είχε φτάσει, κατά την Ελληνική δικαιοσύνη, σε πραγματικά απίστευτα επίπεδα: Αστυνομικός αστόχησε στην προσπάθειά του να πυροβολήσει στον αέρα, σύμφωνα με εισαγγελέα, σκοτώνωντας έτσι τραγικά έναν 21χρονο Τσιγγάνο, τον Μαρίνο Χριστόπουλο, σε ένα επεισόδιο που είχε γνωρίσει δημοσιότητα και αποτέλεσε αφορμή ξεσπάσματος αγανάκτησης. Σημειώνω πως πρόκειται για την έφεση στην πρωτόδικη απόφαση από τον κατηγορούμενο αστυνομικό, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη αλλά η απόφαση είχε ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι την εκδίκαση της εφέσεως. Η οικογένεια του νεκρού σκοπεύει να φτάσει, όπως έχει πει, μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Εγώ επιμένω: το ζήτημα δεν είναι μόνο και πρωταρχικά όσοι αστυνομικοί δολοφονούν. Είναι οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι που αφήνουν να εννοηθεί πως τα σώματα ασφαλείας "είναι το κράτος", οι "πραίτορές" του, πως είναι δηλαδή ασύδοτα. Αυτοί δημιουργούν τις προϋποθέσεις για την εγκληματική αυθαιρεσία...

Δίκαιη δίκη: η συνέχεια

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:
"ΧΘΕΣ, στο Εφετείο, στη δίκη της 17Ν, παραβιάστηκε το πιο θεμελιώδες δικαίωμα των κατηγορουμένων. Το δικαίωμα στην υπεράσπιση με δικηγόρους της επιλογής τους. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, μετά μακρά απουσία, επέστρεψε στο ακροατήριο. Ζήτησε την ανάκληση των δικηγόρων που του είχε διορίσει το δικαστήριο. Διόρισε ο ίδιος δύο δικηγόρους της επιλογής του. Το δικαστήριο αρνήθηκε. Προσέβαλε το ιερότερο δικαίωμα του κατηγορουμένου. Πρόκειται για σκάνδαλο κατά του κράτους δικαίου...
...ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ είναι τόσο προφανές, ώστε θα μπορούσε να δικαιολογήσει ακόμη και τη διατύπωση μιας συνωμοτικής θεωρίας. Το δικαστήριο, αν θεωρεί εαυτό υποχρεωμένο να καταδικάσει όλους τους κατηγορουμένους, ανεξαρτήτως αποδείξεων, δημιουργεί το ίδιο λόγους αναιρέσεως. Αν ο Αρειος Πάγος δεν τους δεχθεί, θα καταδικαστεί η Ελλάδα στο Στρασβούργο..."


Το Σάββατο στην ίδια εφημερίδα ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσων των Γάλλων Πρασίνων Πατρίκ Φαρμπιάζ, που είχε συνυπογράψει κείμενο υπέρ των δικαιωμάτων των υποδίκων για την 17Ν είχε πει τα εξής εύστοχα, μεταξύ άλλων:
Πιστεύω, κατ' αρχήν, πως είναι καλό που υπάρχει μια αλληλεγγύη [για τους κρατουμένους της 17Ν] στη Γαλλία, στην Ευρώπη. Θα πρέπει όμως και στην Ελλάδα να σπάσει αυτός ο κλοιός της σιωπής, αυτή η "ομερτά". Δηλαδή, εάν οι δημοσιογράφοι, οι διανοούμενοι, οι επικεφαλής των συνδικάτων και των οργανώσεων δεν κάνουν τίποτα, αυτό δεν είναι τόσο τραγικό για τους κατηγορουμένους όσο για τους ίδιους. Είναι ασύλληπτο να υπάρχουν σήμερα περιοχές μη δικαίου με τις οποίες δεν ασχολείται κανείς.

Την περίοδο της έναρξης της δίκης, τέσσερα αμερικανικά αεροσκάφη διέπραξαν παράνομες πράξεις απαγωγής σε ελληνικό έδαφος. Ο Αμερικανός πρέσβης συνάντησε τους Ελληνες πολιτικούς υπευθύνους για να τους υποδείξει τι έπρεπε να κάνουν. Ολα αυτά, λοιπόν, δείχνουν πως αν δεν αντιδράσουμε σε μια τέτοια υπόθεση, τότε μας στερούν και την πολιτική κυριαρχία μας αλλά και την πνευματική κυριαρχία μας. Γι' αυτόν τον λόγο δεν πρέπει να αφήνουμε να περνούν τέτοια πράγματα, αν εκχωρήσουμε κάτι, έστω και σε μια μικρή υπόθεση, εκχωρούμε και στα υπόλοιπα


Δηλαδή ο άνθρωπος λέει το προφανές: ότι καμία σκοπιμότητα δεν δικαιολογεί την καταπάτηση βασικών διαδικασιών δικαιοσύνης. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οπαδός της 17Ν για να ανησυχεί και μάλιστα πολύ, με τον τρόπο που διεξάγεται και διεξήχθη η δική. Μια δίκη που κατά την ταπεινή μου γνώμη μοιάζει να είναι δίκη συγκάλυψης, συσκότισης και παρεμπόδισης της αλήθειας για την οργάνωση αυτή, με προειλημμένες αποφάσεις, σε μια προσπάθεια "ξεπετάγματος" της υπόθεσης για την ταχεία "αντιτρομοκρατική νομιμοποίηση" της Ελλάδας- και δημιουργεί το προηγούμενο και για άλλου είδους "έκτακτες δίκες" που βάλλουν ευθέως εναντίον της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου στην χώρα μας. Κάθε προσπάθεια υπεράσπισης των δικαιωμάτων (και όχι των πράξεων) των κατηγορουμένων, αντιμετωπίζεται βέβαια με την "τρομοκρατική" κατηγορία, έμμεσα ή άμεσα, της "συνοδοιπορίας" με τους τρομοκράτες, τακτική που έχει οδηγήσει την κοινοβουλευτική αριστερά σε σχετική σιωπή για όλες αυτές τις τερατώδεις μεθοδεύσεις, μην τυχόν και κατηγορηθεί για υπόθαλψη της τρομοκρατίας (αυτός ήταν και ο στόχος των αρχικών ηλίθιων συζητήσεων περί "συνυπευθυνότητας" της αριστεράς για την τρομοκρατία: ο καταναγκασμός σε σιωπή των κομμάτων της μπροστά σε όσα επρόκειτο να λάβουν χώρα, υπό την απειλή της τηλε-σταύρωσης από τους πρόθυμους διεκπεραιωτές των εντολών του ΥΔΤ στα κανάλια. Η μέθοδος λειτούργησε άψογα.)

Για τα όσα έχουν γίνει στο εφετείο ρίξτε μια ματιά στον καθημερινό σχολιασμό της Εξέγερσης, και τα πρακτικά από την Ελευθεροτυπία, για να σχηματίσετε ιδίαν άποψη.

24.11.06

...Πού τρέχει ο προϋπολογισμός σου;

Κάποια πράγματα περί προϋπολογισμού και φορολογίας που τίθενται εξ αριστερών, και που ενώ έχουν ευρύτερο ενδιαφέρον, δεν πολυ-συζητούνται και τέλος πάντων καλό είναι να τα έχουμε υπόψη:

Έμμεσες αυξήσεις:

"Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί η κυβέρνηση διαφημίζει το 2007 ως έτος φοροελαφρύνσεων για όλους: μισθωτούς, συνταξιούχους, επιχειρηματίες. Έλα όμως που το προσχέδιο του προϋπολογισμού προβλέπει ότι του χρόνου τα τακτικά έσοδα θα αυξηθούν κατά 7,6% (με προσδοκώμενη ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ 7,1%), ενώ το 2006, που δεν ήταν έτος φοροελαφρύνσεων, είχαν αυξηθεί κατά 6,6% (με ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ 7,6%). Πώς θα συμβεί αυτό το θαύμα; Απλούστατα, θα αυξηθούν κατά 8,8% τα έσοδα από τους έμμεσους φόρους, από την πιο άδικη δηλαδή μορφή φορολόγησης που πλήττει αδιακρίτως πλούσιους και φτωχούς...
Ο αντίλογος της κυβέρνησης είναι ότι οι επιβαρύνσεις από τους έμμεσους φόρους εξισορροπούνται από τις ελαφρύνσεις στους άμεσους, αφού το αφορολόγητο όριο για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους αυξάνεται από τα 11.000 στα 12.000 ευρώ και οι συντελεστές μειώνονται κατά 1%. Πρόκειται για επιχείρημα εξαιρετικά αδύναμο, για τους εξής λόγους: Πρώτον, οι ελαφρύνσεις δεν αφορούν το 60% των φορολογουμένων που βγάζουν κάτω από 11.000 ευρώ το χρόνο και άρα δεν πληρώνουν άμεσους φόρους, πληρώνουν όμως και παραπληρώνουν έμμεσους. Και δεύτερον, καταργείται ο χαμηλός συντελεστής 15% ενώ παράλληλα δεν τιμαριθμοποιείται η φορολογική κλίμακα και τούτο ακυρώνει μέρος των φοροελαφρύνσεων."


Υπέρ της Φορολόγησης

Το ποσοστό των φορολογικών εσόδων του κράτους στο ΑΕΠ πέφτει συνεχώς από το 2000. Σύμφωνα με πίνακα της εισηγητικής έκθεσης, τα φορολογικά έσοδα αυξάνονταν ως προς το ΑΕΠ την περίοδο 1997-2000, για να φθάσουν το 2000 το 26,5% του ΑΕΠ, και έκτοτε μειώνονται: σε 25,1% και 25% του ΑΕΠ το 2001 και το 2002, σε 23,7%, 23,4% και 23,2% το 2003, το 2004 και το 2005, σε 23% φέτος. Βλέπουμε έτσι ότι μετά την αύξηση της αναλογίας των φόρων στο ΑΕΠ που συνόδευσε την προσπάθεια για την ένταξη στην ΟΝΕ, τόσο η δεύτερη κυβέρνηση Σημίτη, όσο και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κατόπιν, σταδιακά τη μείωναν.
Αν το κράτος διέθετε σήμερα αυτό το 3,5% του ΑΕΠ που έχει χάσει από το 2000, κάπου 7,3 δισ ευρώ επιπλέον, θα μπορούσε και τις δαπάνες για την παιδεία να αυξήσει στο επιβαλλόμενο 5% του ΑΕΠ, και τα κονδύλια για την έρευνα να διπλασιάσει, και το Εθνικό Σύστημα Υγείας που πάσχει από έλλειψη προσωπικού να ενισχύσει, και πολιτικές για την απασχόληση και την κοινωνική στήριξη των φτωχότερων να χρηματοδοτήσει...
...Αν άλλωστε υπολογίσουμε, όπως επίσημα θα γίνεται από του χρόνου, τα φορολογικά έσοδα στο αναθεωρημένο ΑΕΠ, θα δούμε ότι πέφτουν στο 18%, αφήνοντας μετά τους τόκους μόλις ένα 14% του ΑΕΠ για τη χρηματοδότηση των δημοσίων δαπανών, οπότε θα διαπιστώσουμε ότι βρισκόμαστε στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαζί με τη Λιθουανία. Στην κορυφή βρίσκονται οι θαυμαστά αναπτυσσόμενες σκανδιναβικές χώρες, διαψεύδοντας θεωρίες φριντμανικής έμπνευσης.
Πρόβλημα διάρθρωσης των φόρων, αλλά και των δαπανών, στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό οπωσδήποτε υφίσταται, και μεγάλο. Αλλά πριν μπούμε στη συζήτηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, που απαιτούν χρόνο για να σχεδιασθούν, και πάντως αποκλείεται να υλοποιηθούν από την παρούσα κυβέρνηση, όσοι θέλουμε καλύτερα δημόσια αγαθά και θεωρούμε επιβεβλημένη την αναδιανεμητική λειτουργία του κρατικού προϋπολογισμού για τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: χρειάζεται να αυξηθεί, όχι να μειωθεί, το συνολικό μέγεθος των φόρων. Και αυτό σημαίνει κατ' αρχάς δύο πράγματα: Πρώτον, αποφασιστική καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, που δεν είναι μόνο κυβερνητική υπόθεση των υπηρεσιών του υπουργείου Οικονομικών, αλλά και των ενεργών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Και δεύτερον, την αξίωση για κάθε φόρο που κρίνεται σκόπιμο να μειωθεί, η απώλεια κρατικών εσόδων να αντισταθμίζεται από άλλες πηγές, δηλαδή με άλλους φόρους.


Αναθεωρώντας και την φοροδιαφυγή:
Η επιπλέον φοροδιαφυγή των 8 δισ. ευρώ αποκαλύπτεται από την αναθεώρηση του ΑΕΠ κατά 40 δισ. ευρώ (25%) και με δεδομένο ότι το 2005 η φορολογία ως ποσοστό του εγχώριου προϊόντος ήταν 23%. Με τους φόρους αυτούς, ύψους 8 δισ. ευρώ -εάν είχαν εισπραχθεί από το Δημόσιο, αντί να πηγαίνουν στις τσέπες των φοροφυγάδων- όχι μόνον δεν θα παρουσίαζε υπερβάλλον έλλειμμα ο προϋπολογισμός, αλλά θα ήταν και πλεονασματικός. Και το καθεστώς της επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Ε. θα ήταν παρελθόν. Υπενθυμίζεται ότι μια μονάδα του ΑΕΠ αντιστοιχεί σε 1,8 δισ. ευρώ. Δηλαδή η διαφορά του ελλείμματος, που θα μας έβγαζε από την κοινοτική επιτήρηση, θα καλυπτόταν τουλάχιστον 4 φορές.


Αύξηση κερδών >> Αύξηση μισθών:

...στη διαρρεύσασα πενταετία μέχρι και το 2005, ενώ το ΑΕΠ μετρήθηκε ότι αυξήθηκε κατά 25%, οι αμοιβές των μισθωτών (με άλλα λόγια το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ) αυξήθηκαν μόνο κατά 5%. Ολα τα άλλα στοιχεία που συνθέτουν το ΑΕΠ, δηλαδή τα κέρδη των επιχειρήσεων, οι πρόσοδοι περιουσίας (κυρίως ενοίκια) και οι αμοιβές των ελεύθερων επαγγελματιών αυξήθηκαν στην περίοδο αυτή σαφώς πάνω από 25%...


Ένα μικρό δωράκι:

"Παρέχεται η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να διανείμουν τα αφορολόγητα αποθεματικά που έχουν σχηματίσει λόγω πραγματοποίησης παραγωγικών επενδύσεων, αφού προηγουμένως τα αποθεματικά αυτά υπαχθούν σε αυτοτελή φορολόγηση με μειωμένους συντελεστές (6% για εταιρείες εισηγμένες στο ΧΑΑ και 12% για λοιπά νομικά πρόσωπα), αντί της φορολόγησης τους με τις γενικές διατάξεις". Αυτό μεταφράζεται ως εξής: Οι εταιρείες είχαν κρατήσει κάποια αφορολόγητα κεφάλαια προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουν για επενδύσεις. Τώρα αυτά τα κεφάλαια θα μπορούν να τα διανείμουν στους μετόχους τους και αντί να πληρώσουν φόρο 29%, όπως θα έπρεπε κανονικά, θα πληρώνουν 6% οι εισηγμένες και 12% οι [μη] εισηγμένες, θα έχουν δηλαδή όφελος από 17% έως 23%.


Μυστικά κονδύλια:

Η Ν.Δ., ως αντιπολίτευση, στηλίτευε το ΠΑΣΟΚ για τους ειδικούς λογαριασμούς και δεσμευόταν ότι θα τους καταργήσει. Ως κυβέρνηση όμως τους διατηρεί για δεύτερη συνεχόμενη φορά εν ζωή, διακινώντας μέσω αυτών τεράστια ποσά: Το 2006 διακίνησε 7 δισ. ευρώ, το 2007 θα διακινήσει 6,76 δισ., ποσό που αντιστοιχεί στο 3,25% του ΑΕΠ. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι από αυτά τα 6,76 δισ. ευρώ, τα 2.676 δισ. ευρώ, δηλαδή περίπου το 1,3% του ΑΕΠ, θα διακινηθούν εκτός προϋπολογισμού, δηλαδή με πλήρη αδιαφάνεια και χωρίς να είναι δυνατόν να ελεγχθούν από κανέναν.


Όλα αυτά ακολουθώντας ένα...
Δανεικό Μοντέλο ανάπτυξης:

Σύμφωνα με αποκαλυπτικά στοιχεία που συνέλεξε αναδιφώντας στα ενδότερα της οικονομίας, εν όψει και του νέου προϋπολογισμου, όσο αυξάνεται το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊον (ΑΕΠ) της χώρας στην τελευταία πενταετία, άλλο τόσο πεισματικά αυξάνεται και το χρέος των νοικοκυριών, των επιχειρήσεων αλλά και της κεντρικής διοίκησης, με αποτέλεσμα η σχέση δανεισμού προς ανάπτυξη να παραμένει «καρφωμένη» στο 2,8%-2,6% προς ένα. Ενώ, δηλαδή, το 2001 ο πρόσθετος συνολικός δανεισμός προσέγγιζε τα 24 δισ. ευρώ και η αύξηση του ΑΕΠ τα 9,4 δισ. ευρώ, διατηρώντας τη μεταξύ τους σχέση στο 2,8, σε τίποτε δεν φαίνεται να μεταβλήθηκε το τοπίο πέντε χρόνια μετά, αφού το 2005 ο δανεισμός πολιτών και κράτους έφθασε στα 33,9 δισ. ευρώ, με αύξηση του ΑΕΠ στα 12,8 δισ. ευρώ, συντηρώντας έτσι τη μεταξύ τους σχέση στο 2,6.
...«εισάγουμε εμπορεύματα και εξάγουμε ομόλογα»...

21.11.06

Βύρων Πολύδωρας: ηθικός αυτουργός





‘‘Προς όλους τους επιτελικούς (σχεδιάσαντες) και επιχειρησιακούς (εφαρμόσαντες) αξιωματικούς και απλούς αστυνομικούς :
Η επιχείρηση (της ακώλυτης και ειρηνικής διεξαγωγής) της πορείας πέτυχε, ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!
Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία.
Σε όλα τα σημεία χρειαζόμαστε βελτίωση. Θα την κατακτήσουμε.
Για τη Δημοκρατία μας, για την κοινωνία μας! Συγχαίρω,

Βύρων Γ. Πολύδωρας ’’.


Τα επεισόδια που έγιναν στην επέτειο του Πολυτεχνείου, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι ενδεικτικά της προϊούσας αστυνομοκρατίας που επιβάλλεται σε όλη την επικράτεια. Δεν πρόκειται για τυχαία συμβάντα, αλλά για στοιχεία μιας πολύ συγκεκριμένης στρατηγικής: της στρατηγικής που έχει σαν στόχο την αποθάρρυνση των διαδηλώσεων και των διαμαρτυριών δια της εξόφθαλμης βίας. Αυτό το είχαμε δει και στις διαδηλώσεις για την παιδεία, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο.

Το γιατί τώρα και γιατί με τέτοια ένταση έχει να κάνει με την συγκυρία της έναρξης προώθησης διαφόρων "μεταρρυθμίσεων", πιστεύω, που δημιουργούν και θα δημιουργήσουν αντιδράσεις. Επειδή οι διαμαρτυρίες χαλάνε την εικόνα των σεμνών και ταπεινών και δημιουργούν εικόνα αμφισβήτισης, αλλά από την άλλη οι αντικειμενικοί λόγοι για τέτοιες διαμαρτυρίες αυξάνονται και θα αυξάνονται, χρησιμοποιείται αποτρεπτικά η στρατηγική του Φρενιασμένου Μπάτσου-"μη μου κολλάς είμαι παράλογα βίαιος και ασύδοτος": αστυνομία εκτός ελέγχου, χωρίς συνέπειες για τις αγριότητές της (άρα με τις ευλογίες της εκτελεστικής και όχι μόνον εξουσίας), με αρωγή Αγνώστου Ταυτότητας Οπλοφορούντων Υποκειμένων (ΑΤΟΥ), έναντι δικαίων και αδίκων - και αν κοττάς έβγα στο πεζοδρόμιο να σου δείξω... Ταυτόχρονα στόχος είναι η ταύτιση κάθε διαμαρτυρίας/διαδήλωσης με "επεισόδια" και η δυσφήμησή της, κάνοντας τον βίο αβίωτο στους περαστικούς, στους περίοικους, στους επιβάτες, τους αυτοκινητιστές κοκ και τρομάζοντας όσο περισσότερο γίνεται τον κόσμο για τους "γνωστούς αγνώστους" - με την ευγενή αρωγή επιλέκτων μονάδων των ΜΜΕ.

Σημειώνω ενδεικτικά τον κόπο στον οποίο μπαίνει τελευταία η αστυνομία να αποκλείει όλο το κέντρο της Αθήνας όταν γίνεται διαδήλωση σε έναν δρόμο, την επάνοδο του φακελλώματος και την τρομολαγνική αμεσότητα των ΜΜΕ, που αφενός θεωρούν μια μολότωφ πολύ σημαντικότερη από 10.000 ειρηνικούς διαδηλωτές και αφετέρου προειδοποιούσαν π.χ. τον κόσμο να μην κατέβει στο κέντρο στις 17 γιατί θα γίνουν επεισόδια (είχαν και λεπτομερείς "πληροφορίες" μάλιστα). Παράλληλα γίνεται κάθε προσπάθεια να θεωρηθεί δια της επαναλήψεως (που είναι η μήτηρ της μαθήσεως υπενθυμίζω) η χρήση των χημικών για ψύλλου πήδημα απόλυτα θεμιτή (σημειώνω: στην Λάρισα μέσα στο γήπεδο είχαν ρίξει τις προάλλες δακρυγόνα - ή τι στο διάλο είναι αυτά τα δηλητήρια - και έπεφταν οι παίκτες σαν μύγες μέσα στο γήπεδο και οι θεατές στις κερκίδες, χωρίς να βρεθεί ένας δημοσιογράφος να πει "τι πράγματα είναι αυτά μπορεί να σκοτώσετε κανέναν"), ενώ αυτά όλα συνοδεύονται από την διάχυτη δυσφήμιση όσων διαδηλώνουν ή απλώς διαμαρτύρονται δημόσια για οποιονδήποτε λόγο... Τα συνηθισμένα δηλαδή που ξέρουμε από παλιά, αλλά η ένταση τους τον τελευταίο καιρό και μάλιστα στις 17/11 υπό την καθοδήγηση του Praetor Maximus Byron, θυμίζουν όντως "μέρες του '63".

Η εμφάνιση κουκουλοφόρων αστυνομικών με πολιτικά, δεν είναι βέβαια Πολυδώρια πρωτοτυπία (στα τέλη της δεκαετίας του 1980 είχα ο ίδιος παρακολουθήσει την κάθοδο από κλούβα επαγγελματιών διαδηλωτών για να αναμιχθούν με το πλήθος - έναν είχα δει μετά να πρωτοστατεί σε επεισόδια), ούτε και οι "αγανακτισμένοι πολίτες - παρακρατικές δυνάμεις". Αλλά η συνολική εικόνα της συμπεριφοράς της αστυνομίας δηλώνει την συνολική της μετακίνηση σε "[ευρείας κλίμακας] μεθόδους ανορθόδοξης αστυνόμευσης, δηλαδή μεθόδους που μετακινούν τη δράση της αστυνομίας στην γκρίζα ζώνη με το παρακράτος" - η στρατηγική της έντασης που λέγαμε - και αυτή είναι μια επιλογή που δεν έγινε από μεμονωμένους διοικητές, αλλά καταφανώς από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης του οποίου ο πολιτικός προϊστάμενος συστηματικά κάνει ότι περνά από το χέρι του να "ενθαρρύνει" την "αμυντική" στάση των "ακούνητων και αγέλαστων στρατιωτών" του, των συγχρόνων "Πραιτόρων" του. Ακόμα περισσότερο βέβαια, αποκλείεται η στρατηγική αυτή να εφαρμόζεται εν αγνοία της κυβέρνησης γενικά και του πρωθυπουργού ειδικά.

Για την αλητεία λοιπόν των παλληκαράδων που σάπισαν στο ξύλο τον Αυγουστίνο Δημητρίου, ο οποίος επιπλέον κατά τα φαινόμενα δεν έκανε τίποτα το επιλήψιμο (βίντεο από το Mega εδώ για download από την Βαβυλωνία) βασικός υπεύθυνος είναι προσωπικά ο κ. Πολύδωρας τουλάχιστον, και πιθανόν ο ίδιος ο Καραμανλής. Οι βιαιοπραγούντες αστυνομικοί έχουν σημαντική ποινική ευθύνη, αλλά η πολιτική ευθύνη, η ηθική αυτουργία της επιθέσεως, είναι όλη κυβερνητική.

ΥΓ1: Η στάση των ΜΜΕ υπήρξε "ανάμικτη" (όρα J95), αλλά στο απόσπασμα από το Mega και ο Στραβελάκης και ο Οικονομέας την πέφτουν υποδειγματικά στον εκπρόσωπο της αστυνομίας, ο οποίος δίνει παράσταση θεάτρου παραλόγου.
ΥΓ2: "Βοηθεια σας παρακαλώ" Remix: SykoFantiS_Bastoyni: Συνέπειες
ΥΓ3: Από τα όσα είπε ο Α.Δ. από το νοσοκομείο:

«Τι έφταιγα; Τι έκανα; Πέρασα μπροστά από τους αστυνομικούς - όχι εκεί που γίνονταν οι φασαρίες, από την κάτω πλευρά. Περνούσα από την Καμάρα και πήγα να δω τι γίνεται. Κάπνισα ένα τσιγάρο και ξεκίνησα να φύγω. Ξαναπέρασα από μπροστά τους, δεν ήξερα ότι ήταν αστυνομικοί. Αρχισαν να με χτυπούνε με κλοτσιές και έπεσα κάτω. Τους έλεγα ότι "είμαι Κύπριος, δεν έχω σχέση". Τρία άτομα με σήκωσαν πάνω και με χτύπησαν στο πρόσωπο. Ούτε σε ταινία δεν έχω δει τέτοιο πράγμα...
...Ενας με πίεζε να μου σπάσει το γόνατο. Μου έβαλαν χειροπέδες ύστερα από 20 λεπτά. Με χτυπούσαν μπροστά στους καθηγητές. Με κλοτσούσαν και μέσα στο τμήμα. Τα μάτια μου ήταν πρησμένα και δεν έβλεπα τίποτα. Φοβόμουν ότι είχα εσωτερική αιμορραγία, ότι θα πέθαινα. Τέσσερις ώρες ήμουν μέσα στα αίματα...
Χωρίς να βλέπω κατάφερα να τους στείλω μήνυμα με το κινητό που είχα κρυμμένο μέσα στα εσώρουχά μου. Δεν περιγράφεται αυτό που έζησα».

19.11.06

Η αόρατη συμφωνία

Επανερχόμενος στο θέμα της συμφωνίας του δημοσίου με την Microsoft το οποίο είχα προ μηνών συζητήσει (1 .4, 2) αντιγράφω άρθρο της Αυγής που έχει ως θέμα τις απελπισμένες προσπάθειες να πειστεί ο κ. Αλογοσκούφης να καταθέσει στην Βουλή την περιλάλητη αυτή και "πλεονεκτική" για την χώρα μας, κατά τον κ. Υπουργό, Συμφωνία, ώστε να μπορέσουμε να θαυμάσουμε όλοι την πλεονεκτικότητά της:

Ματαιώθηκε σήμερα, 17.11.06, για 5η φορά, η συζήτηση στη Βουλή επίκαιρης ερώτησης του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Θανάση Λεβέντη, σχετικά με τη συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών και της πολυεθνικής Microsoft. Ο κ. Αλογοσκούφης έχει χαρακτηρίσει αυτή τη συμφωνία ως εξαιρετικά πλεονεκτική για τη χώρα μας.
Ο κ. Λεβέντης αμέσως μετά την ανακοίνωση της ματαίωσης, από την Πρόεδρο της Βουλή, δήλωσε:
"Δεν μας έχει πείσει η εκτίμηση του κ. Υπουργού για αυτή τη συμφωνία. Έχουμε την εντελώς αντίθετη άποψη, που βασίζεται στις απόψεις και τα στοιχεία των ειδικών στη χώρας μας και διεθνώς.
Καταθέσαμε, αμέσως μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, επίκαιρη ερώτηση, στην οποία απάντησε ο κ. Υπουργός Οικονομίας χωρίς όμως να παρουσιάσει το κείμενο της συμφωνίας.
Επανήλθαμε, προ επταμήνου, με άλλη ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων, για την οποία ακόμη αναμένουμε απάντηση.
Έκτοτε έχουμε υποβάλλει 5 επίκαιρες ερωτήσεις με το ίδιο αίτημα: Να μας ενημερώσει ο κ. Υπουργός για το κείμενο της πλεονεκτικής, κατ’ αυτόν, συμφωνίας με την Microsoft.
Ο κ. Υπουργός απαξίωσε σε όλες τις επίκαιρες ερωτήσεις μας να προσέλθει, επικαλούμενος διάφορα κωλύματα.
Για τη σημερινή επίκαιρη ερώτηση μας πληροφόρησαν από το γραφείο του, ότι αδυνατεί να προσέλθει διότι θα βρίσκεται με τον κ. Πρωθυπουργό στη Ν. Υόρκη. Η σημερινή παρουσία του κ. Πρωθυπουργού στη Βουλή μάλλον αδυνατίζει τη δικαιολογία.
Θεωρούμε ότι η συστηματικώς παρελκυστική αυτή τακτική αποτελεί υποβάθμιση του κοινοβουλευτικού ελέγχου και ανεπίτρεπτο εμπαιγμό της Βουλής στο σύνολό της.
Θα επανέλθουμε με νέα επίκαιρη ερώτηση και ελπίζουμε αυτή τη φορά να μας ευνοήσει η τύχη και ο κ. Υπουργός να μας τιμήσει με την παρουσία του και να απαντήσει σ’ αυτό το τόσο καίριο για τη συμφέροντα της χώρας μας θέμα."


Από ότι φαίνεται ο κ. Λεβέντης δεν είναι ο μόνος που έχει προσπαθήσει να πάρει το κείμενο από τα χέρια του κ. Αλογοσκούφη, καθώς κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ διαμαρτύρονταν για δεύτερη φορά για το ίδιο θέμα τον Ιούλιο. (Έπρεπε να τα είχαν επισημάνει αυτά βέβαια και παλαιότερα).

Γεννάται το ερώτημα αν η παρουσίαση των συμφωνιών του κράτους στο κοινοβούλιο είναι προαιρετική, ή γίνεται με βάση την πάγια αρχή "όποτε αδειάσει η κυβέρνηση". Από εδώ πάντως έφτασα σε αυτό εδώ το κείμενο που μοιάζει να είναι η βασική επίμαχη συμφωνία (χωρίς τις επιμέρους), που φιλοξενείται στο ιστολόγιο λ - αλλά δεν ξέρω την πηγή του και ούτε το αν είναι τελική.

Όπως και να έχει μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι η κατάθεση της συμφωνίας στην Βουλή είναι πια τόσο δύσκολη και χρονοβόρα. Δεν ξέρω αν "κρύβει" κάτι, δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι για να κρυφτεί, η ίδια η επιλογή μιλάει από μόνη της, αλλά η περιφρόνηση του κοινοβουλευτικού ελέγχου είναι κάτι που από ότι φαίνεται είναι δεύτερη φύση στους εκάστοτε κυβερνώντες.