31.7.05

Χαλίντ Τζαράρ: ελεύθερος

Ο Χαλίντ Τζαράρ, ο Ιρακινός μπλόγκερ στην σύλληψη του οποίου είχα αναφερθεί εδώ, είναι ελεύθερος.
Ο ίδιος γράφει για την περιπέτειά του και υπόσχεται να κινητοποιηθεί όπως μπορεί για να βοηθήσει στην απελευθέρωση όλων όσοι είναι άδικα κρατούμενοι στα μπουντρούμια της Ιρακινής μετα-Σανταμικής ασφάλειας - και έχουν λιγότερες άκρες από τον ίδιο.

Η όλη αφήγηση είναι διδακτική για όσους διατηρούν την ψευδαίσθηση ότι η Αμερικανική εισβολή και οι δοσίλογοι της νέας Ιρακινής κυβέρνησης έχουν το παραμικρό να κάνουν με την δημοκρατία ή την ελευθερία.

30.7.05

Δέκατος Πλανήτης

Επειδή θα γίνει σίγουρα μπέρδεμα, η ανακοίνωση σχετικά με τον εντοπισμό του αντικειμένου 2003 EL61, δεν είναι η ίδια με αυτήν για τον εντοπισμό του αντικειμένου 2003 UB313. Το πρώτο αντικείμενο είναι μάλλον μικρότερο από τον Πλούτωνα (του οποίου το μέγεθος αποτελεί - αυθαίρετα- το κατώτερο όριο για τον χαρακτηρισμό ενός σώματος ως πλανήτη) ο οποίος έχει διάμετρο ~ 2300km. Το δεύτερο μάλλον μεγαλύτερη. Η wikipedia (η οποία έχει πλέον εκπληκτικά ανακλαστικά) εξηγεί για ποιο λόγο η διάμετρος του αντικειμένου 2003 UB313 είναι μάλλον μικρότερη από 3000km και μεγαλύτερη από ~2300km.
Αν επιβεβαιωθούν αυτά, πρόκειται όντως για νέο πλανήτη, τον δέκατο. Η ομάδα που τον ανακάλυψε λέει ότι "We have proposed a name to the IAU and will announce it when that name is accepted." Αλλά ο τίτλος της σελίδας της ανακοίνωσης μαρτυράει ότι το προτεινόμενο όνομα είναι Lila (εκτός και αν κάνουν πλάκα). Θα πρόκειται για τον μοναδικό πλανήτη που δεν θα έχει όνομα από την Ελληνική μυθολογία.

Ενημέρωση 31/7/2005. Στην ίδια σελίδα της ανακοίνωσης, διευκρινίζουν σήμερα ότι το προτεινόμενο όνομα δεν είναι Λίλα. Απλώς ένας από την ομάδα που ανακάλυψε τον καινούριο πλανήτη έγινε πρόσφατα πατέρας (να του ζήσει!) και έσπευσε να δώσει το όνομα της κόρης του στο σάιτ - και όχι στον πλανήτη! Εκκρεμεί λοιπόν το όνομα: θα ήλπιζα σε Περσεφόνη, Έρεβος, ή Χάος...

28.7.05

... τις πίστεις μας

Στο Roosters θυμήθηκαν ένα κείμενο του Νίκου Δήμου σχετικά με την πίστη σε μεταφυσικά και παραφυσικά φαινόμενα στην χώρα μας, με βάση μια έρευνα της ΚΑΠΠΑ research τον Μάρτιο του 2005, για την οποία είχε γραψει ο Ταχυδρόμος. Έσπευσαν να σχολιάσουν ο Nick the Creek και η Mindstripper.

Είχα γράψει τότε ένα σχόλιο που συνέκρινε τα νούμερα της έρευνας με τα αντίστοιχα Δυτικά. Δεν το είχα δημοσιεύσει τότε στο Ιστολόγιο (μέχρι να το τελειώσω είχαν περάσει μερικές εβδομάδες και έτρχαν και άλλα πράγματα), αλλά το έστειλα αλλού. Το παραθέτω σήμερα αυτούσιο επί τη ευκαιρία της αναζωπύρωσης του θέματος:

...Το ένθετο «Ταχυδρόμος» των ΝΕΩΝ, της 19ης Μαρτίου 2005, δημοσιεύει ένα γκάλοπ της εταιρίας Κάπα Research σχετικά με την θρησκευτική και την μεταφυσική πίστη των Ελλήνων. Παρότι κάποια από τα ερωτήματα ήταν ασαφή ή προβληματικά (η πίστη στον Θεό, μπορεί να αφορά τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, ή κάποια αφηρημένη απρόσωπη Ανώτερη δύναμη? η πίστη στην ύπαρξη εξωγήινων δεν αποτελεί πίστη σε κάτι το παραφυσικό, αλλά εύλογη εικασία – η σχετική ερώτηση μάλλον θα έπρεπε να αφορά το αν πιστεύουν ότι επισκέπτονται εξωγήινοι την Γη...), τα ευρήματα της έρευνας είναι γενικώς ενδιαφέροντα παρότι απουσιάζει η σύγκριση με παλαιότερες παρόμοιες έρευνες και η συστηματική σύγκριση με ανάλογες έρευνες σε άλλες χώρες.

Αυτό όμως που είναι εμφανές είναι ότι η πίστη στα μεταφυσικά και παραφυσικά φαινόμενα έχει αυξηθεί και είναι σε επίπεδα που, αν και υπολείπονται των ΗΠΑ, υπερτερούν της Δυτικής Ευρώπης, αν και όχι παντού και σε όλα τα επίπεδα.
Μερικά χαρακτηριστικά σημεία:

• ~92% των Ελλήνων πιστεύουν στον Θεό (με κάθε πιθανή ερμηνεία της λέξης). Η μόνη ομάδα στην οποία οι άπιστοι αποτελούν σημαντικό ποσοστό είναι οι ψηφοφόροι του Συνασπισμού (25% δηλώνουν άθεοι). Να σημειωθεί το ασήμαντο ποσοστό των αγνωστικιστών (κάτω της ποσοστιαίας μονάδας). Κατά την έρευνα το ποσοστό των ψηφοφόρων του ΚΚΕ που δηλώνουν ότι «δεν πιστεύουν στο Θεό» είναι μόλις ~7% (κάτω δηλαδή από τον γενικό μέσο όρο του ~7,5%), ενδεικτικό ίσως της έλλειψης μιας ρωμαλέας Μαρξιστικής καθοδήγησης; Τα αντίστοιχα ποσοστά στις ΗΠΑ ήταν 91%, στην Νιγηρία 99%, στο Μεξικό 95%, στο Ισραήλ 86%,στην Ν. Κορέα το 70% και στην Βρετανία το 67% .
• ~ 57% των Ελλήνων πιστεύουν στην ύπαρξη του Σατανά, συμπεριλαμβανομένου του ~46% των ψηφοφόρων της αριστεράς. Προς σύγκριση, το 68% των Αμερικάνων πίστευε στην πραγματική υπόσταση του Βελζεβούλ το 2003 . Στην Βρετανία το ποσοστό αυτό ήταν 32% το 2000 .
• ~47% των Ελλήνων πιστεύει στην μετά θάνατον ζωή. Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ ήταν 82% το 2003 . Στην Βρετανία ήταν λίγο πάνω από 50% το 2000.
• ~32% πιστεύουν στις «προηγούμενες ζωές», ενδεικτικό της διείσδυσης των «νεοεποχικών» δεισιδαιμονιών (οι ψηφοφόροι της αριστεράς περιέχουν ένα μεγαλύτερο του μέσου όρου δείγμα: ~37%). Το αντίστοιχο ποσοστό στις ΗΠΑ ήταν 29% το 2003, και 35% στην Βρετανία το 1998 .
• Μόλις 12% των Ελλήνων πιστεύουν στην αστρολογία, (31% στις ΗΠΑ, 38% στην Βρετανία το 1998 ) και 15% στα φαντάσματα (51% στις ΗΠΑ).

Να σημειώσουμε ότι σε έρευνα της Γερμανικής έκδοσης του Readers’ Digest σε 14 Ευρωπαϊκές χώρες το 2005 , προέκυψε ότι 7 στους 10 Ευρωπαίους πιστεύουν στον Θεό (97% στην Πολωνία, 90% στην Πορτογαλία - 51% στην Ολλανδία και 37% στην Τσεχία). Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι το 77% στην τέως Ανατολική Γερμανία δηλώνουν άθεοι σε σχέση με μόλις 22% των τέως Δυτικογερμανών.
Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος πίστης στην μετά θάνατον ζωή, σύμφωνα με την έρευνα αυτή ήταν 53%.

Εν ολίγοις, η Ελλάδα είναι σε ότι αφορά τα επίπεδα της πίστης στα θεία και των θρησκευτικών και παραφυσικών πεποιθήσεων, σε τυπικά νοτιοευρωπαϊκά επίπεδα. Απέχει πολύ από την θρησκόληπτη αμερικανική κοινωνία – αλλά επίσης δεν είναι εξίσου άθρησκη με κοσμικές κοινωνίες του Ευρωπαϊκού Βορρά. H έρευνα δείχνει πάντως καθαρά, ότι η αριστερά στην Ελλάδα δεν είναι και πολύ Μαρξιστική.

Ως κατακλείδα να σημειώσουμε την ρήση του Ροΐδη που μνημονεύει ο «Ταχυδρόμος»: «Ο Λόρδος Βύρων μετά την πρώτη λοβοτομή πίστεψε στην άχραντο σύλληψη. Μετά την δεύτερη, στην ανάσταση των νεκρών. Μετά την Τρίτη ελυπείτο επειδή δεν υπήρχε τίποτε άλλο να πιστέψει...»

Ανδροειδή Γυναικοειδή


OΣAKA. Iάπωνες επιστήμονες παρουσίασαν πρόσφατα το πρώτο ρομπότ που ομοιάζει εκπληκτικά σε άνθρωπο. Πρόκειται για ένα ανδροειδές με την ονομασία Repliee Q1 και έχει μορφή γυναίκας.

Περισσότερα εδώ από το πανεπιστήμιο της Οσάκα (σε Google cache - από ότι φαίνεται έχει φορτώσει από κίνηση ο σέρβερ του πανεπιστημίου)...

Έχω μια αίσθηση (πάω και στοίχημα) ότι η πρώτη προσοδοφόρα χρήση των ανθρωπόμορφων ρομπότ θα έχει σχέση με την βιομηχανία του σεξ (κατά πολύ συνθετότερων από το υπάρχον)- λίγο αργότερα θα αρχίσει η εμπορική διάθεση οικιακών τεστ Voight-Kampff.

ΥΓ: Με πρόλαβε η Νοοτροπία... Με παρόμοιες Blade Runner αναφορές...

20.7.05

Αόρατοι νεκροί

Επειδή έχω υποσχεθεί να μην ξεχνάω την Αφρική:

Άμα είσαι από τoν Νίγηρα την έχεις κάτσει... Το λέει και η μητέρα της μικρής Αμίνας, που βλέπει την κόρη της να έχει φτάσει σε τέτοιο στάδιο ασιτίας που να μην κατεβαίνει πια ούτε το φαΐ, ούτε το νερό:

"Για μένα, ο Θεός δεν μας έκανε όλους ίσους - θέλω να πω, δείτε μας όλους εδώ. Κανένας δεν έχει αρκετή τροφή".

Οι τραγωδίες μεγάλες ή μικρές γίνονται τραγωδίες στην κοινή συνείδηση όταν γίνονται γνωστές - όταν δηλαδή υπάρχει κάποιο όφελος να αντληθεί από αυτές. Η τραγωδία στο Νταρφούρ έγινε πρωτοσέλιδο γιατί τα θύματά της είχαν την καλή τύχη να βολεύουν τις ΗΠΑ και την Αγγλία πολιτικά, μια και μπορούσαν να παρουσιαστούν ως περαιτέρω απόδειξη της αθλιότητας των μουσουλμάνων και δη των Αράβων και πώς με ρατσιστικό τρόπο δολοφονούν τους δυστυχείς ιθαγενείς Αφρικανούς. Βέβαια τα θύματα ήταν (και) μουσουλμάνοι - και οι "Άραβες Σουδανοί" είναι εξίσου αυτόχθονες *μαύροι* Αφρικανοί όσο και τα θύματά τους - αλλά τουλάχιστον το βολικό αυτό ψέμμα οδήγησε κάποιους να ενδιαφερθούν για μια από τις πολλές αφρικανικές τραγωδίες - που συνήθως περνάνε στα ψιλά. Δεν υπήρξε άμεση επέμβαση εξωτερικής δύναμης στον Νίγηρα δυστυχώς: άμεσα ούτε οι Αμερικάνοι φταίνε, ούτε ο Οσάμα, ούτε οι Γάλλοι (τε'σ'πα αυτοί φταίνε λόγω αποικιοκρατίας, αλλά έμμεσα), ούτε κανείς. Δεν υπάρχει η πολιτική υπεραξία που λέγαμε για να αντληθεί από τα πτώματα.

Ο μόνος άλλος παράγων που κάνει μια τραγωδία ορατή στην εύπορη Δύση, απουσιάζει και αυτός στον Νίγηρα: δεν υπάρχουν Δυτικά θύματα και ούτε κάμερες να καταγράψουν την εκτυλισσόμενη καταστροφή.
Δεν υπάρχει ούτε θεαματική υπεραξία στην περίπτωση αυτή.

Έτσι, παρότι το φάσμα του λιμού απειλεί τρεισήμισι εκατομμύρια κόσμο και η κυβέρνηση της χώρας σηκώνει τα χέρια ψηλά (καλά τι σόι κυβέρνηση είναι αυτή που θεωρεί "ανόητο" να μοιράσει δωρεάν τροφή από τα αποθέματά της σε *πολίτες της που πεθαίνουν ήδη από την πείνα*;) η έκκληση για αρωγή προς τον Νίγηρα έχει συγκεντρώσει μηδέν δολάρια/ευρώ.

Με άλλα λόγια μια βροχή, και μόνον, τους σώζει.

Ενημέρωση 24/07: Τελικά έφτασε η πρώτη βοήθεια, η οποία φαίνεται πως θα σώσει κάποιους τυχερούς. Εικόνες όπως αυτές έθεσαν κάποια πράγματα σε κίνηση.

19.7.05

Αιματηροί λογαριασμοί

"Τι διαφορά έχει για τους νεκρούς, τα ορφανά και τους αστέγους αν η τυφλή καταστροφή επέρχεται στο όνομα του ολοκληρωτισμού ή στο ιερό όνομα της ελευθερίας ή της Δημοκρατίας;"
Μαχάτμα Γκάντι


Πρόσφατη έρευνα από το Iraq Body Count και το Oxford Reseach Group [pdf], δείχνει ότι περίπου 25.000 άμαχοι έχουν σκοτωθεί από τον Μάρτιο του 2003 έως τον Μάρτιο του 2005.

Εξ αυτών:

- 20% των αμάχων θυμάτων ήταν γυναικόπαιδα
- Οι μισοί θάνατοι καταγράφηκαν στην Βαγδάτη
- 30% των θανάτων συνέβησαν στην διάρκεια της εισβολής
- 37% των θανάτων οφείλονται στις δυνάμεις κατοχής
- Δυνάμεις της Ιρακινής αντίστασης είναι υπέυθυνες για το 9%
- Κοινοί εγκληματίες ήταν υπέυθυνοι για το 36% των θανάτων...
- Κατά μέσο όρο 34 Ιρακινοί άμαχοι δολοφονούνται την ημέρα...


... και άλλα πολλά. Προσέξτε! αυτός είναι υπολογισμός των θανάτων που είδαν το φως της δημοσιότητας και μόνον και σίγουρα αποτελούν ένα (ανελαστικό) κάτω όριο θανάτων που προκλήθηκαν από την εισβολή των σιδηρόφρακτων υπερασπιστών της Ειρήνης. Άλλες έρευνες, που δεν ξεχωρίζουν μεταξύ ενόπλων και αμάχων και έχουν ως πηγή έρευνες σε οικογενειακό επίπεδο και σε νοσοκομεία (άρα εξαιρετικά ευρύτερη δειγματοληπτική βάση), αναφέρουν (όπως έχω σημειωσει και προηγουμένως) πολύ μεγαλύτερα νούμερα (και πολύ μεγαλύτερο ποσοστό γυναικοπαίδων - 55%)... Η μόνη επιστημονική μελέτη για τον αριθμό των θυμάτων της εισβολής, υπενθυμίζω, που δημοσιεύτηκε στο έγκυρο Ιατρικό περιοδικό Lancet, είχε βρει ότι, στον ενάμιση χρόνο μετά την εισβολή υπήρχαν 100.000 (κατά συντηρητικές εκτιμήσεις) νεκροί περισσότεροι από το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πριν την εισβολή...

Σε άλλα νέα από το μέτωπο, ένας Ιρακινός μπλόγκερ, o Χαλίντ Τζαράρ, αδελφός του Ραέντ (γνωστού από το μπλογκ του Σαλάμ Παξ) συνελήφθη από την Ιρακινή μυστική αστυνομία για ανεξακρίβωτους λόγους...

Συλλογή υπογραφών υποστήριξης εδώ. Μέχρι στιγμής (7 μμ 19/7) δεν έχει γίνει θέμα σε κανένα από τα μεγάλα ειδησιογραφικά δίκτυα...

Τι να πεις... έχει και η ευημερία το κόστος της.

15.7.05

Ενημέρωση για τον καλπασμό της Δημοκρατίας στην Μεσοποταμία

Η ηρωική επέμβαση των δυνάμεων του φωτός στο Ιράκ για την εδραίωση της Δημοκρατίας και μόνον, στην ταλαιπωρημένη από τον αιμοσταγή δικτάτορα χώρα, συνεχίζεται. Οι γενναίοι Αρχάγγελοι της Απελευθέρωσης θα εγκαταστήσουν μια πρότυπη δημοκρατία δοσιλόγων προοδευτικών εχθρών του Ισλαμοφασισμού, που περιφρουρεί τον πλούτο την ευνομία και την τάξη στην χώρα.

Ο λαός τους αγκαλιάζει, αγκαλιάζει και τον Ιησού Χριστό τον ειρηνέμπορα, όπως οι δυνάμεις των απελευθερωτών αγκαλιάζουν την Ιστορία της χώρας και το κράτος δικαίου.

... αν τα βάλεις κάτω δεν είναι και λίγα...

Και μια υπενθύμιση: Ποιος είχε δίκιο; [flash]

11.7.05

Θα τα φας και θα πεις κι ένα τραγούδι

Μέσω του Blablablog έμαθα την ακόλουθη είδηση (όπως την περιγράφει η "Καθημερινή"):

Πρωτοφανές! Eυθεία απειλή προς τη Bουλή των Aντιπροσώπων εξαπέλυσε η πρεσβεία των HΠA στην Kύπρο, καλώντας τη να μην ψηφίσει τον νόμο για τη «ραφοποίηση» των μεταλλαγμένων προϊόντων (δηλαδή τα προϊόντα αυτά να τοποθετούνται σε ξεχωριστά ράφια στα σούπερ μάρκετ), διότι θα «διαταραχθούν οι σχέσεις των δύο χωρών». Συγκεκριμένα, με έγγραφο που επέδωσε στον πρόεδρο της Bουλής Δημήτρη Xριστόφια, ο Aμερικανός Πρέσβης καλεί την Eπιτροπή Περιβάλλοντος να αποσύρει τη σχετική πρόταση νόμου που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Bουλή. «Aν θέλετε πραγματικά να προχωρήσετε σε αυτό το βήμα, το μόνο που θα επιτύχετε θα είναι η διατάραξη των σχέσεων HΠA – Kύπρου, ενώ την ίδια ώρα τίποτα δεν θα γίνεται για την προστασία της υγείας και της ευημερίας των πολιτών σας», αναφέρεται χαρακτηριστικά στο έγγραφο, που στη συνέχεια «προειδοποιεί» τη Bουλή ότι η σχετική πρόταση νόμου παραβιάζει τις υποχρεώσεις της Kύπρου έναντι του Παγκόσμιου Oργανισμού Eμπορίου και της Eυρωπαϊκής Eνωσης...


Λεπτομερέστερα το θέμα εδώ (στα Αγγλικά).

Η γενική ιδέα είναι ότι το δικαίωμά σου να γνωρίζεις τι τρως και να επιλέγεις τι τρως είναι υποδεέστερο των κανόνων του ΠΟΕ και των εμπορικών συμφερόντων των ΗΠΑ. Σκάστε λοιπόν και τρώτε.

Χαρά και ανακούφιση θα πρέπει να μας προκαλεί το ότι οι "Μεγάλες Δυνάμεις" δεν διακινούν πλέον επισήμως όπιο.

8.7.05

Η πολιτική υπεραξία των πτωμάτων

Από την φύση της μια τέτοια τυφλή τρομοκρατική ενέργεια είναι ένα προσχεδιασμένο έγκλημα κατά τυχαίων θυμάτων. Η σχέση των οποίων με το έγκλημα που υποτίθεται ότι αντεκδικείται είναι εξαιρετικά μακρινή έως ανύπαρκτη. Και η σχέση αντιπροσώπευσης που επικαλούνται οι βομβιστές μάλλον αστεία. Το τυφλό βομβιστικό κτύπημα δεν είναι προφανώς πολιτικό εργαλείο - παρά μόνο στον εγκέφαλο εκείνων που θεωρούν ότι έχουν ανοίξει πόλεμο με την "Δύση", έννοια εξίσου αφηρημένη, μονολιθική και μυθοποιημένη με τον "Ισλαμικό κόσμο" των άλλων.

Μια τέτοια ενέργεια είναι εργαλείο διαιώνισης μιας αντιπαράθεσης που είναι προς αμοιβαίο συμφέρον των αντιμαχομένων. (Παρεμπιπτόντως: η αναλογία του είδους αυτού του χτυπήματος με την βομβιστική επίθεση στον σταθμό της Μπολώνια την δεκαετία του 70, δηλώνει βαθύτερες πολιτικές συγγένειες). Οι βομβιστές δεν ήταν σίγουρα ούτε Μπααθιστές, ούτε Ιρακινοί εθνικιστές, ούτε καν Ιρακινοί Ισλαμιστές σουνιτικής ή σιιτικής προέλευσης. Δεν ήταν ούτε Παλαιστίνιοι της Χαμάς, ούτε Λιβανέζοι της Χεζμπολλάχ, ούτε Αφγανοί χωρικοί. Δεν ξέρω τι ήταν αλλά δεν ήταν αυτοί. Αν ήταν "καθαρή" η ενέργεια, είναι αυτόκλητοι "τιμωροί" στο όνομα ενός κόσμου που δεν τους έχρισε ποτέ εκπροσώπους. Που επενδύουν σε μια μάχη που ελπίζουν ότι θα τους καταστήσει πρωταγωνιστές και ισχυρούς στις κοινωνίες στις οποίες προσδοκούν να ηγεμονεύσουν. Οι αρχηγοί τους είναι παράγωγα του ψυχρού πολέμου, τέως εκπαιδευόμενοι της CIA, που γύρισαν και πολεμούν εναντίον των αφεντικών τους. Προσωπικά δεν τρέφω την παραμικρή συμπάθεια προς αυτούς, παρά τον αντι-ιμπεριαλισμό που με δέρνει. (Όπως π.χ. η οργισμένη αντίθεσή μου στον βομβαρδισμό της Σερβίας δεν έκρυβε καμία συμπάθεια είτε προς την οικογενειοκρατική μαφία του Μιλόσεβιτς είτε προς τον ανοιχτά φασίστα Σέσελι...)

Διαβάζω σε πολλά μπλογκ ότι, περίπου, "πήγαιναν γυρεύοντας", ότι "όλοι είναι συνένοχοι γιατί τους εκλέξανε". Μου φαίνεται παντελώς αστήρικτο. Προϋπόθεση για μια τέτοια (προβληματική ούτως ή άλλως) δικαίωση του μακελειού θα ήταν καταρχάς ότι όλοι οι νεκροί, οι τραυματίες, οι συγγενείς των θυμάτων κτλ. θα ήταν όχι απλά ψηφοφόροι του Μπλαιρ, αλλά και υποστηρικτές της επέμβασης στο Ιράκ. Αλλά η ίδια η φύση του χτυπήματος κάνει το τρίτο πληθυντικό, "πήγαιναν", αβάσιμο. Ήταν σίγουρο ότι θα έπαιρνε η μπάλα Βρετανούς μουσουλμάνους, αθέους σοσιαλιστές οπαδούς του Galloway, διαδηλωτές εναντίον του πολέμου, τουρίστες κτλ. Ο δήμαρχος του Λονδίνου Κεν Λίβινγκστον (εναντίον του πολέμου ο ίδιος και σκληρός επικριτής του Μπους) τα είπε μια χαρά:

...Θέλω να πω ένα πράγμα ιδιαίτερα στον κόσμο σήμερα: Αυτή δεν ήταν μια τρομοκρατική επίθεση εναντίον των μεγάλων και των ισχυρών. Δεν είχε στόχο Προέδρους και Πρωθυπουργούς. Είχε σαν στόχο συνηθισμένους Λονδρέζους της εργατικής τάξης, μαύρους και άσπρους, Μουσουλμάνους και Χριστιανούς, Ινδουιστές και Εβραίου, νέους και γέρους. Ήταν μια τυφλή απόπειρα για σφαγή ανεξάρτητα από κάθε θέμα ηλικίας, τάξης, θρησκείας ή ο,τιδήποτε άλλο...



Η συλλογική ευθύνη είναι απεχθής ως έννοια οπουδήποτε και αν εφαρμόζεται, είτε αυτό αφορά την σφαγή της Φαλούτζα είτε τα τρένα στο Λονδίνο και την Μαδρίτη. Ακόμα και η έμμεση απόδοση εκλογικής ευθύνης δεν γίνεται πειστική παρά μόνο αν υποθέσει κανείς μια τέλεια δημοκρατία όπου κάθε πολίτης έχει την δυνατότητα να ενημερώνεται σφαιρικά, να συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα και να αποφασίζει για τις επιλογές της κυβέρνησής του - αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν υπάρχει πουθενά τίποτα το παρόμοιο. Το βάρος της ευθύνης για τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού (σε βαθμό μάλιστα θανατικής ποινής) δεν μπορεί να καταμεριστεί στον τυχαίο επιβάτη του μετρό με τυχαίο τρόπο. Δεν στέκει ηθικά και δεν στέκει λογικά.

Επίσης δεν καταλαβαίνω την λογική της λογιστικής των πτωμάτων. Οι Βρετανοί και οι Αμερικάνοι σκότωσαν 100.000 (τουλάχιστον) αθώους Ιρακινούς και έσπειραν το χάος, άρα, λέγεται, 3000, ή 50 δεν είναι παρά μικρή ανταπόδοση. Αλλά και πάλι συγχέουμε τα πρόσωπα. Ανταπόδοση σε ποιον; Στον Έλληνα οδηγό λεωφορείου; Ή στον Πακιστανό που πήγαινε στην δουλειά του. Στο ενιαίο του έθνους; Η δια τυχαίου εκπροσώπου τιμωρία είναι αποδεκτή πολιτική ηθική; Δεν υπάρχει ηθικά συνεπής τρόπος να είσαι ανεκτικός απέναντι σε τέτοια βαρβαρότητα από την μια και να καταγγέλλεις τους τυφλούς (αλλά "έξυπνους") βομβαρδισμούς στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και στην Σερβία.

Εν τέλει παρακολουθούμε μια διαμάχη στην οποία θύματα είναι όλοι οι άλλοι εκτός από τους πρωταγωνιστές. Και της οποίας οι πράξεις έχουν κοινό αποτέλεσμα και στις δύο πλευρές τον συνολικό εκβαρβαρισμό του πλανήτη και την έκπτωση της δημοκρατίας: ως δυνατότητας στον Αραβικό κόσμο, ως καθημερινότητας στην Δύση, εν ονόματι αυτού του ακήρυχτου αλλά προσοδοφόρου πολέμου. Είναι μια ενέργεια που εξυπηρετεί το status quo. Κερδισμένοι από αυτήν την ενέργεια δεν θα είναι ούτε η Ιρακινή αντίσταση (στο μεγαλύτερό της μέρος), ούτε οι Αφγανοί, ούτε οι Παλαιστίνιοι. Κερδισμένοι θα είναι οι πραματευτές αυτού του φαύλου κύκλου βίας και οι θεοχτυπημένοι υποψήφιοι χαλίφηδες.

Από εκεί και πέρα, ας βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους. Δεν θεωρώ παρά κροκοδείλια και υποκριτικά τα δάκρυα για το Λονδίνο όλων εκείνων για τους οποίους η Φαλούτζα ήταν "επιχείρηση εκκαθάρισης τρομοκρατών", το Αμπου Γκράιμπ "ατυχής εξαίρεση" και ο βομβαρδισμός του καταφυγίου στην Αμιρίγια "παράπλευρη απώλεια". Η ηθική συνέπεια που λέγαμε επιβάλει να μην ξεχωρίζουμε τα θύματα σε Α' και Β' κατηγορίας. Ούτε τους θύτες σε "δικούς μας" και σε "άλλους". Η μονομέρεια στην ευαισθησία αυτή, αποτελεί πολιτική εκμετάλλευση των, ακόμα ζεστών, πτωμάτων, μια εκ του τάφου στράτευσή τους στην υπηρεσία των Δημοσίων Σχέσεων της μηχανής του Αγγλοαμερικανικού πολέμου. Αυτό που είναι πρέπον και δέον να αποφεύγεται είναι η άντληση τέτοιου είδους πολιτικής υπεραξίας από τους νεκρούς. Δεν ήταν στρατευμένοι σε καμία πλευρά. Ήταν απλώς περαστικοί. Κάθε αποχρώσεως. Ανατριχιαστικά άσχημο είναι να δηλώνεις χαρούμενος για τις πολιτικές ευκαιρίες που σου ανοίγουν τα θύματα.

Επίσης δεν θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας ότι, ανεξάρτητα από το ποιος ήταν πίσω από αυτές, οι επιθέσεις ήταν απόλυτα προβλέψιμες και αναμφισβήτητα η εμπλοκή της Βρετανίας στην εισβολή και κατοχή του Ιράκ απετέλεσε κίνητρο για να μπει και αυτή στο στόχαστρο.

Τέλος, μια απορία: η απόδοση ευθύνης στην παγκοσμίως άγνωστη οργάνωση "Αλ Κάιντα Ευρώπης", απλά επειδή κάποιος έγραψε κάτι σε ένα σάιτ, δεν είναι κάπως πρώιμη; Τι εμποδίζει τον κάθε τζαζεμένο να βγει και να αναλάβει την ευθύνη ως "Εξάδελφος του Μπιν Λάντεν";

7.7.05

Πάνω από όλα η οικογένεια

Το Ίδρυμα Ωνάση είναι ιδιωτικού δικαίου πρόσωπο και κάνει την δουλειά του όπως νομίζει καλυτερα, αλλά δεν μπορώ παρά να σημειώσω την εξής ανακοίνωση σχετικά με τις αλλαγές στο ΔΣ του ιδρύματος:

...Οι κ.κ. Στυλιανός Α. Παπαδημητρίου, Παύλος Ι. Ιωαννίδης και Απόστολος Γ. Ζαμπέλας, παρητήθησαν με ισχύ από της 1ης Ιουλίου 2005 από το αξίωμα του Προέδρου και Αντιπροέδρων αντιστοίχως των δύο Ιδρυμάτων....
...Η παραίτησή τους έγινε δεκτή από τα Δ. Συμβούλια τα οποία μετά από αυτό προχώρησαν στην εκλογή του νέου Προεδρείου και εξέλεξαν με ισχύ από 1η Ιουλίου 2005 παμψηφεί τους Αντώνιο Σ. Παπαδημητρίου, 50 ετών, Δικηγόρο και Οικονομολόγο, ως Πρόεδρο και Ταμία και των δύο Ιδρυμάτων, Ιωάννη Π. Ιωαννίδη, 51 ετών, Οικονομολόγο, Αντιπρόεδρο και των δύο Ιδρυμάτων και τον Γεώργιο Α. Ζαμπέλα, 49 ετών, Αρχιτέκτονα, Γραμματέα και των δύο Ιδρυμάτων...


... Προσέξτε τα ονόματα των παραιτηθέντων και του καινούριου Προέδρου και Αντιπροέδρου. Η Καθημερινή γράφει περισσότερα. Το Ίδρυμα είναι σε διαμάχη με την Αθηνά Ρουσέλ-Ωνάση η οποία διεκδικεί την προεδρία του (μια προ πενταετίας σύνοψη). Εν όψει της πρόσφατης εκλογής δεν μπορεί παρά να εκτιμήσει ως εξαίσια ειρωνία την διαπίστωση του ΔΣ του Ιδρύματος ότι:

...Καμία διάταξη της διαθήκης [του Ωνάση] δεν ορίζει την αντικατάσταση των συγγενών από άλλους συγγενείς του διαθέτου [Ωνάση] ούτε ορίζει για «αυτοδικαία» επιλογή ως μέλους ή ως αξιωματούχου του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος οιουδήποτε κατιόντος ή συγγενούς του Ιδρυτού...


Εμένα ποσώς με αφορά βεβαίως, αλλά... νεποτισμός και τα μυαλά στα κάγκελα...

5.7.05

Την πολύ δουλειά την τρώει ο αφέντης

Η Ελευθεροτυπία αναφέρει σήμερα ότι, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Eurostat:

"Στην Ελλάδα, άνδρες και γυναίκες εργάζονται πολύ περισσότερο από τον μέσο όρο στην Ευρώπη των 25, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat) και αφορούν το τελευταίο τρίμηνο του 2004.

Οπως προκύπτει από τα κοινοτικά στοιχεία, οι Ελληνες και οι Ελληνίδες εργάζονται (πλήρως ή μερικώς απασχολούμενοι) συνολικά κατά μέσο όρο 42,2 ώρες την εβδομάδα έναντι 37,5 ώρες που είναι ο μέσος όρος στην Ευρώπη των 25, και καταλαμβάνουν την πρώτη θέση στην Ε.Ε. Στη δεύτερη θέση βρίσκονται οι Λετονοί (41,4 ώρες) και στην τρίτη οι Τσέχοι με τους Σλοβένους (41,2 ώρες)."


Άρα: αφού δουλεύουμε περισσότερο από τους άλλους και πληρωνόμαστε χειρότερα από τον μέσο όρο, θα πρέπει για να επιτύχουμε την σύγκλιση να δουλεύουμε περισσότερο και να πληρωνόμαστε λιγότερο ή τα ίδια. Λογικότατο.

Από την άλλη, όπως αναφέρθηκε στην εφημερίδα "Προσλήψεις" [δεν λειτουργεί το λινκ, αρχειοθετημένη η σελίδα εδώ]σύμφωνα με έρευνα της Watson Wyatt Worldwide, ενώ οι χαμηλοί και οι μέσοι μισθοί στην Ελλάδα είναι καθηλωμένοι, στα ανώτατα κλιμάκια η κατάσταση αλλάζει:

Η διαφορά ανάμεσα σε έναν υπάλληλο στην Ελλάδα και σε έναν αντίστοιχο στην Ευρώπη παραμένει χαώδης. Το 2004 οι ετήσιες μεικτές αποδοχές μιας γραμματέως στην Ελλάδα έφταναν στα 15.759 ευρώ (σ.σ.: γύρω στα 1.125 ευρώ τον μήνα). Για την αντίστοιχη θέση στην Ισπανία, οι εργοδότες πληρώνουν 21.034 ευρώ τον χρόνο ή 33,47% περισσότερο σε σχέση με την Ελλάδα. Ακόμη καλύτερες είναι οι αποδοχές στην Ιταλία (23.507 ευρώ ετησίως), στην Ιρλανδία (26.000 ευρώ ετησίως) και στην Ολλανδία (28.970 ευρώ ετησίως)...

...Η μισθολογική σύγκλιση Ελλάδας - Ε.Ε. έχει σχεδόν ολοκληρωθεί μόνο για τα διευθυντικά στελέχη. Ενας manager στην Ελλάδα αμείβεται καλύτερα από έναν Πορτογάλο, έναν Ισπανό ή έναν Ιρλανδό. Επίσης, ο Ελληνας δεν αισθάνεται διόλου μειονεκτικά και σε σύγκριση με τον Ολλανδό. Οι ετήσιες αποδοχές του διευθυντή πωλήσεων στις εταιρείες της χώρας μας φτάνουν στα 92.100 ευρώ και είναι υψηλότερες από του Ισπανού (89.467 ευρώ) και του Πορτογάλου (72.058 ευρώ). Οσο για τον Ολλανδό, αμείβεται με 93.664 ευρώ τον χρόνο, δηλαδή ελάχιστα υψηλότερα από τον Ελληνα.

Στην Ελλάδα, οι αποδοχές ενός διευθυντή είναι περίπου εξαπλάσιες από αυτές ενός κατώτερου υπαλλήλου. Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει τόσο μεγάλο χάσμα. Ο Γερμανός, ο Ιρλανδός και ο Ολλανδός manager παίρνει τα τριπλάσια από τον κατώτερο υπάλληλο, ενώ σε Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία, οι αποδοχές των υψηλόβαθμων είναι το πολύ τετραπλάσιες. Μάλιστα, η «ψαλίδα» στην Ελλάδα ανοίγει ολοένα και περισσότερο. Κι αυτό διότι τα ανώτερα στελέχη παίρνουν -όσο και αν αυτό φαίνεται περίεργο- μεγαλύτερες ποσοστιαίες αυξήσεις από τους απλούς υπαλλήλους. Το 2004, τα ανώτερα στελέχη πήραν αύξηση 5,9%, ενώ τα κατώτερα 5,5%. Μεγαλύτερη ήταν η διαφορά το 2002 -6,4% για τα ανώτερα στελέχη έναντι 5,6% για τα κατώτερα- ενώ η ίδια εικόνα αναμένεται να επαναληφθεί και το 2005....

Εκεί που μας χρωστούσανε...

... απειλούν να μας πάρουν και το βόδι αν δεν τους το δώσουμε μόνοι μας:
Τα ΝΕΑ αναφέρουν ότι ο Όμιλος Ιντρακόμ απειλεί να μετακομίσει στην Βαλκανική ενδοχώρα. Έχει πρόβλημα με το "δυσμενές επιχειρηματικό περιβάλλον" και το "αρνητικό κλίμα που καλλιεργείται με την ανοχή της κυβέρνησης από ορισμένα κέντρα", δηλαδή το ότι εγκαλείται η εταιρεία για κατά συρροή σκανδαλώδη απομύζηση του Ελληνικού δημοσίου... Σε ποια περίπτωση θα φύγει η Ιντρακόμ από την Ελλάδα; Αν δεν ανανεωθεί η σύμβαση για το Πάμε Στοίχημα, η οποία λήγει στο τέλος του 2006... Κλασσικός εκβιασμός στα πλαίσια της "ελεύθερης αγοράς". Αφήνω τις κρίσεις και τα σχόλια για τους αναγνώστες, αφού σημειώσω ότι:

...H νέα συμφωνία ΟΠΑΠ - Ιντραλότ για τη διεξαγωγή του διευρυνόμενου «Πάμε στοίχημα», απαλλάσσει την ιδιωτική εταιρεία από προηγούμενα βάρη - και δίνει στη διαχειρίστρια εταιρεία τη δυνατότητα για νέα κέρδη ύψους έως και 60 δισ. δραχμών. [Μα καλά ακόμα σε δραχμές μετράνε στα ΝΕΑ;]


Να εκφράσω όμως την απορία μου για την ακόλουθη δήλωση:

"Σύμφωνα με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ιντρακόμ, πολλές από τις επιχειρήσεις του κλάδου της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης στην Ελλάδα, αφενός λόγω της μειωμένης δραστηριότητας του κράτους και αφετέρου, λόγω του υψηλού εργασιακού κόστους. Πρόσθεσε ότι το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και άλλοι κλάδοι και βιομηχανίες, που επίσης σκέπτονται να μετεγκατασταθούν στο εξωτερικό για να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες."


Είναι υψηλό το εργασιακό κόστος στην Ελλάδα; Δηλαδή π.χ. στην Σουηδία και το Βέλγιο τι είναι; Εκεί γιατί δεν φεύγουν οι εταιρίες τύπου Ιντρακόμ; Μια άλλη απορία είναι βέβαια και η εξής: αν υπάρχουν περί το λογισμικό και τις επικοινωνίες δουλειές στην Ελλάδα, τότε άλλες εταιρίες θα δημιουργηθούν ή/και θα προσλάβουν κόσμο για να καλύψουν το κενό της αποχωρούσας Ιντρακόμ. Η οποία με την μέχρι πρότινος μονοπωλιακή σχέση της με το Ελληνικό δημόσιο δεν άφηνε άλλον να προκόψει (να πάρει δηλαδή κανένα έργο) παρά μόνο σαν υπεργολαβία της... Οπότε δεν μου είναι προφανές ότι μακροπρόθεσμα θα υπάρξει απώλεια θέσεων εργασίας, εκτός και αν η Ιντρακόμ εξακολουθεί να μονοπωλεί από την Βουλγαρία τους δημόσιους διαγωνισμούς.

Τι δεν καταλαβαίνω σωστά;

Υ.Γ. Δηλαδή αν δεν πάρει ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα θα τον μεταφέρει στην Σόφια;

1.7.05

Απορίες

Πόσες φορές έχει δικαστεί και αθωωθεί ο Γιάννης Σερίφης; Είναι άραγε επιτέλους η τελευταία; Επίσης: κάθε πότε ενημερώνουν, οι ημι-κρατικές αμερικανικές οντότητες τις βάσεις δεδομένων τους; Στις οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, μαθαίνουμε και για ερωτικές θεσσαλονικιώτικες τρομοκρατικές οργανώσεις που μου μοιάζουν αποκύημα φαντασίας ή φάρσα , αφού η "τρομοκρατική ενέργεια" που υποτίθεται ότι διεπράχθη δεν αναφερόταν καν στις εφημερίδες την επομένη! (Αλλά αν συνέβη είναι εξαιρετικά επιτυχημένο - ένα είδος βομβιστικού χάπενινγκ (bomb art?)!)

Τλήμων Αϊνστάιν!

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης έγραψε σήμερα στα "Νέα" ένα σχόλιο σχετικά με τον Αϊνστάιν, και τα αβάσιμα και αστοιχείωτα που λέγονται περί του έργου του. Ως εκ τούτου επιτελεί κοινωνικό έργο. Παραθέτω το πρώτο από τα πέντε σχόλια του Μπιτσάκη γιατί αναφέρεται στην συνηθέστερη παρανόηση:

Πρώτη λοιπόν απόφανση, λίαν σοβαροφανής: Όλα είναι σχετικά. Αλλά η θεωρία της σχετικότητας είναι θεωρία της μη σχετικότητας. Αφετηριακό αξίωμά της είναι ότι οι νόμοι της φύσης έχουν την ίδια μορφή (παραμένουν αναλλοίωτοι) όταν περνάμε από ένα σύστημα αδράνειας σε άλλο, το οποίο κινείται ομαλά ως προς το πρώτο. H ειδική θεωρία της σχετικότητας επεξέτεινε και για τον ηλεκτρομαγνητισμό το αναλλοίωτο των φυσικών νόμων. Ως προς τη γενική θεωρία της σχετικότητας: Πρόκειται για θεωρία γενικευμένης αντικειμενικότητας, δοθέντος ότι επεκτείνει το αναλλοίωτο και για συστήματα αναφοράς μη αδρανειακά (που επιταχύνονται ή επιβραδύνονται).


Μικρή ένσταση για το σημείο πέντε. Είναι έτσι γραμμένο που δεν κατανοεί κανείς εύκολα ότι αναφέρεται στην θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι, ενώ τα άλλα τέσσερα αναφέρονται σε παρερμηνείες μη-επιστημόνων σχετικά με το έργο του Αϊνστάιν, ο ΕΜ εδώ παραθέτει μια άποψη που δεν είναι γενικά αποδεκτή. Θα έλεγε κανείς ότι μια σαφής πλειοψηφία των εν ενεργεία κοσμολόγων αποδέχεται στην μία ή την άλλη μορφή της την θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης (και οι απειρότητες είναι κάτι που δεν προβληματίζει την θεωρία: το ερώτημα παραπέμπεται για την εποχή που θα έχουμε μια καλή θεωρία για την βαρύτητα στις πολύ μικρές κλίμακες). Εκτός βέβαια και αν εννοεί ότι η Μεγάλη Έκρηξη δεν είναι μονοσήμαντα συναγόμενη από την Γενική Σχετικότητα, ή ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για άπειρες ποσότητες, οπότε έχει δίκιο (αλλά δεν είναι και σαφής). Όπως και νάχει, σχετικά με τα στοιχεία που υποστηρίζουν κάποια εκδοχή της Μεγάλης Έκρηξης, ιδού και η παραδοχή ενός μετανοημένου κοσμολόγου αμφισβητία της...