16.6.10

Η αριστερά ως δίκτυο


Επ' αφορμή της διάσπασης του ΣΥΝ μερικές σκέψεις για τους οργανωτικούς σχηματισμούς της αριστεράς

Τα παρακάτω δεν είναι και δεν πρέπει να εκληφθούν σαν μια σχηματισμένη άποψη που παρουσιάζεται συγκροτημένη και ολοκληρωμένη. Είναι στην ουσία αποσπάσματα από συζητήσεις των τελευταίων μηνών, που θεωρώ πως είναι ίσως χρήσιμο να εκτεθούν δημόσια. Αν είναι ασαφείς είναι επειδή είναι αποτυπώσεις μιας αναζήτησης εν εξελίξει. Ας θεωρηθούν σαν μια σειρά ερωτημάτων και όχι θέσεων, και μια απόπειρα εισαγωγής κάποιων προβληματισμών που βρίσκονται τελείως έξω από την πραγματική σημερινή συζήτηση περί οργάνωσης και πολιτικής εκπροσώπησης, πολύ πέρα από τις περιπέτειες του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του κόμματος παραγόντων... και τελικά πιστεύω πως είναι ευρύτερα από τα εσωτερικά της Ελληνικής αριστεράς. Πιθανολογώ πως μια παρόμοια συζήτηση, σε κάποια σημεία της αφορά όλους τους πολιτικούς χώρους, όλο το μοντέλο τελικά της πολιτικής εκπροσώπησης, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού. Στο βαθμό τουλάχιστον που και η δημοκρατία δεν κριθεί υπερβολικά αντιανταγωνιστική και δεν απαγορευτεί από το ΔΝΤ...

1. Η εποχή της αριστεράς που επικυριαρχείται από ένα ή περισσότερα κόμματα, τα οποία μονοπωλούν την διατύπωση της ταυτότητάς της και την πολιτική εκπροσώπηση του χώρου της, πρέπει να τελειώσει. Είναι βαθιά αναντίστοιχη με την κουλτούρα και την διάθεση του κόσμου που την στηρίζει, ο οποίος είναι εξαιρετικά πολύμορφος και έχει πολλαπλές και ποικίλες σχέσεις με την κομματική αντιπροσώπευση και ένταξη, την πολιτική παρέμβαση, και με την κοινωνία στην οποία καλείται να ζήσει και να δράσει. Θα έλεγα είναι και βαθιά αναντίστοιχη με την εξελισσόμενη πολυμορφία του πολιτικού υποκειμένου που οφείλει να εκπροσωπεί: τις δυνάμεις τις εργασίας, την υπαρκτή εργατική τάξη.

Η εποχή της κομματικής μονοκρατορίας επί της οργάνωσης του πολιτικού οφείλει λοιπόν να τελειώσει: τα κόμματα της αριστεράς ήδη (εκτός ΚΚΕ βέβαια), είτε το συνειδητοποιούν είτε όχι, δεν είναι παρά κόμβοι σε ένα δίκτυο οργανώσεων, συλλογικοτήτων και εκπροσωπήσεων, μέσα στο οποίο αναλαμβάνουν συγκεκριμένους θεσμικούς, οργανωτικούς και επικοινωνιακούς ρόλους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έβρισκε πρόσφορο έδαφος όσο συνέβαλε στην "αποκομματικοποίηση" και την αποκέντρωση της πολιτικής δράσης και της διάχυσης της ταυτότητας της αριστεράς στα κοινωνικά επιμέρους. Όταν οι κομματικοποιήσεις και οι κομματικοί και εσωκομματικοί μηχανισμοί άρχισαν να δρουν ανασταλτικά και ανταγωνιστικά προς αυτόν τον ρόλο έπαψε να έχει πολιτικά αποτελέσματα.

2. Ως προς αυτό, το εγχείρημα της Ανανεωτικής Πτέρυγας είναι ή εκτός πραγματικότητας, στο βαθμό που θα κινηθεί σε έναν χώρο που θα είναι αναγνωρίσιμος ως πολιτικά αριστερός, ή βαθιά συντηρητικό. Ή δηλαδή νομίζει πως μπορεί να ασκήσει μαζική πολιτική ερήμην ενός εκτενούς δικτύου πολιτών, που σίγουρα (αν είναι έστω απλά και αξιακά αριστερό) σε καθέναν από τους, ασφέστατους πάντως, στόχους της θα ξεπερνά την ΑΠ και μάλλον θα αφορά τον κόσμο του ΣΥΝ, και εν μέρει τον κόσμο περί τον ΣΥΡΙΖΑ... ή επιχειρεί να επαναφέρει ισχυροποιημένο το παλαιοκομματικότατο μοντέλο του κόμματος στελεχών, όπου τοπικοί παράγοντες συντονίζονται για να εκλέξουν τους εθνικούς παράγοντες που θα αναλαμβάνουν την εργολαβία της εκπροσώπησης της αριστεράς στο κοινοβούλιο και τους θεσμούς. Όμως έχω την υποψία ότι η νέα εποχή, η εποχή της κρίσης, δύσκολα θα ανεχτεί αυτό το μοντέλο, όχι μόνο μάλιστα για την αριστερά - και αν επανεπιβληθεί θα είναι στα πλαίσια μιας δημοκρατίας-πρόσχημα, με ελάχιστο ενεργό ενδιαφέρον των πολιτών. Αυτή η τελευταία επισήμανση αφορά βεβαίως εξίσου και περισσότερο, τον ίδιο τον ΣΥΝ - και τον ΣΥΡΙΖΑ αν συνεχίσει, όπως συνεχίσει, να υπάρχει.


3. Αν ο χώρος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, ο χώρος της εκτός του ΚΚΕ, "ανανεωτικής και ριζοσπαστικής" (δύο επίθετα-πασπαρτού που σημαίνουν ότι θέλει να σημαίνουν ο καθένας που τα εκφέρει) αριστεράς, έχει επιβιώσει της συλλογικής πολιτικής ανεπάρκειας του στελεχικού του δυναμικού και της μετατροπής των κεντρικών πολιτικών εκπροσωπήσεών του σε ένα μαζοχιστικό μπουρλέσκ, είναι επειδή η πολιτική εκπροσώπησή του είχε περιέλθει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και στον ένα ή τον άλλο βαθμό, στα χέρια εκείνων που δρούσαν και επικοινωνούσαν στον μαζικό ή εργασιακό τους χώρο, στην γειτονιά τους, σε επιμέρους κινήματα, σε παρέες, στο διαδίκτυο κοκ. Είχε περιέλθει ως επί το πλείστον ακούσια, αλλά στην πράξη αποτελεσματικότατα: το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ είχε εμπνεύσει και κινητοποιήσει πολύ κόσμο ο οποίος δεν θα παρέδιδε και δεν θα μπορούσε να παραδώσει τις προσπάθειες και τις παρεμβάσεις του, τον λόγο και την επιχειρηματολογία του στις ορέξεις του κάθε ενδοσυριζικού μικροκομματισμού ή στην κεντρική επικοινωνιακή αφασία. Έτσι επιβίωσε εκλογικά και οργανωτικά όσο επιβίωσε ο σχηματισμός, και έτσι απονομιμοποιήθηκαν σε μεγάλο μέρος του κόσμου αυτού, όσοι πολέμησαν την επιβίωσή του για να διευκολύνουν στρατηγικές και τακτικισμούς, διαιρέσεις και μηχανισμούς: από την πεποίθηση του κόσμου της αριστεράς ότι το εγχείρημα ανήκει σε αυτόν και στις επιμέρους συλλογικότητες στις οποίες μετέχει και τις οποίες συναπαρτίζει, όχι σε κάποιες αμφίβολης νομιμοποίησης ηγεσίες.

Ο υπογράφων π.χ. έχει βρεθεί, όχι εκούσια, κάθε άλλο, να είναι η ντε φάκτο φωνή του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ (μια φωνή του χώρου) όχι μόνο σε διαδικτυακές κοινότητες, αλλά και σε παρέες, σε εργασιακούς χώρους κοκ παρότι δεν ήμουν οργανωμένος πουθενά. Με το δεδομένο ότι οι κάρτες μέλους για τον συγκεκριμένο κόσμο, που παρακολουθεί ή ψηφίζει τον συγκεκριμένο χώρο, δεν θεωρούνται και βαρύνουσα υπόθεση, επάνω μου έπεφτε το φορτίο, θέλοντας και μη, της "μικροεκπροσώπησης" του χώρου απλά γιατί διακήρυσσα πως ανήκα σε αυτόν και τον υπερασπιζόμουν πολιτικά και αξιακά. Αυτό είναι πρόσφατη εξέλιξη. Χιλιάδες άλλοι, είμαι σίγουρος, βρέθηκαν στην θέση μου και (επαναλαμβάνω και τονίζω ακούσια) με το προσωπικό τους λόγο και την προσωπική τους στάση εκπροσώπησαν (με διαφορετικούς βαθμούς επάρκειας) τον ευρύτερο πολιτικό μας χώρο σε διάφορες μικρές και μεγαλύτερες κλίμακες.

Πρόκειται για μια άτυπη εκπροσώπηση, αλλά σημαντικότερη από την κεντρική, την μιντιακά διαμεσολαβούμενη, την λαλήσασα δια των ατυχών που βρέθηκαν να παλεύουν άρδην με τα τέρατα της μιντιοκρατίας στα στούντιο των τηλεκανιβάλων χωρίς κανένα επικοινωνιακό πλάνο. Σημαντικότερη εκ των πραγμάτων και, τολμώ να πω, μάλλον πολιτικά επιτυχέστερη και ουσιαστικότερη αν την δει κανείς συνολικά.

4. Καμία λοιπόν διάρθρωση του χώρου που δεν λαμβάνει υπόψη της και δεν αγκαλιάζει την πολυμορφία των υποκειμένων που συντάσσονται, με διαφορετικούς βαθμούς έντασης, στο πλέγμα των οντοτήτων της δρώσας και ζώσας αριστεράς δεν θα είναι αποτελεσματική. Η θέση του κόμματος (ή μάλιστα των κομμάτων ίσως) σε αυτό θα είναι θέση συντονισμού και συγκρότησης οργανωμένου λόγου, παρέμβασης στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, επιλογής προτάσεων, προγραμματικής ενοποίησης τμημάτων του δικτύου κοκ - όλα αυτά με τις δικές του (τους;) οργανωτικές παραμέτρους και τους κανόνες λειτουργίας, που θα πρέπει να μεταβληθούν για να εξυπηρετήσουν έναν πιο εστιασμένο ρόλο. Οι κομματικοί σχηματισμοί της αριστεράς θα είναι ένας κρίσιμος κόμβος του δικτύου, αλλά απλά ένας κόμβος... Πιθανόν μάλιστα, η δυναμική αυτού του πλέγματος στην περίοδο που έρχεται, να επιφυλάσσει μεταλλάξεις και νέες αναδιαμορφώσεις και εσωκομματικά. Η μάχη τελικά, της πολιτισμικής και πολιτικής ηγεμονίας της αριστεράς θα δοθεί με όρους δικτύων αριστερών συλλογικοτήτων και πολιτών, ή θα χαθεί.

5. Η μετάλλαξη του οργανωτικού σχεδίου της αριστεράς, είναι αναγκαία για τέσσερις λόγους:
α. Πολιτισμικών συμφραζομένων: το δημοκρατικοσυγκεντρωτικό κόμμα με στρατιωτική δομή και άτεγκτη ιεραρχία, παρά τον σταδιακό μεταπολιτευτικό εκδημοκρατισμό του, υπήρχε μέσα σε μια άλλη κοινωνία με ριζικά διαφορετική αντιμετώπιση της ιεραρχικότητας π.χ. διαφορετική αποδοχή της αυθεντίας,αντικειμενικά περιορισμένο σύμπαν πληροφόρησης και διαφορετική κοινωνικοποίηση των μελών του. Οι αντικειμενικοί παράγοντες που το διαμόρφωσαν σε όλες τις παραλλαγές του εκλείπουν ή έχουν ήδη εκλείψει.
β. Πολιτικής συνέπειας: γιατί η οργάνωση του χώρου της αριστεράς έχει και πολιτικό ρόλο, τόσο παραδειγματικό (π.χ. ίση κατά το δυνατόν εκπροσώπηση ανδρών - γυναικών), όσο και οραματικό: οργανώνεσαι στο μέτρο του δυνατού σύμφωνα και με βάση με τις αρχές που θέλεις να εφαρμοστούν στην κοινωνία, δημιουργείς ένα μοντέλο της δομής του κοινωνικού σου οράματος εσωτερικά. Το κάθετο ιεραρχικό μοντέλο δεν εξυπηρετεί τον σκοπό αυτό. Η δε πραγματική του εφαρμογή στην χώρα μας... ας πούμε πως δυσφημεί τον οραματικό στόχο της αριστεράς... Είναι εντέλει η εποχή που το αίτημα της αυτονομίας των μαζικών χώρων, πάγια πολιτική αρχή της ανανεωτικής κομμουνιστικής και μη αριστεράς, μπορεί να πραγματωθεί και να ενταχθεί σε ένα πρακτικό πολιτικό πλαίσιο.
γ. Τεχνολογικής προσαρμογής: υπάρχουν ήδη οι τεχνολογίες που θέτουν εκ νέου το ερώτημα της εκπροσώπησης και της οργάνωσης, με νέους όρους και νέες δυνατότητες. Οι όροι πολιτικής διαβούλευσης και οργανωτικής μορφοποίησης των κομμάτων (της αριστεράς βεβαίως, αλλά έχω την εντύπωση πως τα αριστερά κόμματα αποτέλεσαν τα πρότυπα πάνω στα οποία οικοδομήθηκαν όλα τα άλλα μαζικά κόμματα στην Ευρώπη), διαμορφώθηκαν σε άλλες εποχές, με άλλες συνθήκες και σε ριζικά διαφορετικό τεχνολογικό περιβάλλον. Από μόνη της, η αντιμετώπιση της υστέρησης αυτής, θα επέβαλλε την ριζική αναθεώρηση της μορφής της εθνικής οργάνωσης των κομμάτων (και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας βεβαίως γενικότερα, αλλά αυτό είναι μια ευρύτερη συζήτηση), προς το αμεσότερο και το συλλογικότερο. Η ήδη υπαρκτή εμπειρία των διαδικτυακών κοινοτήτων και της τυπικής και άτυπης δικτύωσης και της από απόσταση συνεργασίας και διαβούλευσης, θα όφειλε να αποτελεί μέρος της εμπειρίας από την οποία θα αντλούσαν τα κόμματα της αριστεράς για να φέρουν τα οργανωτικά τους πρότυπα και τις μεθόδους δράσης, συλλογικής διαβούλευσης και αποφάσεων στον 21ο αιώνα.
δ. Παράκαμψης των ΜΜΕ: τα δίκτυα δρουν σε καθολικό και σε ατομικό επίπεδο επιτρέποντας την επικοινωνία και την ενημέρωση έξω από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

6. Τα λέω όλα αυτά γιατί θεωρώ πως η αριστερά ειδικά σήμερα δεν μπορεί να είναι ένας ακόμα χώρος όπου θα στεγανοποιείται το πολιτικό από το κοινωνικό και το οικονομικό. Πιστεύω πως δεν υπάρχει αποτελεσματική πολιτική δράση χωρίς την μάχη για την πολιτισμική ηγεμονία των ιδεών της αριστεράς, χωρίς την ενίσχυση κοινωνικών και οικονομικών πειραματισμών και εναλλακτικών μορφών οργάνωσης, χωρίς την διάχυση της μάχης σε ολόκληρο το πεδίο του πραγματικού, χωρίς ένα στρατηγικό θεσμικό σχέδιο. Αλλά αυτή η καθολική παρέμβαση δεν μπορεί να γίνει με κάθετους, ιεραρχικούς και αναποτελεσματικούς στενά πολιτικούς οργανισμούς, πρέπει να απλωθεί και να καλλιεργηθεί στα πλαίσια των σημερινών δυνατοτήτων και εμπειριών. Όλα αυτά θα παίξουν ένα ρόλο, άμεσα στην εποχή της κρίσης και στην εποχή μετά από αυτήν. Αν δεν παίξουν, αν παραμείνουμε στα παραδεδεγμένα, η νέα εποχή θα είναι μια κοινωνία από την οποία η αριστερά θα απουσιάζει: μια χειρότερη κοινωνία, μια πιο άδικη κοινωνία, μια αυταρχικότερη κοινωνία. Επ' αυτών στην επόμενη ανάρτηση όμως...

8.6.10

Αποκωδικοποιήσεις



Μερικά κείμενα θέλουν μετάφραση διότι είναι γραμμένα έτσι ώστε να μην λένε αυτό που λένε ευθέως αλλά, επειδή απευθύνονται σε μια υποκουλτούρα για την οποία οι λέξεις και τα νοήματα έχουν μια μετατόπιση από το κοινώς εννοούμενο συχνά αστρονομικής κλίμακας, να το λένε κωδικοποιημένα ώστε να μην τα εννοεί ο αμύητος αναγνώστης. Σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα άρθρο της κ. Μιράντας Ξαφά πρώην στελέχους του ΔΝΤ, στην Καθημερινή με τίτλο "Καταχρηστικά προνόμια και λαϊκισμός" του οποίου η μετάφραση στην καθομιλουμένη, όπως θα φανεί, είναι "Εργασιακά δικαιώματα και δημοκρατία, απαράδεκτοι αναχρονισμοί". Πρόκειται για ένα κείμενο γραμμένο στην αργκό μιας υπερεθνικής ελίτ, αποκομμένης από την πραγματικότητα άλλων ομάδων πληθυσμού, σε βαθμό ιδιάζοντα.
Ακολουθούν περιορισμένα αποσπάσματα από το άρθρο (σε μαύρο φόντο), η απόδοση του πραγματικού τους νοήματος (σε κίτρινο φόντο) και ο πραγματολογικός σχολιασμός, πάνω σε ένα ωραίο κόκκινο φόντο... Οι τελικές προτάσεις της ΜΞ, ως πέρα από το μεταφράσιμο, θα σχολιαστούν απλά...


  • Σωτηριακά
    "Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν η Ελλάδα θέλει να σωθεί"

    'It became necessary to destroy the town to save it'

    Αξίζει να σημειωθεί ο ανθρωπομορφισμός της Ελλάδας που "θέλει" να "σωθεί". Έτσι, αφού ανθρωπομορφοποιηθεί μια χώρα, στην συνέχεια διεκτραγωδείται η απροθυμία της, ουσιαστικά, να ορίσει την σωτηρία με τον ίδιο τρόπο που την ορίζει η ΜΞ. Μπορεί να την εγκαλέσει κανείς για ανηθικότητα και να στηθεί το πανηγύρι της ηθικολογίας που αφορά όχι την χώρα αλλά ανθρώπους που το βασικό τους ηθικό πρόβλημα από την σκοπιά της ελίτ είναι πως είναι και φτωχοί και παραπονιούνται για αυτό...



  • Ανταγωνισμοί και Καταναλώσεις
    "Η κρίση που περνάμε είναι μία χρυσή ευκαιρία να μπουν οι βάσεις για μία υγιή οικονομία, βασισμένη στην ανταγωνιστικότητα και όχι στην κατανάλωση με δανεικά."
    Η κρίση που περνάμε είναι μία χρυσή ευκαιρία να μπουν οι βάσεις για μία υγιή οικονομία, βασισμένη στα εργασιακά πρότυπα της Κίνας και σε ακόμα περισσότερα κέρδη για τους ανθρώπους της τάξης μου.

    Η Ελλάδα έχει από τα χαμηλότερα επίπεδα ιδιωτικού δανεισμού στην ΕΕ, και συνολικό χρέος (δημόσιο + ιδιωτικό) πολύ μικρότερο από χώρες κατά την σχετική μυθολογία "υγιέστερες" όπως π.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία. Είναι εξαιρετικά απίθανο η οικονομολόγος ΜΞ να μην το γνωρίζει αυτό. Απλά στην αφήγηση που παράγεται ποτέ τα πραγματικά στοιχεία δεν θα πρέπει να έχουν προτεραιότητα απέναντι στα ηθικολογικά. Αν πρέπει κάποιοι να είναι μανιώδεις καταναλωτές κατά μέσο όρο, για να βγει το επιχείρημα, τότε το αν όντως είναι, συγκριτικά μιλώντας, μανιώδες καταναλωτές, είναι δευτερεύον



  • Τα μέτρα ως όραμα
    "Αυτόν τον στόχο εξυπηρετούν τα αναπτυξιακά μέτρα που περιλαμβάνονται στους όρους του δανείου ΔΝΤ - Ε.Ε. Τα μέτρα αυτά στοχεύουν στη μείωση του κόστους παραγωγής και στην ενίσχυση της παραγωγικότητας, μειώνοντας τον ρόλο του κράτους στην οικονομία και απελευθερώνοντας τις δυνάμεις της αγοράς."

    Αυτόν τον στόχο εξυπηρετούν τα σχέδια εξαθλίωσης μεγάλου μέρους του ελληνικού εργατικού δυναμικού που περιλαμβάνονται στους όρους του δανείου ΔΝΤ-ΕΕ. Τα μέτρα αυτά έχουν σαν στόχο να δουλεύουν και οι Έλληνες όπως οι Κινέζοι για ένα μπολάκι ρύζι ή το διατροφικό ισοδύναμο του, μειώνοντας τις ήδη ελάχιστες κρατικές παρεμβάσεις όπως κανονισμοί εργασίας, εργατικά δικαιώματα και απελευθερώνοντας έτσι την νέα φεουδαρχία για να παίξει τον ανανεωμένο ρόλο της στο σχέδιο του αναδυόμενου αντιδιαφωτισμού.

    Η παραγωγικότητα ανέβαινε αλματωδώς μέχρι την κρίση. Για το ότι δεν ανεβαίνει πλέον δεν φταίνε τα άθλια μεροκάματα και οι μισθοί της πλάκας στην Ελλάδα... οι δυνάμεις της αγοράς δε, βασικά ενδιαφέρονταν για τα κρατικά λεφτά καθώς ο Έλληνας επιχειρηματίας που παίρνει ρίσκα ή καινοτομεί είναι δαχτυλοδεικτούμενος και η εξαίρεση. Παρόλα αυτά το μοναδιαίο κόστος εργασίας, με το οποίο μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα *έπεσε* στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια σε σύγκριση με τον μ.ο. της ΕΕ. Δεν έπεσε μόνο σε σχέση με την Γερμανία, κάτι που είναι και ο λόγος που μας δείχνουν μόνο αυτό το συγκριτικό γράφημα.



  • Εκρυθμίσεις
    "[Τα μέτρα] Περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις για μια πιο ευέλικτη αγορά εργασίας, πιο ανταγωνιστικές αγορές αγαθών και υπηρεσιών, πιο ευνοϊκό επιχειρηματικό περιβάλλον. "

    "[Τα μέτρα] Περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις που θα νομιμοποιούν περιπτώσεις Κούνεβα, θα επιτρέπουν να σε πετάει ο εργοδότης στο δρόμο αν δεν του κάθεσαι, δεν αγγίζουν τα καρτέλ και καταστρέφουν δεκάδες χιλιάδες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, με ρυθμό τέτοιο που μέχρι να συμπληρώσω αυτή την πρόταση μάλλον έχει κλείσει άλλη μία. Επίσης θα καταργούν δημοκρατικές υπερβολές όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, και οι διαπραγματεύσεις, ωράρια εργασίας, συνδικαλισμό κοκ. Αντ' αυτών θα υπάρχει μπουφές στις επιχειρήσεις με το μπολάκι ρύζι που λέγαμε, κι όποιος γουστάρει.

    Πού τις είδε τις ανταγωνιστικές αγορές που ευνοούνται από τις μεταρρυθμίσεις θα ρωτούσα, αλλά η βασική ερώτηση συνειδητοποιώ είναι τι θα πει "πιο ανταγωνιστικές", μια και συνήθως σημαίνει μείωση αμοιβών, και αύξηση των κερδών



  • Αποτολμούντες
    "Αυτές οι αλλαγές, που συζητάμε εδώ και χρόνια αλλά δεν αποτολμάμε, έχουν μετατραπεί σε επιτακτική ανάγκη τώρα που η χώρα βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και η ανεργία αυξάνεται. Το ερώτημα είναι αν θα εφαρμοστούν ή θα επικρατήσει και πάλι η λογική του πολιτικού κόστους."

    "
    Αυτές οι αλλαγές, είναι αλλαγές που ζητάνε οι φίλοι μου στον ΣΕΒ εδώ και χρόνια και δεν τους κάνετε το χατήρι. Έχουν μετατραπεί σε επιτακτική ευκαιρία καθώς η χώρα βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και η ανεργία αυξάνεται οπότε θα βρεθούν πολλοί που θα δουλέψουν για το μπολάκι που είπαμε. Το ερώτημα είναι αν θα εφαρμοστούν ή θα εξακολουθήσει να ισχύει αυτή η απαράδεκτη δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας, την οποία εγώ σαν οπαδός της παγκόσμιας και της τοπικής ελίτ δεν γουστάρω."

    Τα μέτρα θα βαθύνουν την ύφεση και θα αυξήσουν την ανεργία. Αυτό το λέει και το ΔΝΤ. Δηλαδή τα μέτρα δεν έρχονται να αναστρέψουν την ύφεση, ούτε βεβαίως να μειώσουν την ανεργία. Έρχονται διακηρυγμένα να κάνουν το αντίθετο (όπως το έκαναν στην μετασοβιετική Λετονία που λέγαμε) με την (ήδη διαψευσμένη) υπόθεση εργασίας ότι όλα τα υπόλοιπα στον κόσμο και την ΕΕ θα πάνε ρόδινα



  • Καταχρηστικά
    "Η προσπάθεια για μια πιο ανταγωνιστική Ελλάδα προσκρούει σε ομάδες συμφερόντων που επιμένουν στη διατήρηση καταχρηστικών προνομίων εις βάρος του γενικού συμφέροντος. "

    "Η προσπάθεια για μια πιο ανταγωνιστική Ελλάδα προσκρούει στην δημοκρατική αγανάκτηση που δίνει προτεραιότητα στο συμφέρον των εργαζομένων εις βάρος των καταχρηστικών προνομίων της άρχουσας ελίτ."

    Στα καταχρηστικά προνόμια των εργαζομένων περιλαμβάνονται απίθανα πράγματα όπως μισθοί που συντηρούν οικογένειες σε επίπεδα απαράδεκτα υψηλότερα από εκείνα του μαρτυρικού Κονγκό και γενικά συμφέροντα όπως οι Ελβετικοί λογαριασμοί των πατριωτών αρχόντων της οικονομίας μας...


  • Αλλά στα σοβαρά τώρα...

    Αν δεν συμμορφωθούμε με τους όρους του δανείου που μας χορήγησαν Ε.Ε. και ΔΝΤ, η εκταμίευση των δόσεων θα σταματήσει και θα μπούμε σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας.

    Συμμορφωνόμαστε και οδηγούμαστε σε καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας ούτως ή άλλως


    Το υπόλοιπο του δανείου των 110 δισ. ευρώ θα χρησιμοποιηθεί για να αποζημιώσει με κάποιο ποσοστό (π. χ. 60 cents στο ευρώ) τις ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν στην κατοχή τους ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Αντί, δηλαδή, να εισπράξουμε εμείς το δάνειο, θα το εισπράξουν οι πιστωτές μας.

    Μα ήδη το εισπράττουν, και θα το εισπράττουν οι πιστωτές μας στο κύριό του μέρος. Αυτός είναι και ο κύριος σκοπός του. Εκτός και αν έχει δει η ΜΞ χρήμα από το δάνειο αυτό να κυκλοφορεί στην αγορά, ή να κτίζει σχολεία


    Τα πολιτικά κόμματα δεν μοιάζουν να έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα αυτών που συμβαίνουν γύρω μας. Η Αριστερά ζει σε άλλον πλανήτη, αρνούμενη να πιστέψει ότι η κατάρρευση της οικονομίας οφείλεται στον άκρατο κομματισμό και στην αναξιοκρατία, που γιγαντώθηκαν τη δεκαετία του 1980 και συνεχίζουν να βασιλεύουν, εκτρέφοντας τη διαφθορά.

    Ο άκρατος κομματισμός και, όπως θεαματικά προκύπτει τελευταία βεβαίως, η διαφθορά, προήλθε από την άκρατη διαφθορά των δύο κομμάτων-υπαλλήλων των τοπικών ελίτ στην Ελλάδα και όχι από την αριστερά, η οποία υπενθυμίζω δεν κυβέρνησε. Παρόλα αυτά βεβαίως, η κατάρρευση της οικονομίας δεν προήλθε βασικά από (υπαρκτές) εσωτερικές αδυναμίες (η ΜΞ πουθενά δεν αναφέρεται στην διαπλοκή σημειώνω), αλλά από την παγκόσμια κρίση. Αλλιώς α. η Ελλάδα θα ήταν η μόνη χώρα που έχει πρόβλημα και για την οποία ετοιμάζονται παράλογα μέτρα λιτότητας, κάτι που δεν ισχύει, μέχρι και στην Γερμανία ετοιμάζουν τον ζουρλομανδύα της λιτότητας οι αριθμολάγνοι του νεοχουβερισμού και β. η κατάρρευση θα έπρεπε να ήταν προβλέψιμη, π.χ. από το ΔΝΤ, το οποίο όμως το 2006 π.χ. επαινούσε την Ελληνική οικονομία


    Αντίθετα, πιστεύει ότι η κατάρρευση της οικονομίας οφείλεται σε κρίση του καπιταλισμού, αδυνατώντας όμως να εξηγήσει γιατί η μετα-σοβιετική οικονομία της Ελλάδας είναι η μόνη στην Ε.Ε. –αν όχι στον κόσμο– που έχει χάσει την πρόσβαση στις διεθνείς κεφαλαιαγορές.

    Μετασοβιετική οικονομία - καλό αυτό: την τελευταία δεκαετία όλο και περισσότερα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού δημοσίου εκποιήθηκαν και η συμμετοχή του δημοσίου στο ΑΕΠ της χώρας ήταν κάτω και από εκείνη χωρών όπως η Βρετανία. Η πραγματική μετασοβιετική οικονομία της Λετονίας, η οποία είχε περάσει όλα τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που της ζητήθηκαν στον μετασοβιετικό της ζήλο, επίσης δεν έχει πρόσβαση στις αγορές, επίσης έχει υποστεί την ηλιθιότητα των προδιαγραφών του ΔΝΤ, έχει υποστεί συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά >20% (αυτό για το που οδηγούν τα μέτρα). Επίσης μια ματιά στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, θα έδειχνε ότι ο περιορισμός της πρόσβασης στις χρηματαγορές, δεν ακριβώς αποκλειστικά Ελληνικό φαινόμενο... Αυτό αδυνατεί να το εξηγήσει η ΜΞ, με την "εσωτερική" θεωρία περί κατάρρευσης...


    Πριν από λίγες μέρες, σε μια εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, ο υπουργός Αμυνας κ. Βενιζέλος δήλωσε ότι τα τριάντα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν περίοδος μεγάλης ευημερίας για την Ελλάδα. Δεν εξήγησε γιατί αυτή η λαμπρή περίοδος κατέληξε στη χρεοκοπία.

    Αυτή η λογική είναι ενδιαφέρουσα, δεν είναι παράλογη, αλλά μεταφέρεται αυτούσια και σε άλλα παραδείγματα: η περίοδος της απελευθέρωσης του κεφαλαίου ανά τον κόσμο από το 1975 και μετά, παρά τα όσα περί ευημερίας ισχυρίζονται οι υποστηρικτές της (ψευδώς αλλά αυτό είναι άλλη παράλληλη κουβέντα) για τον πλούτο που δημιούργησε οδήγησε στο παγκόσμιο κραχ και την Μεγάλη Ύφεση... Ακόμα περαιτέρω βέβαια, αυτή η λογική καταδικάζει κάθε σύστημα και κάθε πολιτική στην παγκόσμια ιστορία, μια και πάντα όλα αυτά τα ανθρώπινα τα τρώει κάποια κρίση


    Η Ελλάδα μπορεί να βγει από την κρίση, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει η κοινωνία να ξυπνήσει και να στρατεύσει ικανούς ανθρώπους, σαν τον Στέφανο Μάνο, που μπορούν να φέρουν εις πέρας την αποστολή.

    No comment. Το κείμενο αυτοπαρωδείται, ή γίνεται αθέμιτη διαφήμιση (ή μήπως δυσφήμιση;) σε αυτό το σημείο


    Αν η χώρα πτωχεύσει, αν αναγκαστεί να φύγει από την Ευρωζώνη, θα υποστούμε τις συνέπειες όλοι εμείς και οι επόμενες γενεές.

    Για σας δεν ξέρω. Συνέπειες ανάλογες με εκείνες που θα υποστούμε όλοι εμείς και τα παιδιά μας από τα ήδη εφαρμοζόμενα μέτρα, πάντως δεν θα υποστείτε είμαι σίγουρος


    Μια τελευταία μετάφραση:

    Το μεταπολιτευτικό μοντέλο του άκρατου λαϊκισμού και της κομματοκρατίας έχει χρεοκοπήσει και μαζί του τα κρατικοδίαιτα κόμματα. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι λιγότερα λόγια και περισσότερη δράση.
    Το μεταπολιτευτικό μοντέλο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας έχει χρεοκοπήσει. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι ένα επιχειρηματικό πραξικόπημα για να γίνουμε επιτέλους Κίνα, Λετονία, Πακιστάν.