29.4.09

Επιχειρηματικές ευκαιρίες την εποχή της μεγάλης κρίσης (τέσσερις μετριοπαθείς προτάσεις)

They offered me the
office, offered me the shop
They said I'd better take anything they'd got
Do you wanna make tea at the BBC?
Do you wanna be, do you really wanna be a cop?



The Clash, Career Opportunities, 1977






Θέμα: Περιγράψετε
μια ιδέα, μια πρόταση, απέναντι στα προβλήματα εργασίας που αντιμετωπίζουν
οι νέοι, ιδιαίτερα στη παρούσα οικονομική συγκυρία.



Ως
γνωστόν η εποχή της κρίσης είναι ιδανική εποχή για επιχειρηματικές καινοτομίες:
μέσα στις συνθήκες της προϊούσας οικονομικής κατάρρευσης ιδέες που υπό άλλες συνθήκες
θα απορρίπτονταν κατηγορηματικά, μοιάζουν πλέον θελκτικότερες.



Για
τους ανοιχτόμυαλους λοιπόν νέους και νέες, που καλωσορίζουν τις προκλήσεις της αγοράς, αλλά
και τους θιασώτες της ελεύθερης και αποχαλινωμένης  επιχειρηματικότητας, η στήλη θα προτείνει μερικές
έξυπνες λύσεις για να ανταπεξέλθουν – ή και να πλουτίσουν ακόμα – μέσα στο
οδυνηρό αυτό οικονομικό περιβάλλον. Πέρα από τις κρατικιστικές αγκυλώσεις και τον
επονείδιστο και μοχθηρό παρεμβατισμό (και δεν μιλώ φυσικά για την εύλογη ενίσχυση του
χρηματοοικονομικού τομέα για το καλό όλων μας) όπως και την μίζερη, γελοία και
παρωχημένη αντικαπιταλιστική εμμονή, να μερικές ιδέες για νεαρούς και νεαρές
entrepreneurs που δεν φοβούνται να τολμήσουν:




-         
Πούλησε το νεφρό σου! Έχεις δύο, το ένα περισσεύει
ούτως ή άλλως και το νεφρό ενός υγιούς νέου ή νέας μπορεί να πιάσει στην αγορά
μέχρι και πάνω από 40.000 Ευρώ! Θα πρέπει βέβαια να μεταβεί κανείς στις «Τίγρεις»
της επιχειρηματικότητας αυτού του είδους (Ιράν, Ουζμπεκιστάν, Ινδία κτλ), αλλά
συνήθως η συμφωνία περιλαμβάνει και τα έξοδα μεταφοράς στον τόπο της εγχείρησης.
Ακόμα μεγαλύτερης κλίμακας λύση, αν κανείς ξεφύγει από πεπαλαιωμένους
συναισθηματισμούς, θα ήταν η απελευθέρωση του κυνηγιού ανθρώπων: έτσι οι νέοι
θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν σε αληθινά ανταγωνιστικά πλαίσια, του
τύπου «όποιος πιάσει τον άλλο και τον ναρκώσει θα μπορεί να πουλήσει και
επιλεγμένα όργανα» όσων, λόγω δικών τους προσωπικών αδυναμιών
φυσικά, αποτυγχάνουν (η επιλογή οργάνων θα γίνεται με την αυτορρύθμιση των κυνηγών και όχι με
κρατικιστικούς κάνονες– αλίμονο!). Οι πρώτοι που θα μπουν στην αγορά αυτή θα
είναι και οι πλέον ωφελημένοι καθώς οι αναλυτές εκτιμούν πως σύντομα θα μπουν
και μεγάλες εταιρίες (π.χ. Καμόρα) στην αγορά και η κατάσταση θα δυσκολέψει για
τους αυτοαπασχολούμενους.



-         
Εκδόσου! Επειδή ως κοινωνία έχουμε ξεπεράσει πλέον
τα ταμπού του περασμένου αιώνα, μπορούν οι νέοι /ες εκείνοι/ες της χώρας που έχουν
επιχειρηματικό πνεύμα να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Ταϊλάνδη της Ευρώπης!
Μάλιστα αν υποχωρήσει επιτέλους η παράλογη κρατική παρεμβατικότητα σε τέτοια θέματα και
εξορθολογιστούν τα ηλικιακά όρια νόμιμης σεξουαλικής δραστηριότητας, θα
μπορούμε να ανταγωνιστούμε με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους την Ινδοκίνα – την «ατμομηχανή»
του κλάδου. Οι ευκαιρίες δεν αφορούν μόνο όσους και όσες έχουν τα φυσικά
προσόντα, αλλά και όλους εκείνους και εκείνες που μπορούν να δραστηριοποιηθούν σε
περιφερειακές δραστηριότητες του κλάδου (προστασία, κράχτες, διαφημιστές,
πωλητές σεξ-σοπ κοκ).



-         
Κάνε παιδιά! Με δεδομένη την ζήτηση που υπάρχει
για νεογνά προς υιοθεσία, αν η νομοθεσία (αυτός ο κρατισμός πάλι!) αλλάξει κάπως, θα δημιουργηθεί κίνητρο για τεκνοποίηση καθώς
η αγορά βρεφών ανθεί! Τα εισοδήματα για τα οποία μιλάμε είναι στην κυριολεξία πελώρια
και μπορούν να λαμβάνονται  μέχρι και σε
ετήσια βάση για αρκετούς παραγωγούς παιδιών.  Σημαντικό: πρόκειται για εν δυνάμει εξαγωγική οικονομική δραστηριότητα που θα ωφελήσει το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας μας!



-         
Πούλα το σπίτι σου! Ακόμα και στην παρούσα φάση
όπου οι τιμές των ακινήτων έχουν πέσει, αν πουλήσει κανείς το σπίτι του ή
απαλλαχθεί από το ενοίκιο και ζει σε αντίσκηνο ή κάτω από γέφυρες (όπως πολλοί
νέοι μπορούν χωρίς μεγάλη δυσκολία να κάνουν), θα μειώσει δραματικά τα έξοδα
σπιτιού και θα ζήσει και πιο κοντά στην φύση με τα λεφτά που θα έχει βγάλει από
την πώληση. Παράλληλα θα είναι σε μόνιμη βάση πιο κοντά στα σημεία όπου θα
μπορεί να βρει ευτελή ευκαιριακή χειρωνακτική εργασία. Παράπλευρη ωφέλεια της
μαζικοποίησης μιας τέτοιας κίνησης θα είναι και η αναθέρμανση της αγοράς
ακινήτων!



Σε παρόμοιο πνεύμα, οι δυνατότητες είναι τεράστιες και ο
κατάλογος υπερβαίνει τόσο πολύ τα όρια της στήλης, που σκέφτομαι να βγάλω σχετικό
βιβλίο (η δική μου «λύση στην κρίση» αν θέλετε). Με δεδομένο ότι στο ορατό
μέλλον όλοι οι παραδοσιακοί κλάδοι της Ελληνικής οικονομίας αναμένεται να
πληγούν σφοδρά από την θεομηνία της οικονομικής κρίσης, είναι καιρός να
σκεφτούμε εναλλακτικά και να κάνουμε όλοι τα μεγάλα άλματα στην βαρβαρότητα που απαιτούν οι
καιροί και οι αγορές.



Άντε και καλές δουλειές!

27.4.09

Ελεύθερη αγορά


Ελεύθερος κόσμος: Ελεύθεροι άνθρωποι, εμπορεύονται ελεύθερα: αυτοπώληση, σε δόσεις. [Συγκλονιστικός νομίζω ο πολλαπλασιασμός της αγγελίας αντί για την απάντηση σε αυτήν και τα προσωπικά δράματα που σκάνε μεταξύ email και προσωπικών στοιχείων υγείας, σαν ικετήριες προσευχές στον άγνωστο άρρωστο. Αλλά και η άφωνη άλλη πλευρά της εξίσωσης που θα διαβάζει ίσως τα μηνύματα σαν απαντήσεις στις δικές της ικεσίες;]

Το δίκτυο: οι οδηγίες, commodity pricing, commodity trading? το dot com, οι κίνδυνοι από την παρεμβατικότητα του κράτους, κρίσεις της αγοράς, η πατρίδα της ελευθερίας στην διακίνηση αγαθών. Ο κρατικισμός που βάζει εμπόδια στην ελεύθερη επιχειρηματικότητα".

Απολαύστε αυτήν την ελευθερία όσο μπορείτε πάντως, σε λίγο οι Τράπεζες θα τα κατάσχουν πριν προλάβουμε να τα πουλήσουμε προκειμένου να εξοφληθούν οι κάρτες μας ή και ό,τι άλλο διαθέτουμε που μπορεί να πιάσει μια κάποια καλή τιμή τέλος πάντων.

9.4.09

Facebook’em Dano

Δεν αγαπώ το Facebook.

Από όλες τις πιθανές εφευρέσεις και τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες που υπάρχουν, λίγες θα ζήλευε η παλιά, καλή Stazi, όσο τις τεχνολογίες κοινωνικής δικτύωσης και ιδίως την ναυαρχίδα τους το Facebook. Χαρούμενοι χρήστες διαθέτουν δωρεάν την πληροφορία που θα χρειαζόταν τρεις πράκτορες σε ημερήσιες βάρδιες για να εκμαιεύσουν - και σε κλίμακα πέρα από τις πιο αχαλίνωτες ονειρώξεις οιουδήποτε ολοκληρωτικού ανθρωποφύλακα.


Αν οι πολίτες μάθαιναν ξαφνικά πως υπάρχουν ιδιωτικοί οργανισμοί που διαθέτουν εκτενείς φακέλους σχετικά με την προσωπική τους ζωή, τις κάθε είδους προτιμήσεις τους, και παρακολουθούν και καταγράφουν τις καταναλωτικές και όχι μόνο συνήθειές τους, θα υπήρχε βοερή κατακραυγή για την κατάλυση του ιδιωτικού απορρήτου. Ιδίως αν τα στοιχεία αυτά ήταν δημόσια διαθέσιμα στον καθένα (και είναι μέχρι πρόσφατα που γνωρίζω τουλάχιστον, μια εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα υπόθεση να διαγράψει κανείς τα δικά του, αν το κατορθώσει και ποτέ). Αυτό όμως το επιτυγχάνει εθελουσίως και χωρίς πάρα πολλές διαμαρτυρίες το Facebook.


 Το Facebook εθελοντικά και αθώα «πείθει» τους χρήστες να διαθέσουν λεπτομερέστατα καταναλωτικά και κοινωνικά προφίλ τους δωρεάν, για χρήση στο μάρκετινγκ και ιδίως στο προσωποποιημένο μάρκετινγκ που έχει τους ίδιους σαν στόχους, αλλά και για κάθε δυνατή χρήση από κάθε ιδιώτη ή οργανισμό. Σε αντάλλαγμα, δίνει στους χρήστες την δυνατότητα να συντηρούν εικονικές σχέσεις με φίλους και «φίλους»(δηλαδή διαδικτυακούς «γνωστούς»), να κουτσομπολεύουν και να σκουντούν εικονικά (poke) ο ένας τον άλλο, να φτιάχνουν ομάδες ενδιαφερόντων και να έχουν εικονικές πρωτοβουλίες και αιτήσεις/συλλογές υπογραφών, να χρησιμοποιούν διάφορες εφαρμογές που κυμαίνονται από ενδιαφέρουσες μέχρι παθολογικά ανιαρές κοκ. Με άλλα λόγια πρόκειται για μια εικονική δικτυωμένη παιδική χαρά, όπου το μεν κοινωνικό αποστειρώνεται, τα δε προσωπικά στοιχεία του καθενός είναι το εισιτήριο συμμετοχής: Τέτοια αναλογικότητα τιμήματος είχε να υπάρξει από την εποχή που οι Ινδιάνοι πούλησαν το Μανχάταν σε λευκούς για κάτι χάντρες.


 Όλα αυτά θα ήταν από μόνα τους ανησυχητικά και λόγος αποχής από το Facebook και από παρομοίως χύμα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης (και για μένα ήταν να πω, και θα επανέλθω σε αυτό). Η πληροφορία όμως ότι το Facebook σαν οργανισμός έχει, δια ενός εκ των ιδιοκτητών του, σχέση με την αμερικανική κλίκα των νεοσυντηρητικών περί τον Μπους τον Μικρό και ταυτόχρονα, έμμεση, αλλά όχι πολύ μακρινή, σχέση με την CIA, θα έπρεπε να αρκεί για την απομάκρυνση από την εφαρμογή με ελαφρά πηδηματάκια όλων εκείνων που το όραμά τους για την κοινωνική διασύνδεση δεν περιλαμβάνει κάποιου είδους εθελοντικού Πανοπτικού με διαχειριστές εξουσιομανείς και κοινωνιοπαθείς υπηρέτες ενός χρεοκοπημένου και εγκληματικού status quo.



Αλλά δεν αγαπώ το Facebook και για έναν ακόμα λόγο: Είναι εργαλείο κατακερματισμού του χρόνου και της προσοχής μου, είναι ένα από τα πολλά νέα εργαλεία διασύνδεσης που δυσχεραίνουν την συγκέντρωση, την διαχείριση του εργάσιμου ή του προσωπικού χρόνου. Είναι εντέλει αντικοινωνικό εργαλείο δικτύωσης, το οποίο προκειμένου να διευκολύνει την μεγιστοποίηση του αριθμού των «επαφών» σου, περιορίζει στα υποτυπώδη την ποιότητα της συναναστροφής, ακόμα και για τα εικονικά συμφραζόμενα. Και φυσικά συντελεί και αυτό στον περιορισμό του διαθέσιμου χρόνου εξωδικτυακής ζωής, μέσα από την εθιστική εμμονικότητα των βασικών του λειτουργιών.


 Όλα αυτά ας μην εκληφθούν σαν άλλος ένας τεχνοφοβικός λίβελος από άλλον ένα τεχνολογικά «αναλφάβητο» μεσήλικα: ο υπογράφων περιφέρεται μανιωδώς στα usenet και τα internet από το 1989, έχει ζήσει ως τακτικότατος χρήστης τον παγκόσμιο ιστό κυριολεκτικά από τα γεννοφάσκια του, έχει εργαστεί επαγγελματικά σε αυτόν και έχει βάλει ένα μικρό λιθαράκι από νωρίς στην ανάπτυξη της ελληνικής ιστολογοσύνης, αν πιστέψουμε την Ελληνική Wikipedia. Αλλά κάθε τι το καινούριο ή το δημοφιλές δεν οφείλει να είναι κατ’ ανάγκην και ευπρόσδεκτο.

2.4.09

G-20: σημεία των καιρών

Σαράντα πέντε μάστορες
και εξήντα μαθητάδες
Γιοφύριν εθεμέλιωναν στης Λόντρας το ποτάμι .
Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν.
Μοιρολογούν οι μάστοροι και κλαίν’ οι μαθητάδες
-Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψες μας,
ολημερίς να χτίζουμε το βράδυ να γκρεμιέται



 



Μεταγραφή του Γιοφιριού της Άρτας, Δημώδες





 



 





Καθώς γράφω τις γραμμές αυτές, οι
G-20 ανακοίνωσαν προ
ολίγου θριαμβευτικά, τα προτεινόμενα μέτρα για την υπέρβαση της  παγκόσμιας κρίσης. Κάποια είναι εύλογα και
περιμένει κανείς την υλοποίησή τους για να κριθούν: η κατάργηση των
φορολογικών καταφυγίων π.χ., ο περιορισμός των αμοιβών των χρηματοοικονομικών
προϊσταμένων και στελεχών (αν και αμφιβάλλω αν θα χρειαστούν σύντομα την αρωγή
της Πρόνοιας για να ζήσουν) κοκ. Θα δώσουν επίσης ένα σκασμό λεφτά στο ΔΝΤ, τα
οποία δεν μου είναι αυτήν την στιγμή σαφές αν το Ταμείο θα τα χρησιμοποιήσει όπως
έκανε μέχρι τώρα: απαιτώντας δηλαδή μεταρρυθμίσεις που εξαθλιώνουν μεγάλο μέρος
του πληθυσμού και διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, «σταθεροποιώντας» βεβαίως
την εκάστοτε οικονομία. Υπάρχουν υποσχέσεις περί του αντιθέτου - θα το δούμε. Ο
άμεσος ενθουσιασμός των χρηματαγορών πάντως είναι κακό σημάδι: γενικά τα
χρηματιστήρια χαίρονται όταν τα κράτη χαρίζουν λεφτά στους τραπεζίτες ή εταιρείες
απολύουν μερικές χιλιάδες εργαζομένους σε μία ημέρα. Αλλά είπαμε, θα το δούμε.



 



Ήδη, όμως, πριν από την απόφαση, τρία
πράγματα ήταν καταγεγραμμένα στα θετικά της συνόδου – έμμεσα, όχι άμεσα:



 



-        
Πρώτον, το G7 τελειώνει  – έχει γίνει
σαφής η απονομιμοποίηση της ασφυκτικής κυριαρχίας των δυτικών οικονομικών πάνω
στην παγκόσμια οικονομία. Παρότι οι περισσότεροι από τους νέους συμμέτοχους δεν
είναι παρά οι εκφραστές των τοπικών ελίτ του Παγκόσμιου Νότου (με την ευρεία
έννοια),το παγκόσμιο σύστημα μοιάζει να «εκδημοκρατίζεται» ως προς την παρουσία
χωρών και περιοχών που μέχρι πρότινος ήταν απλά «αναπτυσσόμενες» και συνεπώς πρακτικά
άφωνες. Φαίνεται πως η νέα παγκόσμια κατανομή ρόλων θα γείρει την ισορροπία πολύ
περισσότερο προς την Ασία και πάντως μακριά από την Δύση.



-        
Συναφώς, ήταν μια σχετική απόλαυση να ακούει κανείς
κατά την προετοιμασία της συνόδου τον Λούλα, τον Πρόεδρο της Βραζιλίας, να τα χώνει
στην Δύση λέγοντας πως: «η κρίση αυτή προκλήθηκε από την παράλογη συμπεριφορά
λευκών γαλανομάτηδων, που πριν εμφανιστεί η κρίση έμοιαζαν να ξέρουν τα πάντα
και τώρα επιδεικνύουν πως δεν ξέρουν τίποτα». Ανάλογα ενδιαφέρουσα ήταν και η
κίνηση της Κινεζικής κυβέρνησης να απαιτήσει ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα μια νέα
συναλλαγματική μονάδα - καθώς ταυτόχρονα προχωρά σε συμφωνίες νομισματικών
ανταλλαγών (ουσιαστικά πιστώσεις) πέρα από την Ασία, ακόμα και με την Αργεντινή
πλέον, εγκαινιάζοντας συμβολικά ίσως έναν νέο παγκόσμιο οικονομικό χάρτη.



-        
Τρίτον, το οικουμενικό κίνημα εναντίον της
νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ριζοσπαστικοποιείται, ενισχύεται και κάνει
επίδειξη δύναμης στο Λονδίνο. Οι συσχετισμοί που θα δημιουργήσει σε κάθε χώρα,
θα κρίνουν και την πορεία των αποφάσεων που θα ληφθούν. Είναι ενδιαφέρον σε ότι
αφορά τον κινηματικό επηρεασμό της παγκόσμιας συζήτησης π.χ. ότι η μέχρι πρότινος Μεγάλη
Ελπίδα για τον εξαγγλοσαξωνισμό της γαλλικής οικονομίας, ο Νικολά Σαρκοζί, εμφανίστηκε
ως ο αρχιερέας της παγκόσμιας ρυθμιστικής παρέμβασης στις χρηματαγορές, κάτι
που συσχετίζεται, εικάζει κανείς ευθέως, με τα στελέχη εταιρειών που κρατούνται
όμηροι των Γάλλων εργατών σε κατειλημμένα εργοστάσια και με την μαζική (και πανεθνικά
υποστηριζόμενη) απεργιακή κινητοποίηση στην χώρα.



 



Όπως και να έχει,
δεν είμαι σίγουρος αν οι G-20
έχουν κατανοήσει το βάθος της παγκόσμιας αγανάκτησης για τους ιδεοληπτικούς
αρχιτέκτονες της καταστροφής και την απροθυμία των εργαζομένων ανά την υφήλιο
να υποστούν τα βάρη της κρίσης. Ιδιαίτερα καθώς δεν φαίνεται να κλονίζεται παρά
παράπλευρα και όχι θεμελιακά, η κεντρική ιδέα των βασικών επιλογών της τελευταίας
εικοσαετίας.



 



Το πεδίο λοιπόν
είναι ανοιχτό: είναι επείγουσα κάποιου είδους χειροπιαστή αντιπρόταση,
εναλλακτική της πρόσφατης βαρβαρότητας και αποχαλίνωσης της απληστίας. Αλλιώς
θα αρκεστούμε όλοι μας, να πανηγυρίζουμε κάθε είδους ήσσονες και όχι ουσιώδεις,
υποχωρήσεις στα πλαίσια των G-κάμποσων.