Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

G-20: σημεία των καιρών

Σαράντα πέντε μάστορες
και εξήντα μαθητάδες
Γιοφύριν εθεμέλιωναν στης Λόντρας το ποτάμι .
Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν.
Μοιρολογούν οι μάστοροι και κλαίν’ οι μαθητάδες
-Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψες μας,
ολημερίς να χτίζουμε το βράδυ να γκρεμιέται



 



Μεταγραφή του Γιοφιριού της Άρτας, Δημώδες





 



 





Καθώς γράφω τις γραμμές αυτές, οι
G-20 ανακοίνωσαν προ
ολίγου θριαμβευτικά, τα προτεινόμενα μέτρα για την υπέρβαση της  παγκόσμιας κρίσης. Κάποια είναι εύλογα και
περιμένει κανείς την υλοποίησή τους για να κριθούν: η κατάργηση των
φορολογικών καταφυγίων π.χ., ο περιορισμός των αμοιβών των χρηματοοικονομικών
προϊσταμένων και στελεχών (αν και αμφιβάλλω αν θα χρειαστούν σύντομα την αρωγή
της Πρόνοιας για να ζήσουν) κοκ. Θα δώσουν επίσης ένα σκασμό λεφτά στο ΔΝΤ, τα
οποία δεν μου είναι αυτήν την στιγμή σαφές αν το Ταμείο θα τα χρησιμοποιήσει όπως
έκανε μέχρι τώρα: απαιτώντας δηλαδή μεταρρυθμίσεις που εξαθλιώνουν μεγάλο μέρος
του πληθυσμού και διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, «σταθεροποιώντας» βεβαίως
την εκάστοτε οικονομία. Υπάρχουν υποσχέσεις περί του αντιθέτου - θα το δούμε. Ο
άμεσος ενθουσιασμός των χρηματαγορών πάντως είναι κακό σημάδι: γενικά τα
χρηματιστήρια χαίρονται όταν τα κράτη χαρίζουν λεφτά στους τραπεζίτες ή εταιρείες
απολύουν μερικές χιλιάδες εργαζομένους σε μία ημέρα. Αλλά είπαμε, θα το δούμε.



 



Ήδη, όμως, πριν από την απόφαση, τρία
πράγματα ήταν καταγεγραμμένα στα θετικά της συνόδου – έμμεσα, όχι άμεσα:



 



-        
Πρώτον, το G7 τελειώνει  – έχει γίνει
σαφής η απονομιμοποίηση της ασφυκτικής κυριαρχίας των δυτικών οικονομικών πάνω
στην παγκόσμια οικονομία. Παρότι οι περισσότεροι από τους νέους συμμέτοχους δεν
είναι παρά οι εκφραστές των τοπικών ελίτ του Παγκόσμιου Νότου (με την ευρεία
έννοια),το παγκόσμιο σύστημα μοιάζει να «εκδημοκρατίζεται» ως προς την παρουσία
χωρών και περιοχών που μέχρι πρότινος ήταν απλά «αναπτυσσόμενες» και συνεπώς πρακτικά
άφωνες. Φαίνεται πως η νέα παγκόσμια κατανομή ρόλων θα γείρει την ισορροπία πολύ
περισσότερο προς την Ασία και πάντως μακριά από την Δύση.



-        
Συναφώς, ήταν μια σχετική απόλαυση να ακούει κανείς
κατά την προετοιμασία της συνόδου τον Λούλα, τον Πρόεδρο της Βραζιλίας, να τα χώνει
στην Δύση λέγοντας πως: «η κρίση αυτή προκλήθηκε από την παράλογη συμπεριφορά
λευκών γαλανομάτηδων, που πριν εμφανιστεί η κρίση έμοιαζαν να ξέρουν τα πάντα
και τώρα επιδεικνύουν πως δεν ξέρουν τίποτα». Ανάλογα ενδιαφέρουσα ήταν και η
κίνηση της Κινεζικής κυβέρνησης να απαιτήσει ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα μια νέα
συναλλαγματική μονάδα - καθώς ταυτόχρονα προχωρά σε συμφωνίες νομισματικών
ανταλλαγών (ουσιαστικά πιστώσεις) πέρα από την Ασία, ακόμα και με την Αργεντινή
πλέον, εγκαινιάζοντας συμβολικά ίσως έναν νέο παγκόσμιο οικονομικό χάρτη.



-        
Τρίτον, το οικουμενικό κίνημα εναντίον της
νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ριζοσπαστικοποιείται, ενισχύεται και κάνει
επίδειξη δύναμης στο Λονδίνο. Οι συσχετισμοί που θα δημιουργήσει σε κάθε χώρα,
θα κρίνουν και την πορεία των αποφάσεων που θα ληφθούν. Είναι ενδιαφέρον σε ότι
αφορά τον κινηματικό επηρεασμό της παγκόσμιας συζήτησης π.χ. ότι η μέχρι πρότινος Μεγάλη
Ελπίδα για τον εξαγγλοσαξωνισμό της γαλλικής οικονομίας, ο Νικολά Σαρκοζί, εμφανίστηκε
ως ο αρχιερέας της παγκόσμιας ρυθμιστικής παρέμβασης στις χρηματαγορές, κάτι
που συσχετίζεται, εικάζει κανείς ευθέως, με τα στελέχη εταιρειών που κρατούνται
όμηροι των Γάλλων εργατών σε κατειλημμένα εργοστάσια και με την μαζική (και πανεθνικά
υποστηριζόμενη) απεργιακή κινητοποίηση στην χώρα.



 



Όπως και να έχει,
δεν είμαι σίγουρος αν οι G-20
έχουν κατανοήσει το βάθος της παγκόσμιας αγανάκτησης για τους ιδεοληπτικούς
αρχιτέκτονες της καταστροφής και την απροθυμία των εργαζομένων ανά την υφήλιο
να υποστούν τα βάρη της κρίσης. Ιδιαίτερα καθώς δεν φαίνεται να κλονίζεται παρά
παράπλευρα και όχι θεμελιακά, η κεντρική ιδέα των βασικών επιλογών της τελευταίας
εικοσαετίας.



 



Το πεδίο λοιπόν
είναι ανοιχτό: είναι επείγουσα κάποιου είδους χειροπιαστή αντιπρόταση,
εναλλακτική της πρόσφατης βαρβαρότητας και αποχαλίνωσης της απληστίας. Αλλιώς
θα αρκεστούμε όλοι μας, να πανηγυρίζουμε κάθε είδους ήσσονες και όχι ουσιώδεις,
υποχωρήσεις στα πλαίσια των G-κάμποσων.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …