Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα βωβά ντιμπέιτ: έξι σημεία για την προεκλογική περίοδο



Television, the drug of the Nation




Breeding ignorance and feeding radiation



                                    Disposable Heroes of Hiphoprisy, Television, 1992


 


1. Σε μια χώρα όπου οι τηλεσυζητήσεις είναι πλέον η βασική μορφή πολιτικού διαλόγου, είναι αναμενόμενη η έκπτωση της πολιτικής εκστρατείας σε διαφημιστική. Το παράδειγμα των ΗΠΑ γίνεται υπόδειγμα: η εκστρατεία Ομπάμα που πάτησε σε πραγματική διάθεση αλλαγής διαρθρώθηκε σαν εκστρατεία προώθησης προϊόντος και βραβεύτηκε ως τέτοια παίρνοντας το διεθνές βραβείο διαφήμισης Lion στις Κάννες. Η φιλοδοξία μεταφοράς της όλης καμπάνιας στα καθ’ημάς Βαλκάνια δεν είναι παρά ένα ακόμα προϊόν μαϊμού για τα πανέρια των μικροπωλητών της προπαγάνδας. Πρόκειται για κακής ποιότητας απομίμηση bon pour lorient.


2. Το όλο θέατρο με το τηλεοπτικό ντιμπέιτ είναι δηλωτικό της γενικότερης κατάστασης, αλλά και της αποστροφής και τρόμου του κυβερνητικού πολιτικού προσωπικού προς οτιδήποτε μπορεί να περάσει έστω και ξυστά από την ουσία. Σε μια φυσιολογικότερη χώρα, η διαδικασία θα οριζόταν από τους δημοσιογράφους και τα πολιτικά κόμματα και οι αρχηγοί θα καλούνταν απλά να συμμετάσχουν πάνω σε μια δεδομένη διαδικασία. Αυτό συμβαίνει ακόμα και στις ΗΠΑ. Εδώ όμως η επακριβής διαδικασία, μέχρι και της στάσης των σωμάτων συμπεριλαμβανομένης θα πρέπει να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης και συμφωνίας. Πρόκειται για παραπολιτική παράσταση. Θεός φυλάξοι μην τυχόν και πέσουμε σε καμία κακοτοπιά, σε κάτι εκτός προγράμματος. Αλίμονο αν μπορούν να τεθούν ουσιώδη θέματα από τα οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις με μια τρίπλα χωρίς να εκτεθείς, όσο και να ’ναι. Αλίμονο αν αφήσεις ανοικτή την πιθανότητα να τσαλακωθεί ο Αρχηγός, έννοια ιδιαίτερα φορτισμένη στην αρχομανή μας κοινωνία. Όλα είναι διαφήμιση, σφιχτά σκηνοθετημένη. Σημαίνον που ταυτίζεται με το σημαινόμενό του...


3. Προ ετών είχα σημειώσει με άλλη αφορμή τα εξής:


«Δεν αρκεί πια να πετάς πέντε συνθήματα, φωνασκώντας και συνεριζόμενος, μεταξύ διαφημίσεων, όλος ο πολιτικός σου λόγος οφείλει να είναι συνθηματολογικός και να αποφεύγει το συγκεκριμένο το οποίο μπορεί να "μπερδέψει" τον τηλεθεατή-πολίτη, ο οποίος "δεν ενδιαφέρεται" κατά τους παρουσιαστές για "τέτοιες λεπτομέρειες". Λεπτομέρειες όπως τι στο διάολο σκοπεύεις να κάνεις για την οικονομία άμα έρθεις στα πράγματα. Η ουσία του πολιτικού λόγου είναι το ρητορικό του περιτύλιγμα, προσεκτικά αποστειρωμένο από κάθε ψήγμα ουσίας. Ο διάβολος είναι στις λεπτομέρειες και εμείς αποτασσόμαστε τον Σατανά. Κρατάμε την πολιτική συζήτηση εκεί που την θέλουμε, ως πολιτικοί, ως δημοσιογράφοι, ως καναλάρχες, ως οραματιστές ενός δυστοπικότερου μέλλοντος, ως διαφημιστές: στο επίπεδο του μάρκετινγκ, στο επίπεδο της εικόνας. Εκεί καμία ουσιαστική δέσμευση δεν εμποδίζει την άσκηση πολιτικής, η οποία έχοντας μείνει μόνο διαφημιστικό σλόγκαν και γενικόλογη ρητορική της ατάκας, ξεφορτώνεται τον δημοκρατικό έλεγχο κρατώντας τα προσχήματά του...»


Τα πράγματα έκτοτε έχουν επιδεινωθεί.


4. Ο Έκο έλεγε πως ο Μπερλουσκόνι δημιούργησε με τα κανάλια του το είδος της κοινωνίας που θα τον εξέλεγε και θα τον αποδεχόταν ως αρχηγό. Εδώ τα κανάλια προετοιμάζουν εδώ και καιρό, με αισθητικό πρότυπο μια μετα-ΥΕΝΕΔ, την άνοδο της ακροδεξιάς ή/και την επικράτηση της ατζέντας της. Έτσι προκύπτει και η ένταση της επιμονής στο σύνθημα και στον αγοραίο λαϊκισμό. Η κενολογία που παριστάνει τον λόγο ουσίας είναι το ανώτατο στάδιο της διαδικασίας αυτής.


5.  Μεσούσης της κρίσης, λείπει όχι μόνο (όπως ήταν αναμενόμενο) η συζήτηση περί των αιτιών που την προκάλεσαν, αλλά και η συναίσθηση ότι δεν μπορείς να μιλάς για την Ελληνική οικονομία ερήμην της. Η ιδέα ότι ακολουθώντας την μία ή την άλλη συνταγή που γέννησαν ή που δεν μπόρεσαν να υπερβούν την κρίση ανά τον κόσμο, παρόλα αυτά, εδώ θα έχεις θεαματικά (και αντίθετα με τον υπόλοιπο κόσμο) αποτελέσματα, είναι εφαρμοσμένος παραλογισμός.


6. Όσο λιγότερα επιχειρήματα στο τραπέζι, τόσο λιγότερος δημόσιος έλεγχος, όσο λιγότερος έλεγχος, τόσο επικρατεί ο αυτόματος πιλότος και οδηγούμαστε στην προκαθορισμένη έκβαση: στην διεύρυνση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, μεταξύ πολλών άλλων δυνάμει δυστοπικών εξελίξεων. Το θέμα είναι να επιλέξει κανείς να βάλει υγρά στα φρένα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …