27.10.06

Περί ελευθερίας της σάτιρας

Παραθέτω εδώ, επ' αφορμή του μείζονος θέματος που έχει ανακύψει σχετικά με την ελευθερία (εντέλει) της σάτιρας, το ιστορικό μιας σχετικής υπόθεσης στις ΗΠΑ, την εποχή που ακόμα έπαιρναν τοις μετηρτοίς τα περί ελευθερίας του λόγου (πριν η χώρα κατρακυλήσει κάτω από την Ελλάδα στην 53η θέση της κατάταξης ελευθερίας τύπου του, όχι ακριβώς ριζοσπαστικού, RSF): Hustler Magazine v. Falwell.

Εκεί θα δείτε την λογική που λέει ότι η σάτιρα πρέπει να προστατεύεται πάση θυσία, ανεξάρτητα από το αν είναι κακόγουστη ή χοντροκομμένη - η συγκεκριμένη σάτιρα μάλιστα ήταν απίστευτα "χοντρή"... Αλλά αυτή είναι η κατεύθυνση που (κατά την ταπεινή μου γνώμη) θα οφείλαμε να επιδιώκουμε στην χώρα μας και στην Ευρώπη.

Να σημειώσω ότι εμμέσως σχετικό με το θέμα της έμμεσης λογοκρισίας και εκφοβισμού κάθε κριτικής (διαδικτυακής και μη), είναι το ζήτημα της παραπομπής της δημοσιογράφου Ντόρας Νατϊλιάνα στο πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, επειδή τόλμησε να ασκήσει κριτική στο προεδρείο της βουλής...

26.10.06

Blogme.gr: Νάτες και οι μπλογκομηνύσεις


[credit: magicasland]

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME...
Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι η ηλιθιότητα της βιομηχανίας μηνύσεων και αγωγών που υποβιβάζει ουσιαστικά την ελευθερία λόγου στην χώρα μας, θα έφτανε κάποια στιγμή και θα άγγιζε και τα ιστολόγια. Η τεχνολογική αμάθεια, λειτουργών της αστυνομίας και της δικαιοσύνης που χειρίζονται τέτοιες υπόθέσεις, έχει αποδειχθεί ανίκητη (π.χ 1, 2) και σε κάθε παρόμοια περίπτωση λειτουργεί με την αρχή της μεγιστοποίησης της διαπόμπευσής τους.

Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με κάτι που, ανεξάρτητα από τους λόγους που γίνεται, θίγει την ίδια την ουσία του διαδικτύου: την ποινικοποίηση όχι του περιεχομένου, αλλά του συνδέσμου προς τρίτο σάιτ μέσω μάλιστα feeds - και την δίωξη εναντίον όχι καν του διαχειριστή του ιστολογίου αλλά του παρόχου της υπηρεσίας ιστολόγησης. Το φαινόμενο δεν είναι παγκόσμια πρωτοφανές (αλλά η διαδικασία του αυτοφόρου για τέτοιου είδους "εγκλήματα" νομίζω πως είναι), και άθελά τους, οι διωκτικές αρχές (και το ατεχνολόγητο δημόσιο πρόσωπο που υπέβαλε την μήνυση), μπλέκουν την χώρα στον τεράστιο πόλεμο εναντίον της ελευθερίας του λόγου στον ίντερνετ που έχει ξεκινήσει από πολλά μέτωπα. Το ζήτημα λοιπόν είναι α. να διασφαλιστεί η αθώωση του ιδιοκτήτη του blogme.gr και β. να απαντήσει με αγωγές για διαφυγόντα κέρδη, ψευδή καταμήνυση κοκ. με στόχο μια όσο το δυνατόν πιο μεγάλη αποζημίωση, που θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για υποψήφιους μελλοντικούς μηνυτές.

Επικουρικά προς αυτόν το σκοπό, θα πρότεινα την δημιουργία μιας "διακήρυξης", που θα συλλέξει υπογραφές, γραμμένης και από νομικούς που να έχουν υπόψη και την διεθνή πρακτική, που θα επιχειρηματολογεί και θα ζητά την απαλλαγή του blogme.gr από κάθε κατηγορία, θα ψέγει την εισαγγελία για την αντίδρασή της και θα καλεί σε υποστήριξη του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Πιθανόν να χρειαστεί κάποιο wikiboard και φόρουμ επί του θέματος.

Προς το παρόν αναδημοσιεύω εδώ τα όσα σχετικά γράφονται στο blogme.gr:

ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME
για το περιεχόμενο άλλου blog μέσα από τις σελίδες του

Μια υπόθεση διαδικτυακής λογοκρισίας, μετά την Σιγκαπούρη και την Κίνα, τώρα και στην Ελλάδα

Το Blogme.gr δέχτηκε αρκετά μηνύματα και ερωτήσεις σχετικά με την (προσωρινή) διακοπή της λειτουργίας του.
Παραθέτω τις απαντήσεις, αποφεύγοντας ωστόσο, προς το παρόν, την δημοσίευση ονομάτων και λεπτομερειών περί της υπόθεσης.
Ο Έντυπος και Ηλεκτρονικός Τύπος, η ΕΕΧΙ, τα Ελληνικά blogs και ο Διεθνής Διαδικτυακός Τύπος (ενασχολούμενος με θέματα πληροφορικής), θα ενημερωθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα λεπτομερώς για το θέμα και τα πρόσωπα, έπειτα από την ολοκλήρωση των νομικών διαδικασιών.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ

Προσφάτως, δημόσιο πρόσωπο μήνυσε το Blogme.gr για δυσφήμιση και άσεμνο σατυρικό περιεχόμενο.
Το πρόσωπο αυτό σατιρίζονταν μέσα από τις σελίδες κάποιου άλλου blog, το οποίο ήταν καταχωρημένο στο directory του Blogme και στις υπηρεσίες ροής RSS. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ακολούθησαν: διαδικασία του αυτοφώρου, κατάσχεση του σκληρού δίσκου, παραμονή στο κρατητήριο και προσαγωγή στην εισαγγελία.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΝΥΣΗΣ / ΑΥΤΟΦΩΡΟΥ:


Δίχως καμιά προηγούμενη ειδοποίηση από τον μηνυτή ( για λόγους διευθέτησης της υπόθεσης, εξηγήσεων τεχνικών η μή,) έλαβε στην έδρα μου, αιφνιδιαστική επίσκεψη από αστυνομικούς της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, εν παρουσία εισαγγελέα.
(Όντας υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme, και μη έχοντας κάτι να φοβηθώ, ή να αποκρύψω, υπήρχαν δημοσιευμένα τα πλήρη στοιχεία μου- όπως και θα υπάρχουν μετά την επανέναρξη του site).
Αφού έγινε σχετική έρευνα, προανάκριση και κατάσχεση του σκληρού δίσκου, ακολούθησε σύλληψη.
Υπό τη συνοδεία των αστυνομικών οργάνων, οδηγήθηκα τέλος, στην Γενική Ασφάλεια Αθηνών ΓΑΔΑ.
Ακολουθώντας τις διαδικασίες του αυτοφώρου (αποτυπώματα , σχετική απολογία, κλπ), προωθήθηκα για την διανυκτέρευση στα κρατητήρια.
Την επόμενη ημέρα, και έπειτα από την διαδικασία της φωτογράφησης, φορώντας χειροπέδες, όπως προβλέπει η διαδικασία, οδηγήθηκα στην εισαγγελία (Ευελπιδων), οπού διατάχτηκε περαιτέρω έρευνα της υπόθεσης.


ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Είναι η πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά του internet οπού ασκήθηκε ποινική δίωξη για ένα site συλογής πληροφοριών το οποίο τεχνικά δεν είναι δυνατόν να σχετίζεται με το περιεχόμενο των κατοχυρωμένων ιστοσελίδων.
Έως σήμερα, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν έχει υπάρξει παρόμοια δίωξη από θιγόμενο πρόσωπο, παρά μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα. Αναφορικά, ως πιο πρόσφατα παραδείγματα έχουμε την Σιγκαπούρη και την Κίνα.
Οι περιπτώσεις των μηνύσεων ωστόσο, αφορούσαν τον ίδιο τον διωκόμενο που ήταν και ο ίδιος ο διαχειριστής του blog, και όχι το μέσο συγκέντρωσης των blogs και συλλογής πληροφοριών, καθώς είναι το Blogme.

Σημειωτέων, ότι ενώ κάποιοι χρήστες των blogs εκμεταλλεύονται τις υπηρεσίες του Google ώστε με λέξεις κλειδιά να εμφανιστούν αποτελέσματα με σκοπό να σατιρίσουν η να "δυσφημήσουν" διεθνή πρόσωπα όπως ο G. Bush, Ελληνικά κόμματα και υπουργούς, κανείς εξ αυτών δεν στράφηκε εναντίων του Google και των υπηρεσιών του, διότι το σκεπτικό είναι αφελές.
Σε αντίθεση με την περίπτωση του Blogme όπου υπάρχει ένα πρωτοφανές γεγονός νομικής αντιπαράθεσης.

Ο οποιοσδήποτε μέσος χρήστης του ιντερνετ , γνωρίζει τον αυτονόητο τρόπο λειτουργίας ενός οποιουδήποτε website συλλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme .
Γνωρίζει ποιο είναι το αντικείμενο του, καθώς γνωρίζει ότι σκοπός του είναι να συλλέγει πληροφορίες.
Επίσης, ξέρει πως είναι αδιανόητο να ευθύνεται κάποιο ανάλογο website για περιεχόμενο που δεν υπάρχει μέσα στο ίδιο website, αλλά σε άλλες απομακρυσμένες ιστοσελίδες ή blogs, όπου δεν έχει την ευθύνη της διαχείριση και δεν συνυπογράφει.

Οποιοσδήποτε επίσης μέσος χρήστης γνωρίζει ότι η περίπτωση ενός blog (προσωπικού ηλεκτρονικού ημερολογίου),αποτελεί αυτό που λέει η ίδια η λέξη: προσωπικό ημερολόγιο, έκφρασης και ιδεών. Και που διεθνώς, διακατέχεται από τους ίδιους ιδιαίτερους "κανόνες" προσωπικής ευθύνης των περιεχομένων και της ιδιωτικής έκφρασης, που το διαφοροποιούν από την απλή ιστοσελίδα.

Πιστεύουμε ότι το οποιοδήποτε θιγόμενο πρόσωπο, εάν δεν γνωρίζει, οφείλει να διερευνήσει και να ενημερωθεί, προτού προβεί στην οποιαδήποτε ενέργεια.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να αναπαράγω αυτή τη στιγμή τους διαδικτυακούς "κανόνες" που διακρίνουν ένα blog, και την σχέση του η όχι, με ένα site συλογής πληροφοριών όπως είναι το Blogme.
Για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο, μια επίσκεψη στους όρους χρήσης ενός blog , ή της εταιρίας που το φιλοξενεί, ή του παρέχει τη δωρεάν εφαρμογή , μπορεί να του δώσει μια γρήγορη απάντηση.

Το αποτέλεσμα της επιλεκτικής αυτής ποινικής δίωξης, είναι το Blogme να γίνει το μοναδικό website συλλογής πληροφοριών, που σηκώνει το βάρος αυτής της ενέργειας, ανάμεσα στα εκατοντάδες που υπάρχουν στο Ελληνικό και παγκόσμιο ιντερνερτ. Πολλά, εκ των οποίων, εμφανίζουν με διαφόρους τρόπους, αποτελέσματα του επίμαχου blog και με υπηρεσίες αποθήκευσης.
Τη στιγμή που το επίμαχο blog υφίσταται στα μεγαλύτερα ελληνικά sites συλλογής πληροφοριών, και ενώ το blogme είναι το μόνο το οποίο μηνύθηκε, ωστόσο δεν υποστηρίζω την ποινική δίωξη και αυτών. Το blogme ακολουθώντας την διεθνή δεοντολογία που διακρίνει τα sites συλλογής πληροφοριών, δεν φέρει καμία γνώμη τόσο για το συγκεκριμένο blog, όσο και για κανένα άλλο blog, καθώς και περιεχόμενο άλλης ιστοσελίδας που δεν συνυπογράφει.



Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ

Η υπόθεση της μήνυσης εναντίων του Blogme συσχετίζετε άμεσα περί της ελευθερίας του τύπου και της κοινωνίας της πληροφορίας

Παραθέτουμε αποσπάσιμα από το ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΥΠ' ΑΡΙΘ. 131 (ΦΕΚ Α? 116/16.05.2003)Προσαρμογή στην Οδηγία 2000/31
του Ευρωπαίκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ορισμένες νομικές πτυχές των υπηρεσιών της κοινωνίας της πληροφορίας,
ιδίως του ηλεκτρονικού εμπορίου, στην εσωτερική αγορά. (Οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο).

4. Ευθύνη των μεσαζόντων παροχής υπηρεσιών.

Αρθρο 11

Απλή μετάδοση

1. Σε περίπτωση παροχής μιας υπηρεσίας της κοινωνίας της πληροφορίας συνισταμένης στη μετάδοση πληροφοριών που παρέχει ο αποδέκτης της υπηρεσίας σε ένα δίκτυο επικοινωνιών ή στην παροχή πρόσβασης στο δίκτυο επικοινωνιών, δεν υφίσταται ευθύνη του φορέα παροχής υπηρεσιών όσον αφορά τις μεταδιδόμενες πληροφορίες, υπό τους όρους ότι ο φορέας παροχής υπηρεσιών:

α) δεν αποτελεί την αφετηρία της μετάδοσης των πληροφοριών,

β) δεν επιλέγει τον αποδέκτη της μετάδοσης και

γ) δεν επιλέγει και δεν τροποποιεί τις μεταδιδόμενες πληροφορίες.

2. Οι δραστηριότητες μετάδοσης και παροχής πρόσβασης που αναφέρονται στην παράγραφο 1 περιλαμβάνουν την αυτόματη, ενδιάμεση και προσωρινή αποθήκευση των μεταδιδομένων πληροφοριών, στο βαθμό που η αποθήκευση εξυπηρετεί αποκλειστικά την πραγματοποίηση της μετάδοσης στο δίκτυο επικοινωνιών και η διάρκειά της δεν υπερβαίνει το χρόνο που είναι ευλόγως απαραίτητος για τη μετάδοση.

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η μήνυση η οποία μου ασκήθηκε θεωρώ ότι θίγει το κύρος και την αξιοπρέπεια μου, τόσο σε προσωπικό και οικογενειακό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο. Η κατάσχεση του σκληρού δίσκου οδήγησε στην επαγγελματική μου κατάρρευση (μιας προσωπικής επιχείρησης επιδοτούμενης από πρόγραμμα ανεργίας του ΟΑΕΔ) , με ανεπανόρθωτες επαγγελματικές και οικονομικές συνέπειες. Η αξιοπιστία μου κλονίστηκε έναντι των πελατών μου.

Πιστεύοντας ότι η μήνυση εξαπολύθηκε εναντίον του blogme λόγω άγνοιας και λάθους συσχετισμού του με το επίμαχο blog, καθώς και αναγνωρίζοντας το δικαίωμα που παρέχει ο νόμος στον οποιονδήποτε θιγόμενο πολίτη να στραφεί νομικά προς υπεράσπιση του , το Blogme δεν θα προβεί σε καμία νομική κίνηση εντυπωσιασμού η αμυντικού χαρακτήρα, (όπως πχ η ψευδή καταμήνυση), πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, παρά μόνο μετά το πέρας αυτής.


Δεδομένου όλων των παραπάνω γεγονότων, που αντικατοπτρίζουν την παρούσα κατάσταση, το Blogme , δεσμεύεται να δημοσιοποιήσει τις λεπτομέρειες και τα πρόσωπα της υπόθεσης στον παγκόσμιο ιστό και στα ΜΜΕ,έπειτα από την ολοκλήρωση των προανακριτικών διαδικασιών και επιφυλάσσεται να ανταπαντήσει με κάθε νόμιμη ενέργεια, μετά το πέρας της εκδίκασης, δια την αποκατάσταση του, επιθυμώντας την λύση να δώσουν τα αρμόδια δικαστήρια .

Αντώνης Τσιπρόπουλος
Υπεύθυνος διαχείρισης του Blogme


Το θέμα έχει ξεσηκώσει θύελλα την ελληνική ιστολογοσύνη.

Και μια ερώτηση: είναι δυνατόν ο μηνυτής να έχει το δικαίωμα να παραμείνει ανώνυμος; Μπορώ να κάνω ανώνυμα μήνυση; Αν όχι, δεν θα πρέπει να γνωρίζουμε τα εμπλεκόμενα πρόσωπα και ποστ;

18.10.06

Εδώ - και όχι αλλού

Προς οιονδήποτε ενδιαφερόμενο

Εμείς οι πρόσφυγες σ’ αυτό το στρατόπεδο (του Μερσυνιδίου) χάσαμε κάθε ελπίδα ακόμη και για να μπορούμε να παραπονιόμαστε, γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε σας, σαν την τελευταία μας ελπίδα.

Μετά από πολλές κραυγές και διαμαρτυρίες για τις συνθήκες και την κατάσταση μας εδώ, κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί. Είμαστε σχεδόν 225 άνθρωποι σ’ αυτό το στρατόπεδο εδώ και δύο εβδομάδες, και 190 εδώ και ένα μήνα, και ξέρουμε ότι στο στρατόπεδο αυτό μπορούν να παραμείνουν μόνον 108 άτομα. Σχεδόν 21 άνθρωποι μένουν σε κάθε οικίσκο και κοιμούνται ο ένας πάνω στον άλλο. Σχεδόν 90 δεν έχουν παντόφλες, ρούχα, φλιτζάνια, σαπούνι και κουβέρτες.

Οι τουαλέτες είναι κατεστραμμένες και πολλά δωμάτια είναι γεμάτα με βρώμικα νερά που μας εμποδίζουν ακόμη και να κοιμηθούμε. Οι ασθένειες πολλαπλασιάζονται και για τους αρρώστους κανείς δεν νοιάζεται ενώ η αστυνομία μας δίνει « panadol». Δύο γεύματα δεν αρκούν. Το ψωμί είναι σαν πέτρα και κάποιες φορές το φαγητό είναι χαλασμένο. Ο αυξανόμενος αριθμός των κρατουμένων δημιουργεί περισσότερα προβλήματα άθελα μας.

Αισθανόμαστε ότι είμαστε σε μία απομονωμένη φυλακή, κανείς δεν μας μιλά, και όταν ενημερώνουμε την αστυνομία, λένε ότι δεν είναι δική τους αρμοδιότητα. Γι’ αυτό σας παρακαλούμε να ενημερώσετε οποιαδήποτε Αρχή ή Οργανισμό για να μας σώσει, γιατί οι συνθήκες έχουν γίνει αβάσταχτες και η κατάσταση μας είναι απάνθρωπη.
Δεν ξέρουμε ποιο είναι το έγκλημα που διαπράξαμε για να μας αξίζει τέτοια τιμωρία και σκληρή αντιμετώπιση. Ξεφύγαμε από τον πόλεμο τη φτώχεια την καταπίεση και επιθέσεις γενοκτονίας και ήρθαμε εδώ για να βρούμε καταφύγιο σε γη ειρήνης.

*Απευθύνουμε έκκληση σε κάθε Επιτροπή, τον Ερυθρό Σταυρό, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα Ηνωμένα Έθνη και κάθε Αρχή.

*Απευθύνουμε έκκληση στην Ελλάδα και την πολιτισμένη Ευρώπη.

Οι κρατούμενοι στο Μερσυνίδι


Via This is not my country, via Sraosha.

Σχετικά κείμενα: Τα Νέα, Καθημερινή

Αποχή;

Βασικό θέμα συζήτησης σε αυτές τις νομαρχιακές και δημοτικές εκλογές ήταν η "τεράστια αποχή". Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην Αττική π.χ. η αποχή ήταν αυξημένη (κατά 7%) - και η αύξηση αυτή είναι το μόνο βέβαιο στοιχείο για τις εκλογές. Γιατί το όλο ζήτημα των εκλογικών καταλόγων που αναφέρουν 9.820.876 εγγεγραμμένους, είναι λίγο ύποπτο.

Για παράδειγμα σύμφωνα με την τελευταία απογραφή,κατοικούσαν το 2001 στην Ελλάδα 10.964.020 κάτοικοι, εκ των οποίων τα 1.666.888 ήταν κάτω των 14 ετών. Μια αναγωγή μας δίνει το πολύ 10,5 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες (συνυπολογίζονται στην απογραφή και οι μετανάστες στην χώρα μας), και περί τα 2 εκατομμύρια που δεν είναι ακόμα σε ηλικία ψήφου. Άρα περίπου (χοντρικά) μιλάμε για 8,5 εκατομμύρια πολίτες σε ηλικία ψήφου στην χώρα. Δηλαδή περί το 1,3 εκατομμύρια λιγότερους από όσους είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε δύο πράγματα:

- Υπάρχουν πολλοί Έλληνες πολίτες που ζουν μόνιμα στο εξωτερικό (και σιγά μην έρθουν να ψηφίσουν και μάλιστα για Νομάρχη). Αλλά πόσοι είναι αυτοί οι ξενιτεμένοι Έλληνες που είναι καταχωρισμένοι μάλιστα στα Ελληνικά δημοτολόγια; Είναι μισό εκατομμύριο; Μπορεί να είναι ένα εκατομμύριο;

- Δεν διαγράφονται πάντα (εγκαίρως) οι εκλιπόντες και οι μεταδημοτεύσαντες. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις. Ανέφερα την σχετική μου εμπειρία στο σχόλιο του Old-Boy.

Με βάση το 8.5 εκατομμύρια πραγματικών, εν Ελλάδι ψηφοφόρων, το συνολικό ποσοστό αποχής είναι περί το 18% σε αυτές τις εκλογές, και περί το 12% στις περασμένες εθνικές εκλογές. Αν συνυπολογιστούν, ετεροδημότες που δεν πάνε στους τόπους τους πάντα αν είναι μακριά, υπερήλικες, άρρωστοι, εργαζόμενοι, προσωρινά εκτός Ελλάδας, Ελληνοποιηθέντες-μαϊμού για απόκτηση κοινοτικού διαβατηρίου (και ήδη εκτός Ελλάδας - μεγάλη μπίζνα ακούω) κ.ο.κ. είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχει μεγάλη εκλογική αποχή στην Ελλάδα - πόσο μάλλον συνειδητή εκλογική αποχή.

Σημειώνω, τέλος, ότι αυτό το μπάχαλο στα εκλογολόγια είναι σχετικά εύκολο να το εκμεταλλευτούν διάφοροι. Δημιουργεί δηλαδή κινδύνους διαβλητότητας των εκλογών. Αυτό είναι το ουσιωδέστερο ζήτημα τελικά...

16.10.06

Διδασκαλία περί διδασκάλων

Προσπαθώ να γράψω κάποια πράγματα για την απεργία των δασκάλων από τότε που ξεκίνησε σχεδόν, αλλά κάτι οι δουλειές, κάτι που τα γράφουν και άλλοι, άργησα. Με την απεργία των δασκάλων στην 5η εβδομάδα όμως και με την κυβέρνηση να καλεί σε διάλογο, ας συνοψίσω κάποια από τα βασικά:

Περί δασκάλων λοιπόν: Ο thas έγραψε δύο εξαιρετικά κείμενα: το ένα για το θέμα της απεργίας των δασκάλων: Στο vita moderna: Οι ακριβές κιμωλίες της παιδείας και το άλλο στην Athens Voice για την Παιδεία και τον άριστο σχεδιασμό της: Πρωτοβρόχια στην Παιδεία. Δεν μπαίνω στον κόπο να αναφέρω τα πολλά σχετικά ποστ (ενδεικτικά εδώ). Αλλά η σχετική συζήτηση ήταν εκτενής και έντονη - ου μην και δαιμονοποιητική.

Επί του θέματος: Τα βασικά οικονομικά και όχι μόνο ζητήματα, τα έθεσε με την γνωστή του συστηματικότητα το Μαύρο Πρόβατο, καθώς και ο S_G στο Roosters, με τα συμπεράσματα του οποίου διαφωνώ (και με το γεγονός ότι τα βασικά μισθολογικά στοιχεία είναι του 2001, από τον οποίο χρόνο: οι μισθοί έμειναν στάσιμοι, το PPP ισοδύναμο στην Ελλάδα έχει μειωθεί μετά το Ευρώ και το ΑΕΠ έχει αυξηθεί πολύ πάνω από τις αυξήσεις των μισθών - αυτό πέρα από το απλό ότι η άλλη φτωχή χώρα της ΕΕ των 15, η Πορτογαλία, για να αντισταθμίσει την φτώχεια της, δίνει σημαντικά περισσότερα από το μέσο ΑΕΠ/κεφαλή σε δασκάλους), αλλά τα νούμερα είναι ενδιαφέροντα.

Υπάρχουν μόνο κάποια πράγματα που λέχθησαν και επαναλαμβάνονται στην συζήτηση, που θα ήθελα να θίξω:

- Προσωπικά το αν κάποιος υποαμείβεται στην δουλειά του στον ιδιωτικό τομέα με αφορά μόνο σαν κοινωνικό πρόβλημα. Στον βαθμό που όλοι μας καθόμαστε και μας πηδάνε οι εργοδότες χωρίς καμία προσπάθεια συλλογικής και ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, είμαστε άξιοι της μοίρας μας - ή τέλος πάντων βιώνουμε ένα δράμα που αρνούμαστε να το δούμε ως συλλογικό αλλά υπό το καθεστώς του εκβιασμού ή του ναρκισσισμού το αντιλαμβανόμαστε ως προσωπικό - και που συνεπώς γίνεται όντως προσωπικό. Θέλω να πω, ότι αν κάνεις εξυπηρέτηση πελατών και σε πληρώνουν πενταροδεκάρες το θέμα σε καίει άμεσα εσένα, αλλά σε ότι με αφορά άμεσα, δεν μπορείς να μου το αναφέρεις ως επιχείρημα για το ότι οι δάσκαλοι παίρνουν "πολλά" συγκριτικά, καθώς μου είσαι απείρως λιγότερο σημαντικός από εκείνους που θα αναλάβουν την εκπαίδευση και την διαπαιδαγώγηση των παιδιών μου. Αν ζηλεύεις επειδή παίρνεις λιγότερα και θεωρείς ότι δουλεύεις σκλήρότερα από τους δασκάλους (που πιθανόν έτσι είναι - δεν αντιλέγω), μην μου το λες εμένα γιατί εγώ προσωπικά, σε ότι με αφορά αξιολογώ την δουλειά του δασκάλου ως 100 φορές πιο σημαντική και κρίσιμη από την δικιά σου, γιατί αφορά τα παιδιά μου (και γιατί θα σου πω οργανώσου και διεκδίκησε αντί να κλαίγεσαι και να επιδεικνύεις μια τόσο μικρόψυχη ζηλοφθονία). Εικάζω ότι κανένας από όσους προβάλλουν τέτοια επιχειρήματα δεν έχουν παιδιά. Γιατί η ιδέα ότι είσαι ΟΚ, με το γεγονός ότι ο δάσκαλος είναι *υποχρεωμένος* να δουλεύει ταξιτζής, σουβλατζής ή κομμώτρια για να τα βγάλει πέρα - ή να ζει υπό την πίεση των βασικών του αναγκών, καθόλου δεν με καθησυχάζει για την τελική επάρκεια και την αφιέρωση που απαιτώ από έναν δάσκαλο (ου μην και την προσέλκυση των πλέον ταλαντούχων στο επάγγελμα). Το αντεπειχείρημα ότι κάποιοι (πολλοί έστω) δάσκαλοι, ενδεχομένως να μην κάνουν σωστά την δουλειά τους, καθόλου δεν με πείθει: αν η πιθανότητα να βελτιωθούν οι συνθήκες στα δημοτικά με την αύξηση είναι μικρή, η πιθανότητα να μη χειροτερεύσουν χωρίς την αύξηση είναι ακόμα μικρότερη.

- Επιτρέψτε μου να αξιολογώ την σημασία της επαρκούς πληρωμής των δασκάλων π.χ. ως δραματικά σημαντικότερη προτεραιότητα από τις μίζες του υπουργείου άμυνας και από τις χιλιάδες μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού που διοχετεύονται σε "ημέτερους" (συνήθως εργοδότες εκείνων που παίρνουν τα 800 τον μήνα). Γιατί αυτό που γνωρίζω καλά είναι πως εγώ με δύο παιδιά δεν θα ζούσα αξιοπρεπώς με 1400 Ευρώ μετά από 20 χρόνια δουλειάς, και για αυτό, όση κάβλα και να είχα (αν είχα) να διδάξω, δεν θα πήγαινα να δουλέψω στην παιδεία παρά σαν πάρεργο - που δεν θα το έκανα γιατί το θεωρώ ανέντιμο προς παιδιά και γονείς. Το γεγονός ότι άλλα κρίσιμα επαγγέλματα (π.χ. γιατροί του δημοσίου) υποαμείβονται, επίσης δεν λέει τίποτα για το αν θα πρέπει και οι δάσκαλοι να υποαμείβονται...

- Μια άλλη παράμετρος που δεν συζητείται, είναι πως οι "αργόσχολοι δημόσιοι" δάσκαλοι δεν συγκρίνονται με το προφανές μέτρο "μη-δημοσιοϋπαλληλικής" σύγκρισης - τους δασκάλους στα ιδιωτικά. Δεν γνωρίζω σχετικές έρευνες, αλλά κανένας δεν έχει προσφέρει στοιχεία που να δείχνουν ότι οι δάσκαλοι των ιδιωτικών υπερτερούν σε κάτι από τους αντίστοιχους του δημοσίου κατά μέσο όρο.

- Σχετική παράμετρος είναι πως ο τυπικός μισθός των ιδιωτικών εκπαιδευτικών είναι ίσος (διορθώστε με αν κάνω λάθος) με εκείνον του δημοσίου. Η ελεύθερη αγορά στην εκπαίδευση δεν μοιάζει να έχει, κατά μέσο όρο, καμία μεγάλη φαγούρα να προσελκύσει τους "καλύτερους". Επίσης η ΟΙΕΛΕ δεν μοιάζει να έχει πρόβλημα με τις διεκδικήσεις των δασκάλων, ίσα-ίσα τους συμπαρίσταται...

- Υπάρχει επίσης η ιδέα ότι οι δάσκαλοι δεν υποστηρίζονται από τους υπόλοιπους εργαζομένους και ειδικά από τους γονείς: αυτό δεν ισχύει.

- Ή η συμμετοχή στην απεργία είναι μόλις 18%, ή, όπως λέει ο darthiir, υπάρχει γενικό πρόβλημα στις Ελληνικές οικογένειες από την απεργία, αλλά όχι και τα δύο μαζί.

- Η (πραγματική) μείωση των μισθών (και των εργασιακών συνθηκών) σε κρίσιμους τομείς του δημοσίου, τι ακριβώς όφελος έχει για τους ιδιωτικά εργαζόμενους; Υποψιάζομαι ότι μια γενική ήττα του δημόσιου συνδικαλισμού, μόνο αρνητικές επιπτώσεις θα έχει στον (πρακτικά υπό διωγμόν ήδη) ιδιωτικό.

- Τέλος επειδή έγινε και συζήτηση για το πόσο σκληρά (δεν) δουλεύουν οι δάσκαλοι σε σύγκριση με άλλα επαγγέλματα: Αν το επιχείρημα είναι πως η εργασία πρέπει εν γένει να αμείβεται ανάλογα με το πόσο κοπιαστική και πόσο δυσάρεστη είναι *και μόνο*, θα συμφωνήσω γενικά με αυτήν την κομμουνιστική αντίληψη, αν συμπεριληφθούν στα κριτήρια και το πόση ευθύνη κουβαλάει κάθε εργασία. Σε ένα τέτοιο σχήμα όμως, δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να αρχίσει κανείς από τους δασκάλους, φερ' ειπείν, και όχι από τους πάσης φύσεως μανατζαραίους, συμβούλους και άλλους ων ουκ έστι αριθμός. Εν τοιαύτη περιπτώσει, ας συμφωνήσουμε όλοι ότι ο ανθρακωρύχος στην Μεγαλόπολη θα πρέπει να αμείβεται καλύτερα από τον Περιφερειάρχη (για να περιοριστώ μόνο στον ευρύτερο δημόσιο τομέα), ενώ τα 90% των εργαζομένων που γνωρίζω θα όφειλαν να αμείβονται περισσότερο από τους προϊσταμένους τους (στον ιδιωτικό). Σε αυτήν την ριζική και επαναστατική αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, αμφιβάλλω αν οι δάσκαλοι θα ήταν χαμένοι... Εγώ επί της αρχής συμφωνώ. Για όποιον διαφωνεί πάντως, το επιχείρημα περί σκληρά και σκληρότερα εργαζομένων, ως απαξιωτικό των δασκάλων πάει περίπατο.

Έχοντας πει τα παραπάνω, θα ήθελα, παρόλα αυτά, να σημειώσω ότι η μακρόχρονη, συνεχής διδακτική απεργία στα δημοτικά, δεν είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο αποτελεσματικότερος και ορθότερος τρόπος διεκδίκησης, καθώς ενέχει τον κίνδυνο περαιτέρω απαξίωσης της δμόσιας και ενίσχυσης της ιδιωτικής παιδείας - αλλά δεν είμαι σίγουρος αν στην στοιχειώδη παιδεία υπάρχει κάποιος άλλος προφανής τρόπος αντίδρασης από την ανά δεκαετία απεργία. Πιθανώς η αποχή από κάθε διοικητική δραστηριότητα ίσως...; Είμαι επιφυλακτικός απέναντι σε μεθόδους πάλης στον δημόσιο τομέα, που θα χρησιμοποιηθούν ως "μπαμπούλες" για την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων. Αν στόχος είναι η υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, χρειάζεται προσοχή...

Σχετικά με την Μέση Εκπαίδευση (που απεργεί και αυτή πλέον) πάντως, ο καθηγητής (και ποιητής) Γιάννης Πατίλης έχει μια ανάλογη πρόταση στην τελευταία Αυγή (σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον, κριτικό και "αυτοκριτικό" για τον κλάδο του κείμενο):

Μία λοιπόν σθεναρή και καθολική απεργία ενός μηνός σωστά προετοιμασμένη, που ως αιχμή της θα έχει την ολική αποχή από την τερατώδη πιστοποιητική διαδικασία των εισαγωγικών εξετάσεων, στον αμαρτωλό εκείνο μήνα επί του οποίου και στον οποίο μία νοσούσα κοινωνία έχει αξιακώς επενδύσει και συρρικνώσει ολόκληρο το διδακτικό έτος, απαξιώνοντας κάθε τι άλλο της παιδείας, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι αποτελεσματική αλλά και καθαρκτική για την ίδια την νεοελληνική κοινωνία για τους εξής λόγους:
\1)\ Διότι το κράτος, θύμα το ίδιο του υπερβολικού συγκεντρωτισμού του, δεν έχει άλλον υποκατάστατο μηχανισμό για να πραγματοποιήσει τις συγκεκριμένες εξετάσεις.
\2)\ Διότι, επιπλέον, ο μηχανισμός αυτός είναι ο μοναδικός αδιάβλητος σε μια βυθισμένη στη διαπλοκή και την ρουσφετολογική συναλλαγή χώρα. Οποιαδήποτε παρέκκλιση από τις μέχρι στιγμής αυστηρές εξεταστικές προδιαγραφές (π.χ. να τοποθετηθούν ως επιτηρητές δημόσιοι υπάλληλοι άλλων κλάδων) λόγω του σφοδρού ανταγωνισμού των υποψηφίων θα οδηγήσει σε κατακλυσμό ενστάσεων ακυρωτικών της όλης διαδικασίας.
\3)\ Οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες και μόνο ενός μηνός αναβολής των εξετάσεων είναι για την άρρωστη κοινωνία μας ασυγκρίτως σπουδαιότερες και από τεσσάρων μηνών απεργία στην διάρκεια του διδακτικού έτους. Θα πρόκειται για ένα κοινωνικό τεκτονικό σεισμό. Όλος ο (σε σαθρά αντιπαιδαγωγικά θεμέλια) οικογενειακός προγραμματισμός δεκάδων χιλιάδων οικογενειών πάει περίπατο: θερινές διακοπές, μετεγγραφές, σχολές του εξωτερικού, καραδοκούντα κοράκια της ιδιωτικής εκπαίδευσης που δεκαετίες τώρα τρέφονται κάθε Σεπτέμβριο από τις σάπιες σάρκες του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα περιέλθουν όλα σε πλήρη σύγχυση και αμηχανία, ενώ η ίδια η κοινωνία θα θεωρήσει επιτέλους και τελικώς ως αποκλειστικό υπεύθυνο τον βαθύτερα υπεύθυνο, το κράτος, διότι αυτό είναι ο μόνος και αποκλειστικός εγγυητής της πιστοποιητικής διαδικασίας, την ίδια στιγμή που οι εκπαιδευτικοί -όπως το οφείλουν προς την κοινωνία άλλωστε- δεν θα έχουν λείψει έως εκείνη τη στιγμή ούτε μία ώρα από τα μαθήματά τους.


Να σημειώσω επίσης ένα μεστό "κατηγορώ" από την καθηγήτρια Χαρά Τσουκαλά, για το χάλι της εκπαιδευτικής πραγματικότητας πέρα και πάνω από την μισθολογική συρρίκνωση. Π.χ:

Είναι ντροπή να έχει περάσει ένας μήνας από την έναρξη των μαθημάτων και ένας μεγάλος όγκος βιβλίων να μην έχει φτάσει στα Λύκεια (να σημειώσουμε ότι στα Λύκεια δεν είχαμε αλλαγές βιβλίων εκτός της κοινωνιολογίας, για το οποίο παρεπιπτόντως δεν είχαμε καμία ενημέρωση). Είναι δυνατόν οι μαθητές της Γ' Λυκείου να προετοιμάζονται για Πανελλήνιες και να μην έχουν έρθει ακόμη κάποια από τα βιβλία τους; Ας είναι καλά τα φροντιστήρια...
Είναι ντροπή να θεωρείται αυτονόητο πως κάθε σχολική χρονιά υπάρχουν ελλείψεις καθηγητών, διαφόρων ειδικοτήτων, με αποτέλεσμα οι διευθυντές να παρακαλάνε (λες και τους κάνουν προσωπική χάρη!) για "μισό" φιλόλογο, έναν μαθηματικό, "ενάμιση" φυσικό κ.λπ. (τι ορολογία κι αυτή!). Γνωρίζει η κοινωνία πόσες διδακτικές ώρες χάνονται κάθε χρόνο από αυτά τα κενά; Γνωρίζει πως οι μαθητές και οι καθηγητές δεν μπορούν να έχουν ένα σταθερό ωρολόγιο πρόγραμμα λόγω αυτών των κενών και την αναστάτωση που δημιουργείται στα σχολεία από αυτή την νοσηρή κατάσταση; Και επειδή μου είναι αδύνατον να πιστέψω πως οι δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν, γιατί ποτέ δεν αναφέρεται ή σχολιάζεται η παραπάνω κατάσταση ώς ιδιαιτέρως σημαντική, παρά περιμένουν πότε θα κάνουμε απεργία ώστε να μας ενοχοποιήσουν δημόσια πως τα παιδιά χάνουν τα μαθήματά τους. Τι υποκρισία!
Και βέβαια στο πλαίσιο της ανανέωσης της παιδείας μας, η κυβέρνηση και η υπουργός δια στόματος προϊσταμένων Γραφείων δεν ντρέπονται να λένε σε διευθυντές Γυμνασίων πως τα φιλολογικά κενά τους πρέπει να καλυφθούν από τους καθηγητές των αγγλικών, των γαλλικών και των θρησκευτικών! Μα τότε γιατί υποτίθεται ότι επιμορφώθηκαν από τον Μάρτιο όλοι οι φιλόλογοι στα νέα βιβλία και στη νέα διδακτική (με βάση τους ισχυρισμούς της κ. Γιαννάκου); Για να διδάξει π.χ. την Ιστορία κάποιος εκτός ειδικότητας και βέβαια χωρίς καμία επιμόρφωση;


Τέλος για τις καταλήψεις στα σχολεία (αλλά και στα πανεπιστήμια οσονούπω): Είμαι αναφανδόν υπέρ όσων κάνουν καταλήψεις και μένουν στο σχολείο, το υπερασπίζονται, οργανώνουν συζητήσεις, αντι-μαθήματα και άλλα πράγματα διεκδικητικά της επανοικειοποίησης ενός αλλοτριωμένου και αλλοτριωτικού χώρου. Όσοι ψηφίζουν καταλήψεις και τρέχουν μετά στο σπίτι, στο φροντιστήριο, στο play-station ή σε εκδρομές - τρέχουν δηλαδή στην θαλπωρή άλλων ιδιωτικών χώρων αλλοτρίωσης, κάνουν απλά καραγκιοζιλίκια.