Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο αφρός των σχολιαστών


Το σαμάρι και ο γάιδαρος

 Όταν έγινε το φονικό με τον Θανάση Καναούτη, μέσα στην γενική κατακραυγή είχαν βουήξει και τα σόσιαλ μίντια. Σε ελάχιστο καιρό όμως η συζήτηση έφυγε από το οργανωμένο έγκλημα της πριμοδότησης της επιθετικότητας των ελεγκτών με μερτικό από το εισιτήριο, και πήγε σε τι είπε η Χ μιντιακή περσόνα / ποπ-διανοούμενος, για το θέμα και στη συνέχεια σε τι είπε η Ψ μιντιακή περσόνα / ποπ διανοούμενος για την Χ - και η εμμονή αυτή είχε συνέχειες. Σε λίγο το αρχικό θέμα, το φονικό, έπαψε να απασχολεί τη συζήτηση, πέρασε σε δεύτερη μοίρα και έμεινε να κυριαρχεί στην συζήτηση ο αφρός του θέματος, ο επικοινωνιακός ντόρος, η τραγωδία ανηγμένη και υποβαθμισμένη σε οργισμένα ευφυολογήματα και κουτσομπολιά.
Λέω πως αυτό είναι σύμπτωμα αδυναμίας: αντί να οργιζόμαστε με το πολιτικό προκείμενο - π.χ. την κυβερνητική πολιτική που παράγει δυνάμει δολοφόνους και θύματα, που εισάγει λογική φαρ-γουεστ στην συλλογή εισιτηρίων, που έχει καταντήσει την μετακίνηση στην πόλη είδος πολυτελείας για τους ανέργους και ευρύτατα στρώματα - έχουμε μάθει να αντιδρούμε και να οργιζόμαστε με τα επιφαινόμενα, με την κουβέντα που ακολουθεί, με το νέφος φλυαρίας που περιτυλίγει το κάθε γεγονός. Και αυτό συμβαίνει λόγω αδυναμίας και λόγω αμηχανίας: είναι στα μέτρα της δημοσιολογούσας κοινότητας οι ποπ ψευδοδιανοούμενοι που ξεμυτίζουν στα σόσιαλ μίντια, στα κυβικά της. Ξέρει πώς να κερδίζει ρητορικές μάχες, να ταπώνει, να τους τρολάρει. Ο συμβολικός θρίαμβος αυτός δρα μετά κατευναστικά, το φονικό γίνεται αφορμή για κάτι άλλο και η διαχείριση της επικαιρότητας είναι επιπέδου πρωινάδικου καυγά μεταξύ άβαταρ ή λιθοβολισμού του εκάστοτε ψώνιου. Ο αποδιοπομπαίος κανιβαλίζεται, δικαίως ή αδίκως ανάλογα, και το θέμα ξεχνιέται.
Το θυμήθηκα αυτό γιατί όλως τυχαίως επανέρχεται πάλι τώρα θριαμβευτικά το κρίσιμο θέμα των ελεγκτών σαν επικήρυξη αυτή τη φορά: 50% το σκαλπ, με προοπτική απελευθέρωσης του κυνηγιού λαθρεπιβατών για την ιδιωτική πρωτοβουλία, σχολιάζεται ελάχιστα και περνάει στα ψιλά...

Κανιβαλισμός εκτός ορίων

Χθες, η Ελένη Τσαλιγοπούλου μας ενημέρωσε πως οι δήθεν συνεντεύξεις της είναι κολάζ και πως πιστεύει περίπου τα αντίθετα από ότι της αποδίδονται. Δυστυχώς δεν πρόλαβε την άρα των κοινωνικών μέσων.

Πέραν της θριαμβευτικής επικύρωσης της κυριαρχίας της μονταζιέρας σε κάθε πτυχή του Τύπου και των ΜΜΕ της Ελλάδας, αυτό που εμένα με τσατίζει για το "σπίτι μου" είναι η βιάση να κανιβαλιστεί ο κάθε ύποπτος επί καθεστωτισμώ από τα καθ'ημάς σόσιαλ μίντια σε χρόνο dt. Είναι εκνευριστικό:

1. γιατί δείχνει μια εξωφρενική ευήθεια και προθυμία να καταπιούμε αμάσητο ό,τι το σύστημα παραπλάνησης και διαστροφής της πραγματικότητας που λέγεται καθεστωτικά ΜΜΕ πασάρει, παρά την βεβαιωμένη αναξιοπιστία του (και εδώ δεν περιλαμβάνω όσους εργολαβικά αναπαράγουν τις συκοφαντίες του μουρουταίικου από τα "αριστερά", αυτοί τη δουλειά τους κάνουν όπως την κατανοούν) και της δημιουργίας έτσι αντιπαραθέσεων εκ του μη όντος, είτε αυτό αφορά πρόσωπα είτε καταστάσεις
2. γιατί δείχνει μια τεράστια διάθεση ανθρωποφαγίας που ακόμα και να ήταν ακριβές αυτό που καταλογίζεται, δεν θα ήταν δικαιολογημένη: Είναι "παράφωνη" ανακαλύπτεται αίφνης, είναι χοντρή, είναι ηλίθια... όλα αυτά για κάτι που παρουσιάστηκε μια φορά ως δήλωσή της. Λες και η επί παντός δημόσια διαπόμπευση και η συνολική απαξίωση πρέπει να είναι το τίμημα μιας άποψης ή ακόμα και κάποιας καταφανούς αστοχίας ή ανοησίας. Σε αυτή την περίπτωση δε, δεν υπήρχε καν κάποιο προηγούμενο, δεν είχε δώσει αφορμή, δεν έβγαινε να λέει την άποψη της απρόσκλητη σε τακτική βάση. Δεν είναι πολιτικό πρόσωπο, δεν εκπροσωπεί κάποιο κόμμα, πολίτης είναι, "επώνυμη" που λένε μεν, που την ρωτάνε να πει δε την άποψή της.

Αλλά και σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει μια μόνιμη αδυναμία διαχωρισμού της πολιτικής κριτικής ή της κριτικής επί του δημόσιου ήθους και λόγου από την προσωπική υβριστική επίθεση. Οπότε δημιουργείται μια ατμόσφαιρα μόνιμης κακότροπης τσατίλας έως λύσσας, που τροφοδοτείται από κάτι που μόνο μισανθρωπισμό μπορώ να πω, παραγόμενο από την κρίση, ή τυφλή οργή, σαν τα ποντίκια που αρχίζουν να τρώνε το ένα το άλλο όταν μείνουν κλεισμένα και βασανιζόμενα σε ένα κλουβί για πολύ καιρό. Σαν να την έχουμε όλοι από πριν στημένη σε όλους, έτοιμοι να τους βγάλουμε τα μάτια για το παραμικρό λεκτικό ή ιδεολογικό ολίσθημα (και έχω κάνει και εγώ ανακλαστικά το ίδιο, σε μία τουλάχιστον περίπτωση, άρα δεν εξαιρώ τον εαυτό μου) και ανασύροντας όλα όσα τους έχει ποτέ καταμαρτυρήσει κανείς αν είναι γνωστοί. Κι αυτό ανεξάρτητα μάλιστα από τον πρότερο βίο του άλλου που απλά διαγράφεται από την συζήτηση, καθώς το επίκαιρα διακινούμενο γίνεται κυρίαρχο και μοναδικό και κάθε προσπάθεια ψύχραιμης αντιμετώπισης αντιμετωπίζεται ως συνεργασία με τον αιρετικό και οδηγεί στην πυρά του συλλογικού διαδικτυακού αναθέματος.

Καταλαβαίνω λέγοντας όλα αυτά πως από την άλλη ορισμένοι επιδιώκουν να γίνουν θέμα  συζήτησης, είτε γιατί είναι ψώνια, είτε για λόγους επαγγελματικούς, είτε για να δώσουν διαπιστευτήρια στην εξουσία. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς, αν και εκεί τα όρια μεταξύ κριτικής επί του προσωπικού και ξεκατινιάσματος είναι λεπτά - αλλά μπορείς να πεις ότι οι άλλοι προσκαλούν τον χαβαλέ και την οργή. Ούτε αναφέρομαι σε δημόσια πρόσωπα των οποίων μέρος της περιγραφής της θέσης τους είναι η δημόσια έκθεση, η πρόκληση, η απορρόφηση ύβρεων και επαίνων, αν και πάλι εκεί θα θεωρούσα προσωπικά σοφό να φροντίζει κανείς να μην εκτίθεται στην επίθεση περισσότερο τελικά από όσο εκθέτει τον άλλον. Αλλά ας πούμε πως η Τσαλιγοπούλου όντως έλεγε αυτό για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους 58 κτλ. Ε και; Τώρα που δηλώνει αντιμνημονιακιά, ψηφοφόρος ΣΥΡΙΖΑ κττ, επίσης, τι έγινε; Ίσως αυτά να αφορούν έναν κύκλο οπαδών της, άντε και διάφορους που τους αφορά το Ελληνικό τραγούδι ή ανθρώπους που την ξέρουνε. Η συνέντευξή της είναι ένα μόνο σημειακό δεδομένο στην όλη εικόνα της Ελληνικής κοινωνίας. Μακράν το πιο ενδιαφέρον της στοιχείο είναι ο πανικός της άλλης πλευράς που δεν μπορεί να μεταφέρει καν στα ΜΜΕ της, καλό λόγο τρίτων για τους Τρομακτικούς Αριστερούς και  κακό για το καθεστωτικό στρατόπεδο...

Τα κάνει η "άλλη" πλευρά; Προφανώς, σε πολύ χειρότερο βαθμό και μάλλον συντεταγμένα: είναι τμήμα του κυρίαρχου λόγου της. Αλλά δεν είναι μέτρο σύγκρισης, ούτε πολιτικής ηθικής, ούτε συλλογικού ήθους οι μονταζιέρες, τα διαπλεκόμενα, και τα σοσιαλμιντιακά έμμισθα ή άμισθα ενεργούμενά τους. Η αήθεια, ο κανιβαλισμός, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, η χοντροκοπιά είναι στοιχεία της ταυτότητάς της κυβερνώσας ακροδεξιάς: η από εδώ πλευρά έχει ένα ηθικό πλεονέκτημα, ένα λόγο υποτίθεται προγραμματικά φιλάλληλο και περιεκτικό που θεωρητικά διαποτίζει και χαρακτηρίζει την οπτική της. Αλλά και κάτι ακόμα: το κάλεσμα για αλληλεγγύη και συναπόφαση, δύσκολα γίνεται πιστευτό όταν θεωρηθεί πως προέρχεται από μια κουλτούρα εκρήξεων οργής και λιντσαρίσματος, ιδίως αγελαίου, αδιάκριτα επί δικαίων, αδίκων και όποιου λέει την άποψή του. Βέβαια η από εδώ πλευρά δεν είναι μία. Είναι πολλές. Και υπό αυτό το πρίσμα τα παραπάνω έχουν περιορισμένους αποδέκτες...

Ένα τελευταίο σημείο: δεν είμαι σίγουρος πως το γεγονός πως ανάμεσα στους στόχους και της από εκεί πλευράς, αλλά και της από εδώ, υπερεκπροσωπούνται οι γυναίκες είναι τυχαίο. Ο πρόσφατος διαδικτυακός ντόρος γύρα από την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ με αφορμή θηριώδεις, ομολογουμένως, και ίσως εσκεμμένα εξωφρενικές της κοτσάνες, που ενώ υπήρχε πεδίο πολιτικής επίθεσης ευρύ όσο ο κάμπος της Θεσσαλίας, περιστράφηκε δυσανάλογα σε θέματα γυμνής φωτογράφησής της και του φύλου της, είναι ενδεικτική - και τα έχει πει σχετικά πολύ καλά ο Γιάννης Ανδρουλιδάκης...

Σχόλια

Ο χρήστης th.alys είπε…
"εξωφρενική ευήθεια και προθυμία να καταπιούμε αμάσητο ό,τι το σύστημα παραπλάνησης και διαστροφής της πραγματικότητας που λέγεται καθεστωτικά ΜΜΕ πασάρει"

Ελπίζω να συμπεριλαμβάνεις την Αυγή, το left και το Κόκκινο στo σύστημα παραπλάνησης. Από τα αντισημιτικά ανυπόγραφα και ανυπόστατα άρθρα, παραγγελία των εγχώριων φαρμακοβιομηχάνων, τις βολικά ελλιπείς ανταποκρίσεις από τις Σκουριές, μέχρι τις 3.000 αυτοκτονίες, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις.
Ο χρήστης talos είπε…
Δεν την συμπεριλαμβάνω - λες πράγματα που δεν στέκουν, συκοφαντικές σαχλαμάρες.

Δεν θα απαντήσω εδώ περαιτέρω γιατί κάνεις hijack μια διαφορετική συζήτηση για να προωθήσεις μια εμμονική, δική σου υπόθεση που δεν είναι το *θέμα* όσων έγραψα.
Επίσης στα σόσιαλ μίντια πρέπει να μάθουμε να απαντάμε σε όσα λέει ο άλλος, όχι να πεταγόμαστε με ότι μας απασχολεί, όπου νάναι: Για αυτό υπάρχει η παρέα μας. Ίσως δοθεί άλλη ευκαιρία για την συζήτηση, αλλά εμβόλιμες συκοφαντίες, άσχετες με το θέμα θα παραμείνουν αναπάντητες. Αν θέλω θόρυβο και derails τα έχω στο facebook.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Αγαπητέ Τάλε,

Αρχικά, δεν θα μπω στην ουσία του άρθρου σου γύρω από τους σχολιαστές, επειδή συμφωνώ.

Πιστεύω όμως, ότι είναι λάθος να γράφεις για φονικό. Όχι ότι είναι υπερβολικό, αλλά ότι είναι λάθος. Είναι τεράστια κατηγορία, ενώ εσύ ο ίδιος παραθέτεις σύνδεσμό όπου αναφέρονται για αναπάντητα ερωτήματα. Ελπίζω να βλέπεις το οξύμωρο.

Επίσης, γράφεις ότι η κυβερνητική πολιτική παράγει δολοφόνους και θύματα. Ο δόλος υπάρχει (κέρδος γα τον ελεγκτή), αλλά όχι για φόνο και όχι για θύματα. Από ένα περιστατικό, το οποίο δεν γνωρίζεις πως εκτυλίχθηκε, δεν μπορείς να λες ότι η πολιτική παράγει δολοφονημένους. Είναι πολύ προπαγανδιστικό.

Τέλος, θα με ενδιέφερε η πρόταση σου ως προς το πως μπορούν να γίνονται αποτελεσματικοί έλεγχοι, στην εισητηριοδιαφυγή.
Ο χρήστης talos είπε…
Ανώνυμε παρότι είναι πάλι εκτός θέματος αυτό που λες ας απαντήσω: Φονικό περιλαμβάνει κάθε είδους ανθρωποκτονία με χρήση βίας. Νομίζω πως αυτό είναι αναμφισβήτητο. Πρόκειται για ανθρωποκτονία, εξ αμελείας ή μη.

Η κυβερνητική πολιτική εν προκειμένω παράγει ένα κλίμα μέσα στο οποίο τα πράγματα αγριεύουν. Όταν σκοτώθηκε ο Καναούτης και για μερικούς μήνες μετά, έφταναν περιστατικά κάθε είδους στα ΜΜΕ (ενδεικτικά: 1, 2, 3). Σημειώνω ότι τους "εθελοντές" ελεγκτές αρνείται να τους καλύψει το ίδιο το σωματείο του ΟΑΣΑ. Τα περιστατικά ακούω πως συνεχίζονται, αλλά επειδή δεν έχουν θύματα (αυτό επειδή υπήρξε ένα σφίξιμο λουριών μετά τον Καναούτη) δεν τα γράφουν τα ΜΜΕ.

Τώρα όλο αυτό το κύμα των άσχετων "επαγγελματιών" του είδους με την αυξημένη επικήρυξη και το άνοιγμα της αγοράς κεφαλών θα παράγει, εκτιμώ, αναπόφευκτα ακόμα πιο συχνά επεισόδια. Δυνάμει αυτό είναι επικίνδυνο. Ακριβέστερο λοιπόν θα ήταν το "παράγει εν δυνάμει δολοφόνους και θύματα", πράγματι, αλλά σε αυτή τη συζήτηση ήταν παρεμπίπτον το παράδειγμα.

Για τα εισιτήρια: Σε μια βασικότατη λειτουργία της πόλης, ενώ το μέσο εισόδημα έχει μειωθεί κατά 40% από το 2009, το εισιτήριο έχει αυξηθεί 40% το ίδιο διάστημα. Δεν είναι συντηρήσιμο αυτό το κόμιστρο. Κατ'αρχάς άνεργοι, μαθητές, ΑΜΕΑ, συνταξιούχοι τουλάχιστον θα έπρεπε να έχουν δωρεάν μετακίνηση. Πάρα πολλές πόλεις ανά τον κόσμο σημειώνω, παρέχουν δωρεάν ΜΜΜ. Εδώ και να μη γίνεται αυτό θα μπορούσε να πριμοδοτηθεί και να εκσυγχρονισθεί π.χ. η κάρτα απεριορίστων περαιτέρω.

Αλλά όπως είπες και εσύ, άλλο ήταν το θέμα της ανάρτησης...
Ο χρήστης talos είπε…
Για να μη παρεκτρέπεται η συζήτηση περαιτέρω, έκανα και τις σχετικές αλλαγές στο κείμενο
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ο Κσναούτης δολοφονήθηκε, απο έναν υπετόπτη και τραμπούκο ελεγκτή, που ορίστικε απο τους τραμπούκους τα αφεντικά του για να εγκληματήσει. Ο οποίος είναι ελεύθερος, χάρη στην δικαιοσύνη που δεν ενδιαφέρεται για τα Ελληνόπουλα που χάνονται. Δεν είναι η μόνη βία όμως απο ελεγκτή, επιτηρητή, φύλακα κλπ κλπ... Καθημερινά γίνονται πετιστατικά βίας, ακόμα και σε μικρά παιδιά, τα οποία περνούνται απαρατήριτα. Και διστυχός, αυτοί που τα πράτουν, δεν είναι χρυσαυγήτες για να συλληφθούν και να δικαστούν αμέσως.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …