Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα μνημόνια του μέλλοντός μας


Διαβάζω στον Economist το "Greece’s debt burden: How to end the agony" και αυτό στον Bloomberg και ψυχανεμίζομαι μια πιθανή αλλαγή τακτικής, καθώς ακόμα και οι Σοβαρές Πηγές αναγνωρίζουν πως αυτό το κάζο στην Ελλάδα όχι μόνο δεν μοιάζει να βγάζει κάπου, όπως προέβλεπαν προ δύο ετών, αλλά στέλνει την χώρα σε εξαιρετικές περιπέτειες, που μπορεί να έχουν πανευρωπαϊκές επιπτώσεις.

Ο Economist παραπέμπει σαν λύση στο αφρικανικό μοντέλο των Highly Indebted Poor Countries (HIPCs) και στην αναδιάρθρωση του Πολωνικού χρέους στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Η ιδέα είναι η εξής: Επειδή το χρέος είναι αναπόφευκτο να περικοπεί - γιατί όποιος ξέρει αριθμητική και ιστορία ξέρει πως είναι μη-βιώσιμο - καλό είναι να χρησιμοποιηθεί η αναγκαστική αναδιάρθρωσή του σαν εργαλείο για την παγίωση των ήδη ειλημμένων νεοφιλελεύθερων "μεταρρυθμίσεων". Έτσι η Ελλάδα θα συνεχίσει την λιτότητα και την μετατροπή της σε χώρα του μισο-τρίτου κόσμου, όχι υπό την απειλή μαστιγίου, αλλά υπό την υπόσχεση ενός υποτιθέμενου καρότου. To καρότο αυτό θα έχει το επιπρόσθετο πλεονέκτημα ότι θα επιφέρει μια μερική βελτίωση της κατάστασης αρκετών (από μηδενικό εισόδημα στα 4-5 εκατοστάρικα π.χ. τον μήνα) πιθανώς με κάποια βασική κοινωνική υποδομή επιπέδου φτωχοκομείου (καθώς η "προστασία των πιο ευάλωτων" είναι ο κωδικός της διάλυσης του καθολικού κράτους πρόνοιας πλέον), θα δημιουργήσει μια μερίδα κερδισμένων και θα ενισχύσει τους ντόπιους ολιγάρχες και τραπεζίτες (με μια επιφύλαξη για τους δεύτερους) που, από κοινού με τις πολυεθνικές και τις ελίτ γενικότερα του "πυρήνα" της ΕΕ, θα πέσουν πάνω στα διάφορα υπό ιδιωτικοποίηση φιλέτα και θα απομυζούν τον πρώην δημόσιο πλούτο, εκμεταλλευόμενοι τα πάμφθηνα και νομικά απροστάτευτα εργατικά χέρια που θα δουλεύουν για αυτούς.

Το επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι η σταθεροποίηση της "ασιατοποιημένης" Νοτίου Ευρώπης, σαν αποικίας χρέους του πυρήνα της ΕΕ, η επανώθησή της στην καπιταλιστική περιφέρεια, με τριτοκοσμικές ανισότητες και υποτυπώδες κράτος πρόνοιας, ελπίζοντας πως μια τέτοια "σταθεροποίηση" στον κοινωνικό πάτο, με κοινωνική δομή κεντροαμερικανικής μπανανίας, θα επιτρέψει την παραμονή στην εξουσία των διεφθαρμένων ελίτ-πελατών της και θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την αντίστοιχη περαιτέρω αμερικανοποίηση των κοινωνιών του Ευρωπαϊκού Βορρά. Μια διαδικασία που βρίσκεται άλλωστε σε πλήρη εξέλιξη

Μια τέτοια πολιτική θα ήταν η ορθολογική αν είχαμε να κάνουμε με έναν συγκροτημένο μονολιθικό αντίπαλο, που θα έβλεπε τα πράγματα από την σκοπιά των συμφερόντων ας πούμε μιας πανευρωπαϊκής ελίτ. Όμως υπάρχουν αρκετά σημάδια πως στην πραγματικότητα οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται με πολλά και ποικίλα συγκυριακά κριτήρια, με κορυφαίο αυτή τη στιγμή την έκβαση των Γερμανικών εκλογών. Η αφήγηση που έχει πωληθεί επιτυχώς στους Γερμανούς πολίτες για τον Νότο, μια αφήγηση την οποία έχουν ενστερνιστεί και εκείνοι που την δημιούργησαν, στενεύει τα περιθώρια ελιγμών ενώ ουσιαστικά είναι εμπόδιο σε οιαδήποτε εύλογη κίνηση διασφάλισης της ύπαρξης ακόμα της ευρωζώνης. Οπότε το τέρας δεν είναι ακριβώς έλλογο, δεν έχει μια φωνή και η τακτική του είναι πάντα "ad hoc". Πιθανώς ένα τρωτό σημείο.

Από μια άποψη όμως ίσως αυτό δεν έχει τελικά κομβική σημασία. Πάνω σε οιαδήποτε έκβαση είναι έτοιμοι να κτίσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την μηχανή αύξησης της εισοδηματικής ανισότητας, της επιστροφής στην "χρυσή εποχή" των σατανικών μύλων. Η λιτότητα μεταφέρει μέσα της την ίδια τη στρατηγική της. Όπως λέει και ο Bill Mitchell:

"... Όμως, η επιβολή δημοσιονομικής λιτότητας σε πολλές χώρες στην σημερινή κρίση θα εξασφαλίσει όχι μόνο πως οι σημερινές απώλειες [στο βιοτικό επίπεδο των ασθενέστερων και επισφαλέστερων εργαζομένων] θα είναι τεράστιες, αλλά και πως οι συνθήκες εργασίας που απολάμβαναν μέχρι τώρα θα χαθούν για πάντα. Χρόνια, δεκαετίες, κατακτήσεων που αποκτήθηκαν με κόπους από τους εργατες εξατμίζονται στον βωμό της λιτότητας
Δεν προκαλεί έκπληξη. Οι νεοφιλελεύθεροι χρησιμοποίησαν την παρατεταμένη κρίση για να ξαναεπιβάλουν το δικό τους πρόγραμμά μεταφοράς εισοδήματος και πλούτου προς τις ελίτ και να βάλουν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο του κράτους - πρόνοιας. Αυτή είναι η ατζέντα τους και όλα τα χρηματοοικονομικά αλαμπουρνέζικά - για την επικείμενη χρεοκοπία και την εξέγερση των αγορών ομολόγων - δεν είναι παρά ένα προπέτασμα καπνού για τις πιο φιλοχρήματές τους φιλοδοξίες"

Στο βαθμό που θα τα θεωρήσουμε όλα αυτά μοιραία και αναπόφευκτα, τότε αναπόφευκτα θα συμβούν και θα οδηγήσουν σε μια ασταθή κατάσταση αυξανόμενου αυταρχισμού και κοινωνικής βαρβαρότητας, με αλλεπάλληλες εκρήξεις σε όλον τον κόσμο, πολύ πέρα από τον Ευρωπαϊκό Νότο.
Τα περιθώρια ελιγμών και αντίδρασης  στενεύουν. Ας τελειώνουμε με την δικτατορία του παρασιτικού 1%, κι ας αρχίσουμε από εδώ. Σύντομα.

Σχόλια

Ο χρήστης k-magazino είπε…
ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.
ΔΕΙΧΝΕΙ ΒΑΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΝΟΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ,ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

KON MAR

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …