Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια σημείωση για τα κλαρίνα του μνημονίου



Δεν ξέρω αν πρόκειται για συνειδητή επιλογή ανταγωνισμού με τις "μάζες", ή απλά για την βαθιά κοινωνιοπάθεια της κρατικής διανόησης (κρατικής, με όλη τη σημασία πια της λέξης ακόμα και όταν ξιφουλκεί εναντίον του "μεγάλου κράτους"), των "πνευματικών" εκπροσώπων δηλαδή μιας ελίτ των οποίων η πνευματικότητα διοχετεύεται στην υπεράσπιση του πιο ακραίου οικονομικού ατομισμού, ταυτόχρονα με την καταγγελία της φυσικότερης των συνεπειών του, της διαφθοράς. Μιας ομάδας που συναπαρτίζεται και από μεγάλη μερίδα κονδυλοφόρων και κονφερανσιέ που έβγαζαν τα προς το ζην στην προηγουμένη κατάσταση γυαλίζοντας διάφορα παρκέ της διαπλοκής και παιανίζοντας όψεις του καταναλωτισμού και του πολιτικού μας συστήματος σε κρατικοδίαιτα έντυπα και κανάλια. Από τους κλαριντζήδες δηλαδή του πάρτι που τελείωσε, με τα πενηντάευρα των γλεντοκόπων ακόμα στα κούτελά τους...

Δεν ξέρω.

Αλλά δυσκολεύομαι να συμμετάσχω πια σε συζητήσεις που εμπαθώς ζητούν να υπερασπιστούν την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας της χώρας, την μετακίνηση δηλαδή σε νοτιοασιατικά εργασιακά πρότυπα, εν ονόματι του Ευρωπαϊσμού, την συστηματικά ανεργιογόνο πολιτική, μέσα στην συνθηματολογία του "να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε", την καταβύθιση της χώρας σε μια άνευ προηγουμένου τυφλή οικονομική σύνθλιψη στο όνομα του εξορθολογισμού της, την επίκληση στο μέλλον από εκείνους που δήωσαν ή συνέργησαν στη δήωση του παρελθόντος και του παρόντος της χώρας, την διαβεβαίωση της προστασίας των ασθενεστέρων, καθώς πλακώνει η πείνα και οι άστεγοι εξαπλώνονται στα κέντρα των πόλεων, την καταδίκη της ανομίας και της βίας, από όσους υποστηρίζουν μια κυβέρνηση μεσανατολικών κατασταλτικών επιδόσεων και αιματηρής κοινωνικής βίας. Πώς να κουβεντιάσεις με τους καταγγέλοντες το "φαιοκόκκινο μέτωπο", εκείνους τους φαιοφαιούς που ταυτόχρονα στήνουν, έστω και ως μακέτα, στρατόπεδα συγκέντρωσης για "λαθρομετανάστες" και συμπορεύονται έργω με την πιο εγκληματική ακροδεξιά, με εκείνους που κουνούν το δάκτυλο στον υποθετικό "μέσο Έλληνα" χωρίς να ξεκινούν από μια εξήγηση βρε αδελφέ για το ποιο έμφυτο χάρισμα τους έφερε προσωπικά πάνω από αυτόν τον μέσο, αν μη τι άλλο; Τι μπορείς να συζητήσεις με ανθρώπους που το όραμά τους είναι ένα μεταμνημονιακό επέκεινα όπου οι εξαγνισμένοι ιθαγενείς θα μπορούν επιτέλους να βγάζουν πάλι τα 700 Ευρώ που τόσο άσκεφτα τους χάριζαν στην μεταπολιτευτική παραζάλη οι εργοδότες, αυτή τη φορά "με την αξία τους"; Πού επικαλούνται το συμφέρον της πατρίδας, το οποίο όμως είναι αποσυνδεδμένο και έρχεται μάλιστα σε σύγκρουση με το συμφέρον της πλειονότητας των κατοίκων της;

Και δεν μιλάμε για διακινητές απλών κοινότοπων αντιφάσεων αλλά και της σχεδόν προσωποποιημένης αποστροφής προς τον λαό: Για όλους αυτούς ο μνημονιακός λόγος έχει πάρει νιτσεϊκές διαστάσεις: οι αυτοκτονούντες είναι αδύναμοι, η σουμπετερική καπιταλιστική "δημιουργική καταστροφή" απαιτεί την καταστροφή και ανθρώπινων ζωών - των άλλων βέβαια - το κοινωνικό κράτος είναι κακό επειδή επιτρέπει την επιβίωση και την αναπαραγωγή των φτωχών και ανάξιων, η ανεργία είναι έδειξη προσωπικής αδυναμίας, ενώ ούτε η πείνα δεν δικαιολογεί την αυτοδικία της επιβίωσης. Η φρίκη των κατατρεγμένων και των ζωών που ρημάζουν καθημερινά δεν δικαιούται να ξεσπά ούτε σε συμβολικές ενέργειες αποδοκιμασίας, ούτε σε χειρονομίες, ούτε σε απεργίες, ούτε σε διαμαρτυρίες, ούτε βέβαια σε πέτρες και βία, ούτε σε τίποτα. Μόνο η παθητική, στωική αποδοχή της ατομικής και κοινωνικής διάλυσης, μόνο η αναγνώριση του οικονομικά αναπόφευκτου της ακόμα μεγαλύτερης ανισότητας, είναι αποδεκτή. Κάθε ανυπακοή είναι κολάσιμη, κάθε ένσταση παράλογη. Κάθε τι το κοινωνικό, δεν είναι για αυτούς όλους παρά μια επιβολή επί της ιερότητας του ιδιωτικού και η εργασία δεν είναι παρά ένας πόρος προς ελαχιστοποίηση του κόστους. Το κινητήριο όραμα είναι η Αγγλία του Όλιβερ Τουίστ.

Θα εικάσω πως αυτή η έξαρση της κοινωνικής αναλγησίας, οι αλλεπάλληλοι πανηγυρικοί της σκληρότητας, δεν είναι παρά εκδήλωση ενός εγγενούς στον καπιταλισμό κενού ενσυναίσθησης και πως είναι η κρίση που συγκεκριμενοποιεί τις υπόρρητες αυτές παραδοχές και κατευθύνει τους λόγιους, υπολόγιους, παραλόγιους και ψευδολόγιους συνοδοιπόρους των ελίτ, στην φυσική κατάληξη κάθε εξουσιαστικού λόγου: την άρνηση της δημοκρατίας, τον αντιανθρωπισμό, τον μεταμοντέρνο αντιδιαφωτισμό.

Αν το ανθρωπιστικό πρόταγμα είχε εκφραστεί μέσω του αποφθεύγματος του Τερεντίου "είμαι άνθρωπος, τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο", ο ελιτίστικος αντιανθρωπισμός που έχει ξεχειλίσει από τους καθεστωτικούς ζηλωτές μπροστά στο φόβο της αποσταθεροποίησης της φαυλότητας που τους εξέθρεψε, λέει το ακριβώς αντίθετο: "Είμαι απάνθρωπος. Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι οικείο".

Σχόλια

Ο χρήστης th.alys είπε…
Πω πω ένας αχυράνθρωπος.

Όσο μοιάζουν ο Τσίπρας με τον Μιχαλολιάκο των Αθηνών, άλλο τόσο περιγράφει αυτό το κείμενο τη στάση της Ντόρας, του Βενιζέλου και του Ματσαγγάνη ταυτόχρονα.
Ο χρήστης talos είπε…
Δεν πέτυχες ούτε έναν από εκείνους που προκάλεσαν αυτήν την έκρηξη οργής :-) . Δεν μιλάω για πολιτικούς (ΟΚ η Ντόρα δεν είναι πολιτικός είναι λατρεία) και ο Ματσαγγάνης αποφεύγει από όσο έχω δει την άμεση ηθικολογία (μιλάει ερήμην της πολιτικής, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα)
Ο χρήστης talos είπε…
Δεν μιλάω *κυρίως* για πολιτικούς. Εδώ.
Ο χρήστης th.alys είπε…
Ξεκινάς στην πρώτη παράγραφο μιλώντας για μια συγκεκριμένη ελίτ, κι αν έμενες εκεί θα συμφωνούσα. Μετά όμως γενικεύεις τόσο πολύ και με τέτοια χρήση της υπερβολής στα παραδείγματα που μου φαίνεται ότι κανένα υπαρκτό πρόσωπο δεν μπορεί ούτε σε γενικές γραμμές να ταυτιστεί με την περιγραφή που δίνεις, γι'αυτό μιλάω και για αχυράνθρωπο. Δεν ξέρω, ίσως να φταίει που δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα λογοτεχνικά σχήματα λόγου στα πολιτικά κείμενα.
Ο χρήστης talos είπε…
Κοίτα προφανώς δεν διαβάζεις τους μνημονιακούς *διανοούμενους* (πάσης στάθμης στους οποίους εκπεφρασμένα αναφέρομαι) σχολιαστές και τους αρθρογράφους.
Σε ίδιο μήκος κύματος γνωστό στέλεχος της ΔΗΜΑΡ (αλλά για πόσο ακόμα αναρωτιέμαι) Γιάννης Πανούσης παρατηρεί σήμερα:
"Ο αντικοινοβουλευτικός και αντιλαϊκός χαρακτήρας της Νέας Εξουσίας, ο βίαιος πολιτικός έλεγχος των αντιφρονούντων, ο κοινωνιοβιολογισμός (όποιος επιβιώσει...) δημιουργούν μια μορφή ελεγχόμενης δημοκρατίας όπου το κράτος, το Δίκαιο, τα Δικαιώματα "συσκοτίζονται""
Επίσης κανένα υπαρκτό πρόσωπο *μόνο* του δεν μπορεί να ταυτιστεί. Αλλά αναφέρομαι σε ένα *σύνολο* συγγραφέων κάθε στάθμης και ιδιότητας...
Ο χρήστης th.alys είπε…
Ομολογουμενως δεν διαβάζω ιδιαίτερα τον ελληνικό τύπο και δεν βλέπω τηλεόραση, αλλά αυτά:

"η ανεργία είναι έδειξη προσωπικής αδυναμίας"

" Κάθε ανυπακοή είναι κολάσιμη, κάθε ένσταση παράλογη"

"Το κινητήριο όραμα είναι η Αγγλία του Όλιβερ Τουίστ."

και με κάποιες παρατηρήσεις* αυτά:

"Η φρίκη των κατατρεγμένων και των ζωών που ρημάζουν καθημερινά δεν δικαιούται να ξεσπά ούτε σε συμβολικές ενέργειες αποδοκιμασίας, ούτε σε χειρονομίες, ούτε σε απεργίες, ούτε σε διαμαρτυρίες, ούτε βέβαια σε πέτρες και βία, ούτε σε τίποτα. Μόνο η παθητική, στωική αποδοχή της ατομικής και κοινωνικής διάλυσης, μόνο η αναγνώριση του οικονομικά αναπόφευκτου της ακόμα μεγαλύτερης ανισότητας, είναι αποδεκτή"

δεν τα ισχυρίζεται κανείς.

Παίρνεις κάποια υπαρκτά ζητήματα, όπως η αντικρατική-ατομικιστική μανία ή ο όψιμος σουμπετερισμός κάποιων, τα τραβάς στα άκρα και καταλήγεις με ένα ωραιότατο σκιάχτρο.

*Υπάρχουν κάποιοι που αντιτίθενται σε κάποιες μορφές κινητοποιήσεων, αλλά κανείς, ούτε καν ένα σύνολο ανθρωπων, δεν λέει ότι σε τίποτα δεν πρέπει να ξεσπάει η οργή και η απελπισία. Ομοίως δεν ξέρω κάποιον που να λέει ότι είναι αναπόφευκτη ΚΑΙ αποδεκτή η μεγαλύτερη ανισότητα. Προσοχή στο ΚΑΙ.
Ο χρήστης S G είπε…
ναι ρε ταλω, δωσε παραδειγμα αν ειναι, να μην μιλαμε στον αερα.

Παρεπιμπτοντως, εκει που γραφεις για εμπαθεια νομιζω εννοεις ενσυναισθηση (ωραια λεξη).
Ο χρήστης Νίκος είπε…
Αν κάποιος "μνημονιακός" έγραφε ένα κείμενο αντίστοιχου ύφους, θα το βάφτιζες προπαγάνδα. Και θα είχες απόλυτο δίκιο!!
Ο χρήστης talos είπε…
Εν τάχει: Για την απαξίωση της διάχυτης κοινωνικής απελπισίας δεν έχεις παρά να ρίξεις μια ματιά στα γραφόμενα που ακολουθησαν την αυτοκτονία του Χριστούλα στα διάφορα ΜΜΕ. Για τον ευτελισμό του βιασμού δες το twitter του μανδραβέλη, για τα φαιοκόκκινα από μέλη κομμάτων που τάσσονται υπέρ των στρατοπέδων δες αλλεπάλληλο Τάκη Μίχα. Επειδή είμαι και στο facebook που είναι πιο χαλαρά, κάθε τρεις και λίγο μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με την μισανθρωπία και την έλλειψη επαφής με πραγματικό κόσμο. Για την κατάταξη της μούντζας και των αποδοκιμασιών στη βία δες το μισό buzz. Όπως και για την απαξίωση της δημοκρατίας...
Για την ανισότητα: όταν λεει κανείς πως η πορεία εκβουλγαρισμού των μισθών είναι αναπόφευκτη, αυτό δε λέει; Και όταν λέει πως από εκεί περνάει η "εξυγίανση" της οικονομίας, δεν την εγκρίνει κιόλας;

Επειδή είμαι εν κινήσει και μέχρι το Πάσχα δεν ξέρω αν προλάβω: Καλώ τους υπόλοιπους αναγνώστες να συνεισφέρουν παραδείγματα, αλλά όλα αυτά είναι κομμάτια της πραγματικής αφήγησης της πολιτικής και πνςυματικής ΣΔΙΤ - και ξέχασα να προσθέσω και τη συνομωσιολογική σπέκουλα, εφάμιλλη του οτιδήποτε μπορεί να φτιάξει ο Πάνος Καμμένος... Θα επανέλθω, αν και χρειάζεται παρατηρητήριο για να τα συλλέγει όλα αυτά. Ειδικά για την Αγγλία του Όλιβερ Τουιστ (γιατί δεν είναι τοπικά τα ζητούμενα), δεν ξέρω, ίσως από πλευράς ανισότητας ήδη η σημερινή Αγγλία να την προσεγγγίζει

S_G. Ενσυναίσθηση. Ναι. Ασυναίσθητος αγγλισμός.
Ο χρήστης giannis είπε…
Έλα ρε Talos, μην αρπάζεσαι με τα trols. Και εγώ την ίδια εικόνα με 'σένα βλέπω.

Νομίζω πως κάποιοι είναι εγκλωβισμένοι στην λανθασμένη λογική του άσπρου-μαύρου. Δηλαδή είχαν σιχαθεί την προηγούμενη κατάσταση και νομίζουν πως αντιστρέφοντας τα πάντα ότι θα επέλθει ισορροπία και δικαιοσύνη (ή έστω η δικαίωσή τους).

Υπάρχει και η κάστα των ελιτιστών (ή αλλιώς νεοφιλελεύθερων ή αλλιώς ατομιστών ή αλλιώς μισάνθρωπων) που νομίζουν πως όσοι δεν ήταν τυχεροί ώστε να γεννηθούν αρτιμελής ή με νοητική ικανότητα και μια σχετική μόρφωση, δεν αξίζει να ζούνε παρά μόνο σαν σκλάβοι (τους). Νομίζουν πως και τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους θα είναι το ίδιο τυχερά με αυτούς.

Σε 5 χρόνια που ζούμε όλοι μαζί το κινέζικο όνειρο, θα μείνουν και αυτοί ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα.
Ο χρήστης th.alys είπε…
To τουίτ του Μανδραβέλη μάλλον το αντίθετο από αυτό που λες βλέπω να λέει. Καταδεικνύει τον ευτελισμό που υφίστανται οι λέξεις και τα νοήματα τους όταν χρησιμοποιούνται υπέρ το δέον μεταφορικά ή με χαλαρό ορισμό. Ουσιαστικά παίρνει τα γνωστά συνθήματα με τη μεταφορική χρήση της βίας και τα τραβάει στα άκρα. Έτσι το ερμηνεύω τουλάχιστον, δεν είμαι στο μυαλό του Πάσχου(τίτλος για νεοελληνική σουρρεαλιστική παρωδία είναι αυτός). Κακό χιούμορ; Ίσως, όχι χειρότερο από την φάρσα του Τσέκερη πάντως.

Αν θεωρείς ότι το μισό μπαζ "συναπαρτίζεται και από μεγάλη μερίδα κονδυλοφόρων και κονφερανσιέ που έβγαζαν τα προς το ζην στην προηγουμένη κατάσταση γυαλίζοντας διάφορα παρκέ της διαπλοκής και παιανίζοντας όψεις του καταναλωτισμού και του πολιτικού μας συστήματος σε κρατικοδίαιτα έντυπα και κανάλια" να συζητήσουμε αν όντως είναι τόσο έντονη η τάση που θέλει τη μούτζα να αποτελεί βία. Προσωπικά πιο έντονη βλέπω την τάση που θέλει τη μούντζα ανώφελη κίνηση εκτόνωσης και δυνητικά επικίνδυνη για την δημοκρατία, καθώς η συναισθηματική ανακούφιση που προσφέρει δεν είναι τόσο δύσκολο να μετατραπει σε οχλοκρατία. Τα συζητάμε όμως αν όντως θεωρείς ότι οι μισοί μπαζίστες είναι "κλαριντζήδες δηλαδή του πάρτι που τελείωσε, με τα πενηντάευρα των γλεντοκόπων ακόμα στα κούτελά τους".

Για την ανισότητα είχα την εντύπωση ότι μίλαγες για ηθική αποδοχή. Ότι αυτός ο τύπος που περιγράφεις όχι μόνο θεωρεί απαραίτητη, αλλά και επιθυμητή σε ατομικό επίπεδο την μείωση, χαίρεται δηλαδή με την μιζέρια στην οποία θα περιπέσει ο άλλος. Αυτό το δεύτερο δεν βλέπω να προκύπτει από κάπου. Αν σε ερμήνευσα λάθος, πάλι έχω διαφωνίες, αλλά αφορούν άλλη συζήτηση.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Μισάνθρωποι οι άλλοι κι εσείς φιλάνθρωποι; Γιατί; Επειδή θρηνολογείτε περισσότερο και με καλλιέπεια -υστερία θα μπορούσε επίσης να την πει κάποιος. Επειδή περιφέρετε τον ναρκισσισμό της θλίψης και της οργής σας. Παρακάτω, τι έχετε να μας πείτε; Τι εισφέρετε στη λύση των προβλημάτων;
Ο χρήστης talos είπε…
@Ανώνυμος Ναρκισσισμός είναι η υποτίμηση των "κατώτερων τάξεων" εν ονόματι μάλιστα κάποιου ανάπηρου "ορθολογισμού", όχι η υπεράσπισή τους. Αυτό είναι καθήκον.
Καμία θλίψη (ακόμα), μόνο οργή.

Τι θα πει "τι εισφέρω στην λύση των προβλημάτων"; Ποιων από όλα; Ποιος είναι κάποιος που εισφέρει στην λύση αυτών των απροσδιόριστων προβλημάτων π.χ; Ο Βενιζέλος; Ο Όλι Ρεν; Ο Λαυρεντιάδης; Ο Αλαφούζος; Ο Χαλάς; Ο Φωτόπουλος; Ποιος;

Εδώ είναι ιστολόγιο, όχι υπουργείο, ταπεινός χώρος συζήτησης και παρουσίασης απόψεων. Εν τέλει: Μετά από καταρράκτες κειμένων που με εξόργισαν, αντέδρασα κι εγώ, λελογισμένα και νομίζω δικαιότατα, με πρησμένο το συκώτι από ακριβώς τον περιρρέοντα και από άμβωνος ναρκισσισμό μιας ανώτερης μεσοαστικής τάξης (κυρίως) που θεωρεί την σχετική ή και μη, ευημερία της, βραβείο προσωπικής γονιδιακής λαμπρότητας, όχι συγκυρίας.

@th.alys Αφορούσε την συζήτηση για το αν να μην έχεις να φας και το να είσαι άνεργος είναι βία. Αυτό που λέω και στο κείμενο.
Ο Τσέκερης δεν έκανε φάρσα, φάρσα είναι να προσπαθήσεις να ξεγελάσεις κάποιον πως αυτά που γράφεις τα είπε άλλος. Ο Τσέκερης έκανε έναν διαφανέστατα oldboyικό χαβαλέ, ο οποίος έπεσε σε χέρια ανθρώπων με όχι μεγάλη αντίληψη και αντιμετωπίστηκε ως κυριολεξία από άλλους ανθρώπους επίσης ελλειμματικής οξυδέρκειας.

Για μπαζ: Όχι εννοώ πως το μισό μπαζ (σχήμα λόγου = πολλά μπαζαρισμένα) ως αναρτήσεις, περιέχει μπαζαρισμένη την επιτομή όλων αυτών στα οποία αναφέρομαι, συχνά δε και στον σχολιασμό εμφανίζεται σε ακραία εκδοχή όλο αυτό το "να φάμε τον εχθρό λαό" στο οποίο αναφέρομαι, από συγκεκριμένους σχολιαστές.

Για ανισότητες, όπως καλύτερα γνωρίζεις, όταν ζητάς την μείωση του "μοναδιαίου κόστους εργασίας" υπολογισμένου στο σύνολο της οικονομίας - στο ΑΕΠ, ουσιαστικά ζητάς την μείωση του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ. Οπότε ζητάς την έξαρση των ανισοτήτων μια και το μερίδιο των κερδών θα αυξάνει. Αν το δεχτείς αυτό ως αναπόφευκτο και επιθυμητό, δέχεσαι και τις συνέπειές του. Παρόλα αυτά, είμαι βέβαιος πως έχει πέσει το μάτι μου σε κάτι που έβγαινε φόρα παρτίδα και υμνούσε την ανισότητα ως δυναμό παραγωγικότητας ή κάτι τέτοιο.

Μου κάνει εντύπωση που θεωρείς straw man τον περιρρέοντα ωκεανό παρόμοιων σχολίων. Δεν νομίζω πως έχω υπερβάλει *επί της ουσίας* ούτε ως σχήμα λόγου. Ζούνε όντως ανάμεσά μας και γράφουν παρόμοια τερατώδη πράγματα.

@giannis Μια ένσταση: ο th.alys, αν αναφέρεσαι σε αυτόν, δεν είναι καθόλου troll, είναι από τους πιο συγκρατημένους και μετριοπαθείς σχολιαστές εδώ μέσα και πάντα επιχειρηματολογεί, άσχετα αν διαφωνούμε.
Πέραν αυτών, ναι πάμε προς την κινεζοποίηση ολοταχώς... Αν και δεν είναι πολιτικά ευσταθής ο δρόμος προς αυτήν (ελπίζω)
Ο χρήστης th.alys είπε…
Για το τουίτ του Μανδραβέλη εξακολουθώ να το ερμηνεύω διαφορετικά, αλλά δεν θα επιμείνω.

Για τις ανισότητες, το πρόβλημα μου είναι στο τι εννοείς με το επιθυμητό. Αν εννοείς ότι κάποιος δηλώνει ότι τον ευχαριστεί η αύξηση των ανισοτήτων, δεν ξέρω κανέναν να τολμάει να κάνει τέτοια δήλωση. Αν εννοείς ότι επιλέγει πολιτικές που οδηγούν σε αύξηση των ανισοτήτων, αυτό ισχύει, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι είναι μισάνθρωπος για να το κάνει αυτό. Μπορεί να έχει διαφορετική εκτίμηση για την πιθανότητα οι εναλλακτικές επιλογές να οδηγήσουν σε καλύτερο αποτέλεσμα. Μπορεί να είναι ανίκανος πολιτικός, αλλά αυτό θα απαιτούσε άλλου είδους κριτική, όχι αυτή που ασκείς.

Στο μπαζζ τώρα δεν βλέπω να θεωρείται εχθρός ο λαός, δεν διαβάζω Γεωργελέ όμως, δεν ξέρω τι χάνω. Αυτό που βλέπω είναι κείμενα που θεωρούν τον λαό χαζό και έρμαιο των λαοπλάνων. Τώρα αν μου πεις ότι υπό την πίεση που δέχεται δεν είναι δύσκολο να μετατραπεί ο λαός σε όχλο θα μου πεις ψέματα. Όπως και γω θα σου πω ψέματα αν αρνηθώ ότι σε κάποιο βαθμό συμμερίζομαι την άποψη που δεν θέλει το λαό πάντα σοφό και δίκαιο κριτή.

Εν τέλει θα δεχόμουν το κείμενο ως ξέσπασμα εναντίον συμπεριφορών που σε σκοτίζουν, πιθανότατα δε είναι πιο δίκαιο και έχει λιγότερες υπερβολές από ένα κείμενο που θα έγραφα εγώ αν ήμουν εν βρασμώ. Εξακολουθώ να μην βλέπω όμως να θεωρώ κάποια πτυχές της επιχειρηματολογίας του υπερβολικές.
Ο χρήστης Νίκος είπε…
Αυτοί που καλούν τον λάο να απεμπολήσει την ΜΟΝΑΔΙΚΗ δυνατότητα εξεύρεσης χρημάτων για την κάλυψη των στοιχειωδών αναγκών, έστω και με λιτότητα, (ναι, είναι γνωστό ότι τα δανεικά δίνονται με όρους, που την ορθότητά τους εν προκειμένω τη συζητάμε,αλλά είναι διαφορετική συζήτηση), χωρίς ΠΟΤΕ να εξηγούν με ποιον τρόπο θα εξασφαλίσουν εκείνοι τα χρειαζούμενα χρήματα, είναι ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ. Κι αυτό, ξέρεις, είναι μια απ' τις χειρότερες μορφές μισανθρωπίας!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …