29.12.07

Πέρα από την συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα

Ο Ματθαίος Τσιμιτάκης ανακοίνωσε προ ημερών μια πρόσκληση για συμμετοχή σε μια διαδικτυακή συνέντευξη του Δημοτικού Συμβούλου Αθηνών και υποψηφίου προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα. Η ανακοίνωση αυτή συνάντησε κάποιες ενστάσεις, προεξάρχοντος του Αθήναιου, κάτι που οδήγησε τον ΜΤ σε περαιτέρω διευκρινήσεις. Τις ερωτήσεις μου προς τον Αλέξη Τσίπρα τις κατέθεσα στο αρχικό ποστ (μια και πιστεύω πως η διάχυση της συγκέντρωσης των ερωτήσεων θα δημιουργήσει "λογιστικά" προβλήματα). Εδώ θα ήθελα να συζητήσω τις αντιρρήσεις του Αθήναιου, γιατί νομίζω πως κινούνται πάνω σε μια αρκετά διαδεδομένη λογική για την μπλογκόσφαιρα και το διαδίκτυο, η οποία είναι κατά την γνώμη μου λανθασμένη:

Επειδή η συζήτηση ξεφεύγει πλέον από το θέμα του ΑΤ, ας μου επιτραπεί να κάνω μερικές παρατηρήσεις:

Υπάρχει κάποια ιδέα ότι όσοι έχουν μπλογκ αποτελούν κάποιο είδους πρωτοποριακής τεχνοφιλικής κοινότητας. Αυτή η ιδέα είχε κάποια βάση ίσως πριν τρία χρόνια (ήταν και τότε λανθασμένη αλλά είχε κάποια βάση), αλλά σήμερα προσεγγίζει σιγά-σιγά το αστείο: είναι σαν να λέμε ότι οι χρήστες κινητού αποτελούν κάποιο είδος "κοινότητας". Στη πραγματικότητα μπλογκ σήμερα έχει εν δυνάμει ο καθένας που διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο. Οι μπλόγκερ, οι σχολιαστές των μπλογκ και οι αναγνώστες τους, αποτελούν ένα υποσύνολο εν δυνάμει ταυτόσημο με το σύνολο των χρηστών του διαδικτύου. Επειδή η διείσδυση του διαδικτύου αυξάνεται ραγδαία, μπορεί να πει κανείς ότι οι περί τα μπλογκ διαδικτυακοί χρήστες τείνουν με τον χρόνο προς το σύνολο που λέγεται "πληθυσμός της Ελλάδας". Οπότε κάθε διάκριση μεταξύ "ημών" και "αυτών" καθίσταται άστοχη.

Δεν καταλαβαίνω δηλαδή το πώς συγκροτείται *ένα* κίνημα από οπαδούς του Φρίντμαν του Τσόμσκι και του Στάλιν, από ελληνόψυχους και αντεθνικιστές, από χομπίστες και επαγγελματίες, από διαφημιστές και αναρχικές κολλεκτίβες, από δημοτικές παρατάξεις και από κινήματα τεχνοφρικιών (για να μείνω μόνο στην Ελλάδα). Έχω την εντύπωση ότι έχουμε πάρει πολύ στα σοβαρά τις εξηντιές του Μακ Λούχαν και πρέπει να προσγειωθούμε συλλογικά. Το διαδίκτυο είναι ένα μικρό και όλο πιο δημοφιλές τμήμα του δημόσιου χώρου, είναι (και) μια πλατφόρμα συζητήσεων.

Στην πράξη αυτό που ξεκίνησε ο Ματθαίος Τσιμιτάκης δεν είναι μια συνέντευξη του ΑΤ στους μπλόγκερ, αλλά μια συνέντευξη στην οποία τα ιστολόγια θα μπορούν να συλλέξουν ερωτήσεις αναγνωστών τους / χρηστών του διαδικτύου προκειμένου να μεταφερθούν αυτές, αυτούσιες (υπό τον περιορισμό υποθέτω του διαθέσιμου χρόνου και άρα υπό την μερική διαμεσολάβηση του ΜΤ) στον Αλέξη Τσίπρα. Πουθενά δεν εμπλέκεται η φύση του μέσου, τα προβλήματα του μπλόγκινγκ παγκοσμίως, η υπόθεση Τσιπρόπουλου ή οτιδήποτε άλλο κανείς φαντάζεται ως "συντεχνιακό" θέμα των μπλόγκερ, γιατί η πρόσκληση δεν αφορά τους μπλόγκερ με την ιδιότητα του μπλόγκερ, αλλά τους πολίτες που διαβάζουν ή/και εκφράζονται μέσω δικών τους ή άλλων μπλογκ. Αυτό είναι μια πολύ καλή ιδέα, γιατί πολύ καλή ιδέα (δημοκρατικά μιλώντας) είναι ο περιορισμός της διαμεσολάβησης διαφόρων επιχειρήσεων και επαγγελματιών (ανεξαρτήτως προθέσεων) στην επικοινωνία κομμάτων (και ένα παραπάνω της αριστεράς) με τους πολίτες. Δεν δημιουργεί εξαρτήσεις, μπορεί να συγκεντρώσει ερωτήσεις από κόσμο που γνωρίζει περί ενός θέματος (π.χ. τα εσωτερικά του ΣΥΝ) πολύ περισσότερα από τον Χ μεγαλο- ή μικρο- δημοσιογράφο και επιτρέπει την άμεση απάντηση σε ερωτήματα που διατυπώνονται από την κοινωνία. Η ιδέα ότι για να το κάνει κανείς αυτό θα πρέπει να μπορεί να λύνει και να συναρμολογεί linux server σε 60", και να έχει ευρεία εποπτεία των προβλημάτων των απανταχού μπλόγκερ μου φαίνεται άστοχη. Εξίσου άστοχη μου φαίνεται η ιδέα πως πρέπει κάποιος να έχει μπλογκ για να μιλάει σε μπλογκ, ή για να κατανοεί και να εκτιμά τα πλεονεκτήματα που έχει η επιλογή των διαφόρων διαδικτυακών πλατφορμών διαλόγου και διαβούλευσης σε σχέση με τα ΜΜΕ (που προφανώς το θέμα δεν τίθεται διλημματικά: ή στον Τύπο ή στο Διαδίκτυο).

Εν ολίγοις, δεν θέλω να γκρεμίσω τις αυταπάτες κανενός αλλά οφείλω να τονίσω και πάλι ότι, αντίθετα από ότι πιστεύουν τα ΜΜΕ και αρκετοί μπλόγκερ, δεν υπάρχει κοινότητα των μπλόγκερ. Όλοι μας δεν είμαστε παρά πολίτες με απόψεις και ενδιαφέροντα και γνώση της χρήσης τεχνολογιών, που επιτρέπουν την δημοσιοποίησή τους, δηλαδή ενός κοινού παρονομαστή τεχνογνωσίας ελάχιστα πιο εξελιγμένης από εκείνη που χρειάζεται για να στείλει κανείς SMS από κινητό.

21.12.07

Ανακρατικοποιήσεις

Εντός του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου θα προκηρυχθούν από τις διοικήσεις οι διεθνείς διαγωνισμοί για την παραχώρηση των μεγαλύτερων λιμανιών σε ιδιώτες
ΗΜΕΡΗΣΙΑ On Line 18/12/2007


Οι αποκρατικοποιήσεις που έχουν γίνει από τη δεκαετία του '90 και έπειτα - από την ΑΓΕΤ Ηρακλής και μετά - ήταν αποκρατικοποιήσεις κερδοφόρων εταιρειών, οι οποίες έγιναν προκειμένου να πάψει το κράτος να κάνει τον επιχειρηματία. Αυτή είναι η λογική της αποκρατικοποίησης
Γ. Αλογοσκούφης 17/12/06


Κοιτάζει κανείς τους υποψήφιους αγοραστές των κερδοφόρων κομματιών του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά και Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης (στο άρθρο της Ημερησίας, άνω) και πέφτει πάνω σε τρία ονόματα, που είναι, λέγεται και τα φαβορί για την αγορά των μεγάλων Ελληνικών λιμανιών: Cosco, P(ort)S(ingapore)A(uthority) και Dubai Ports World. Τρεις από τις έξι που αναφέρονται. Μέσω της πώλησής των λιμανιών στις εταιρείες αυτές το κράτος θα απεκδυθεί τον ρόλο του "κράτους-επιχειρηματία" και θα προχωρήσει ατενίζοντας το μέλλον αισιόδοξα, έχοντας ξαλαφρωθεί από το βάρος εξαιρετικά κερδοφόρων δραστηριοτήτων, που επιτέλους θα τις αναλάβουν Ιδιώτες. Διότι το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί λιμάνια, καταλάβατε;

Τέλος πάντων το Ελληνικό κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί λιμάνια. Άλλα κράτη δεν μοιάζει να έχουν πρόβλημα. Οι τρεις προαναφερθείσες εταιρείες-υποψήφιοι αγοραστές των ΟΛΠ (των φιλέτων του ΟΛΠ συγκεκριμένα, σιγά μην έπαιρναν και κάτι που έχει κόστος), είναι σε τελική ανάλυση κρατικές:

H Cosco: "China Ocean Shipping (Group) Company (abbreviated as COSCO) is one of the largest liner shipping companies serving companies all over the world. It is a government owned company of the People's Republic of China."

H Dubai Ports World: DP World is a subsidiary of Dubai World, a holding company owned by the government of Dubai in the United Arab Emirates.

Η PSA: Αν και δεν είναι εμφανές και δεν το διαφημίζει, σύμφωνα με το Salon είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης λιμένων στον κόσμο και είναι "state-owned".

Συνεπώς το κράτος επιχειρηματίας ζει και επεκτείνεται, απλά όχι στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, είναι πιθανό τα Ελληνικά λιμάνια να περιέλθουν στην δικαιοδοσία του ευρύτερου δημοσίου τομέα άλλων χωρών (ο οποίος δεν έχει μάθει προφανώς ότι δεν τα καταφέρνει καλά και πρέπει να αυτοκαταργηθεί άρον-άρον). Αυτά για να ακριβολογούμε.

9.12.07

Περί ασφαλιστικού, κάποια πρόσθετα στοιχεία

Στο προηγούμενο ποστ, όπου είχα θέσει κάποια ερωτήματα σχετικά με το ασφαλιστικό, ανέφερα και το ζήτημα των εξαρτώμενων ατόμων συνολικά. Σημείωσα δηλαδή πως πέρα από τους ηλικιωμένους, οικονομικά ανενεργά άτομα (που στοιχίζουν στο σύστημα πρόνοιας, αλλά και στην κάθε οικογένεια) είναι και τα παιδιά κάτω των 18 ετών (στην πράξη και μετά στην χώρα μας, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα).

Έχω να προσθέσω σε αυτό κάποια νούμερα: Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το Age Dependency Ratio, ο λόγος δηλαδή του αριθμού των εξαρτημένων ατόμων προς τον αριθμό του εργατικού δυναμικού (των ανθρώπων δηλαδή μεταξύ 18 και 64 ετών) στην χώρα μας ήταν το 2005 0,48 (δηλαδή υπήρχαν 48 άτομα σε μη ενεργές εργασιακά ηλικίες για κάθε 100 που δούλευαν), είναι δηλαδή μικρότερος εκείνου της Γαλλίας (0,53), της Δανίας (0,51) και των ΗΠΑ (0,49) ενώ δεν είναι καθόλου δηλαδή μεγάλος για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα (ο μεγαλύτερος τέτοιος λόγος συναντάται σε τριτοκοσμικά κράτη με υψηλή γεννητικότητα και ελάχιστους συνταξιούχους!).

Θα πει κανείς ότι ίσως έχει μεγαλώσει ιστορικά αυτός ο λόγος, δημιουργώντας επιπλέον δυσκολίες; Όχι. Στην βάση της σελίδας του Nationmaster στην οποία συνέδεσα παραπάνω, υπάρχουν τα σχετικά νούμερα για κάθε χρόνο από το 1960 και μετά. Ο λόγος ηλικιακής εξάρτησης είναι σήμερα ο μικρότερος που ήταν ποτέ. Το 1980 π.χ., λίγο πριν ξεκινήσει η δημογραφική κατάρρευση της χώρας μας, ο σχετικός λόγος ήταν στο 0,56. Τότε ο λόγος αυτός ήταν μεγαλύτερος από τις ΗΠΑ λ.χ.

Μήπως όμως έχει μειωθεί το εργατικό δυναμικό από το 1980. Προφανώς όχι, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία [pdf, σ. 4]. Μήπως έχει μειωθεί σημαντικά η απασχόληση (ποσοστό εργαζομένων επί του εργατικού δυναμικού;). Το αντίθετο, σήμερα έχουμε το υψηλότερο τέτοιο ποσοστό των τελευταίων τουλάχιστον δεκαετιών (και έχει υπερβεί πια το 60% το 2006 αν θυμάμαι καλά).

Οπότε για να συνοψίσουμε: περισσότεροι εργαζόμενοι, με την μεγαλύτερη ποσοστιαία απασχόληση του εργατικού δυναμικού τα τελευταία χρόνια, συντηρούν λιγότερους από ποτέ κατά κεφαλήν. Προφανώς μάλιστα, παράγουν κατά κεφαλήν τα περισσότερα από ποτέ. Αν λοιπόν το κοινωνικό κόστος (συνολικό) της συντήρησης των παιδιών και των ενηλίκων (και αναφέρομαι σε ταμεία+κρατικό προϋπολογισμό) μου πει κανείς πως είναι σήμερα δυσβάστακτο και αναπόφευκτα μη-συντηρήσιμο, θα πρέπει να μου το εξηγήσει και σε σχέση με την διαχρονική και σε σχέση με την παγκόσμια σύγκριση των Ελληνικών δεδομένων. Έχει αυξηθεί τα τελευταία 20 χρόνια το αθροιστικό κοινωνικό κόστος συντήρησης παιδιών και γέρων στην χώρα μας; Αν ναι κατά πόσο. Τι ποσοστό του ΑΕΠ απορροφά σήμερα και τι ποσοστό απορροφούσε όταν το σύστημα "δεν είχε πρόβλημα"; Πόσο περισσότερα στοιχίζει στον προϋπολογισμό και στα ταμεία κάθε συνταξιούχος στην χώρα σε σχέση με κάθε παιδί;

6.12.07

7 ασφαλιστικά ερωτήματα

ΟΚ, με το ασφαλιστικό στην Ελλάδα ομολογώ αδυναμία εύρεσης δεδομένων. Το πρόβλημα το μοιράζομαι και με άλλους ενδιαφερόμενους συνιστολόγους, που μέχρι και τηλέφωνα πήραν (ματαίως) για να βρουν μια άκρη. Έτσι προς το παρόν έχω απλά να καταθέσω επτά ειλικρινείς ερωτήσεις. Θα χαιρόμουν να μάθαινα αν έχουν απαντηθεί και πώς:

1. Αν τα όσα επαναλαμβάνονται σχετικά με την γήρανση του πληθυσμού ως μακροπρόθεσμη βόμβα στο ασφαλιστικό μας σύστημα έχουν βάση, τότε ένα βασικό κριτήριο με το οποίο θα πρέπει να αξιολογηθεί κάθε πρόταση για το ασφαλιστικό (εντασσόμενη μέσα σε ένα γενικότερο πλαίσιο σχετικής μεταρρύθμισης της εργασιακής, της προνοιακής και της θεσμικής πραγματικότητας) είναι το κατά πόσο θα έχει αποτελέσματα που θα αυξήσουν τις γεννήσεις στην χώρα ή αντίθετα θα συμβάλλουν στην μείωσή τους. Είναι ψιλοβέβαιο ότι σε καμία χώρα η μετανάστευση από μόνη της δεν καλύπτει μακροπρόθεσμα το δημογραφικό κενό, οπότε αν τα μέτρα που λαμβάνει λειτουργούν αρνητικά στην βελτίωση του δείκτη γεννητικότητας, κάνεις μακροπρόθεσμα κακό και όχι καλό. Αυτή είναι και η βασική ιδέα ενός άρθρου της Χάριτος Συμεωνίδου, ερευνήτριας του ΕΚΚΕ, σε πρόσφατο φύλλο της Αυγής, όπου αναδεικνύει την τεράστια απόσταση στην χώρα μας μεταξύ του επιθυμητού και του πραγματικού αριθμού παιδιών ανά γυναίκα [το διαδικτυακό άρθρο πάσχει, όπως όλο το σάιτ της Αυγής, από σοβαρά προβλήματα μορφοποίησης, που ιδιαίτερα τους πίνακες τους καθιστούν από δυσανάγνωστους έως μη-αναγνώσιμους]. Ποια θα είναι, αν υπάρχουν, τα προβαλλόμενα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της προτεινόμενης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης σε ότι αφορά τις γεννήσεις λοιπόν; Υπάρχουν τέτοιες μελέτες;

2. Υπάρχει η ιδέα ότι οι "υπερβολικές" συντάξεις των ηλικιωμένων στην χώρα μας, θα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό μακροπρόθεσμα σε δυσβάστακτο βαθμό φορολογικά, άρα οι νεώτεροι φορολογούμενοι θα στηρίξουν επαχθέστατα τις συντάξεις στο μέλλον. ΟΚ. Αν οι συντάξεις όμως μειωθούν, ένα μεγάλο μέρος των συνταξιούχων θα περάσει στην ανέχεια - ή τουλάχιστον στην σημαντική επιδείνωση του επιπέδου ζωής τους. Αυτό το έλλειμμα ποιος θα το πληρώσει νομίζετε; Ή πιστεύετε πως στην Ελλάδα τα παιδιά θα αφήσουν τους γονείς τους να ψωμολυσσάνε, να ζητιανεύουν ή τέλος πάντων να στερηθούν στοιχειώδεις ανέσεις (και "ανέσεις" όπως η θέρμανση π.χ.); Άρα αν οι συντάξεις δεν φτάνουν, αυτοί που θα τις συμπληρώσουν θα είναι ούτως ή άλλως οι νεώτεροι απλά με ιδιωτικό και όχι δημόσιο τρόπο - άρα εκ προοιμίου άνισα κατανεμημένο. Δεν μου είναι καθόλου προφανές ότι για την συντριπτική πλειοψηφία των φορολογουμένων, το επιπλέον ποσό που αναλογεί για την ενίσχυση (ή την διατήρηση έστω) των συντάξεων των ηλικιωμένων, θα είναι μικρότερο από τα λεφτά που θα πρέπει να βγάζουν κάθε χρόνο από την τσέπη τους (που ήδη βγάζουν από την τσέπη τους δηλαδή - ήδη συμβαίνουν όλα αυτά, απλά θα συμβαίνουν σε μεγαλύτερο βαθμό σε περίπτωση μείωσης της αγοραστικής αξίας της μέσης σύνταξης) για να στηρίξουν τους γονείς τους. Αλλά και αντίστροφα, όσοι συνταξιούχοι έχουν περίσσευμα από τα χρήματά τους σε ένα μεγάλο ποσοστό το διοχετεύουν στην στήριξη των (εργαζόμενων και υποαμειβόμενων) παιδιών τους ή των εγγονών τους. Όλη αυτή η φιλολογία για "εγωιστές" συνταξιούχους που δεν νοιάζονται για τα παιδιά τους γίνεται ερήμην της κοινωνικής πραγματικότητας στην χώρα, όπου βασική οικονομική μονάδα είναι η διευρυμένη οικογένεια. Ποια μελέτη έχει γίνει για το συνολικό ιδιωτικό κόστος υποστήριξης των συνταξιούχων συμπολιτών μας από τις οικογένειές τους ή/και για την συμβολή τους στον συνολικό οικογενειακό προϋπολογισμό; Ποια μελέτη έχει γίνει για τις επιπτώσεις μιας (πραγματικής) μείωσης των μέσων συντάξεων στο επίπεδο ζωής και στην υγεία (άρα και σε επιπλέον κόστος περίθαλψης) των συνταξιούχων;

3. Γίνεται λόγος για την (σημερινή και μελλοντική) αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων στην χώρα (σε σχέση με το δημογραφικό που λέγαμε) και του συνεπαγόμενου κόστους που αυτό σημαίνει για τα ταμεία (και τον προϋπολογισμό εν γένει). Αυτό είναι η μία όψη της υπογεννητικότητας. Η άλλη είναι πως ο αριθμός των (κάτω των 18) εξαρτώμενων και συνασφαλισμένων ατόμων (με όλα τα συναφή επιδόματα, το κόστος περίθαλψης ανά οικογένεια κοκ) μειώνεται - και μαζί με αυτόν μειώνονται τα σχετικά γενικά έξοδα του κράτους, που δεν αφορούν μόνο τα ταμεία, αλλά και τις γενικότερες δημόσιες δαπάνες (από βρεφονηπιακούς σταθμούς και νέα σχολικά κτήρια, μέχρι χώρους άθλησης). Δεν λέω ότι τα ποσά είναι ίσα (δεν ξέρω καν την τάξη μεγέθους των ποσών για τα οποία μιλάμε), απλά κάθε εκτίμηση των συνεπειών της αύξησης του λόγου συνταξιούχων/εργαζόμενων θα πρέπει να συνυπολογίζει και την μείωση του λόγου εξαρτημένων/εργαζομένων. Ποια μελέτη έχει γίνει σχετικά;

4. Ακούω διάφορα περί της "αντικοινωνικότητας" των εισφορών υπέρ τρίτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συζήτηση για το αγγελιόσημο. Πέρα από όλα τα άλλα όμως, έχω την αίσθηση πως πρόκειται για μια συνεννόηση μεταξύ των εργοδοτών-ιδιοκτητών ΜΜΕ και των πελατών τους (που είναι κυρίως οι διαφημιστικές εταιρείες προφανώς, όχι οι τηλεθεατές-αναγνώστες), με την οποία οι εργοδότες μεταφέρουν το κόστος της εργοδοτικής εισφοράς στους πελάτες τους (και αυτοί μετά στους δικούς τους πελάτες κοκ). Έχει υπολογίσει κανείς τα ποσά που δεν έχουν καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια οι εργοδότες μέσω αυτού του τεχνάσματος και τα έχει συγκρίνει με τα ποσά που έχουν εισπραχθεί από το αγγελιόσημο; Αν ουσιαστικά το αγγελιόσημο είναι ένας έμμεσος τρόπος πληρωμής του εργασιακού κόστους, από πού ως πού θεωρείται ότι το "πληρώνει ο καταναλωτής" - ο καταναλωτής πληρώνει το τελικό κόστος ούτως ή άλλως. Αν οι εργοδότες κατέβαλαν την εισφορά θα αύξανε το εργατικό τους κόστος, το οποίο θα το μετακυλούσαν στον πελάτη/διαφημιστική ως μέρος του τιμολογίου και το αποτέλεσμα δεν θα ήταν (περίπου) το ίδιο; Ακολουθώντας αυτήν την μονομερή λογική στον τελικό της πάτο, θα έλεγε κανείς ότι ο μόνος τρόπος οι εργαζόμενοι να μην επιβαρύνουν τους καταναλωτές (όπου παρακολουθώντας μεγάλο μέρος της σχετική δημόσιας συζήτησης έχεις την αίσθηση ότι θεωρείται παραδόξως πως εργαζόμενοι και καταναλωτές είναι δύο σύνολα που δεν τέμνονται μεταξύ τους!), θα ήταν να μην πληρώνονται καθόλου. Η ίδια λογική ισχύει και για άλλες εισφορές υπέρ τρίτων, όχι βέβαια σε όλες που πιθανότατα χρήζουν σοβαρής αναμόρφωσης.

5. Ακούω για πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και το πόσο ανήθικες και κακές είναι. Ακούω επίσης για καταχρήσεις του ασφαλιστικού συστήματος και το πώς θα πρέπει να διασφαλιστεί η πάταξή τους. ΟΚ, σύμφωνοι. Δεν θα με πείσετε χωρίς νούμερα όμως ότι η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού εξαρτάται από τους Χ πολίτες που καταχρώνται το σύστημα. Δεν υπάρχει κανένα σύστημα στο κόσμο (όχι ασφαλιστικό - οτιδήποτε) που δεν έχει παραθυράκια και τρωτά σημεία μέσω των οποίων θα υπάρξουν καταχρήσεις και παρανομίες. Η ύπαρξη τέτοιων αδυναμιών δεν αποτελεί από μόνη της λόγο ανατροπής του συστήματος, ούτε μπορεί εύκολα να συναχθεί ότι οι καταχρήσεις αυτές είναι ο λόγος της "κατάρρευσης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης". Υπάρχει κάποια σχετική μελέτη που να δείχνει κάτι τέτοιο; Κάποια εκτίμηση των σχετικών απωλειών έστω, ως λόγος επί του ετήσιου προϋπολογισμού; Πώς συγκρίνονται ως ποσά με την εργοδοτική εισφοροδιαφυγή, με την εισφοροαποφυγή, με τα χρέη του δημοσίου στα ταμεία και με την ελλιπή χρηματοδότηση του συστήματος ασφάλισης σε σχέση με την δέσμευση του 1% του ΑΕΠ που έχει αναλάβει το κράτος;

6. Οι πρόωρες μειωμένες συντάξεις ενδέχεται να είναι μεγάλη επιβάρυνση στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά πρέπει να αποδειχθεί. Από ότι φαίνεται μάλλον αδιάφορη πρέπει να είναι. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του δημοσιεύματος στον παραπάνω σύνδεσμο, ας κάνουμε έναν, πολύ χονδρικό και πρόχειρο, υπολογισμό:

εργαζόμενος στο Δημόσιο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που θα συνταξιοδοτηθεί με μειωμένη σύνταξη ύστερα από τη συμπλήρωση 25ετίας, θα λάβει στην καλύτερη περίπτωση κύρια σύνταξη 620 ευρώ. Εάν ο ίδιος εργαζόμενος έπαιρνε σύνταξη με 35 έτη ασφάλισης, το ποσό της κύριας σύνταξης θα ήταν με βάση τα σημερινά δεδομένα 1.234 ευρώ


Έστω ότι ο εργαζόμενος αυτός έδινε στα ταμεία περί τα 600 Ευρώ τον μήνα ήτοι περί τα 8000 Ευρώ τον χρόνο. Τα δέκα χρόνια που δεν δούλευε δεν θα προσέφερε στο ταμείο 80000 Ευρώ, ενώ θα έπαιρνε και 14x620x10 = ~87k Ευρώ πρόωρη σύνταξη. 'Αθροισμα αμοιβών 167k Ευρώ. Από το 65 έτος και μετά, με προσδόκιμο πλέον στα 85, η συνολική διαφορά κανονικής - μειωμένης είναι επί 20 χρόνια περί τα 175k Ευρώ. Βλέπουμε ότι πρόκειται για ίδια πάνω-κάτω τάξη μεγέθους παροχών (διορθώστε με αν κάνω λάθος κάπου) και στην μία και στην άλλη περίπτωση. Υπάρχουν τέτοιου είδους αναλογιστικές μελέτες συνολικά για τον ασφαλισμένο πληθυσμό; Αν ναι τι λένε;

7. Επειδή λέχθηκε πως τα χρέη των εταιρειών στα ταμεία δείχνουν πως τα επίπεδα εισφορών είναι πολύ υψηλά στην χώρα μας, και άρα δεν είναι διατηρήσιμα: Αυτό που μετράει είναι το μοναδιαίο κόστος εργασίας συνολικά (που είναι μισθοί+ εργοδοτικές εισφορές), είναι αυτό δυσβάστακτο; Αν σκεφτεί κανείς ότι διαφημιζόμαστε σαν χώρα χαμηλού εργατικού κόστους, το οποίο είναι ποσοστιαία πολύ μικρότερο από το μέσο Ευρωπαϊκό [δείτε και τα στοιχεία για την παραγωγικότητα], μάλλον δεν είναι. Αν συνυπολογίσει κανείς και την υψηλή κερδοφορία των επιχειρήσεων στην χώρα, δύσκολα συνάγεται πως υπάρχει κάποια συντριπτική επιβάρυνση των επιχειρήσεων λόγω του συνολικού υψηλού εργατικού κόστους στην Ελλάδα. Η εισφοροδιαφυγή γίνεται επειδή συμφέρει να γίνεται (ακολουθούν ευνοϊκές ρυθμίσεις αποπληρωμής χρεών ή παραγραφή, ή μεταφορά των χρεών στο ΙΚΑ κτλ). Υπάρχουν στοιχεία περί του αντιθέτου;

Κάθε απάντηση - ή επιπλέον ερωτήματα - ευπρόσδεκτη στα σχόλια.