26.7.06

Πολιτική ηθική

Όπως και να έχει, η καταγγελία του επεκτατικού εθνικισμού στην Ελλάδα είναι πλέον "εύκολη". Αφενός διότι αυτό το είδος εθνικισμού έχει πια ιστορικά ηττηθεί και αφετέρου διότι η παρούσα συγκυρία και ο ρόλος της χώρας δεν προσφέρονται για φιλοδοξίες τέτοιου τύπου. Η συζήτηση όταν γίνεται είναι ιστορική, ή αφορά την διαχείριση ανοιχτών ζητημάτων που αφορούν την χώρα (αλλά να σημειωθεί πως το θέμα της οικονομικής επέκτασης του Ελληνικού κεφαλαίου είναι εκτός συζήτησης, ή θεωρείται αυτονόητα εθνικά συμφέρον - μια άλλη κουβέντα όμως αυτή).

Αντίθετα στο Ισραήλ, όπου ο θριαμβεύων μεγαλοϊδεατισμός / το εθνικό σύμπλεγμα ανωτερότητας βρίσκεται σε πολεμική έξαρση, η καταγγελία του προβαλλόμενου "εθνικού συμφέροντος" ως πλασματικού και εν τέλει ανήθικου, θέλει κότσια. Γερά κότσια. Ανεξάρτητα από την αποτυχία της Ισραηλινής αριστεράς να διευρύνει την επιρροή της, οφείλουμε να σημειώσουμε την ηθική της ακεραιότητα - σημειώνοντας δύο εξαιρετικά κείμενα Ισραηλινών ειρηνιστών στην Ισραηλινή Χααρέτς.

Το πρώτο του Gideon Levy, έχει τίτλο "Ποιος το ξεκίνησε;" και αναφέρεται στα γεγονότα της Γάζας. Απόσπασμα:

..."Τι θα γινόταν αν οι Παλαιστίνιοι δεν εκτόξευαν τους πυραύλους Κασσάμ; Θα είχε άρει το Ισραήλ την οικονομική πολιορκία που έχει επιβάλει στην Γάζα; Θα άνοιγε τα σύνορα στους Παλαιστίνιους εργάτες; Θα απελευθέρωνε τους φυλακισμένους; Θα γινόντουσαν συναντήσεις , με την εκλεγμένη ηγεσία για διαπραγματεύσεις; Θα ενθάρρυνε τις επενδύσεις στην Γάζα; Ανοησίες. Αν οι κάτοικοι της Γάζας καθόντουσαν φρόνιμοι - όπως περιμένει από αυτούς το Ισραήλ, η υπόθεσή τους θα εξαφανιζόταν από την ατζέντα - και εδώ και σε όλο τον κόσμο. Το Ισραήλ θα προχωρούσε την σύγκλιση, που έχει σαν μόνο στόχο την εξυπηρέτηση των επιδιώξεών του και αγνοεί τις δικές του ανάγκες. Κανένας δεν θα νοιαζόταν για την μοίρα των κατοίκων της Γάζας αν δεν συμπεριφέρονταν βίαια. Αυτή είναι μια πολύ πικρή αλήθεια, αλλά τα πρώτα 20 χρόνια της κατοχής πέρασαν ήσυχα και δεν κουνήσαμε το δακτυλάκι μας για να την σταματήσουμε.

Αντίθετα, σιωπηλά, κτίσαμε την τεράστια, εγκληματική επιχείρηση των επoικισμών. Με τα ίδια μας τα χέρια ωθούμε και πάλι τους Παλαιστίνιους στην χρήση των ασήμαντων όπλων που διαθέτουν - και σαν απάντηση χρησιμοποιούμε σχεδόν ολόκληρο το τεράστιο οπλοστάσιο που διαθέτουμε και συνεχίζουμε να διαμαρτυρόμαστε ότι "αυτοί το άρχισαν"...

... Η Δυτική Όχθη είναι ακόμα υπό κατοχή, οι εποικισμοί ευημερούν και κάθε δειλή απόπειρα για να μας δώσουν το χέρι, συμπεριλαμβανομένης και εκείνης του Ισμαήλ Χανίγιε [πρωθυπουργού της Χαμάς], απορρίπτεται αμέσως. Και μετά από όλα αυτά, αν κάποιος ακόμα εκφράζει αμφιβολίες, λαμβάνει την απάντηση που κερδίζει: "Αυτοί το ξεκίνησαν". Αυτοί το ξεκίνησαν και το δίκιο είναι με το μέρος μας, ενώ η πραγματικότητα είναι πως δεν το ξεκίνησαν αυτοί και το δίκιο δεν είναι με το μέρος μας.


- Το δεύτερο προέρχεται από τον Ισραηλινό Πολιτικό Επιστήμονα Ζεέβ Μαόζ και αφορά τα διαδραματιζόμενα στον Λίβανο. Έχει τίτλο "Η ηθική δεν είναι με το μέρος μας". Απόσπασμα:

Υπάρχει πρακτικά μια ιερή συναίνεση σήμερα πως ο Πόλεμος στον Βορρά είναι δίκαιος πόλεμος και πως η ηθική είναι με το μέρος μας. Θα πρέπει να πούμε την πικρή αλήθεια: η ιερή αυτή συναίνεση βασίζεται σε βραχυπρόθεσμη και επιλεκτική μνήμη, σε μια εσωστρεφή κοσμοθεώρηση και στα δύο μέτρα και σταθμά.

Ο πόλεμος αυτός δεν είναι δίκαιος. Το Ισραήλ χρησιμοποιεί υπερβολική βία χωρίς να διακρίνει μεταξύ αμάχου πληθυσμού και εχθρού, μοναδικός στόχος της οποίας είναι ο εκβιασμός. Αυτό δεν σημαίνει πως η ηθική και το δίκαιο είναι με την πλευρά της Χεζμπολλάχ. Ασφαλώς όχι. Αλλά το γεγονός ότι η Χεζμπολλάχ "το ξεκίνησε" όταν απήγαγε στρατιώτες πέρα από τα διεθνή σύνορα δεν επαρκεί καθόλου για να μεταθέσει το δίκιο προς την πλευρά μας...


Να σημειώσω επίσης εν παρόδω την πιο πειστική ανάλυση για τον πόλεμο στο Λίβανο που έχω δει, από τον Παλαιστίνιο-Αμερικανό δημοσιογράφο Ραμζύ Μπαρούντ, εκδότη του Palestine Chronicle.

25.7.06

Λιβανέζικη σαλάτα

- Πώς ένας καθηγητής δικαίου στο Χάρβαρντ / μεγαλοδικηγόρος παραθέτει χαρούμενα τον φασισμό που τον δέρνει και πώς το μετέγραψε/απέδωσε ο Billmon

- Υπερευαισθησίες: η χλιαρή μη-καταδίκη του Ισραήλ από την Ντόρα Μπακογιάννη, χαρακτηρίζεται από την Jerusalem Post ως οξεία κριτική...

- Καταστρέφοντας τα πειστήρια του εγκλήματος: οι φυλακές του Αλ-Κιάμ στον Λίβανο, κολαστήριο βασανιστηρίων και κτηνωδίας από τον Ισραηλινό στρατό και τις φασιστικές συμμορίες (Στρατός του Νοτίου Λιβάνου) που έκαναν την βρωμοδουλειά του - βομβαρδίστηκε και καταστράφηκε χθες από Ισραηλινούς πυραύλους. Δεν πειράζει, θα φτιάξουν άλλο.

- Το Συριακό Κοινωνικό Εθνικό Κόμμα του Λιβάνου, έχει σαν στόχο την Μεγάλη Συρία. Την Πολύ Μεγάλη Συρία. Τόσο μεγάλη που εκτός από τον Λίβανο το Ιράκ, το Ισραήλ, την χερσόνησο του Σινά, μέρος της Τουρκίας και το Κουβέιτ, περιλαμβάνει και την Κύπρο. Το κόμμα έχει Ελληνορθόδοξες καταβολές...

23.7.06

Ποιος είναι ο Τρομοκράτης;

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

Όταν το Ισραηλ απαγάγει στην λωρίδα της Γάζας, από το σπίτι τους δύο Παλαιστίνιους, πρόκειται για αντιτρομοκρατία. Όταν οι Παλαιστίνιοι απαγάγουν έναν Ισραηλινό στρατιώτη για να τον ανταλλάξουν με Παλαιστίνιες γυναίκες και παιδιά που κρατούν οι Ισραηλινοί - είναι τρομοκρατική ένέργεια: λόγος ισοπέδωσης της Γάζας και καταστροφής κάθε υποδομής σε μια από τις φτωχότερες περιοχές του κόσμου. Αυτό παρότι, όπως αναφορές του ΟΗΕ έχουν επισημάνει, το Ισραήλ ήταν υπεύθυνο για την επιβολή κατάστασης πολιορκίας στην Γάζα, σε έναν χαμηλής έντασης πόλεμο.

Όταν στην συνέχεια η Χεζμπολλάχ απαγάγει και αυτή δύο Ισραηλινούς στρατιώτες, με σκοπό την ανταλλαγή με Λιβανέζους αιχμάλωτους που κρατάει το Ισραήλ, οι πολλές αμοιβαίες παραβιάσεις της μπλε γραμμής ξεχνιούνται, και το μόνο που αποκτά σημασία είναι η "τρομοκρατική" ενέργεια της Χεζμπολλάζ να συλλάβει δύο αιχμάλωτους πολέμου. Οι απαγωγές αυτές οδηγούν το Ισραήλ στον ανελέητο βομβαρδισμό ολόκληρου του Λιβάνου και στην χερσαία επίθεση στην χώρα, υποτίθεται για να "καθαρίσει" τους τρομοκράτες της Χεζμπολλάχ. Οι βομβαρδισμοί έχουν προκαλέσει ήδη πάνω από 350 νεκρούς αμάχους και έχουν οδηγήσει σε δημιουργία προσφύγων οι οποίοι είναι μέσα σε λίγες μέρες (σε αναλογία με τον πληθυσμό) περισσότεροι από εκείνους όλων των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Οι αιματηρότατες αυτές επιθέσεις, των οποίων έχω την αίσθηση τα θύματα δεν είναι καν παράπλευρα, αλλά εντάσσονται στην πολεμική στρατηγική του Ισραήλ - εικάζω στην εμπέδωση της ιδέας πως "το Ισραήλ θα σας σκοτώνει όσο υπάρχει η Χεζμπολλάχ" ή ενδεχομένως στην αστεία ιδέα πως ο λαός του Λιβάνου θα στραφεί κατά πλειοψηφία εναντίον της Χεζμπολλάχ (και όχι εναντίον εκείνων που τον βομβαρδίζουν)- θεωρούνται από το μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας ηθικά πιο αποδεκτές από την εμπλοκή και την σύλληψη δύο στρατιωτών. Σημειώστε πως η Χεζμπολλάχ επιτέθηκε στην Χάιφα με πυραύλους μετά (και όχι πριν) την Ισραηλινή επίθεση... Για το υπόβαθρο της κρίσης, ρίξτε μια ματιά στα όσα λέει για τις αιτίες και την πρoετοιμασία της επίθεσης αυτής ο Juan Cole, (καθηγητής σύγχρονης Μεσανατολικής Ιστορίας στο Παν/μιο του Μίσιγκαν στις ΗΠΑ...)

Αυτό που δεν στέκει ούτε κατ' ελάχιστον είναι η ιδέα ότι το "εν αμύνη" Ισραήλ, έχει δικαίωμα να βομβαρδίζει ό,τι γουστάρει και να σκοτώνει όσους γουστάρει χωρίς να γίνεται και μεγάλο θέμα. Μια μικρή αναδρομή στα πεπραγμένα του Ισραήλ πρόσφατα και παλαιότερα, προσφέρει ο Alexander Cockburn, και θα ήταν καλό αν επίδοξοι αναλυτές έμπαιναν στον κόπο να θυμηθούν τα όσα γράφειο Κόκμπερν, πριν αναμασήσουν τις μπούρδες περί "τρομοκρατικής πρόκλησης"...

Οι ΗΠΑ, πιστές στην στρατηγική που βλέπει το Ισραήλ ως χώρα-προπύργιο της Δύσης (των ΗΠΑ για να κυριολεκτούμε) στην περιοχή, λένε περίπου "μπράβο συνεχίστε". Από κοντά και ο Μπλαιρ, ως συνήθως. Οι υπόλοιποι κάνουν διακριτικές παρατηρήσεις για το "δυσανάλογο" των εν εξελίξει εγκλημάτων πολέμου και κατά της ανθρωπότητας: με μόνη εξαίρεση τον Θαπατέρο, οι υπόλοιποι επικεφαλής κρατών-μελών της ΕΕ, μασάνε τα λόγια τους - με την δικιά μας κυβέρνηση να μην είναι η χειρότερη όλων - αλλά και να μην διεκδικεί δάφνες ηθικής διάυγειας. Είναι εξαιρετικά διαδεδομένη στα πλαίσια αυτής της τήρησης ίσων αποστάσεων, η επίκληση της απόφασης 1559 του Συμβουλίου Ασφαλείας που μιλάει για αφοπλισμό της Χεζμπολλάχ, η εφαρμογή της οποίας αποτελεί, λέει, απαραίτητη προϋπόθεση κατάπαυσης του πυρός από το Ισραήλ. Το ότι το Ισραήλ εξανίσταται για την μη-εφαρμογή αποφάσεων του ΣΑ του ΟΗΕ, αποτελεί πάντως ιλαροτραγική ειρωνία.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι η Χεζμπολλάχ εκτός από ένοπλη οργάνωση, είναι και πολιτικό κόμμα που υποστηρίζεται μαζικά από τον Σιιτικό πληθυσμό (μάλλον την μεγαλύτερη θρησκευτική ομάδα στον Λίβανο) και όχι μόνον - αλλά και οργάνωση κοινωνικής πρόνοιας. Η Χεζμπολλάχ δεν μπορεί να εκδιωχθεί από τον Λίβανο, καθότι είναι κομμάτι του. Να σημειωθεί επίσης ότι η Χεζμπολλάχ έχει τεράστιο κύρος μέσα στον Λίβανο αλλά και ανά τον Αραβικό κόσμο, επειδή είναι η μόνη Αραβική ένοπλη ομάδα που έχει "νικήσει" τον Ισραηλινό στρατό, αναγκάζοντάς τον να αποχωρήσει από τον κατεχόμενο Λίβανο το 2000. Η οργάνωση θεωρείται ακόμα και για το 74% των Χριστιανών [όπως αναφέρεται εδώ] του Λιβάνου, αντιστασιακή και όχι τρομοκρατική. Ένας από τους εννέα βουλευτές της Χεζμπολλάχ στο κοινοβούλιο είναι Χριστιανός [Διόρθωση: ήταν μέχρι το 2005. Μετά τις εκλογές του 2005, η Χεζμπολλάχ έχει 23 βουλευτές και δύο υπουργούς στην κυβέρνηση του Λιβάνου]. Σήμερα η Χεζμπολλάχ συμμαχεί με τον Χριστιανό και μέχρι προσφάτως άκρως αντι-Σύριο, ηγέτη Μισέλ Αούν. Η εισβολή και η κατοχή του Λιβάνου από το Ισραήλ, ήταν άλλωστε αυτό που δημιούργησε την Χεζμπολλάχ. Ο ηγέτης της, ο Σεΐχης Νασράλλα, είναι πιθανότατα η δημοφιλέστερη εν ζωή προσωπικότητα στον Αραβικό κόσμο (παρότι είναι Σιίτης). Το Ιράν και η Συρία στηρίζουν την Χεζμπολλάχ, αλλά ούτε την δημιούργησαν, ούτε την ελέγχουν. Οι βλακείες ότι η Χεζμπολλάχ "κρύβεται" ανάμεσα σε αμάχους στην Βηρυττό π.χ. στέκουν μόνο αν αγνοήσει κανείς ότι η Χεζμπολλάχ είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα, νόμιμη οργάνωση στον Λίβανο - επαναλαμβάνω - και έχει δικαίωμα να έχει γραφεία όπου θέλει... Αυτά καλό είναι να τα ψιλο-λαμβάνουμε υπόψη μας πριν αρχίσουμε τις αερολογίες των "ίσων αποστάσεων" (με ανακλαστική προσήλωση στους κακούς τρομοκρατες, ερήμην των στοιχείων - ως αντίλαλος της απολογητικής των μεγάλων Αμερικάνικων ΜΜΕ για το Ισραήλ).

Τέλος: τρία σημαντικά πράγματα:

- Ενισχύστε τον δοκιμαζόμενο λαό του Λιβάνου.
- Υπογράψτε την διακήρυξη (petition) για την σωτηρία των Λιβανέζων αμάχων - μπορεί να είναι συμβολική και μόνο η κίνηση, αλλά είναι καλό να καταγράφεται με κάθε τρόπο η παγκόσμια αγανάκτηση για τα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη.
- Αντιπολεμικό συλλαλητήριο ειρηνιστικών κινημάτων αύριο στην Αθήνα, από το Πάρκο Ελευθερίας ως την Αμερικανική και Ισραηλινή πρεσβεία. Ώρα 7μμ.

15.7.06

ΓκουανταΝΑΤΟ!

Ο αμερικάνος στρατηγός που ηγείται της Νότιας Διοίκησης του στρατού των ΗΠΑ, πρόκειται να προταθεί για στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ. Ο κ. Κράντοκ εκ της θέσεως του ήταν και υπεύθυνος για το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκουαντανάμο, και είχε προσπαθήσει να βγάλει λάδι υφιστάμενό του στις, λίγες, περιπτώσεις που πήγε να απαγγελθεί κατηγορία για κακοποιήσεις. Ο εν λόγω υφιστάμενος είχε χρησιμοποιήσει τις πρωτοποριακές μεθόδους του Άμπου Γκράιμπ στο Γκουαντάναμο, αρκετούς μήνες πριν.

Ο νέος μας αρχηγός (ως συμμαχίας), χρημάτισε επίσης επικεφαλής των Αμερικανικών δυνάμεων που πρωτομπήκαν στο Κόσοβο και στρατιωτικός σύμβουλος του μεγάλου ανθρωπιστή Ντόναλντ Ράμσφελντ την περίοδο 2002-2004.

Διάδοχος του στην ηγεσία της Νότιας Διοίκησης - και επικεφαλής του στρατοπέδου του Γκουαντανάμο- προαλείφεται ένας Έλληνας (Ελληνοαμερικάνος δηλάδή), ο κ. Τζέιμς Σταυρίδης, ήδη κορυφαίος σύμβουλος του Ντόναλντ Ράμσφελντ.

Οι φήμες ότι ο κ. Σταυρίδης ήδη έχει έρθει σε επικοινωνία για να στρατολογήσει ως συμβούλους για το Γκουαντανάμο, τους ειδικούς συμπατριώτες του κ.κ. Χατζηζήση, Θεοφιλογιαννάκο και Μπόλαρη, ελέγχονται πάντως ως ανακριβείς.

14.7.06

Από τον Λίβανο (και την Γάζα)

Κάλυψη των γεγονότων, οργή, τσακωμοί και θλίψη από την Λιβανέζικη (αγγλόφωνη) ιστολογοσύνη:

Blogging the Middle East:
...Σήμερα μίλησα με πολλούς ανθρώπους, ανθρώπους που ως τώρα μισούσαν την Χεζμπολλάχ και ήθελαν τον αφοπλισμό της και όλοι εξέφρασαν παρόμοια συναισθήματα, λέγοντας πως το Ισραήλ έψαχνε απλώς για φορμή (γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσεις αυτήν την συμπεριφορά;) και ακόμα και αν η Χεζμπολλάχ δεν τους έδινε το πρόσχημα θα έβρισκαν άλλο. Ο κόσμος εδώ είναι εξοργισμένος με την παγκόσμια κοινότητα που δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να σταματήσουν το Ισραήλ από το να βάζει στο στόχαστρο αμάχους και τις πολιτικές υποδομές. Όλος ο κόσμος παρακολουθεί καθώς ο αποκλεισμός και ο προσχεδιασμένος λιμός σε μια χώρα ολόκληρη συνεχίζεται. Στη χώρα έχει σταματήσει κάθε δραστηριότητα..."


The Lebanese Bloggers:
Πολλοί Λιβανέζοι έζουν τεράστια πίστη στην διεθνή κοινότητα. Ο πατέρας μου που η πάντα αισιόδοξη άποψή του για τον Λίβανο είναι μεταδοτική, συνεχίζει να λέει πως η επίθεση αυτή δεν θα κρατήσει για πολύ και πως κάποιος θα μεσολαβήσει για να την σταματήσει.

Αλλά αν όμως, όπως πριν από 30 χρόνια όλοι αδιαφορήσουν για τον Λίβανο; ΜΑς άφησαν να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας και καταλήξαμε να αλληλοσκοτωνόμαστε και να καταστρέφουμε την αθωότητα και την ομορφιά της χώρας...


Lebanese Blogger Forum:
Το Ισραήλ νόμισε πως η Χεζμπολλάχ θα έπαιρνε τους δύο στρατιώτες του και θα πετούσε στην Ελβετία κι έτσι το Ισραήλ απάντησε με τον βομβαρδισμό του μοναδικού Λιβανέζικου αεροδρομίου. Για να αποτρέψει την Χεζμπολλάχ από το να ανοίξει τον κλιματισμό με αυτή την ζέστη, οι ισραηλινοί έβαλαν στο στόχαστρο τους σταθμούς ενέργειας. Μετά για παρόμοια πνευματώδεις λόγους, οι Ισραηλινοί σημάδεψαν γέφυρες, νοσοκομειακά και σκότωσαν σκοπίμως οικογένειες ολόκληρες, γυναίκες και παιδιά. Χωρίς υπεβολή το Ισραήλ παραλύει τώρα τον Λίβανο; Γιατί; Επειδή λένε αυτό θα φέρει τους δειλούς τους στρατιώτες πίσω...

... Τι μαθαίνουμε από αυτήν την ιστορία; Πως η Χεζμπλλάχ είναι τρομοκράτες και πως το Ισαήλ είναι ένα αδύναμο αρνάκι. Φυσικά όταν σκοτώνεις γυναικόπαιδα σε λένε θύμα, αλλά όταν σκοτώνεις στρατιώτες σε λένε τρομοκράτη. Έστι βλέπει ο κόσμος τα δεδομένα στον 21ο αιώνα. Έτσι γίνεται η πλύση εγκεφάλου του πληθυσμού του πλανήτη από τα ΜΜΕ στην εποχή του διαδικτύου και της στιγμιαίας επικοινωνίας...


αλλά και:

...Και αύριο όταν θα βλέπω το καταστραμμένο γεφύρι που συνδέει την πόλη μου την Σάιντα με την Βηρυττό, θα έχω να πω από τα βάθη της καρδιάς μου: Αρκετά! Αρκετά με τον πόλεμο, τον θάνατο και την καταστροφή! Στο διάολο Χεζμπλλάχ και πίσω! Για όλη αυτήν την καταστροφή, για όλον αυτόν τον θάνατο! Όχι δεν φταίει το Ισραήλ. Φταίς εσύ. Αναθεμά σε!...


Ur Shalim:

"...Κοιτάζοντας το αρχείο των ειδήσεων των περασμένων δύο και παραπάνω χρόνων βρήκα μια μακριά λίστα Ισραηλινών εισβολών, παραβιάσεων και δολοφονιών εναντίον του Λιβάνου. Οπότε πάψτε να μου λέτε ότι έχει να κάνει με τους δύο στρατιώτες. Πενήντα Λιβανέζοι άμαχοι είναι ήδη νεκροί, είκοσι από αυτούς περίπου παιδιά. Πάνω από εκατό τραυματίες. Ολόκληρες οικογένειες. Δείτε αυτό [Σημ.Τάλως: μόνο αν δεν ταράζεστε εύκολα]. Αυτή και όλη της η οικογένεια σκοτώθηκαν. Παράπλευρη απώλεια; Α, Δικό μου λάθος! Το μωρό θα μεγάλωνε και θα γινόταν μέλος της Χεζμπολλάχ!..."


Lebanese Political Journal

Οι Ισραηλινοί έχουν κάνει καλή δουλειά στην πρόκληση εσωτερικής διαμάχης στον Λίβανο επιτιθέμενοι πρωταρχικά στις Σιιτικές περιοχές. Μερικοί Σιίτες ισχυρίζονται πως επειδή το Ισραήλ επιτίθεται σε αυτούς και είναι διατεθιμένοι να υποστούν το μεγαλύτερο μέρος της Ισραηλινής επιθετικότητας, η υπόλοιπη χώρα θα πρέπει να το βουλώσει και να αφήσει την Χεζμπολλάχ να δράσει ατιμώρητη. Κυνικοί από τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες λένε πως οι Σιίτε παθαίνουν αυτό που τους αξίζει.

Εδώ στην Βηρυττό, κάποιοι από εμας (όπως εγώ) αρνούνται να μπουν καν σε αυτή την ηλίθια συζήτηση μια και η ακτάσταση είναι σουρεαλιστική. Η μόνη άμεση δυσκολία που αντιμετωπίζουμε είναι από την έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος και το κόψιμο των τηλεφωνικών γραμμών.

[δείτε και τους Ισραηλινούς και Αμερικάνους "εθνικόψυχους", που μπαίνουν στην συζήτηση από κάτω].

Letters Apart:

Γράμμα στον (ηγέτη της Χεζμπολλάχ) Χασάν Νασράλλαχ:

Χασάν, ήθελα να αποδείξεις πως έχω άδικο. Ήθελα να πάρεις την σωστή - την σωστή, όχι απλώς την σοφή - απόφαση. Ήταν σαφές εδώ και καιρό πως θα προκαλούσες τον Ισραηλινό στρατό να επιτεθεί στον Λίβανο και πάλι, αλλά ήθελα να έχω λάθος. Έχεις αποτύχει. Έχεις προδώσει τρεισήμιση εκατομμύρια ανθρώπους. Έχεις προδώσει τον εαυτό σου. Έχεις προδώσει τον γιο σου...
... Χασάν δεν αμφισβητείς ποτέ τον εαυτό σου; Δεν αμφιβάλλεις ποτέ για τις πράψεις σου; Δεν αναρωτιέσαι σε πόσο κόσμο έχεις στερήσει τα γερατιά;

Ο θάνατος δεν είναι δικός σου για να τον μοιράζεις σε άλλους.


Γράμμα στο Εχούντ Ολμέρτ:

Εχούντ, είσαι καν άνθρωπος; Αν σε τρυπήσουμε θα ματώσεις; Βλέπεις τις φωτογραφίες των ανθρώπων που έσφαξες; Πώς νοιώθεις όταν ακούς τον αριθμό των νεκρών; Ίσως θα έπρεπε να ρωτήσεις τον Σαρόν αν μετανοιώνει για τα όσα έκανε τον παλιό καιρό, πριν δηλαδή πάθει αυτό που του αξίζει.

Εχούντ, είσαι χειρότερος από τον Χασάν. Το αίμα στα χέρια σου έχει βάψει το Ισραήλ κόκκινο. Υποφέρουμε. Πεθαίνουμε. Σήμερα έχεις πετάξει κόσμο στον φλεγόμενο λάκκο του ύπνου χωρίς όνειρα. Πού είναι η τιμή σε αυτό. Πες μου πού;


Jamal's Propaganda Site

"Ο Όλμερτ μπορεί να επιλέξει να αφανίσει την Χεζμπολλάχ εντελώς. Αυτό θα οδηγούσε σε μείζονα πόλεμο στον περιοχή και δεν νομίζω πως το Ισραήλ είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο, ή ότι η διεθνής κοινότητα θα το επέτρεπε. Αυτό αφήνει λοιπόν τον Όλμερτ με μόνη την επιλογή του πότε να πάψει να σκοτώνει και να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις. Αν θα το κάνει σήμερα με 30 άμαχους νεκρούς, ή την άλλη εβδομάδα με 300.

Φοβάμαι πως το 300 προσεγγίζει καλύτερα τον αριθμό που θα ικανοποιούσε την δίψα του για αίμα...


The Beirut Spring


Να πώς ο θαλάσσιος/αέριος αποκλεισμός υποτίθεται πως θα δουλέψει:

Καράβια και αεροπλάνα δεν θα μπορούν να έρχονται ή να φεύγουν από τον Λίβανο. Τα μήλα του Λιβάνου θα σαπίζουν στα λιμάνια και οι Σκωτσέζικοι σολωμοί θα πρέπει να περιμένουν. Η τεράστιά μας διασπορά, ανήμπορη να επιστρέψει στην πατρίδα, θα θυμώσει. Θα έχουμε πάντα τρόφιμα, αλλά ένας παρατεταμένος αποκλεισμός θα στρέψει τις βιομηχανίες, τις επιχειρήσεις και τους αγρότες εναντίον της Χεζμπολλάχ. Πανικόβλητοι επιχειρηματίες θα αποσύρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες, πλήττοντας την λίρα. Τα έχουμε ξαναδεί.

Θα υπάρξει έντονη πίεση στην κυβέρνηση για την απελευθέρωση των στρατιωτών. Θα δουλέψει το σχέδιο;

Όχι. Το Ισραήλ υποτιμά συνέχεια τους δεσμούς που δημιουργεί η κοινή δυστυχία. Χρησιμοποιούν τις λάθους διόδους και κάνουν χωρίς λόγο έναν ολόκληρο λαό να πεινάει και θυμώνοντάς τον περισσότερο.


Την ίδια στιγμή από την Γάζα:
Raising Yousuf: a diary of a mother under occupation

και Free Gaza Blog

το Παλαιστινιακό Monitor.

Εγώ δεν έχω τίποτε άλλο να προσθέσω από την οργή μου - ο Lenin τα λέει καλύτερα εδώ.

11.7.06

It's awfully considerate of you to think of me here

Είχαν πει:
"His family says it upsets him to discuss the days when he was the spirit of psychedelia, beautiful Syd Barrett, the leader of Pink Floyd. He doesn't recognise himself as the shambling visionary who, during an extended nervous breakdown exacerbated by his drug intake, made two solos LPs, Madcap and Barrett , which are as eternally eloquent as Van Gogh's cornfields. He doesn't answer to his 60s nickname now. He's called Roger Barrett, as he was born in 1946."


Ο κ. Roger Keith "Syd" Barrett, λοιπόν, γεννηθείς το 1946, πιθανόν ο ιδιοφυέστερος μουσικός της ψυχεδέλειας, ιδρυτής των Pink Floyd, ο μελωδός πέρα από τα όρια της τρέλλας, πέθανε στις 7 Ιουλίου, σε ηλικία 60 ετών, ειρηνικά στο σπίτι του.

Το πρώτο του τριπάκι με ψυχεδελικά μανιτάρια, κινηματογραφημένο από φίλο του:



Astronomy domine:



Wouldn't you miss me?

Ζιντάν

Με αφορμή το περιβόητο επεισόδιο στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλου, οι άπαιχτοι μαιτρ του διαδικτυακού πολυμεσικού χαβαλέ έχουν ήδη δώσει ρέστα [ενημέρωση: κάποιες κατέβηκαν ήδη, διατηρώ το υπόλοιπο ποστ ως έχει για λόγους αναφοράς - α και δείτε κι αυτό κι αυτό]:

Finish him!















Ο MC Hammer το έκανε:











O Ζιντάν σώζει την ζωή του Ματεράτσι:


(Zidane Saves Materazzi)






Σε ηλεκτρονικό:







Όλα για μια σοκολάτα:






Αναγκάστηκε:







Μόνος του έπεσε ο απατεώνας




To καλύτερο από όλα [παρουσιάζει κάποια τεχνικά προβλήματα...]


Τα φόρουμ του Something Aweful όπου διακινούνται τα εν λόγω τεχνουργήματα...


Μεσαιωνική εκδοχή


Εκδοχή νιντέντο


Τέλος για την γνωριμία με τον κούνγκφου-μαστερ Ματεράτσι το παρακάτω βίντεο με απάνθισμα των επίκαιρων επεμβάσεών του από το Ιταλικό πρωτάθλημα:


9.7.06

Το Παγκόσμιο Κύπελλο ως βοήθημα διαλογισμού


Αντί επιλόγου για το παγκόσμιο κύπελλο, μια εικόνα, από το Outlook India, στην οποία, όπως λέει η λεζάντα, απεικονόζονται "μολυσμένοι από τον πυρετό του παγκόσμιου κυπέλλου, δύο σαντού" να παίζουν "ποδόσφαιρο στις όχθες του ποταμού Γάγγη στο Αλλάχαμπαντ".
Σαντού (κατά την Wikipedia):
"Στον Ινδουισμό η λέξη σαντού είναι ο συνήθης όρος για έναν ασκητή ή γιόγκι που έχει παραιτηθεί από την επιδίωξη των τριών πρώτων ινδουιστικών στόχων ζωής, το κάμα (απόλαυση), το άρθα (πλούτη και ισχύ) ακόμα και το ντάρμα (καθήκον). Ο σνατού είναι απλοκλειστικά αφοσιωμένος στην επίτευξη της μόκσα (απελευθέρωσης) μέσω διαλογισμού και στοχασμού του Θεού...."


Περαιτέρω συζήτηση επί του ιδίου επεισοδίου, όπου, αφού ο δημοσιογράφος εξηγήσει πως το ποδόσφαιρο είναι πάνω και από την θρησκεία, ο Σαντού Μαντού Μπάμπα, εξηγεί πως έπαιζαν ποδόσφαιρο παλιότερα και μετά έγιναν Σαντού, ενώ ο σαντού Σριντάρ διαβεβαιώνει πως το ποδόσφαιρο είναι σπουδαία πηγή πνευματικής και σωματικής εξάσκησης.

5.7.06

Ανάξια θύματα

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Όλμερτ:
"Λυπάμαι βαθύτατα για τους κατοίκους της Γάζας, αλλά οι ζωές, η ασφάλεια και η διαβίωση των κατοίκων του Σντερότ είναι ακόμα σηματικότερη"
(I am deeply sorry for the residents of Gaza, but the lives, security and well-being of the residents of Sderot is even more important.")
Ο ίδιος: "Αναλαμβάνω προσωπικά την ευθύνη για όσα συμβαίνουν στην Γάζα... Δεν θέλω κανένας να κοιμηθεί την νύχτα στην Γάζα. Θέλω να ξέρουν πως νοιώθουμε"
("I take personal responsibility for what is happening in Gaza,...I want no one to sleep at night in Gaza. I want them to know what it feels like.")

Παραβιάζοντας αναμφίβολα τις συνθήκες της Γενεύης, ο στρατός του Ισραήλ προχωρά στην συλλογική τιμωρία των κατοίκων της Γάζας για να ελευθερώσει έναν στρατιώτη που κρατείται όμηρος, συλλαμβάνοντας την εκλεγμένη κυβέρνηση. Η εναλλακτική λύση, η απελευθέρωση όπως ζητούν οι απαγωγείς των ανηλίκων και των γυναικών που το Ισραήλ κρατά φυλακισμένους, θεωρείται "υποχώρηση στην τρομοκρατία".

Πέρυσι περίπου τέτοια εποχή (25/7/2005), καθώς η λωρίδα της Γάζας εκκενωνόταν από τους Εβραίους εποίκους, τρία μέλη του Ισραηλινού ειρηνιστικού κινήματος, ο Ιλάν Παππέ, ο Ταμάρ Γιαρόν, και ο Ούρι Ντέιβις, προειδοποιούσαν για αυτό που έβλεπαν να έρχεται, [παράθεση με συνδέσμους-σχόλια στις σημερινές παραγματικότητες και στα ιστορικά προηγούμενα]:
Πιστεύουμε πως ένα πρωταρχικό, αδήλωτο κίνητρο του κράτους του Ισραήλ, για την μετακίνηση των Εβραίων εποίκων από τον οικισμό Κατίφ της Γάζας, είναι η σωματική τους ακεραιοτητα όταν η Ισραηλινή κυβέρνηση και ο στρατός πιθανόν ξεκινήσουν μια ενισχυμένη μαζική επίθεση εναντίον του ενάμιση εκατομμυρίου Παλαιστινίων στην Λωρίδα της Γάζας, από τους οποίους οι μισοί περίπου είναι πρόσφυγες από την Παλαιστίνη από το 1948.

Το σενάριο μπορεί να είναι παρόμοιο με αυτό που έχει ήδη συμβεί στο παρελθόν - μια τακτική που ο Αριέλ Σαρόν έχει χρησιμοποιήσει πολλές φορές στην στρατιωτική του καριέρα, δηλαδή η χρήση των προκλήσεων προσχηματικά ώστε να εξαπολυθούν μαζικές επιθέσεις...


Ο στόχος λέει ο Michael Whitney, ο οποίος είναι αυτός που υπενθύμισε το παραπάνω "προφητικό" κείμενο, δεν είναι πρωταρχικά η (δημοκρατικά εκλεγμένη) κυβέρνηση της Χαμάς - πολλά μέλη της οποίας έχουν συλληφθεί από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής ενώ το γραφείο του πρωθυπουργού έχει ήδη βομβαρδιστεί, αλλά οι πολίτες της Γάζας: το Ισραήλ προχωρά σε έναν προαποφασισμένο "πόλεμο εναντίον των υποδομών", ανεξάρτητο από το γεγονός της απαγωγής του Ισραηλινού φαντάρου.

Το πρόβλημα παραμένει η κατοχή. Και η ωμά εκπεφρασμένη διάκριση μεταξύ σημαντικών και ασήμαντων θυμάτων από τον ίδιο τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, δεν είναι παρά μια ακόμα ένδειξη ότι για τον Ισραηλινό εθνικισμό η μόνη λύση είναι τελικά η εθνοκάθαρση. Όλα τα άλλα είναι για το θεαθήναι.

4.7.06

Η παιδεία Παίζει - Μέρος Β: Όλοι θυμωμένοι

Έχοντας διαπιστώσει στην πρώτη σχετική καταχώριση την εξωπανεπιστημιακή προέλευση της ουσίας της αναταραχής στην δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, ας δούμε τώρα τους λόγους που κάνουν την φοιτητική εξέγερση δημοφιλή (έστω, δικαιολογημένη) στην κοινή γνώμη, παρά το γεγονός ότι πολλά από τα ζητήματα που εγείρει είναι μάλλον αντιδημοφιλή - και παρότι από πλευράς επικοινωνίας με τον κόσμο, το ΦΚ παίρνει κάτω από την βάση. Σημειώνω πως μέχρι και οι αστυνομικοί εξέφρασαν την συμπαράστασή τους στους φοιτητές (αφού τους έδειραν). Όλα αυτά δηλώνουν πως υπάρχει κάποιο έρεισμα των φοιτητών στην κοινωνία.

Υποψιάζομαι πως το έρεισμα έχει να κάνει με το ότι κανένας δεν θεωρεί ότι η κυβέρνηση κάνει αξιόπιστες προτάσεις, πόσο μάλλον χειρισμούς, ότι όλοι έχουν μάθει (γιατί η πλειοψηφία δεν έχει ιδία άποψη) πως "η ανώτατη παιδεία πάσχει" και όλοι ξέρουν ότι το εργασιακό μέλλον των εν λόγω διαμαρτυρομένων φοιτητών είναι (γενικά μιλώντας) αβέβαιο. Ως προς αυτό το τελευταίο, η γενικευόμενη και διευρυνόμενη εργασιακή ανασφάλεια κάνει τους πολίτες να ταυτίζονται με κάποια από τα φοιτητικά συνθήματα - ιδιαίτερα που οι περισσότεροι δεν τολμούν να βγάλουν άχνα διαμαρτυρίας και μεταφέρουν την αγανάκτησή τους στο θέαμα της διαμαρτυρίας των άλλων.

Για την συγκροτημένη επιχειρηματολόγηση υπέρ των θέσεων της ακαδημαϊκής κοινότητας κανένας δεν έχει κάνει καλύτερη δουλειά στην ιστολογοσύνη από τον Darthiir the Aban (βλ. και τις σχετικές συζητήσεις), (1, 2, 3) ενώ αξίζει να αναφέρει κανείς τις συζητήσεις στο Σπιτάκι (1, 2, 3, 4, 5) και ένα εκπαιδευτικό μπλογκ προβληματισμών - και ξέρω ότι αδικώ πολλές από τις άλλες καταχωρίσεις και συζητήσεις...

Αλλά παρότι η συζήτηση για τα πανεπιστήμια έχει το δικό της νόημα (και θα την κάνω ελπίζω σε επόμενη καταχώριση), νομίζω πως κινητήρια δύναμη του φοιτητικού ξεσηκωμού (που τηρουμένων των αναλογιών, είναι πρωτοφανής σε μαζικότητα) δεν είναι βασικά ενδοπανεπιστημιακή, δεν αφορά παρά δευτερευόντως την (αστεία πάντως) νομοθετική πρωτοβουλία της Γιαννάκου και ούτε τους όρους σπουδών και την ποιότητά τους.

Στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε είναι μια νεολαιίστικη εξέγερση: είναι μια εξέγερση της μερίδας της κοινωνίας εκείνης που, καθώς βλέπει την οικονομία να μεταμορφώνεται ταχύτατα, συνειδητοποιεί πως, για το μεγαλύτερό της μέρος, το μέλλον δεν διαγράφεται ευοίωνο, καθώς πέρα από την ανεργία και την υποαπασχόληση, παραμονεύει και ο αναπόφευκτος υπερδανεισμός και η εξαφάνιση του ελεύθερου χρόνου. Αυτό το επιβεβαιώνουν και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως ένα 73% της ηλικιακής ομάδας 18-24 υποστηρίζει της καταλήψεις, στοιχείο που δείχνει ότι η σχετική ανησυχία δεν αφορά απλώς τους φοιτητές και ότι διατρέχει όλους τους πολιτικούς χώρους. Το ποσοστό αυτό διαψεύδει μάλλον και όσους με βάση πλασματικούς αριθμούς εγγεγραμένων φοιτητών, μιλάνε για "μειοψηφίες" που αποφασίζουν καταλήψεις... Η Αφροδίτη Πολίτη σε πρόσφατο άρθρο της στην Ελευθεροτυπία διαπιστώνει παρόμοια πράγματα:

...Η σημερινή νεολαία αντιστέκεται στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όχι λόγω «έλλειψης προσπαθείας», ούτε επειδή «αριστερίζει ιδεολογικώς», αλλά επειδή το μέλλον μόνο χρυσόν δεν διαγράφεται και η προοπτική «ολιγοώρου» ή και «πολυώρου» εργασίας, έναντι εξευτελιστικού μισθού (ή και καθόλου μισθού) δεν της αφήνει την πολυτέλεια να είναι ούτε σνομπ ούτε αδιάφορη. Η νεολαία -είτε κάνει καταλήψεις είτε όχι, είτε αριστερίζει ιδεολογικώς είτε όχι- δεν είναι «πρόβλημα», έχει προβλήματα. Τα οποία σίγουρα δεν λύνονται ούτε με μειωτικούς χαρακτηρισμούς, ούτε με ξύλο, ούτε με κοροϊδίες και «λίφτινγκ», αλλά με το να έχει η ίδια λόγο και δράση.


Οι κινητοποιήσεις γίνονται, να σημειώσουμε, έξω από την καθοδήγηση των κομμάτων (εκτός αν πιστεύει κανείς πως η νεολαία του ΣΥΝ αποτελεί πλειοψηφικό ρεύμα στην νεολαία, ή ότι έχει τεράστιες μάζες που την ακολουθούν τυφλά). Αυτό αξίζει να το τονίσουμε γιατί στους κλαυθμυρισμούς για την "κατάντια των φοιτητών", επανέρχεται η ανοησία ότι "αυτά τα κάνουν τα κόμματα", κάτι που είναι δια γυμνού οφθαλμού ψευδές αν κοιτάξει κανείς την θέση των νεολαιών των τριών μεγαλύτερων κομμάτων στις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων (συμπεριλαμβάνω και τις τούμπες της ΠΑΣΠ για να μην μείνει έξω από δυνάμει αντιπολιτευτικές κινητοποιήσεις). Αντίθετα η μαζικότητα των συνελεύσεων (η οποία είναι πρωτοφανής και ανεπανάληπτη σε εθνικό επίπεδο από την εποχή των καταλήψεων του 1979) και η χρονική περίοδος στην οποία γίνονται (τέλη χρονιάς που συνήθως ήταν ασφαλής περίοδος για να περάσουν διάφορα με δεδομένες τις εξετάσεις και τις επερχόμενες διακοπές) δηλώνουν ότι υπάρχει μια οργή που δεν είναι εύκολο να την παρακάμψει κανείς ως "βολεμένη" ή με άλλα άστοχα που ακούγονται, με δεδομένο μάλιστα ότι μιλάμε για ένα εξόχως πειθαρχημένο φοιτητικό σώμα, πολύ πιο συνεπές στις πανεπιστημιακές του υποχρεώσεις από το ανάλογο πριν από 10, 20 ή 30 χρόνια. Η αριθμητική εξέλιξη των παρουσιών στις παραδόσεις, είναι ένας έμμεσος αλλά ενδεικτικός δείκτης, που μάλλον (με βάση προσωπικές περιγραφές, δεν έχω δει κάποια μελέτη ομολογώ) είναι ιλλιγγιωδώς μεγαλύτερη από την αντίστοιχη των δεκαετιών 70 και 80... Μιλάμε πάντως για μια νεολαία που από τα γεννοφάσκια της είναι "εντατικοποιημένη", πιθανόν, η πιο εντατικοποιημένη σε μικρές ηλικίες και μέχρι και το Λύκειο στην Ευρώπη. Και η εντατικοποίηση αυτή, είναι τυφλή, αδιέξοδη και καθόλου αποδοτική, μια και βασίζεται σε παραλλαγές, συνήθως, του ενδόξου συστήματος της παπαγαλίας και της απαξίωσης της χαράς της μάθησης, ξεκινώντας από το σπίτι και τις παράλογες προσδοκίες των γονέων και περνώντας από την ιδρυματοποίηση του παιχνιδιού και την φροντιστηριοποίηση της μέσης εκπαίδευσης. Φτάνοντας τα παιδιά στο πανεπιστήμιο, με σχετικά λίγες, ιδιαίτερες, εξαιρέσεις, θεωρούν ότι έχουν φτάσει στον σκοπό για τον οποίο προετοιμαζόταν από μωρά: και βλέπουν πως δεν πρόκειται να τους προσφέρει τίποτα από όσα ήλπιζαν, πως δεν ενδιαφέρονται (συνήθως πάλι) ιδιαίτερα για το αντικείμενο το οποίο σπουδάζουν και πως και μετά από αυτό και πάλι τρέξιμο υπάρχει. Για την ακρίβεια μόνο τρέξιμο.

Οι κινητοποιήσεις αυτές βέβαια, μόνο διακηρυκτικά και ως προς την ανησυχία που διατυπώνουν είναι "αριστερές". Με βάση την εκλογική επιρροή των παρατάξεων που υποστήριξαν τις καταλήψεις, είναι σαφές ότι οι περισσότεροι από τους ψηφίσαντες συμφωνούν κυρίως στο "δια ταύτα": υποστηρίζουν την πρόταση με τις δυναμικότερες κινητοποιήσεις. Τελεία. Η διαπραγμάτευση για το σκεπτικό που θα στηρίζει την κινητοποίηση (η απόφαση για δράση προηγείται, ως συνήθως, της συστηματικής της δικαιολόγησης) εξηγεί και το ελαφρώς σουποειδές, ανερμάτιστο και συχνά αντιδραστικό ορισμένων αποφάσεων καταλήψεων σε επιμέρους ζητήματα, και κάνει αδύνατο οι αποφάσεις αυτές να έχουν χαρακτήρα άλλον από αμυντικό: οι φοιτητές "υπερασπίζονται" λοιπόν το "σημερινό χάλι" κατά τους επικριτές τους, κάτι που είναι εν μέρει μόνο σωστό: απορρίπτουν ως ύποπτης σκοπιμότητας τις προτεινόμενες αλλαγές. Θα ήταν εξαιρετικά αισιόδοξο σημάδι αν οι φοιτητές μπορούσαν (είχαν καν την διάθεση) να αντιπαραθέσουν ένα άλλο όραμα για την παιδεία. Δεν το κάνουν και αυτό έχει σχέση με την εποχή, υποψιάζομαι και τον κυνισμό και τον αντιουτοπισμό της, περισσότερο από κάποιο "βόλεμα" στο "γνωστό κακό" της σημερινής πανεπιστημιακής πραγματικότητας.

Το μόνο κομμάτι των στόχων του ΦΚ που έχει σημαντικό ειδικό βάρος είναι εκτός νομοσχεδίου - αφορά τα λεγόμενα μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά ΑΕΙ. Εδώ η αντίθεση, αν και ενστικτώδης είναι ουσιωδέστερα πολιτική: έχοντας σχέση με την Ελληνική πραγματικότητα, οι περισσότεροι φοιτητές γνωρίζουν ότι τα πανεπιστήμια αυτά θα αποτελέσουν εργαλείο ή εκτροπής της χρηματοδότησης για την παιδεία σε ιδιωτικές ("μη-κερδοσκοπικές") τσέπες, ή, στο πιο φιλόδοξο σενάριο, θα αποτελέσουν τον κορμό νέων μηχανισμών αναπαραγωγής ελίτ - βλ. και το Χιλιανό μοντέλο και τις πρόσφατες αξιοζήλευτες διαδηλώσεις των Χιλιανών μαθητών για τον εκδημοκρατισμό του... Σημειώστε την εξής παρατήρηση, από έναν Χιλιανό ειδικό σε θέματα εκπαίδευσης, σε σχετικό άρθρο του Christian Science Monitor:

Είχαμε ένα νεοφιλελεύθερο σύστημα τρόπου οργάνωσης της υγείας και της παιδείας, και μετά από 30 χρόνια με αυτό το μοντέλο βλέπουμε ότι η αγορά έχει παραγάγει διαφορές και όχι ισότητα


Περισσότερα για τα προτεινόμενα από τους φοιτητές όμως, στο τρίτο μέρος. Κάθε σχόλιο, συμφωνίας ή διαφωνίας, ιδιαίτερα από εμπλεκομένους στην υπόθεση φοιτητές (καταληψίες και μη), διδάσκοντες, και άλλα αντικοινωνικά στοιχεία, είναι εξαιρετικά ευπρόσδεκτο.