Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολυμπιακά

Άντε και ολοκληρώθηκε επιτυχώς και αυτός ο εθνικός στόχος.... Έρχεται και ο λογαριασμός οσονούπω...

Δεν είμαι από αυτούς που αισθάνθηκαν εθνικά περήφανοι για την επιτυχία της διοργάνωσης των ακριβότερων Ολυμπιακών στην ιστορία, ούτε προτίθεμαι να θεωρήσω "ολυμπιακά έργα" το Mετρό (υπογραφή σύμβασης 1992), την Αττική οδό (σύμβαση παραχώρησης 1996) και το αεροδρόμιο (για το οποίο πληρώνω Σπατόσημο από την πρώτη πασόκαινο περίοδο), ώστε να θαυμάσω τα έργα υποδομής που μας έχουν "μείνει". Χαίρομαι που δεν γίναμε ρόμπα και που φερθήκαμε κόσμια στους επισκέπτες (αλλά όχι πάντα και στους αθλητές), χαίρομαι που οι καλεσμένοι συμμετείχαν σε μια επιτυχημένη γιορτή, αλλά δεν χαίρομαι καθόλου για την οικολογική επιβάρυνση της πόλης, την μυθώδη λυπητερή που θα μας έρθει και για την συγκέντρωση τόσων έργων στην Αθήνα εις βάρος της περιφέρειας. Χαίρομαι και για την αποφυγή του κιτς στην τελετή έναρξης, αλλά όχι για τα υποβόσκοντα εθνικά ιδεολογήματα πίσω από αυτήν. Χαίρομαι για την ευρηματικότητα της τελετής λήξης, αλλά όχι για την μεταφορά της παραλιακής στο ΟΑΚΑ στην ίδια τελετή.

Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν οι ζητωκραυγές στα διπλά σφάλματα του σέρβις των αντιπάλων της Δανιηλίδου, ούτε οι καραγκιόζηδες που γιουχάισαν τον άξιο νικητή της κατηγορίας των +85 κιλών, επειδή είχε το θράσος να νικήσει Έλληνα, ούτε οι άλλοι καραγκιόζηδες που έκαναν φασαρία όταν αγωνιζόντουσαν στους κρίκους οι αντίπαλοι του Ταμπάκου, πόσο μάλλον οι ανεγκέφαλοι που γιουχάιζαν τους αθλητές στα 200 μ. και φώναζαν το όνομα του Κεντέρη. Αλλά θα δεχτώ το αντεπιχείρημα ότι ένας μαλάκας που φωνάζει ακούγεται περισσότερο από χίλιους που σιωπούν.

Ρόδα, Ντόπα και Κοπάνα

Πέρα από όλα αυτά όμως ενδιαφέρον σε αυτούς τους ολυμπιακούς είχε η μερική αποκάλυψη της έκτασης του ντοπαρίσματος σε επίπεδο πρωταθλητισμού. Λέω "σε επίπεδο πρωταθλητισμού" γιατί η ντόπα είναι τόσο διαδεδομένη σε όλες τις ηλικίες αθλουμένων, που αν ψάξει κανείς σοβαρά θα την βρει ακόμα και σε επίπεδο π.χ. τοπικών πρωταθλημάτων τένις εφήβων. Η υπόθεση αυτή είναι δύσκολο να πάρει έκταση, βέβαια, χωρίς να οδηγήσει σε κατάρρευση ένα μεγάλο τμήμα του Ελληνικού - και βέβαια και του παγκόσμιου - αθλητισμού.

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Προσωπικά δεν με πειράζει αν ο τάδε ή ο δείνα αθλητής ντοπάρεται. Με ενοχλεί η υποκρισία του να λέει ότι είναι καθαρός/η ενώ ντοπάρεται και να ομνύει στο Ολυμπιακό πνεύμα και στα "Ελληνικά ιδεώδη" ή σε κάτι εξίσου ασυνάρτητο. Το παραμύθι και το παραμύθιασμα με ενοχλεί. Και με ενοχλεί γιατί αν γινόταν δύο παράλληλοι Ολυμπιακοί οι μεν με καθαρούς και οι άλλοι με ντοπαρισμένους, οι δεύτεροι θα συγκέντρωναν το είδος του αρρωστημένου ενδιαφέροντος που συγκεντρώνει η γενειοφόρος γυναίκα και το παιδί με τα τρία χέρια, αλλά ο κόσμος θα παρακολουθούσε με πραγματικό ενδιαφέρον τους πρώτους, παρότι ο Ολυμπιονίκης στα 100 θα έκανε 10.10 και όχι 9.80. Γενικώς προτιμούσα τους Ολυμπιονίκες όταν δουλεύαν σε πραγματικές δουλειές και έκαναν αθλητισμό από μεράκι (όπως, ειρήσθω εν παρόδω, οι δύο Έλληνες καταδύτες που πήραν το χρυσό).

Στην περίπτωση της Ελλάδας η κυριαρχία της ντόπας ήταν πολιτική επιλογή συσχετισμένη με την προσπάθεια ανάληψης των Ολυμπιακών (τόσο το 96 όσο και το 04), η οποία οδήγησε σε ένα πρωτότυπο μοντέλο ντοπαρίσματος που συνδύαζε δημιουργικά την Ανατολικογερμανική κρατική παρέμβαση, με την Αμερικάνικου τύπου διαφημιστικής υποστήριξη.

Το 1988, υπενθυμίζω, στην Σεούλ η Ελλάδα είχε πάρει ένα (1) χάλκινο μετάλλιο (με τον παλαιστή τον Χολίδη αν ενθυμήστε), Έλληνας Ολυμπιονίκης (πρώτος, ή καταχρηστικά δεύτερος, και τρίτος) ήταν τόσο σπάνιο είδος που για να τους πληθύνουμε θεωρούσαμε (ακόμα πιο καταχρηστικά) κάθε αθλητή που έφτανε μέχρι και στην όγδοη θέση ως ολυμπιονίκη, για να νοιώθουμε κάπως καλύτερα. Σε δώδεκα χρόνια στο Σίδνεϋ και σε δεκαέξι χρόνια στην Αθήνα ήμασταν στα 14 και 16 μετάλλια αντίστοιχα, με πάμπολλα πλασαρίσματα στην οκτάδα. Πώς συνέβη αυτό το θαύμα;

Με την Ολυμπιάδα να έρχεται στην Αθήνα, οι στόχοι για ευπρόσωπη αθλητική παρουσία επιτεύχθηκαν με τέσσερις τρόπους: Με την εισαγωγή του επαγγελματικού αθλητισμού και την παράλληλη ενίσχυση με πολλά λεφτά των ομοσπονδιών, με την πρόσληψη και την εισαγωγή σοβαρών προπονητών σε μια σειρά «μικρά» και μεγαλύτερα αθλήματα, με την εισαγωγή αθλητών (ομογενών, «ομογενών» και μετεγγραφών) και τέλος με την ανοχή (πιθανά και την ενθάρρυνση) του ντοπαρίσματος σε όλα τα επίπεδα από τις ομοσπονδίες και την Ελληνική πολιτεία. Το σχέδιο Κόροιβος δεν αποτελεί παρά την θρασύτερη και ανοιχτότερη προσπάθεια κεντρικής οργάνωσης της ντόπας, που όμως στο Ελληνικό μοντέλο, παρέμενε αποκεντρωμένη για την εύκολη αποστασιοποίηση και απόσειση ευθυνών και για να μην ξέρει ο ένας τι συνέβαινε στην ομοσπονδία του άλλου, για λόγους κάλυψης.

Ο Συρίγος είναι σαφέστατος (και από τους λίγους που δεν έπαψαν ποτέ να καταγγέλουν το φαινόμενο) επί του θέματος:

«Η πολιτεία γιατί δίνει αυτά τα τερατώδη κίνητρα για τα μετάλλια; Για να μπορεί να κάνει προπαγάνδα. Θα απεμπολούσαν τη δυνατότητα της προπαγάνδας για την οποία τόσο έχουν πασχίσει και τόσα πολλά ξοδεύουν από την τσέπη μας; Δεν έχετε καταλάβει ότι έχουμε κρατικό αθλητισμό ανατολικού τύπου;»


Κεντέρης σημαίνει "λυπημένος"

...ετυμολογικά. Τα έγραφα και τα ξανάγραφα όταν τα κατήγγειλαν οι "ανθέλληνες" Άγγλοι. Τέτοιες μαγικές βελτιώσεις χρόνων σε ένα δύο χρόνια δεν γίνονται με φυσιολογικές μεθόδους. Το ζήτημα δεν είναι ότι "κάτι έπαιρναν"... έπαιρναν κατά τα φαινόμενα τόσα πολλά και σε τέτοιες ποσότητες που άλλους πελάτες του Τζέκου λέγεται ότι τους έστειλαν για αφαίρεση προστάτη στα 23 τους... ενώ οι ίδιοι δεν τολμούσαν να αγωνιστούν πολύ συχνά εκτός συνόρων για λόγους κάλυψης... Και η ξαφνική βελτίωση δεν αφορά μόνο τον Κεντέρη, έτσι;

Πάντως για να πούμε του στραβού το δίκιο, ο Κεντέρης και η Θάνου έγιναν υπεραθλητές και με μια τρομακτική και συνεχή προετοιμασία. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί ασκητική και αφιέρωση, ανεξάρτητα από "βοηθήματα"... Ο Κεντέρης μάλιστα είναι τόσο καλή πάστα αθλητή που δεν θα μου έκανε εντύπωση αν φτάσει του χρόνου στον τελικό του παγκοσμίου πρωταθλήματος και χωρίς την αρωγή του Τζέκου. Αλλά η πιθανή συμμετοχή σε τελικό, δεν φέρνει ούτε δόξα, ούτε σπόνσορες με τσουβάλια λεφτά, ούτε την πανεθνική καταξίωση.

Η υποκρισία είναι γενικευμένη. Όλοι όσοι ασχολούνται έστω και περιφερειακά ως φίλαθλοι με τον στίβο γνωρίζαν για τις θρυλούμενες μεθόδους του Τζέκου. Ο Νικολάου της ΑΕΚ είχε καταγγείλει τον Τζέκο αλλά κανείς δεν το έκανε πρωτοσέλιδο και κανείς δεν το συνέχισε δικαστικά... Μια ματιά στα όσα γράφτηκαν στο παρελθόν στον τύπο, θα σας δείξει ότι διάφοροι κήνσορες ήταν όλο επαίνους για τον Τζέκο ενώ δεν ήταν δυνατόν να μην γνωρίζουν... Όταν ο Τζέκος σας έφερε το σχέδιο Κόροιβος κύριε Λιάνη, δεν αναρωτηθήκατε για το τι κάνει με τους αθλητές του;

Τώρα βγάζουν τον Κεντέρη αποδιοπομπαίο για να καλύψουν το πανηγύρι της μαϊμούς του Ελληνικού αθλητικού χημείου. Άλλοι κρύβονται από τώρα μην τους πάρει μπάλα η άρση της σιωπής... Δεν πιστεύω ότι θα φτάσει κανείς στην άκρη, ίσως άλλωστε κανείς να μην θέλει να χαλάσει την γιορτή και να ξεφουσκώσει το μπαλόνι των "εθνικών θριάμβων"...

Καταλήγω πάλι με Γιώργο Χελάκη:

...Το ψάρι, όμως, βρομάει από το κεφάλι. Ο στιγματισμός του Κεντέρη και της Θάνου είναι το δέντρο που κρύβει το δάσος. Το κράτος είναι ο ηθικός αυτουργός του ντόπινγκ. Ενας πανούργος εισαγωγέας-προπονητής και δύο αθλητές δεν θα καταδικαστούν μόνο και μόνο για να τη γλιτώσουν οι υπόλοιποι φαρισαίοι.

Το κρατικό σύστημα ανάδειξης υπεραθλητών, που θα φανέρωνε σε όλους μας τι πάει να πει «ισχυρή Ελλάδα», θα καταρρεύσει, αρκεί ο εισαγγελέας να μη στείλει την υπόθεση στο αρχείο.

Κρίμα είναι, όμως, ολόκληρη κοινωνία να αδρανεί ουσιαστικά αφήνοντας το δικό της ρόλο στον κ. Παπαγγελόπουλο. Πάλι καλά που -παρά τους αρχικούς δισταγμούς και τις μέχρι τώρα εξαιρέσεις- ο Τύπος δεν έβγαλε το σκασμό χάριν του κακώς ενοούμενου εθνικού συμφέροντος.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ζωνιανά

Διαβάζω και ακούω τα όσα γράφονται και λέγονται το αιματηρό περιστατικό στα Ζωνιανά με την ελαφρά δυσανασχέτηση που ως Κρητικός της διασποράς νιώθω, βλέποντας ότι ο κοινός τόπος και το αναμενόμενο παρά τοις Κρησί, γίνεται πηχυαίος τίτλος και "ανακαλύπτεται" από τα Αθηναϊκά ΜΜΕ ως κεραυνός εν αιθρία, ως κάτι το αναπάντεχο. Η δυσανασχέτηση προέρχεται από το γεγονός ότι τέτοιου είδους θέματα φτάνουν μέχρι την Αθήνα όταν υπάρχουν νεκροί - και τότε φτάνουν ως έτοιμο θέαμα και με μεγάλη απόσταση από την τοπική οπτική. Από την άλλη δεν νιώθω αρκετά κοντά στα τεκταινόμενα στο νησί πλέον, ώστε να έχω κάποια σημαντική άποψη να συνεισφέρω. Αυτοί που βιώνουν την κατάσταση, είναι καλύτερα σε θέση και να την εκτιμήσουν. Εδώ θέλω να παρατηρήσω κάποια πράγματα και να παραπέμψω σε πλησιέστερους παρατηρητές.

- Όσοι βλέπουν στις μαφίες του Μυλοποτάμου κάποιου είδους "αντεξουσιαστές" και "εχθρούς του κράτους", είναι μακριά νυχτωμένοι. Η κατάσταση αυτή προέκυψε ως αποτέλεσμα π…

Το όπλο της λανθασμένης πρόβλεψης

Επ' αφορμή της νικηφόρου μάχης του πακέτου λιτότητας και της σίγουρης επιστημοσύνης με την οποία ο Υπουργός Οικονομικών μετέφερε την αισιοδοξία του, ας εξετάσουμε τις βάσεις της και την προϊστορία των επισήμων εκτιμήσεων για την πορεία της Οικονομίας της χώρας μας στα χρόνια της κρίσης:
Sins of Commission Από το Real World Economics Review, o Jesse Frederik, στο άρθρο του "Folly from Olly. The disasterous quality of the economic predictions of the European Commission" κάνει την παρακάτω παρατήρηση σε ότι αφορά τις προβλέψεις της Κομισιόν για τις επιδόσεις της Ελληνικής οικονομίας, κατά την διάρκεια του Μεγάλου Ελληνικού Κραχ, την οποία μετάφρασα στα Ελληνικά (χωρίς την άδεια του συγγραφέα, ελπίζω στην κατανόησή του λόγω της πιεστικής επικαιρότητας):



 Στον πίνακα παρουσιάζονται οι πέντε ενημερώσεις της εκτίμησης της Κομισιόν, κατά την διάρκεια του έτους με την πρώτη να δημοσιεύεται την άνοιξη της προηγούμενης από την εκτιμώμενη χρονιά. Σημειώνω πως η τελευταία επικαιροπ…

Πείνα, λιποθυμίες και η χρησιμότητα του λαϊκισμού: μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη

Με αφορμή μια συζήτηση με τον Πάσχο Μανδραβέλη στο twitter

[Δημοσιεύθηκε στην διαδικτυακή Αυγή 2/12/2013]



Η είδηση-μαϊμού (όπως ήταν σχεδόν εξαρχής φανερό νομίζω) περί θανάτου από πείνα 16χρονου στην Πλατεία Αμερικής, προκάλεσε μια συζήτηση στο twitter με τον Πάσχο Μανδραβέλη που άδραξε την αφορμή να καταγγείλει την ψευδή καταστροφολογία της αριστεράς.

@Mandravelis Η πείνα των μαθητών δεν είναι hoax http://t.co/WbAe7biTwp
— talws (@talws) November 25, 2013 Του υπέδειξα πως η πείνα στην Ελλάδα δεν είναι μύθος, παραπέμποντάς τον  στο σχετικό άρθρο της Ημερησίας (προκειμένου να μην υπάρχει θέμα επαρκούς καθεστωτικότητας των πηγών). Ο ΠΜ σε ποστ στου στο twitLonger απάντησε πως δεν υπάρχει πείνα στην Ελλάδα, μόνο φτώχεια και ότι όλα αυτά περί λιποθυμιών από την πείνα στα σχολεία είναι "hoaxes" - αστικοί μύθοι: "Η φτώχεια δεν είναι hoax. Είναι πραγματικότητα. Οι λιποθυμίες από την πείνα, είναι hoax. Ποτέ δεν στοιχειοθετήθηκαν, πάντα ήταν καταγγελίες του στιλ «άκουσα...», «μου …