30.10.13

Η βασική αποκτήνωση


"Λαθρομετανάστες" λέγονται κατά τα Νέα αυτοί που έρχονται στην Ελλάδα (Σεπτέμβριος 2012). Όσους πηγαίνουν στην Ιταλία δεν έχουν πρόβλημα να τους λένε απλά "μετανάστες" (Οκτώβριος 2013)
(Μια λίγο πιο επιμελημένη έκδοση της παρούσας ανάρτησης δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική Αυγή 30/10/2013)

Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2012, ένα καράβι γεμάτο ανθρώπους, πρόσφυγες από Συρία, το Ιράκ και την Παλαιστίνη εξόκειλε στα ανοιχτά της Σμύρνης καθ'οδόν προς την Σάμο, από ότι φαίνεται. Στο ναυάγιο πνίγηκαν 61 άνθρωποι, ανάμεσά τους 31 παιδιά. Με δεδομένο ότι οι χώρες προέλευσης ήταν κυρίως το Ιράκ και η Συρία, χώρες δηλαδή σε εμφύλιο πόλεμο, αν έπρεπε να προσδιορίσει κανείς την ιδιότητα των θυμάτων μάλλον το ορθό θα ήταν "πρόσφυγες". Είναι μια επιλογή λέξης που δεν δυσκολεύτηκαν να κάνουν οι περισσότερες Αγγλικές π.χ. εφημερίδες, ούτε Ρωσικά και Τουρκικά μίντια. Τούτου δοθέντος, εντύπωση προκαλεί πως στην περίπτωση των πνιγμένων στην Λαμπεντούσα τα Νέα αποφάσισαν να μην εστιάσουν στο νομικό καθεστώς της μη-εισόδου των νεκρών στην Ιταλία, αντίθετα με την πρώτη αντίδραση της εφημερίδας στα νέα από την Τουρκία.
Δεν είναι φυσικά μόνο αυτό. Παρότι η περσινή τραγωδία της Σμύρνης ήταν μικρότερη από την πρόσφατη στην Ιταλία, ήταν εξαιρετικά μεγάλης κλίμακας και ακόμα και σήμερα συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα σε αριθμό θυμάτων προσφυγικά ναυάγια. Κι όμως: μια ματιά στα πρωτοσέλιδα εκείνων των ημερών δείχνει πως μόνο στην Καθημερινή και στην Αυγή το θέμα παίζει στο πρωτοσέλιδο.

Αλλά και η ίδια η κάλυψη είναι αποκαλυπτική. Ενώ στην Ιταλία η τραγωδία αντιμετωπίζεται σαν τραγωδία πρώτα από όλα για τα ίδια τα θύματά της και οι κάτοικοι της Λαμπεντούσα, που έχουν σίγουρα δει εξίσου πολλούς μετανάστες να περνάνε με το μέσο Ελληνικό παραμεθόριο νησί, αποδοκιμάζουν τον Λέττα και τον Μπαρόσο επειδή αφήνουν το θανατικό να συνεχίζεται και έχουν την ευθύνη για τις ψυχές που χάνονται, εδώ, πέρυσι, η έμφαση ήταν αλλού. Στο ίδιο ρεπορτάζ που αναφέρεται η τραγωδία (στην Καθημερινή, που κράτησε από τις προσεκτικότερες στάσεις σε αυτά τα θέματα από όλο τον αστικό τύπο - αλλού είναι πολύ χειρότερα), οι Σύριοι (νεκροί και επιζώντες) αποκαλούνται "παράνομοι μετανάστες" (παράνομοι και στο επέκεινα, άραγε;), το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει από την τραγωδία είναι πως "επιβεβαιώνει με τον πιο δραματικό τρόπο, ότι μετά την ενίσχυση της αστυνόμευσης στον Έβρο, καταγράφεται αύξηση της ροής παράνομων μεταναστών προς τα νησιά" και μνημονεύεται ο Δήμαρχος Λέρου που "απέστειλε επιστολή στον υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Νίκο Δένδια, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «τις τελευταίες ημέρες γίναμε ξανά μέρος του προβλήματος άφιξης παράνομων μεταναστών και στο νησί της Λέρου»". Στη συνέχεια ο δήμαρχος εξεγείρεται για το "στίγμα" της παρουσίας κέντρου μεταναστών στο νησί.

Αντίθετα, η δήμαρχος της Λαμπεντούσα είχε από την αρχή της θητείας της, πέρυσι τον Νοέμβριο, επ' αφορμή 11 πνιγμών μεταναστών εκφράσει με μια συγκλονιστική ανοιχτή επιστολή της την οργή της για το μακελειό του Φρουρίου Ευρώπη:

"Εξοργίζομαι με την φυσιολογικότητα που μοιάζει να έχει εξαπλωθεί παντού σαν επιδημία. Σκανδαλίζομαι με την σιωπή μιας Ευρώπης που μόλις έχει λάβει το Νόμπελ Ειρήνης και παρόλα αυτά στέκει σιωπηλή μπροστά σε μια σφαγή που έχει την κλίμακα ενός πραγματικού πολέμου. Πείθομαι όλο και περισσότερο πως η Ευρωπαϊκή πολιτική για τη μετανάστευση θεωρεί αυτή την θυσία ανθρώπινων ζωών έναν τρόπο για να περιορίσει τις ροές ανθρώπων, ή μια μέθοδο αποτροπής τους. Αλλά αν για τους ανθρώπους αυτούς, το ταξίδι σε τούτα τα καράβια παραμένει η μόνη δυνατότητα για να ελπίσουν, πιστεύω πως ο θάνατός τους στα κύματα θα πρέπει να είναι ένας λόγος για την Ευρώπη να νιώσει ντροπιασμένη και ατιμασμένη... Όλοι θα πρέπει να μάθουν πως είναι η Λαμπεντούσα με τους κατοίκους της, και τις μονάδες που αφιερώνει για να προσφέρει βοήθεια και φιλοξενία που προσφέρει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στον κόσμο αυτό, που προσφέρει αξιοπρέπεια στην χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί είναι απλά δικοί μας, θέλω να λάβω συλλυπητήρια τηλεγραφήματα για καθέναν από τους πνιγμένους που μου έχει παραδοθεί. Σαν να είχαν λευκό δέρμα, σαν να ήταν καθένας τους το παιδί κάποιου που πνίγηκε στις διακοπές του"

Η Λαμπεντούσα είναι ένα νησί με 6000 κατοίκους, που ζει και αυτό από τον τουρισμό. Αυτό δεν έχει εμποδίσει τους κατοίκους να δείχνουν την αλληλεγγύη τους στους πρόσφυγες με κάθε τρόπο, εδώ και καιρό, την ώρα που το νησί τους βρίσκεται στο μάτι του μεταναστευτικού κυκλώνα. Παρότι η Λέγκα του Βορρά προσπάθησε να κάνει το νησί θέατρο τρόμου , οι ίδιοι οι κάτοικοι αντιστάθηκαν και αντιστέκονται. Συνειδητοποίησαν πως η μη-μετατροπή του νησιού τους σε Μεσογειακό Αλκατράζ περνάει από την συμπαράσταση στους συλληφθέντες και έσπευσαν, όταν δραπέτευσαν και έκαναν πορεία στους δρόμους του νησιού κάποιοι από τους μετανάστες, να τους χειροκροτήσουν και να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους.

Μετανάστευση και ξενοφοβία

Προφανώς τα πράγματα δεν είναι ειδυλλιακά και εκεί, αλλά ο τόνος που αναδύεται από τους κατοίκους (εν αντιθέσει με τους φασίστες της Λέγκα π.χ.) είναι δραματικά διαφορετικός από τον κυρίαρχο στην Ελλάδα (με σημαντικές εξαιρέσεις, σε νησιά): μοιάζει να υπάρχει συλλογικά η συνείδηση πως το πρόβλημα ξεκινά από πάνω, ο αντίπαλος δεν είναι ο είλωτας που θα φτάσει ικέτης στο νησί τους, αλλά η ίδια η πολιτική της ΕΕ, οι ίδιες οι ανισότητες του παγκόσμιου συστήματος. Στην Ελλάδα υπάρχει η μαζική παρανόηση ότι είναι δυνατόν να γίνεται πόλεμος στη γειτονιά μας και να ξεσπούν εμφύλιοι, να έχουμε συνυπογράψει οδηγία της ΕΕ που καθιστά την χώρα μας φράχτη και στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, να έχει ταυτόχρονα στηριχθεί όλη η αναζωογονημένη αγροτική οικονομία του ευρωπαϊκού νότου στην ντε φάκτο δουλοκτησία μεταναστών, και να αποδίδουμε την κατά συρροή έλευση των κατεστραμμένων και την απόγνωσή τους σε σχέδιο "ισλαμικής αποσταθεροποίησης", σε μπίλντερμπεργκ, σε ανθελληνισμό, σε εβραϊκή συνωμοσία και σε εξωγήινους.

Δεν είναι Ελληνική ιδιαιτερότητα φυσικά η ξενοφοβία: τα τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα που συνέρρευσαν στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες, προϊόν της φτώχειας και των ανισοτήτων του Τρίτου Κόσμου που επιτάθηκε με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, οι καταστροφικές, ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις της Δύσης, η νέα παγκοσμιοποιημένη πολιτική οικονομία της φτηνής εργασίας και η γεωπολιτική αποσταθεροποίηση που σήμανε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, έχουν δημιουργήσει ιστορικής διάστασης ανθρώπινες ροές από τον - πάλαι ποτέ- Δεύτερο και Τρίτο στον Ανεπτυγμένο Κόσμο. Η ένταση του ρατσιστικού φαινομένου ποικίλλει, αλλά παντού αποτελεί ατμομηχανή ανάδειξης και ενίσχυσης μιας σκληρής ξενοφοβικής δεξιάς - της μαζικότερης από την εποχή του μεσοπολέμου - από την Ιταλία μέχρι την Φινλανδία και από την Νορβηγία μέχρι την Ελλάδα.

http://mondediplo.com/blogs/mapping-europe-s-war-on-immigration


Η Ελληνική εμπειρία 

Πέρα από τα παγκοσμίως ισχύοντα που ανέφερα παραπάνω, η θεσμική προετοιμασία της Ελλάδος για τέτοιας πυκνότητας μεταναστευτικά ρεύματα, ο καπιταλισμός της αρπαχτής και της κομπίνας, η σύμπτωση της έλευσης των μεταναστών με την άνοδο της ηγεμονίας της πιο καταναλωτικής και ατομικιστικής δεξιάς του λάιφσταϊλ στην Ελληνική κοινωνία εναλλάξ με τον Χριστόδουλο και τον υπερεθνικισμό, ήρθε και έδεσε: Η σύγχρονη δεξιά πολιτισμική ηγεμονία στηρίζεται σε ένα κράμα εμμονικού ατομικισμού και μίσους για τον κατάλληλα προσδιορισμένο Άλλο, οπότε η κάθοδος των μεταναστών έκατσε ταμάμ στο νεοφιλελεύθερο σχέδιο μετασχηματισμού της Ελληνικής κοινωνίας, προσφέροντας (όπως παντού στον ένα ή τον άλλο βαθμό) το φτηνό εργατικό δυναμικό που θα άλλαζε την αξία της εργασίας στην χώρα, αλλά και τον προφανή και πολιτισμικά έτοιμο και προετοιμάσιμο αποδιοπομπαίο τράγο για τα όλο και διευρυνόμενα στρώματα πληθυσμού που έμεναν με όλο και λιγότερα στην νέα μεταψυχροπολεμική ανακατανομή πλούτου προς τα πάνω.

Ο μετανάστης χρησιμοποιήθηκε από το σύστημα των Μέσων Ενημέρωσης και το πολιτικό προσωπικό ως (ένα) εργαλείο πολιτισμικής εξαχρείωσης: μέσω του φόβου για τον μετανάστη προωθήθηκε στη Ελληνική κοινωνία το μίσος και την καχυποψία για τον άλλο, τον διαφορετικό, έγινε αποδεκτή η εργασιακή υπερεκμετάλλευση, η σκοπιά του εργοδότη έγινε η σκοπιά του "Έλληνα", ενθαρρύνθηκε η απανθρωπιά και εγκαταστάθηκαν, όχι πρωτόγνωρα, αλλά πάντως σε πρωτοφανή βαθμό και ένταση, ρατσιστικά στερεότυπα. Η απαξίωση της ζωής του χειρώνακτα εργάτη έγινε πιο εύκολη όταν ταυτίστηκε από τα ΜΜΕ με τον ξένο εργάτη, παρότι παράλληλα εξέπιπταν και οι προστασίες και για την ανειδίκευτη χειρωνακτική εργασία και των Ελλήνων μαζί τους.
Κατασκευάζοντας τον νέο αποδιοπομπαίο τράγο ουσιαστικά δημιουργούσαν θύλακες έκπτωσης από την ανθρώπινη ιδιότητα λόγω της "ιδιαίτερης" υποτίθεται φύσης τους: είτε αυτές αφορούσαν τις γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που έπεφταν στα χέρια του τράφικινγκ, των νταβατζήδων και των πελατών, είτε τους Αλβανούς και Πακιστανούς οικοδόμους που έπεφταν νεκροί ή σακατεμένοι στα εργοτάξια θανάτου των ολυμπιακών έργων και της οικοδομικής φούσκας, είτε τους εργάτες γης που απογυμνώθηκαν από κάθε ανθρώπινη ιδιότητα σε ένα νέο καθεστώς σκλάβου. Αυτές οι συμπεριφορές κανονικοποιήθηκαν και γενικεύθηκαν σιγά-σιγά: ο μνημονιακός κανιβαλισμός της στρατηγικής του δημόσιου εξευτελισμού όλο και περισσότερων κοινωνικών ομάδων και της καλλιέργειας της εμπάθειας και της εχθρότητας της μιας κοινωνικής κατηγορίας εναντίον της άλλης προετοιμάσθηκε στις πλάτες των μεταναστών, το μίσος προς τους οποίους αποτέλεσε μαθητεία στην εκ των άνωθεν καθαγιασμένη αγριότητα για μια ολόκληρη κοινωνία, ήδη ξαναμμένη από τη μέθη της καινοφανούς καταναλωτικής φρενίτιδας που έφερε ο κόσμος της ιδιωτικής τηλεόρασης, διεγερμένη από τον εθνικιστικό κατακλυσμό της διάλυσης της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας και ναρκωμένη από το όπιο του "τέλους των ιδεολογιών".

Όλο αυτό το άθλιο μείγμα τράφηκε σε ένα τηλεοπτικό περιβάλλον όπου ο Κωνσταντίνος Πλεύρης δίδασκε "Iστορία", ο Άδωνις Γεωργιάδης "Ελληνικά" και ο Δημοσθένης Λιακόπουλος "Ανθρωπολογία".  Ο παρανοϊκός - συνωμοσιολογικός τρόπος σκέψης ήταν στον πυρήνα της ανάπτυξής του μισανθρωπικού ατομικισμού και υποκατέστησε και υπονόμευσε κάθε κριτική σκέψη ως εχθρό του. Η επικράτηση σε πιο "υψηλό" επίπεδο μιας σχολής που ανήγαγε την ποπ-γεωπολιτική σε καθολική ηθική - και άρα αντιμετώπιζε τα ανθρώπινα ρεύματα των απελπισμένων σαν κάποιου είδους γεωπολιτικό όπλο π.χ. του "ισλαμικού τόξου", ή  δεν ξέρω εγώ τι άλλο, συνέβαλε στο από καθέδρας κήρυγμα του ρατσιστικού μίσους. Ήταν τέτοια μάλιστα η τυφλότητα, το σπουδαιογελοίο των αναλύσεων και των αναλυτών και η ετερότητα των σκοπών του ρατσιστικού πολιτικού και μιντιακού προτάγματος σε σχέση με τους δηλωθέντες, που όταν πέρναγε το Δουβλίνο 2, παρότι μετέτρεπε την Ελλάδα σε στρατόπεδο κράτησης μεταναστών και προσφύγων χωρίς καμία μέριμνα καν για σχετικές υποδομές (και δεν μπορεί να μην ήταν αυτό ορατό, αν όχι από την κυβέρνηση, από τους μεταναστοφάγους της εποχής, με δεδομένο τον Πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ που προετοιμαζόταν) ουδείς από όσο ξέρω εξέφρασε εκείνη την εποχή, ουδεμία επιφύλαξη.

Η πορεία όλων αυτών των εξελίξεων οδήγησε στον αυτοεξευτελισμό της Ελληνικής κοινωνίας, όπως βλέπουμε σήμερα στην νωθρότητα των αντιδράσεων εναντίον της διάλυσης κάθε κοινωνικού συμβολαίου από τη μια, και την άνοδο μιας νεοναζιστικής, ρατσιστικής οργάνωσης, με το ένα πόδι στο οργανωμένο έγκλημα από την άλλη. Το τελευταίο αυτό, ήταν η κορύφωση μιας μακράς πορείας προς την αποενοχοποιημένη αποκτήνωση ενός τμήματος του Ελληνικού πληθυσμού, την "νομιμοποίηση" στα μάτια του της κακοποίησης και της σφαγής των αδυνάτων, της επικράτησης του άνανδρου τσαμπουκά των πολλών εναντίον των λίγων, των φουσκωτών προσωποποιήσεων της ΚΔΟΑ, απέναντι σε όλους πλην των μεγιστάνων εργοδοτών τους. Ήταν επίσης μια, καλοδεχούμενη από το καθεστώς, διοχέτευση της γενικευμένης λαϊκής οργής εναντίον της εξαθλίωσης, προς την δαιμονοποίηση των αδυνάτων αντί των ισχυρών, σχολείο ενός κανιβαλισμού που συμβάλλει από πάρα πολλές πλευρές στη διατήρηση του παρόντος διεφθαρμένου και απονομιμοποιημένου συστήματος εξουσίας. Έφερε, για παράδειγμα, την διαπόμπευση των οροθετικών σαν τέχνασμα για τον κορεσμό της δίψας για το θέαμα του εξευτελισμού των άλλων, σαν τελετουργία εξορκισμού του καθολικού μας εξευτελισμού. Έφερε πάλι, σήμερα, την ανάσυρση των πλέον ρατσιστικών στερεοτύπων και ηθικών πανικών για τους Ρομά. Είναι μια διαδικασία εν δυνάμει χωρίς πάτο και όριο... Όλα αυτά μάλιστα ως τμήμα συνολικού και μάλλον συνειδητού μιντιακού σχεδίου, το οποίο θα απασχολήσει μια επόμενη ανάρτηση στο παρόν ιστολόγιο...

Το δυσοίωνο μέλλον

Όταν είχε συμβεί η τραγωδία της Σμύρνης με την οποία ξεκίνησε η ανάρτηση αυτή, κάποια ενημερωτικά σάιτ, ιστολόγια και φόρουμ είχαν την φωτογραφία ενός Τούρκου βατραχανθρώπου να βγάζει από τη θάλασσα το νεκρό πτώμα ενός νεαρού κοριτσιού (ούτε δεκάχρονου ίσως) μάλλον από τη Συρία. Ήταν μια συγκλονιστική φωτογραφία, ένα συμβολικό μνημείο της βαρβαρότητας της πολιτικής ασύλου της ΕΕ. Κάτω από πολλά από αυτά (και δε θα βάλω λινκ εδώ φυσικά) ο εμετός των σχολίων και η σχεδόν διθυραμβική νεκροφιλία διαφόρων "Ελληναράδων" η λυσσαλέα μισανθρωπία, η ανακούφιση που τους προσέφερε το θέαμα ενός νεκρού κοριτσιού απλά και μόνο εξαιτίας της καταγωγής του, ήταν ένα δείγμα από το μέλλον που έρχεται, από το είδος των εσωτερικών αντιπάλων που κάθε απόπειρα αναστήλωσης της κοινωνίας σε μια αλληλέγγυα και δίκαιη κατεύθυνση θα βρει μπροστά της ...

... Διότι αυτή η έκπτωση δεν είναι ρηχή. Αν είναι αλήθεια, όπως πιστεύω, πως είναι οι κρίσεις στον πραγματικό κόσμο που αλλάζουν συνειδήσεις και αναδιαμορφώνουν τις κρατούσες ιδεολογίες σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, τότε παράλληλα με την πραγματική επανάκαμψη της χαμένης αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και των συλλογικών αιτημάτων, έχει γεννηθεί και διασπαρεί ένας τύπος πολίτη σε αυτήν την χώρα που χαρακτηριστικό του στοιχείο είναι η απενοχοποιημένη και δεδηλωμένη απανθρωπιά, και ο ωμότερος και ιδιοτελέστερος ατομικισμός. Αυτή την παγιωμένη βασική αποκτήνωση ενός ανησυχητικά μεγάλου τμήματος της Ελληνικής κοινωνίας έχω την φρικτή υποψία πως θα την κουβαλάμε όπως και να εξελιχθεί η ιστορία, για δεκαετίες ακόμα ως άχθος βαρβαρότητας και πηγή αθλιότητας στη χώρα, γενιές μετά τα σημερινά. Το είχα πει και το καλοκαίρι και το επαναλαμβάνω: "Πώς θα συνυπάρξεις με αυτόν τον κόσμο στο μέλλον; Πώς θα ανεχτείς τα παιδιά τους στο ίδιο σχολείο με τα παιδιά σου, τι να τους πεις;"



24.10.13

Εκδήλωση: "Φασισμός και Κράτος: Εφαπτόμενες διαδρομές"


Το περιοδικό Εκτός Γραμμής μου έκανε την τιμή να με προσκαλέσει στην συζήτηση που θα οργανώσει αύριο Παρασκευή 25 Οκτωβρίου, 7:30μμ, στη Λέσχη του, Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, Εξάρχεια, Αθήνα, με συνομιλητές τον Κώστα Φαρμακίδη και τον Παναγιώτη Σωτήρη

Η βασική πλευρά του θέματος στην οποία θα αναφερθώ θα είναι εκείνη που έχω θίξει σε προηγούμενη ανάρτηση εδώ, σχετικά με την "βαθιά" διασύνδεση του μηχανισμού των νεοναζί με το κράτος και τις ελίτ στην Ελλάδα...
Αντιγράφω την ανακοίνωση και όσοι πιστοί προσέλθετε:

Εκδήλωση: «Φασισμός και Κράτος: Εφαπτόμενες διαδρομές»
Αυτή την Παρασκευή, 25.10, στις 7:30 η πολιτική-πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής στην Αθήνα, μετά από ένα κύμα ανακαίνισης και επισκευών, ξεκινά και πάλι τη λειτουργία της διοργανώνοντας συζήτηση με θέμα:
"Φασισμός και Κράτος: Εφαπτόμενες διαδρομές"

Μαζί μας θα είναι οι:
- Μιχάλης Παναγιωτάκης (Τάλως), webmaster και δημοσιογράφος της "Αυγής" | «Η θέση της Χρυσής Αυγής στο πλέγμα εξουσίας»
- Κώστας Φαρμακίδης, Δικηγόρος | «Κρατικός "αντιφασισμός"; Ζητήματα νομικής αντιμετώπισης της Χρυσής Αυγής»
- Παναγιώτης Σωτήρης, Πανεπιστημιακός | «Η θεωρία των δύο άκρων και η απόπειρα αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού»

Σας περιμένουμε!
Πολιτική-πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής
Στρατηγοπούλου 7 & Μαυρικίου, Εξάρχεια, Αθήνα

23.10.13

Δημοσκοπήσεις και αβλεψίες: μια μικρή παρατήρηση

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω δημοσκοπήσεις. Δεν είναι μόνο το θέμα της διαπλοκής των εταιρειών με το κράτος και τα παλαιά κόμματα εξουσίας που κάνει την γυναίκα του Δημοσκόπου Καίσαρα να μη μοιάζει τίμια ακόμα και αν - παρελπίδα - είναι, αλλά και το γεγονός ότι σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ίδιων των δημοσκόπων, εμ το κλίμα είναι πολύ ρευστό, εμ αναμένονται δραματικές διαφοροποιήσεις αν γίνουν εκλογές, εμ και ένα υψηλό ποσοστό από το δείγμα αρνείται να δημοσκοπηθεί (κάτι που μοιάζει να δηλώνει εν δυνάμει διαφορετική συμπεριφορά από το δείγμα που δέχεται).

Αλλά, επειδή δεν το έχω δει να αναφέρεται αλλού και μου φαίνεται εξώφθαλμο, θα ήθελα να παρατηρήσω το εξής στην δημοσκόπηση που μεταδόθηκε από το κανάλι Extra 3, του καθηγητή του Οικονομικού Πανεπιστημίου Επαμεινώνδα Πανά: Έχει μπερδέψει τους Πειραιάδες.

Η γενική τάση που δείχνει η δημοσκόπηση είναι το σαφές αλλά όχι συντριπτικό άνοιγμα της ψαλίδας υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την Αττική, κυρίως λόγω του καταποντισμού της ΝΔ. Τρεις από τις πέντε κάρτες συμβαδίζουν με αυτή την εικόνα. Οι δύο κάρτες για Α' και Β' Πειραιώς όχι:







Για να δει κανείς γιατί αυτά τα αποτελέσματα είναι εξωπραγματικά και αμοιβαία αντιφατικά δεν έχει παρά να δει τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών στις δύο περιφέρειες:




Αν ίσχυαν οι δύο κάρτες ως έχουν (αν δηλαδή δεν έχουν μπερδευτεί οι τίτλοι των περιφερειών) στην μέν φτωχότερη και εργατική Β'Πειραιώς η ΝΔ θα είχε άνοδο σε σχέση με το εκλογικό της αποτέλεσμα, με μια χονδρική αναγωγή επί των εγκύρων, της τάξης του 6-6,5% (!) - ήδη 1% πάνω χωρίς τις αναγωγές, ο δε ΣΥΡΙΖΑ θα κατακρημνίζονταν κατά 12 μονάδες (!) στην περιφέρεια. Αν ίσχυε θα επρόκειτο για success story χωρίς άλλο για την ΝΔ. Στην δε Α' Πειραιά, αντίθετα, παραδοσιακά συντηρητικότερη περιοχή, η ΝΔ θα έχανε 17% !(με την αναγωγή) και ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς την αναγωγή θα ήταν 1,5% μονάδα επάνω και με την αναγωγή 7%. Δηλαδή θα επρόκειτο περί δύο διαφορετικών πολιτικών συμπάντων, όπου μάλιστα η ΝΔ θα είχε κέρδη εκεί που υπάρχει η μεγαλύτερη δυσκολία και ο ΣΥΡΙΖΑ εκεί που υπάρχει η σχετικά μικρότερη.

Αν αντίθετα τα πράγματα είναι, όπως ισχυρίζομαι, απλά θέμα πως κάποιος στο γραφείο του κ.Πάνα έχει μπερδέψει τους τίτλους των σελίδων της παρουσίασης, τα πράγματα είναι ορθολογικότερα: Στην Β'Πειραιώς ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει περίπου στα ποσοστά του περσινού Ιουνίου ενώ η ΝΔ έχει μια πτώση της τάξης του 5%+. Ενώ στον πειραιά η μεν ΝΔ έχει μια πτώση της τάξης του 5% (στην αναγωγή πάντα) ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης πτώση της τάξης του 4%. Αυτά είναι συμβατό και με τα αποτελέσματα των άλλων περιφερειών της Αττικής και μέσα στα λογικά πλαίσια.

Στην περίπτωση αυτή ένα εντυπωσιακό αν και εύλογο αποτέλεσμα είναι άμεσα ορατό: η Β' Πειραιά, όπου έγινε και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, είναι η μόνη περιφέρεια της Αττικής στην οποία η Χρυσή Αυγή υποχωρεί αισθητά κάτω από τα ποσοστά του Ιουνίου του 2012: χάνει στην αναγωγή περίπου 3 ποσοστιαίες μονάδες.

Δεν ξέρω αν αυτή η διόρθωση των περιφερειών θα είχε επίδραση και στα συνολικά ποσοστά που βγάζει η δημοσκόπηση για την Αττική. Μου φαίνεται πιθανόν: η Β' Πειραιώς είναι 50% πιο πολυάριθμη περιφέρεια από την Α' και αν ο υπολογισμός έχει γίνει με τα ποσοστά ανεστραμμένα (που μπορεί όμως να μην έχει συμβεί, χρειάζεται διευκρίνιση) θα υπάρχει κάποιο θέμα.

Το εντυπωσιακότερο όμως για μένα είναι πως η δημοσκόπηση δημοσιεύθηκε, σχολιάστηκε από δημοσιογράφους υποτίθεται, σχολιάστηκε από τους ίδιους που την εκπόνησαν, κυκλοφόρησε με συνοδευτικές αναλύσεις στο διαδίκτυο και κανένας δεν πρόσεξε το απολύτως αυτονόητο. Ή έστω δεν υπέδειξε το πόσο σχιζοφρενικά είναι αυτά τα αποτελέσματα. Για αυτό το λόγο, για την έλλειψη αίσθησης των σχετικών τάξεων μεγέθους, ούτε καν των εκτιμούμενων αλλά των καταγεγραμμένων, έχω εμπιστοσύνη σε ελάχιστους δημοσιογράφους των καναλιών, σε ελάχιστους δημοσκόπους και σε ακόμα πιο ελάχιστους από τους σχολιαστές / αναλυτές / πολυτεχνίτες των ενημερωτικών σάιτ και των κοινωνικών μέσων. Αμάσητα, όλα τα πράγματα κάθονται στο στομάχι...

13.10.13

Πολιτική, δημόσιος λόγος και κοινωνικά μέσα



Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασής μου στην συζήτηση που διοργάνωσε η Bibliotheque και το Clipart Radio με θέμα «Κοινωνικά μέσα δικτύωσης και δημόσιος λόγος» και στην οποία συμμετείχαν Οι Niemands Rose, Oldboy, Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Πάνος Θεοδωρίδης, Sraosha, Galaxyarchis, και ο Νίκος Ξυδάκης...

1. Στα τέλη του 2007, οι Έλληνες χρήστες του Facebook ήταν περί τους 400 χιλιάδες. Στα μέσα του 2011 είχαν φτάσει το 1.5 εκατομμύριο. Τον Μάιο που μας πέρασε, στην τελευταία μέτρηση που ξέρω, της sidebar, ο εκτιμώμενος αριθμός χρηστών στην Ελλάδα έφτασε τα 4.6 εκατομμύρια. Κάτι που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το Ελληνόφωνο facebook έχει πλέον πάνω από 5 εκατομμύρια λογαριασμούς. Τον Μάιο που μας πέρασε είχαν γίνει περί το μισό εκατομμύριο αναρτήσεις από όλους αυτούς. Μιλάμε για 6 εκατομμύρια αναρτήσεις τον χρόνο. Το twitter είχε ανάλογη αύξηση υπήρχαν μερικές εκατοντάδες χρήστες του στην Ελλάδα το 2008, περί τους 13000 κατ’εκτίμηση στα τέλη του 2010 - αρχές του 2011. Τον Μάιο του 2012 ήταν 58.000 και τον Μάιο του 2013 ξεπέρασαν τους 330 χιλιάδες! (τα tweets όμως μόλις διπλαιάστηκαν: από 330.876 τον 5/12 έφθασαν στις 656.833 τον 5/13). Παράλληλα μέσα στον Μάιο του 2013, από το Ελληνικό διαδίκτυο πέρασαν κοντά 50.000 αναρτήσεις ιστολογίων και κοντά μισό εκατομμύριο σχόλια στο yοutube (έχοντας εξαπλασιαστεί σχεδόν από την προηγούμενη χρονιά). Αυτή είναι μια μαζική παραγωγή δημόσιου (κατά τη διαθεσιμότητα τουλάχιστον) λόγου, σε ποσότητα συγκρίσιμη ίσως με το σύνολο του όγκου περιεχομένου σε τρια που δημοσίευσαν μεταπολεμικά οι ημερήσιες εφημερίδες των Αθηνών, όλες μαζί

Διαπιστώνουμε λοιπόν το εξής: πριν την κρίση τα κοινωνικά μέσα, όπως τα ορίζουμε σήμερα κυρίως δηλαδή μέσω των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης, ήταν στα σπάργανα. Με την εξαίρεση των μπλογκ τα οποία ήταν το πρώτο κοινωνικό μέσο που απέκτησε μαζικότητα στην Ελλάδα, όταν έσκασε ο Δεκέμβρης του 2008 (κι όταν ήρθε η κρίση πρακτικά) και αντιστοιχούν στην πρώτη φάση “εκδημοκρατισμού” της δυνατότητας δημόσιου λόγου, οι άλλες γνωστές υπηρεσίες λειτουργούσαν σε πολύ κλειστότερο κύκλο. Μόνο μέσω μπλογκ, συναθροιστών, φόρουμ και κοινοτήτων, μεταξύ των οποίων ξεχώρισε ώς προς τα πολιτικά το indymedia γινόταν η επικοινωνία και ήταν ήδη μαζική - προσωπικά συνειδητοποίησα την χρησιμότητα και την εμβέλεια του twitter ακιρβώς τον Δεκέμβρη του 08, όταν ήδη ο Guardian παρακολουθούσε τα όσα γίνονταν σε όλη την Ελλάδα μέσω της υπηρεσίας αυτής. Τα κοινωνικά μέσα αναπτύχθηκαν και εξαπλώθηκαν εν μέσω κρίσης. Και αυτό ίσως αποτελεί το γενέθλιο στίγμα τους στην Ελλάδα. Δεν είναι σαφές αν οι συνθήκες της απομόνωσης της εκπτώχευσης, η δωρεάν παρέα του ίντερνετ, έχει εκτοξεύσει τα νούμερα τον τελευταίο χρόνο π.χ. ή αν η ανάγκη πληροφόρησης μέσα σε ένα μιντιακό τοπίο, βορειοκορεατικής σχεδόν αποσιώπησης της πραγματικότητας, έπαιξε ρόλο στην έκτασή της. Στο twitter όπου η δημοφιλία των hashtags είναι μετρήσιμη, ξέρουμε ότι αρκετά θέματα με πολιτική βαρύτητα είχαν πάρει μεγάλη έκταση. Αλλά το twitter είναι πιο πολιτικό και δημοσιογραφικό ούτως ή άλλως. Στο μεγάλο καφενείο του facebook το πόσοι συζητάνε τι, το ξέρει μόνο ο Ζούκερμπεργκ ο καφετζής…


2. Στο μεσοδιάστημα όμως μεταξύ 2007 και σήμερα, ο δημόσιος λόγος κάθε μορφής ολοκλήρωσε σχεδόν την μετάβασή και τη μεταφορά του στο διαδίκτυο. Κάθε είδους ανακοίνωση, κάθε διάλογος, κάθε τοποθέτηση και θέση, έπρεπε να μεσολαβηθεί πλέον από το ίντερνετ για να είναι ‘χειροπιαστά” δημόσια. Και όχημα αυτής της μεσολάβησης, όχι ίσως το μόνο, αλλά το πιο διαλογικό, αυτό που διεμβόλιζε την καθημερινότητα των πολιτών περισσότερο και από τις εφημερίδες παλιά ή την τηλεόραση, ήταν όλα αυτά τα δίκυτα και υποδίκτυα των υπηρεσιών κοινωνικής δικτύωσης. Σήμερα, το 2013, κάθε γεγονός, είδηση, κάθε έκφανση της δημόσιας σφαίρας είναι σαν να περιμένει την κοινοποίηση και τον διαμοιρασμό της από τα δίκτυα αυτά.Η ίδια η δυνατότητα και η προσδοκία της χρήσης στα κοινωνικά μέσα μεταμορφώνει κάθε τι που θα μπορούσε να διαμοιραστεί σε κάτι που περιλαμβάνει εγγενώς τον διαδικτυακό του διαμοιρασμό: από τις οικογενειακές φωτογραφίες και το πάρτι και την παρέα, στις εκδηλώσεις και στις αναμεταδόσεις, αλλά και στην πολιτική δράση ακόμα, τόσο από πάνω όσο και από κάτω. Μέσα σε αυτή τη νέα ανθρωπολογία της αποκεντρωμένα μαζικής επικοινωνίας, επιβιώνουν και δίνουν τον τόνο οι αντηχήσεις παλιότερων μιντιακών πρακτικών


3. Μέσα από την κοινωνική δικτύωση στην Ελλάδα της κρίσης κτίστηκε και διαδόθηκε ένα ευρύ δίκτυο αντιπληροφόρησης, όχι απλά κάποιες πηγές εναλλακτικής ενημέρωσης και γνώμης μέσα στην “αυτολογοκρισία” της τηλεοπτικής πολυκαναλικής ΥΕΝΕΔ. Όποιος ήθελε, μπρούσε να βρει τον διασυνδεδεμένο πληροφοριακό χώρο μιας πολυποίκιλης αντιενημέρωσης και εναλλακτικής άποψης. Εκεί, στις κοινότητες αυτές κτίστηκε, αρθρώθηκε και διαχύθηκε στην δημόσια σφαίρα, σε όποιο βαθμό έχει αρθρωθεί, ένας αυτοοργανωμένος δημόσιος αντίλογος στον καθεστωτικό λόγο, που στο πεδίο του διαδικτύου, είναι μάλλον ισχυρότερος από το καθεστώς, τα ΜΜΕ του και τα πάσης φύσεως ενημερωτικά σάιτ - πλοκάμια του, που τα περισσότερα έπαιξαν και παίζουν τον ρόλο του εκμαιευτή κύρους και ψηγματολόγου αξιοπιστίας μέσω της ταύτισής τους με τα μπλογκ, αρχικά και με το δήθεν ανεξέλεγκτο του διαδικτύου στη συνέχεια.


4. Η κορυφαία στιγμή του διαδικτυακού ακτιβισμού, της χρήσης του διαδικτύου ως εργαλείου μετατροπής του δημόσιου λόγου σε δημόσια πράξη ήταν προφανως οι πλατείες του 2011. Οι πλατείες δεν γεννήθηκαν από το facebook φυσικά, όπως λέγεται, απλά διαμεσολαβήθηκαν και οργανώθηκαν μέσα από αυτό, μετά από τα παραδείγματα της Μέσης Ανατολής και της Ισπανίας. Η αξιολόγηση της πολιτικής βαρύτητας της εμπειρίας του Μαϊου - Ιουνίου του 2011, και των όσων άλλαξε, είναι μια διαφορετική συζήτηση, ήταν όμως κρίσιμη για την αναγνώριση της πολιτικής και επικοινωνιακής ισχύος του μέσου. Θέλω απλά να σημειώσω πως αντίθετα από τα θρυλούμενα και τα περί “καναπέδων” λεγόμενα, αν υπάρχει μια ισχυρή συσχέτιση είναι μεταξύ της διαθεσιμότητας για on-line ακτιβισμό και πολιτική συζήτηση και της διαθεσιμότητας για πολιτική συμμετοχή.

5. Καθώς η δημόσια πολιτική συζήτηση μεταφερόταν, ιδίως για τις πιο νέες ηλικίες, σχεδόν ολοκληρωτικά προς το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ελκυστικότητά όλων αυτών ως χώρων δημόσιας παρέμβασης έγινε σταδιακά ορατή σε κόμματα και πολιτικούς, οργανώσεις και κινήματα. Παρότι μέχρι πρότινος και σήμερα ακόμα, το διαδίκτυο ήταν προνομιακός χώρος για τον λόγο της αριστεράς, η μαζικοποίησή του και η “εκλαΐκευσή” του άλλαξε ως ένα βαθμό τα δεδομένα. Η εκλογική εκτόξευση της Χρυσής Αυγής ιδίως στις νεαρές ηλικίες συνετελέσθη μέσω μιας υπόγειας στρατηγικής πολιτικής επικοινωνίας, η οποία κόβω το κεφάλι μου ότι δεν ήταν έμπνευση των Μιχαλολιάκων και των διαφόρων ημιεγγράμματων νεαρών φασιστών του, αλλά είχε και επαγγελματική στήριξη και σχεδιασμό. Όπως και να έχει η διαμόρφωση μιας ισχυρής ακροδεξιάς μπλογκόσφαιρας, και ενός δικτύου από (εξοπλισμένα;) τρολ και “εργάτες” που έκαναν χαμαλοδουλειά εντυπώσεων σε δεύτερης ορατότητας δημόσια φόρα (σχόλια άρθρων, σχόλια youtube, μαζική επιρροή σε κάθε είδους διαδικτυακές δημοσκοπήσεις) πιθανόν να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης στο μέλλον. Υπήρξε ο κατεξοχήν μαζικός αγωγός του φιλοναζιστικού λόγου, και βασικό εργαλείο προεκλογικής δράσης.

6. Ταυτόχρονα η καταστροφικά κακή παρουσία της ΝΔ και του μνημονιακού μπλοκ στην σχετική παρέμβαση (και στις σχετικές ηλικίες) οδήγησε σε διάφορα τέρατα. Ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού δρα σαν τρολ και αρχηγός τρολοσυμμορίας, στοχοποιεί και διαβάλλει και διαπομπεύει απλούς πολίτες, κατασκευάζει και επινοεί “ειδήσεις” οι οποίες μόνο λόγο ύπαρξης έχουν να διοχετεύονται μετά σε “φιλικά σάιτ” - και κυρίως στην τηλεόραση, που παραμένει η ναυαρχίδα του καθεστωτικού μπλοκ. Παράλληλα σύμβουλοι του Πρωθυπουργού, ακκίζονται κάνοντας τον νταή και εγκωμιάζοντας φασιστικά καθεστώτα σε μια προσπάθεια να αγκαλιασθούν από τα χρυσαυγίτικα μπλοκ που προανέφερα υιοθετώντας την αισθητική και τον λόγο τους. Πρόκειται πραγματικά για παγκόσμια μοναδικότητα, μια πραγματική “Ελληνική παθολογία” αντίθετα με τις χιλιάδες ψευδείς που έχουν κατασκευασθεί τα τελευταία χρόνια. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς πόσο έξω από κάθε δόκιμη πρακτική “καθεστωτικού” κόμματος της Δύσης (αλλά και στον Τρίτο Κόσμο υποψιάζομαι) είναι όλα αυτά, αλλά η προσπάθεια να παραχθούν βαλκάνιοι διαδικτυακοί Καρλ Ρόουβ και Ελληνικές εκδοχές του Tea Party, καταλήγει σε παραγωγή του Ηλεκτρονικού Γραφείου Τύπου του Μπόρατ. Είναι αναμφίβολο ότι όλη η νοσηρότητα του πολιτικού συστήματος και η πολιτική κουλτούρα των αποφοίτων των φοιτητικών πάρτυ της Μυκόνου που το στελεχώνουν, περνάει μέσα από το διαδίκτυο, αλλά όχι ως αυτοσκοπός - κυρίως, όπως είπαμε, για να ανοίξει δύο πόρτες: να τροφοδοτήσει την τηλεόραση και να συνομιλήσει με το ακροδεξιό κοινό.

Επίμετρο
Υπάρχουν μια σειρά από θέματα που δεν θα προλάβω να αγγίξω αλλά που συμπληρώνουν την συζήτηση των “πολιτκών” κοινωνικών μέσων και του πολιτικού δημόσιου λόγου (δύο πεδία που έχουν σχεδόν ταυτιστεί):

- Η εκφορά του λόγου στα s/m, η αντίληψη περί συζήτησης (οι τηλεοπτικές ατάκες που έχουν γίνει τουιτς, οι προσωπικές μικροκόντρες που φεϊσμπουκοποιούνται και γίνονται μετα-είδηση κτλ) ως μεταφορά παθολογιών της πολιτικής και τηελοπτικής επικοινωνίας σε διαδικτυακή μορφή

- Η ανησυχία για το πόσο δημόσιος είναι ένας λόγος (ιδίως ένας *πολιτικός* λόγος) που διαμεσολαβείται από ιδιωτικές υπηρεσίες, μέσα στις οποίες ισχύουν οι (προγραμματικά εμπορικοί) κανόνες του εκάστοτε μαγαζιού, συνήθως αμερικάνικου. - Το θέμα του δημόσιου λόγου και της ανωνυμίας / ψευδωνυμίας, που έχει μια ισχυρά πολιτική διάσταση, και αφορά τους πάντες γιατί έχει να κάνει με την τερατώδη στην καθολικότητά της επωνυμία του διαδικτύου (ιδίως στην εποχή των προφίλ στα s/m) και τις συνέπειες που αυτή έχει.

Επίμετρο 2

Η κορυφαία, μακράν, τοποθέτηση έγινε από τον Αρχιεπίσκοπο Κλαρίνου και πάσης Ελλάδος, Γιώργο Μάγκα, ο οποίος έκλεισε την εκδήλωση με μια ωριαία επίδειξη δεξιοτεχνίας και μουσικής Μαγκιάς


1.10.13

Εντωμεταξύ, στο μέτωπο της πρωτογενούς παραγωγής εξαθλίωσης...



Ενώ οι πτώσεις από τα σύννεφα πολιτικού και μιντιακού προσωπικού συνεχίζονται, ενώπιον ενός κατηγορητηρίου για την Χρυσή Αυγή που θα έκανε την Καμόρα να κοκκινίζει, η προϊούσα οικονομική και κοινωνική καταστροφή της χώρας, εκείνη που θα εγγυηθεί την συνέχιση του ναζιστικού φαινομένου ή την μετάλλαξή του σε κάτι παρεμφερώς άρρωστο, συνεχίζεται ακάθεκτη. Η λιτότητα, όχι μόνο στην Ελλάδα, εξαθλιώνει τον πληθυσμό και φτιάχνει τους εκατομμυριούχους...
Έχουμε και λέμε:
Στο 27,9% του ενεργού πληθυσμού και σε απόλυτους αριθμούς τα 1,4 εκατ. άτομα, ανήλθε η ανεργία στην Ελλάδα τον Ιούνιο, έναντι 27,6% που ήταν τον Μάιο, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.
Η Ελλάδα εμφανίζει τη χειρότερη επίδοση στην ΕΕ, ενώ ακολουθεί η Ισπανία (26,2%)

Μετά την εποχική προσαρμογή αλλά χωρίς προσαρμογή ως προς τον αριθμό των εργασίμων ημερών ο δείκτης Μισθών του Β΄ τριμήνου 2013, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Β΄ τριμήνου 2012, παρουσιάζει μείωση κατά 9,1% έναντι μείωσης 7,4% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011.

Οι προαναγγελθείσες νέες δραματικές παρεμβάσεις τόσο στο ασφαλιστικό, όσο και στο εργασιακό από τον περασμένο Ιούλιο, όπως έχουν αποτυπωθεί στο αναθεωρημένο Μνημόνιο, μπαίνουν στην τελική ευθεία, καθώς τρόικα και κυβέρνηση έχουν συμφωνήσει απολύτως τόσο στη μείωση των συντάξεων, με πρόσχημα την κάλυψη του χρηματοδοτικού κενού των ταμείων, που εκτιμάται στα 2,7 δισ. για το 2013, αλλά και στην απελευθέρωση των απολύσεων που ζητούν μετ' επιτάσεως οι μεγάλες επιχειρήσεις και θεωρεί εκ των ων ουκ άνευ η τρόικα, προκειμένου, όπως ισχυρίζεται, να προσελκυθούν επενδύσεις.

Προκειμένου να καλυφθεί δημοσιονομικό κενό ύψους 2 δισ. ευρώ, στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2014 περιλαμβάνονται νέοι φόροι ώστε τα έσοδα να αυξηθούν από 17.5 σε 19.5 δισεκατομμύρια ευρώ. Η αύξηση αυτή, μεταφράζεται σε 400 ευρώ ανά φορολογούμενο, ενώ αλλαγές θα έρθουν και με την κατάργηση του αφορολογήτου των 5.000 ευρώ. Πλέον, η ευνοϊκή αυτή διάταξη καταργείται και αντικαθίστανται από έκπτωση 2.100 ευρώ για εισοδήματα ως 21.000 με μείωση κατά 100 ευρώ για κάθε 1.000 ευρώ επιπλέον εισοδήματος.

Στη Βουλή αναμένεται να κατατεθεί την επόμενη Δευτέρα 7 Οκτωβρίου το προσχέδιο του προϋπολογισμού, με "μποναμά" φόρων ύψους 44 δισ. ευρώ. Είναι σαφές ότι, με τη διαπραγμάτευση να μένει ανοικτή, δεν είναι δυνατόν να καταρτιστεί ένα αξιόπιστο σχέδιο. Το σίγουρο όμως είναι πως η επόμενη χρονιά θα συνοδεύεται από άγρια λιτότητα (εφόσον παραμείνει η ίδια κυβέρνηση), αφού ο πήχης των φορολογικών εσόδων (από την άμεση και έμμεση φορολογία) θα μπει στα 44 δισ. ευρώ, μέρος των οποίων δεν αποκλείεται να προέλθει από νέους φόρους. Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, η περικοπή των δαπανών του προϋπολογισμού θα είναι της τάξης των 3,7 δισ. ευρώ και θα προέρχεται τόσο από τον "σκληρό δημοσιονομικό πυρήνα" (μισθούς, συντάξεις, επιδόματα) όσο και από άλλες πηγές, όπως της Υγείας, αλλά και του ΠΔΕ (μείωση 300 εκατ. ευρώ). Οι... λεπτομέρειες θα γίνουν γνωστές μετά τη νέα επίσκεψη της τρόικας, καθώς ο νέος προϋπολογισμός θα πρέπει να ενσωματώσει άλλωστε τις αποφάσεις για το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα της περιόδου 2014- 2017...

Νέα πτώση (8,1%), τη μεγαλύτερη των τελευταίων 16 μηνών, σημείωσε η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο, εξαιτίας της υποχώρησης της παραγωγής στη μεταποίησης, σε ορυχεία - λατομεία και στον ηλεκτρισμό. Σωρευτικά, στο επτάμηνο Ιανουαρίου - Ιουλίου η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 3,2% σε σύγκριση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, αν και ο ρυθμός μείωσης της παραγωγής στη μεταποίηση συρρικνώθηκε στο 0,2% έναντι πτώσης 6,7% που είχε καταγραφεί στο αντίστοιχο επτάμηνο του 2012. Αντίστοιχη ήταν η εικόνα που καταγράφηκε στη μεταποίηση, μεμονωμένα τον μήνα Ιούλιο, ενδείξεις που ενισχύουν την προσδοκία πως η ύφεση στην Ελλάδα ίσως προσεγγίσει το κατώτερο σημείο της.

Για πέμπτο συνεχόμενο έτος βυθίζεται στην ύφεση ο όγκος της παραγωγής τροφίμων στην Ελλάδα με συνέπεια να βρίσκεται πλέον σε επίπεδα που είναι κατά 11% χαμηλότερα από τα αντίστοιχα του έτους 2005, παρά τη διεύρυνση των εξαγωγών σειράς ειδών διατροφής. 

Σύμφωνα με την έρευνα του ΙΟΒΕ, ο δείκτης καταναλωτικής εµπιστοσύνης υποχωρεί τον Σεπτέµβριο σε σχέση µε τον Ιούλιο και διαµορφώνεται στις -72,2 µονάδες (από -70,9 µονάδες), επανερχόµενος έτσι στα επίπεδα που βρισκόταν στα τέλη του 2012 και στις αρχές του 2013. Η ανακοπή της ανόδου της ανεργίας τους καλοκαιρινούς µήνες για πρώτη φορά από το πρώτο εξάµηνο του 2009, όπως αποτυπώνεται και στα σχετικά επίσηµα στοιχεία, φαίνεται να αντανακλάται και στις προβλέψεις των καταναλωτών. Στον αντίποδα, οι έντονες πιέσεις στα εισοδήµατα των εργαζοµένων, σε συνδυασµό µε την κλιµάκωση των φορολογικών υποχρεώσεων στο δεύτερο εξάµηνο, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας στα νοικοκυριά για την οικονοµική τους κατάσταση στους επόµενους µήνες.