28.2.12

Οι Γερμανοί φίλοι, μέρος 2ο

Προσωπική δήλωση της βουλευτού του Κόμματος της Αριστεράς, Christine Buchholz...

Το «Όχι» μου στη βουλή, είναι ένα «Ναι» στην αντίσταση

Σήμερα καταψηφίζω το νομοσχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης με τον παραπλανητικό τίτλο «Οικονομική βοήθεια για την Ελληνική Δημοκρατία». Με αυτό προσπαθεί να μας πείσει, ότι θέλει τάχα να βοηθήσει τους Έλληνες. Αυτό είναι ένα ψέμα. Ούτε ένα σεντ από τα 130 δισεκατομύρια ευρώ του σχεδίου δε θα πάει στον ελληνικό λαό. Το ελληνικό κράτος θα πάρει τα λεφτά, για να ξεπληρώσει τα χρέη του στις γερμανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες. Η δήθεν βοήθεια δε δίνεται στον ελληνικό λαό, αλλά στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Καταψηφίζω σήμερα, επειδή δε θέλω να επιβραβευτούν αυτοί που ευθύνονται για την κρίση. Και καταψηφίζω επειδή θα είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι φτωχοί που στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα άλλων. Κάθε ευρώ που δίνεται θα πρέπει να ξεπληρωθεί με εξαιρετικά ψηλούς τόκους. Θα κληθούν να πληρώσουν οι Έλληνες εργαζόμενοι που οι μισθοί τους έχουνε αγγίξει τα όρια της πείνας, που καθημερινά χάνουν τις δουλείες τους και που καταληστεύονται οι συντάξεις τους.

Καταψηφίζω γιατί είναι εμφανές, ότι αυτή η πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί μόνο με διατάγματα από έξω. Το δήθεν σχέδιο διάσωσης είναι στα αλήθεια ένα όπλο με το οποίο η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία επί της δημοσιονομικής της πολιτικής. Η Τρόικα, αποτελούμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Κομισιόν και το ΔΝΤ καταστρέφει τη δημοκρατία για τη διεξαγωγή ενός ανελέητου οικονομικού πολέμου εναντίον της ελληνικής εργατικής τάξης.

Και στη Γερμανία οι εργαζόμενοι πληρώνουν για αυτή την πολιτική. Είναι τα δικά τους λεφτά που θα πάνε στα σχέδια διάσωσης των τραπεζών. Για να μας παραπλανήσουν μας παρουσιάζουν τους Έλληνες εργαζόμενους σαν τους ενόχους. Όχι, οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν είναι «τεμπέληδες». Ούτε ζούσαν «πάνω από τις ανάγκες τους». Καταψηφίζω γιατί αρνούμαι να λάβω μέρος σε αυτό το παιγνίδι που στρέφει τον ένα Ευρωπαίο εργαζόμενο ενάντια στον άλλο.

Χρειαζόμαστε κατώτατους μισθούς σε ένα πανευρωπαϊκό επίπεδο. Χρειαζόμαστε την εδώ και τώρα εθνικοποίηση των τραπεζών. Η δράση των χρηματιστηριακών αγορών πρέπει να περιοριστεί. Μόνο έτσι μπορεί να σταματήσει η καιροσκοπική χρεωκοπία ολόκληρων κρατών.

Το «Όχι» μου στη Βουλή είναι συνάμα ένα «Ναι» στην αντίσταση. Υποστηρίζω τις απεργίες των ελληνικών συνδικάτων ενάντια στις περικοπές της Τρόικας. Και υποστηρίζω επίσης τις προγραμματιζόμενες κινητοποιήσεις στο τραπεζικό κέντρο της Φρανκφούρτης τον επόμενο Μάιο. Μόνο η αλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τα διατάγματα και τις περικοπές της άρχουσας τάξης.


Ομιλία του Προέδρου του Die Linke Gregor Gysi κατά την συζήτηση για την έγκριση της δανειακής συνθήκης

«… Όταν βλέπει κανείς το αποτέλεσμα αυτής της καταστροφικής πολιτικής περικοπών, που οδηγεί όχι στην σωτηρία της Ελλάδας (αλλά το αντίθετο) την οδηγεί συνεχώς στην καταστροφή, τότε πρέπει να διορθωθεί αυτή η πολιτική. Εμείς το γνωρίζουμε καλά. Οι νικήτριες δυνάμεις του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου κατέληξαν στις Βερσαλλίες σε μια συμφωνία που ταπείνωσε την Γερμανία. Δεν ήταν ο μοναδικός λόγος, αλλά ένας από τους λόγους που ο εγκληματίας Χίτλερ και το κόμμα του ισχυροποιήθηκαν. Οι νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Δύση ήταν πιο έξυπνες και είπαν λιγότερες πολεμικές επανορθώσεις και ένα Σχέδιο Μάρσαλ για ανοικοδόμηση. Εσείς κάνετε στην Ελλάδα Βερσαλλίες, αλλά χρειάζονται Μάρσαλ. Αυτό είναι το κρίσιμο και αυτό δεν γίνεται…»


Ομιλία της βουλευτού του Die Linke Heike Hänsel κατά την συζήτηση για την έγκριση της νέας δανειακής συνθήκης για την Ελλάδα

Wir sind alle Griechen! Είμαστε όλοι Έλληνες! [μέρος 1ο]

19.2.12

Στοιχεία για ένα μελλοντικό ειδικό δικαστήριο


Περιέγραφε ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, γνωστός Αμερικανός προοδευτικός οικονομολόγος και γιος διάσημου προοδευτικού οικονομολόγου, τον Ιούνιο του 2010 την συνάντηση του Γεωργιου Α. Παπανδρέου του και "Λεφτά Υπάρχουν" αποκαλούμενου, με τα κοράκια του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ πριν υπογραφεί το πρώτο μνημόνιο:
"Η Ελληνική κυβέρνηση οργάνωσε μια συνάντηση ειδικών συμβούλων τον Ιανουάριο [του 2010 σημ.]. Ένας άνθρωπος του ΔΝΤ είπε ευθέως στον Έλληνα πρωθυπουργό πως ο μόνος δρόμος διαφυγής ήταν η διάλυση του Ελληνικού κράτους-πρόνοιας. Ένας άλλος από τον ΟΟΣΑ, πρότεινε ένα τεστ: όταν όλοι, συμπεριλαμβανομένων και των υποστηρικτών σου είναι εξοργισμένοι, είπε, θα ξέρεις πως έχεις κάνει αρκετά...
Ο Γκαλμπρέιθ εξηγεί μετά για ποιο λόγο τα προτεινόμενα από ΔΝΤ και ΟΟΣΑ και εφαρμοσθέντα δεν έχουν καμία ελπίδα επιτυχίας, και έχει φυσικά δικαιωθεί απόλυτα. Άρα ο ΓΑΠ είχε ειδοποιηθεί για το πού οδηγούσε ο δρόμος που ακολούθησε και παρόλα αυτά προχώρησε σε αυτόν.

Φαίνεται όμως πως αρχικά υπολόγιζε πως θα του σκάσει η οικονομία κάπως αργότερα αφού, σύμφωνα με τα διαρρεύσαντα, από το Wikileaks, τηλεγραφήματα, στις 9 Οκτωβρίου του 2009 είχε την ακόλουθη συζήτηση, όπως την μετέφερε τρεις μέρες αργότερα στον Στρόουμπ Τάλμποτ του Ινστιτούτου Brooking και στον Αμερικανό πρέσβη:

[Ο Παπανδρέου] είπε στον Ερντογάν πως χρειαζόταν να κινηθούν γρήγορα [για την διευθέτηση ελληνοτουρκικών ζητημάτων] για να επιτύχουν κάτι, καθώς πίστευε πως είχε 12 με 18 μήνες για να επιτευχθεί κάτι, δεδομένης της επιδεινούμενης οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας, που είναι πιθανόν να δέσει τα χέρια του πολιτικά καθώς θα δυσκολεύουν τα πράγματα
Ένας μελλοντικός συνήγορος υπεράσπισης παίζοντας το χαρτί της αγνής κυβερνητικής αβελτηρίας θα παρατηρούσε πως σε επίσκεψη όμως του Χάρη Παμπούκη στην Αμερικανική Πρεσβεία την 1η Φεβρουαρίου του 2009, ο σύμβουλος του πρωθυπουργού έμοιαζε ακόμα σχετικά χαλαρός:
"Ο Παμπούκης μας είπε πως η Ελληνική Κυβέρνηση προχωρά μεθοδικά για την αντιμετώπιση χρονιζόντων δομικών μεταρρυθμίσεων καθώς αντιμετωπίζει την χρηματοοικονομική κρίση. Ψάχνει γαι μακροπρόθεσμες λύσεις, όχι άμεσες όπως ψάχνουν συνήθως οι αγορές. Είπε πως αναγνωρίζουν πως ό,τι συμβεί στην Ελελάδα έχει σημαντικές επιπτώσεις για την Ευρωζώνη και δεν είχε αμφιβολία ότι υπήρχαν κερδοσκοπικές κινήσεις στις αγορές"
 ... και μετά τους είπε για το e-gov και τα υπόλοιπα! Ενώ τελικά λέει "Εμείς δημιουργήσαμε αυτό το χάλι, και εμείς θα το λύσουμε με τον Ελληνικό τρόπο...

15.2.12

Ευελφαλητεία

Ευέλικτα και ασφαλή

Ταυτόχρονα με την καλπάζουσα απορρύθμιση των εργασιακών δικαιωμάτων, αλά Βιρμανία, ομού μετά της καταργήσεως του κράτους πρόνοιας, διάφορες φωνές, υπουργικές, γυναικείες, επαναφέρουν το flexicurity ως λύση για την χώρα μας:
Υπήρξα από αυτούς που την υποστήριξαν με πάθος, με πολύ προσωπικό κόστος και παρουσίασα την πρόταση μου για την "ευελφάλεια", δηλαδή για την ευελιξία και ασφάλεια στον εργασιακό τομέα. Σε πολλές χώρες υπάρχει ευελιξία. Στις Σκανδιναβικές χώρες και στις προηγμένες κοινωνίες υπάρχει ευελιξία και ασφάλεια, δηλαδή συνεννόηση μεταξύ του εργοδότη και του εργαζόμενου. 
Η ευελφάλεια δηλαδή η ευελιξία και η ασφάλεια, είναι και τώρα η λύση. Και βεβαίως δεν μπορεί να συνεχίσουμε με τη λογική των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος να είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στην επιχείρησή του, δεν μπορεί να μην πάμε στη λογική των επιχειρησιακών συμβάσεων και στην συνεννόηση πια ανάμεσα στον εργοδότη και στον εργαζόμενο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το πασοκικό παπατζιλίκι προσπαθεί να ανακατέψει και λίγη Σκανδιναβία για να γλυκάνει την καραμέλα της πραγματικής πολιτικής του: έχω αναφερθεί εδώ και παλαιότερα σε τέτοιες πασοκιές,  αλλά η χρήση τους σε καιρό ισοπέδωσης της εργασιακής έννομης τάξης και μόνιμης αποδιάρθρωσης του υποτυπώδους κοινωνικού κράτους είναι εξωφρενική, άλλη μια απόδειξη πως οι σκαιοί ολετήρες της χώρας, οι πρωτομάστορες της κοινωνικής εξαθλίωσης, έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, πως ο μαρκετίστικος επικοινωνιακός λόγος έχει κάνει μετάσταση και έχει απλωθεί και καλύψει στεγανά με μια πυώδη εσχάρα την τραγικά ατροφική τσίπα που είχε μείνει στο κόμμα. Πέραν αυτού βέβαια δεν ξέρουν καν για τι μιλάνε.

Πάμε λίγο στα της Δανικής flexicurity λοιπόν, από μια παλαιότερη περιγραφή του μοντέλου, σε χρόνο ανύποπτο, στην European Tribune. Πρώτα το κοινωνικό περιβάλλον. Οι βασικοί πυλώνες του Δανέζικου Κράτους-Πρόνοιας:
  1. Δωρεάν, εύκολη και ίση πρόσβαση σε φροντίδα για τα παιδιά.
  2. Δωρεάν, εύκολη και ίση πρόσβαση στην παιδεία  (και εκπαιδευτικές επιδοτήσεις από τις οποίες μπορεί να ζήσει κανείς).
  3. Δωρεάν, εύκολη και ίση πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας
  4. Το σύστημα της αγοράς εργασίας
  5. Γενική σύνταξη από την οποία μπορούν να ζήσουν όλοι και αξιόπιστη φροντίδα για τους ηλικιωμένους
  6. Αξιόπιστες δημόσιες υποδομές
Σας θυμίζει σε κάτι τις πολιτικές που ακολουθούνται τώρα, έχουν σχέση με την πραγματικότητα σήμερα ή ακολουθήθηκαν ποτέ στην Ελλάδα; Μάλλον όχι... Η φροντίδα για τα παιδιά και την μητρότητα, φαίνεται από το κλείσιμο π.χ. του Οργανισμού Εργατικής Εστίας και το ότι οι γέννες στα δημόσια νοσοκομεία είναι πλέον ακριβό σπορ, η πρόσβαση στην παιδεία από τις συγχωνεύσεις σχολείων, την μείωση των μισθών των δασκάλων και τα βιβλία που δεν φτάνουν στις τάξεις, το σύστημα υγείας δεν έχει να προσφέρει ούτε γάζες, το σύστημα αγοράς εργασίας μοιάζει με σκλαβοπάζαρο και οι δημόσιες υποδομές είτε πωλούνται είτε αυξάνονται τα τέλη χρήσης τους ή απλά παρακμάζουν...

Πάμε όμως στον πυρήνα της ευελφάλειας, στα στοιχεία της αγοράς εργασίας:

Στοιχεία της flexicurity λοιπόν είναι
  • Ισχυρά συνδικάτα (έτσι ώστε οι διαπραγματεύσεις για τις συλλογικές συμβάσεις δεν είναι συντριπτικά μονόπλευρες)
  • Καλή ασφάλεια ανεργίας (επιδόματα και όχι μόνο - που φτάνει τις αρκετές μονάδες ΑΕΠ)
  • Ένα ειδικό σύστημα διαιτητικών δικαστηρίων για να αποφασίζει γρήγορα επί των διαφωνιών και να εμποδίζει αποφασιστικά προσπάθειες να παρακαμφθεί η συλλογική συμφωνία
  • Καλές σχέσεις και τακτική επαφή μεταξύ εργοδοτών και συνδικάτων (αυτό είναι εν μέρει ζήτημα κουλτούρας, αλλά κυρίως πρόκειται για την δέσμευση των εργοδοτών να συμπεριφέρονται κατά σχετικά πολιτισμένο τρόπο)
  • Λογικές συλλογικές συμφωνίες έτσι ώστε καμία από τις δύο πλευρές δεν μαζεύει απλά τα κουβαδάκια της να φύγει από το σύστημα των διαπραγματεύσεων - τόσο οι εργοδότες όσο και τα συνδικάτα πρέπει να πιστεύουν πως θα έχουν καλύτερη συμφωνία μέσα στο πλαίσιο των συμβάσεων παρά με την διακινδύνευση απεργιών και λοκ-άουτ (και αποκλεισμούς) που συνοδεύουν την εγκατάλειψή της...
Και προειδοποιεί ο Δανός συγγραφέας του άρθρου: "...Οιαδήποτε πρόταση δεν περιέχει τουλάχιστον τα πρώτα τρία σημεία πολύ απλά δεν είναι "flexicurity" - "ευελφάλεια" είναι απλά μια μοχθηρή, παλαιάς κοπή προσπάθεια απόκτησης εξουσίας από το κεφάλαιο εις βάρος των εργατών, στολισμένη με εξεζητημένη  ρητορική..." Στα σχόλια βέβαια σημειώνει ότι η εργοδοσία και στην Δανία δουλεύει αόκνως ώστε να υπονομεύσει όσο μπορεί τις δικές της δεσμεύσεις....

Η πρόταση Διαμαντοπούλου έγινε υπενθυμίζω λίγες μέρες πριν ουσιαστικά καταργηθεί στην πράξη και ο συνδικαλισμός, και οι συλλογικές συμβάσεις και η διαιτησία και αποκλείει ακριβώς γενικά είδη συμβάσεων που στηρίζουν το σύστημα της flexicurity στην Δανία κάτι που αμέσως κατά τα λεγόμενα πάνω στοιχειοθετούν "μια μοχθηρή παλαιάς κοπή προσπάθεια απόκτησης εξουσίας από το κεφάλαιο εις βάρος των εργατών". ... Δικαίως ο Άγγελος Τσέκερης πρότεινε προ ετών, όταν πρωτοεμφανίστηκε στην πιάτσα η Ελληνική απόδοση του όρου, πως περιγραφικότερος όρος για αυτό που ετοιμάζουν είναι το "τελερύγγι": λέξη σύνθετη εκ του "τελειώσανε αυτά που ξέρατε" και   "θα σας φάμε το λαρύγγι". Εγώ θα πρότεινα την διατήρηση πάντως της λέξης με άλλη ετυμολογία: ευελιξία και επισφάλεια! Flexicarity με άλλα λόγια: μια υπέροχη καινούρια λέξη για την επιστροφή στις εργασιακές σχέσεις του προπερασμένου αιώνα!

14.2.12

Βασική αριθμητική: Μισθοί και ανεργία

Έχουμε και λέμε: ο καθαρός βασικός μισθός για νέους στην Ελλάδα κατόπιν της επιμονής της τρόικα (κυρίως των συνομιλητών της) πάει στα 410 Ευρώ καθαρά. Στην πραγματικότητα βέβαια είναι ήδη κάτω από τα 410 Ευρώ, ουσιαστικά, μια και χιλιάδες κόσμος δουλεύει πλήρως αλλά υπογράφει για μερική απασχόληση, χιλιάδες άλλοι δεν πληρώνονται όλους τους μισθούς, ενώ ακόμα περισσότεροι είναι παραπλανητικά με μπλοκάκια, ή δουλεύουν απολύτως "μαύροι" (1 στους 3, λέει το ΙΚΑ). Όλα αυτά σε μικρότερο βαθμό από την σημερινή τους γενίκευση υπήρχαν πάντοτε στην Ελλάδα και καθιστούσαν την χώρα μια από τις de facto πιο ευέλικτες εργασιακά χώρες στην ΕΕ, παρά την υποτιθέμενη ακαμψία της αγοράς εργασίας, που υπήρχε μόνο στα χαρτιά, δηλαδή σε νόμους που παρακάμπτονταν ή καταπατιόνταν ανάλογα με τις επιθυμίες της εργοδοσίας. Είχα γράψει πέρυσι και επαναλαμβάνω και σήμερα μια και έχει μια κάποια επικαιρότητα:
Το ειρωνικότερο στην επίθεση που δέχονται τα εισοδήματα δημοσίων και ιδιωτικών εργαζομένων, είναι πως στην πραγματικότητα οι αλλαγές στην νομοθεσία απλά νομιμοποιούν μια ήδη άρρωστη κατάσταση, οι "μεταρρυθμίσεις" ήταν πρακτικά ήδη σε ισχύ εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον! Η Ελληνική αγορά ήταν ευέλικτη πέρα από κάθε ονείρωξη δυτικού επιχειρηματία: Το 25% των εργαζομένων ήταν ανασφάλιστοι ήδη, ενώ άλλο ένα 7% ήταν μισθωτοί που αναγκάζονταν να δουλεύουν με "μπλοκάκι": όπερ ένα 32% των εργαζομένων ήταν χωρίς δικαιώματα αποζημίωσης ή παρεμπόδισης οιασδήποτε απόλυσης. Αν σε αυτούς προστεθεί ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών νομίμων και μη που πρακτικά δουλεύουν χωρίς καμία εξασφάλιση, τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, την "μαθητεία" μαϊμού κτλ, εύκολα προκύπτει πως περί 50% των εργαζομένων εργαζόταν ήδη επισφαλώς, και το υπόλοιπο 33% του 40% των αυτοαπασχολουμένων μας κάνει περί το 80% των Ελλήνων εργαζομένων που νόμιμα ή παράνομα εργαζόταν ευελικτότατα, ή δεν τον αφορούσαν οι σχετικοί περιορισμοί. Όλη αυτή η ευελιξία είχε τα "θεαματικά" αποτελέσματα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Η νομιμοποίησή της απλά θα στερήσει το όπλο του εκφοβισμού με την (βασικά ανύπαρκτη) επιθεώρηση εργασίας και την καταγγελία, από τους εργαζόμενους.
Για τις αμοιβές: παρότι μας έχουν ζαλίσει με το πόσο υψηλό ήταν το κόστος εργασίας, αυτό ήταν μόνο εν μέρει αληθές: η Ελλάδα είχε χαμηλότατους μισθούς για την μάζα των εργαζομένων σε σχέση με άλλες χώρες της ΕΕ (50% και κάτω των Γερμανικών), αλλά στο ανώτερο διευθυντικό επίπεδο, στους ταγούς της οικονομικής ζωής μας (που μας οδήγησαν σημειώνω στον γκρεμό) οι μισθοί ήταν απολύτως εφάμιλλοι των Γερμανικών. Εκεί προφανώς δεν ετίθετο θέμα παραγωγικότητας...
Η ευελιξία λοιπόν, άτυπη και μη, ήταν ο κανόνας στο φαρ-γουέστ των εργασιακών σχέσεων του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Οι επιδόσεις του (όπως και να τις κρίνει κανείς) περιείχαν φεουδαρχικού τύπου εργασιακή "απελευθέρωση" - αυτό που ήδη έρχεται είναι ένα βήμα παραπέρα...

Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα έχουν υποστεί μειώσεις που φτάνουν μέχρι και το 42% μόνο πέρυσι (και μιλάμε για ονομαστικούς μισθούς, ο πληθωρισμός ήταν 3,3 το 2011 και ~8% την διετία της λιτότητας), ενώ γενικά τα εισοδήματα του 90% των νοικοκυριών που έχουν μειωμένο εισόδημα φέτος έχουν μειωθεί (σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της VPRC κατ' εκτίμηση των ερωτωμένων) κατά 46% σε σχέση με πέρυσι!

Από μια άποψη η σταδιακή μείωση των πραγματικών μισθών στην Ελλάδα (κατά 15% την διετία που πέρασε - 6,5 ονομαστικά) αποτελεί ένα συντελεσμένο πείραμα για να ελεγχθεί η θεωρία περί ευθείας εξάρτησης της ανεργίας από το μισθολογικό κόστος. Το πείραμα είναι θεαματικά απορριπτικό της Παπαδήμιας εικασίας: καθώς το πραγματικό μισθολογικό (και μη μισθολογικό) κόστος μειώνεται ταχύτατα, ταχύτατα μεγαλώνει και η ανεργία και δη των νέων που είναι και καλά το άγχος των ελίτ της Ελλάδας και της ΕΕ αυξάνεται:
Ελληνική πρωτιά στη μείωση μισθών
«Πρωταθλήτρια Ευρώπης» στη μείωση του εργατικού κόστους και το ψαλίδι στις αποδοχές των εργαζομένων στον δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα αποδεικνύεται η Ελλάδα και το 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου.
Παρουσιάζοντας στοιχεία της Eurostat, η ΕΣΕΕ αναφέρει ότι στο πρώτο τρίμηνο του 2011 το κόστος που αφορά τις αποδοχές των εργαζομένων μειώθηκε στην Ελλάδα κατά 6,2% και το μη μισθολογικό κόστος κατά 9,3%. Αντίστοιχα στην ευρωζώνη το μισθολογικό κόστος παρουσίασε αύξηση 2,3% και το μη μισθολογικό κατά 3,6%.
Την ίδια στιγμή λοιπόν που καταρρέει η τιμή της εργασίας, ταχύτερα από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη (πιθανώς δε και τον κόσμο), η επίσημη ανεργία περνάει από το 10% χοντρικά, στο 20%. Δηλαδή δεν εμφανίζεται θετική συσχέτιση μεταξύ της μείωσης του ενός μεγέθους και της αύξησης του άλλου. Αλλά το ακριβώς αντίθετο. Με βάση αυτή την επίδοση στην καταπολέμηση της ανεργίας, μπορεί κανείς εύλογα να εικάσει πως η εμπειρική θεμελίωση της τροϊκανής εμμονής πάσχει κάπως...

Μια επανάληψη: Το ΔΝΤ στη Λατινική Αμερική

Δεν πρόκειται βέβαια για Ελληνική εξαίρεση: ήδη οι καταστροφικές κοινωνικά πολιτικές λιτότητας που το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα εφάρμοσαν στην Λατινική Αμερική την δεκαετία του 1980 είχαν ανάλογα καταστροφικά αποτελέσματα...
Λες και είναι σήμερα... Αξίζει να διαβαστεί όλο...

Το Multinational Monitor εξέτασε τα έγγραφα των δανείων μεταξύ του ΔΝΤ της Παγκόσμιας Τράπεζας και 26 χωρών. Η εξέταση αυτή δείχνει πως οι όροι δανείου από τα ιδρύματα αυτά περιλαμβάνουν μια σειρά από προβλέψεις που υπονομεύουν άμεσα τα εργασιακά δικαιώματα, την ισχύ και το βιοτικό επίπεδο δεκάδων εκατομμυρίων εργατών. Περιλαμβάνουν:

* Την μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων
* Την ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων, με απαίτηση απολύσεων πριν και συχνά και μετά την ιδιωτικοποίηση
* Προώθηση της εργασιακής ευελιξίας και της αλλαγής των κανονισμών για να αναιρεθούν οι περιορισμοί στις δυνατότητες της κυβέρνησης και των ιδιωτών εργοδοτών για την απόλυση εργαζομένων
* Υποχρεωτικές μειώσεις μισθών και συγκράτησή τους και αύξηση της μισθολογικής ψαλίδας μεταξύ των δημοσίων υπαλλήλων και των μάνατζερ, και
* Συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της ιδιωτικοποίησης των συντάξεων, που μειώνουν τις κοινωνικές παροχές προς τους εργαζόμενους.

Το ΔΝΤ και η ΠΤ υποστηρίζουν πως οι πολιτικές αυτές μπορεί να προκαλέσουν βραχυπρόθεσμα πόνο, αλλά είναι απαραίτητες για την δημιουργία των συνθηκών για μακροχρόνια ανάπτυξη και δημιουργία θέσεων εργασίας

Οι επικριτές τους απαντούν πως τα μέτρα αυτά επιβάλλουν αγωνία χωρίς όρια, επιδεινώνουν την φτώχεια και στην πραγματικότητα υπονομεύουν τις προοπτικές για οικονομική ανάπτυξη. Οι πολιτικές αυτές, λένε, αντικατοπτρίζουν την προκατάληψη εναντίον της εργασίας και υπέρ των εταιρικών συμφερόντων...

... Η θεωρία πίσω από την εργασιακή ευελιξία είναι πως αν η εργασία αντιμετωπισθεί σαν άλλο ένα εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα, και οι εταιρείες μπορούν να απολύουν και να προσλαμβάνουν εργαζόμενους όπως θα τοποθετούσαν ή θα αφαιρούσαν μια μηχανή, τότε οι αγορές θα δρούσαν αποτελεσματικά. Οι αγορές που λειτουργούν αποτελεσματικά θα διευκολύνουν στην συνέχεια την οικονομική ανάπτυξη.

Οι επικριτές λένε πως η θεωρία δεν στέκει. Ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας Joseph Stiglitz περιέγραψε ως εξής το πρόβλημα: "Ως τμήμα του δόγματος της φιλελευθεροποίησης η Συναίνεση της Ουάσινγκτον έλεγε: 'κάντε τις αγορές εργασίας πιο ευέλικτες'. Η μεγαλύτερη αυτή ευελιξία υποτίθεται πως θα οδηγούσε σε μικρότερη ανεργία. Μια παράπλευρη συνέπεια για την οποία δεν ήθελαν να πολυμιλάνε ήταν πως αυτό θα οδηγούσε σε χαμηλότερους μισθούς. Αλλά οι χαμηλότεροι μισθοί θα προσέλκυαν περισσότερες επενδύσεις, μεγαλύτερη ζήτηση για εργασία. Έτσι θα υπήρχαν δύο ωφέλιμες συνέπειες: Το ποσοστό ανεργίας θα μειωνόταν και η δημιουργία θέσεων εργασίας θα επιταχυνόταν επειδή οι μισθοί θα ήταν χαμηλότεροι.

"Τα δεδομένα από την Λατινική Αμερική δεν υποστηρίζουν αυτά τα συμπεράσματα" εξήγησε ο Stiglitz... "Η μισθολογική ευελιξία δεν συσχετίζεται με την χαμηλότερη ανεργία. Ούτε έχει αυξηθεί γενικά ο ρυθμός δημιουργίας θέσεων εργασίας... Εκεί που η ευελιξία της αγοράς εργασίας σχεδιάστηκε για την μετακίνηση ανθρώπων από δουλειές χαμηλής παραγωγικότητας σε υψηλής παραγωγικότητας... συχνότερα μετακίνησε ανθρώπους από χαμηλής παραγωγικότητας δουλειές στην ανεργία... που είναι ακόμα μικρότερης παραγωγικότητας"...

... Στις συστάσεις της προς την καινούρια [τότε] Μεξικανική κυβέρνηση του Vicente Fox, η Παγκόσμια Τράπεζα έχει εκφράσει αναλυτικά πόσο ευρέως προωθεί την ευελιξία της εργασίας, Η Τράπεζα ενθάρρυνε το Μεξικό να καταργήσει σταδιακά ένα ευρύ φάσμα εργατικών δικαιωμάτων και προστασιών:

- το τρέχον σύστημα αποζημιώσεων απόλυσης

- τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τις δεσμευτικές κλαδικές συμβάσεις

- την υποχρεωτική συμμετοχή σε σωματεία και την αναγκαστική συμμετοχή στα κέρδη

- τους περιορισμούς στις συμβάσεις προσωρινής εργασίας, μαθητείας και ορισμένου χρόνου...

...

Η παρούσα Βουλγαρία

Πώς συγκρίνονται όμως οι μισθοί Ελλάδος με τους μισθούς Βουλγαρίας http://histologion-gr.blogspot.com/2011/01/blog-post.html#8882450689134461343">που έλεγα συζητώντας με κάποιον Παντελή προ έτους; Αν ανατρέξουμε σε σύγκριση Αθήνας - Σόφιας, μέχρι πρότινος η μέση αγοραστική δύναμη στη Σόφια ήταν 21% χαμηλότερη από την αντίστοιχη στην Αθήνα, (δείτε όμως και την διαφορά στις τιμές). Με τις περικοπές μισθών 22% που ψηφίσθηκαν και την επιπλέον ύφεση και ανεργία που θα προκαλέσουν, η διαφορά είναι σίγουρο πως θα υπερκαλυφθεί με το παραπάνω. Βέβαια θα μου πείτε πως τα αποταμιευμένα αποθέματα των Ελληνικών οικογενειών και η ιδιοκατοίκηση δίνουν έναν επιπλέον πλούτο στις Ελληνικές οικογένειες. Πράγματι. Αλλά αυτή τη στιγμή το σύνολο σχεδόν της Ελληνικής κοινωνίας, πέραν των πολύ πλούσιων και των απόρων , βρίσκεται να πληρώνει φόρους που στο μεν εισόδημα αντιστοιχούσαν στην οικονομική τους επιφάνεια προ ενός έτους (που είναι μια-δυο φορολογικές κλίμακες πάνω από την σημερινή), και φόρους στην ιδιοκτησία (ολοένα και λιγότερο προοδευτικούς) που προσθέτουν ένα έκτακτο μικρότερο ή μεγαλύτερο βάρος, αλλά και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις από τις προηγούμενες ζωές των πολιτών, όταν τα εισοδήματά τους ήταν κατά μέσο όρο διπλάσια.Είναι λοιπόν σαφές πως από χθες που η μνημονιακή κυβέρνηση έπνιξε την Αθήνα στα χημικά για να νομοθετήσει την εκτριτοκοσμίκευση της χώρας, η φράση "θα γίνουμε Βουλγαρία", μόνο ως θετικός στόχος εκφέρεται πια...

("Καλά που δε νίκησε ο Δημοκρατικός Στρατός" λέγαν κάποιοι "και δεν είμαστε τώρα Βουλγαρία" - αφιερωμένο εξαιρετικά...)