27.7.10

Η Ελλάδα και το ΔΝΤ: Ποιος ακριβώς διασώζεται;


Από τον ιστοχώρο του CEPR αναδημοσιεύω το abstract του "Greece and the IMF: Who Exactly is Being Saved?" του Ronald Janssen, με κάποια αποσπάσματα από το άρθρο:

"Στις 9 Μαΐου του 2010 μια κοινή ομάδα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατέληξε τις διαπραγματεύσεις σχετικά με ένα πακέτο δανείων προς την κυβέρνηση της Ελλάδας. Το ποσό των δανείων αυτών καθώς και ο όγκος της προσπάθειας προσαρμογής που προβλέπεται να κάνει η Ελλάδα είναι ιλιγγιώδη. Σε αντάλλαγμα ενός (πρόσθετου) προγράμματος λιτότητας 30 δισ. Ευρώ, η Ελλάδα θα λάβει 80 δισεκατομμύρια Ευρώ Ευρωπαϊκών διμερών δανείων και 30 δισ. Ευρώ δανείων από το ΔΝΤ μέσα στα επόμενα τρία χρόνια. Η άποψη που υποστηρίζεται ευρέως σε κύκλους πολιτικών είναι πως το δανειακό αυτό πακέτο, παρότι προϋποθέτει πολύ σκληρές περικοπές, θα σώσει τελικά την Ελλάδα και την οικονομία της από την κερδοσκοπία των χρηματοοικονομικών αγορών.

Το άρθρο αυτό, εξετάζει λεπτομερέστερα το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας και καταλήγει στο αντίθετο συμπέρασμα. Σε τρία χρόνια από τώρα, η Ελλάδα θα αντιμετωπίζει ένα βαρύτερο ακόμα φορτίο χρέους. Εντωμεταξύ θα έχουν θυσιαστεί οι θέσεις εργασίας και η οικονομική ανάπτυξη. Το μόνο που επιτυγχάνει το πακέτο σωτηρίας στην πραγματικότητα, είναι μια σημαντική αλλαγή στην ιδιοκτησία του χρέους. Καθώς το εθνικό χρέος της Ελλάδας μεταφέρεται από τους ισολογισμούς των τραπεζών στους ισολογισμούς των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, ο πραγματικός σκοπός της όλης επιχείρησης είναι η σωτηρία των Ευρωπαϊκών τραπεζών, δια της απαλλαγής τους από την κατοχή χρεογράφων επί των οποίων ενδέχεται να επικρέμεται μια δυνητική χρεοκοπία."


...

[σελ. 6]

Αν δεν αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη των αγορών ενώ την ίδια στιγμή η Ελληνική οικονομία εξωθείται σε ύφεση, διψήφια ανεργία και αυξανόμενη φτώχεια, ποιος είναι ο σκοπός [του πακέτου διάσωσης]. Ποιος ή τι ακριβώς διασώζεται;

Εν τέλει ο σκοπός τους πακέτου διάσωσης μπορεί να ανάγεται σε μια τεράστια μεταφορά του χρέους από (κυρίως) ιδιωτικές τράπεζες σε δημόσια χέρια. Τα 110 δισ. Ευρώ που δανείζονται τώρα στην Ελλάδα από το ΔΝΤ και τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα χρησιμοποιηθούν κυρίως για να ξεπληρωθούν οι τράπεζες και οι θεσμικοί επενδυτές οι οποίοι είναι οι ιδιοκτήτες σήμερα του Ελληνικού χρέους. Τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες και συνταξιοδοτικά ταμεία είναι οι πραγματικοί ωφελημένοι. Η πιθανότητα αθέτησης πληρωμών για οφειλόμενα τοκοχρεολύσια θα πρέπει να αποκλειστεί για τα επόμενα τρία χρόνια.
Υπάρχει μια ξεκάθαρη Ευρωπαϊκή διάσταση σε αυτό δοθέντος ότι το κύριο μέρος 9σχεδόν το 80%) του χρέους της Ελλάδας δεν βρίσκεται στα χέρια του Ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά στους ισολογισμούς Γερμανικών, Γαλλικών και Βρετανικών τραπεζών... Η Ευρώπη και το ΔΝΤ δεν παρέχουν τόσο φρέσκια χρηματοδότηση στην Ελλάδα, αλλά κυρίως, προστατεύουν το Ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα από ζημιές μέχρι και 200 δισεκατομμυρίων Ευρώ που θα μπορούσαν να προκληθούν από ενδεχόμενη Ελληνική χρεοκοπία.

Περιέργως το ένα τέταρτο σχεδόν του Ελληνικού χρέους ανήκει στον Βρετανικό (και Ιρλανδικό) χρηματοοικονομικό τομέα. Οι προφανείς ωφελούμενοι από το πακέτο των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης δεν είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και πολίτες που θα υποφέρουν από τις ακραίες περικοπές και την ύφεση, αλλά τα χρηματοοικονομικά κέντρα όπως το City του Λονδίνου...


Να προσθέσω εδώ και μια παρατήρηση του Peter Bohmer για την κεντροαριστερά και την κρίση:

Η δημοσιονομική λιτότητα και η καθυστέρηση χρηματοοικονομικής μεταρρύθμισης σε απάντηση της χειρότερης χρηματοοικονομικής κρίσης και της βαθύτερης ύφεσης των τελευταίων 80 ετών, δεν αφορά την βελτίωση της οικονομικής απόδοσης όπως ισχυρίζονται οι υποστηρικτές της. Οι πολιτικές αυτές αφορούν μόνο την συνέχιση της μεταφοράς εισοδήματος και πλούτου από τους φτωχούς προς τους πλούσιους, και από τον βιομηχανικό κλάδο, στον χρηματοοικονομικό, τον ασφαλιστικό και στην κτηματαγορά... που κυριαρχούν όλο και περισσότερο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη - παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές αυτές θα επιδεινώσουν το βάλτωμα της οικονομίας και κάνουν πιθανότερη μια νέα χρηματοοικονομική κρίση.

Ο ισχυρισμός ότι η δημοσιονομική λιτότητα κατά την διάρκεια μια ύφεσης είναι "σωστά οικονομικά" ενώ στην πραγματικότητα είναι "λανθασμένα οικονομικά" δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα για δημόσια κατανάλωση. Όσον αφορά τον λόγο που κεντροαριστερά πολιτικά κόμματα και πολιτικοί υποστηρίζουν σήμερα αυτήν την καταστροφική πολιτική, είναι απλός: τα κόμματα αυτά δεν ενδιαφέρονται πλέον για την απόδοση της οικονομίας, πολύ λιγότερο για τα συμφέροντα των εργαζομένων και των φτωχών, αλλά αντίθετα ταυτίζουν τα συμφέροντά τους με εκείνα της Wall Street και των ανώτερων μεσοστρωμάτων, που μοιάζει να είναι η ομάδα που ενδιαφέρει περισσότερο και την κυβέρνηση Ομπάμα...

... Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κοινωνικά κινήματα και νέα πολιτικά κόμματα που λογοδοτούν και καθοδηγούνται από εκείνους των οποίων τα συμφέροντα συνθλίβονται, που παλεύουν για πολιτικές που όντως δημιουργούν υψηλή απασχόληση και μεγαλύτερη οικονομική ισότητα, και που λένε όχι στην αντιπαραγωγική δημοσιονομική λιτότητα, τις ανοησίες των trickle down οικονομικών και την εταιρικά χρηματοδοτούμενη παγκοσμικοποίηση...


Αφίσα από τον μέγα αντίστα/chef

24.7.10

360 - τα πάντα

Βρέθηκα στο 360cities από ένα λίνκ σε αυτό το εκπληκτικό πανοραμικό Escherικό σχέδιο 360 μοιρών (δεν είναι βίντεο - είναι διαδραστικό, δοκιμάστε να περιηγηθείτε μέσα σε αυτό):


Tribute to Escher in Barcelona

Υπάρχουν βέλη και σύνδεσμοι μέσα στο σχέδιο τα οποία σε μεταφέρουν σε πανοραμικές εικόνες από όλο τον κόσμο μέσα από μια αλυσίδα με τοπικούς και τυχαία παγκόσμιους σύνδεσμους...

Και βασικά υπάρχουν διάσπαρτα πανοραμικά τοπία σε όλο τον κόσμο - και η εφαρμογή κάθεται πάνω σε google maps - έχω χαθεί ήδη κάπου στην Γαλλική Πολυνησία:


Opunohu Bay in Moorea

...ή στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων στον Κηφισό:


Kifissos Bus Station in Athens
[Αιχμάλωτος στην Αθήνα καλοκαιριάτικα, είπα να το μοιραστώ ως φθηνό όχημα για φανταστικά ταξίδια...]

15.7.10

Πολιτιστικά, κατά κάποιο τρόπο, ευρεθέντα

1. Hunter S. Thompson vs. Hell's Angel, 1967



Η αναφορά εδώ...
Το τι ήταν αστείο τότε για το κοινό είναι εντυπωσιακά διαφορετικό από το σήμερα.

2. Όλες οι ταινίες του Ταρκόφσκι, ολόκληρες, προσβάσιμες και ανοιχτές στον καθένα

3. Μινιμαλιστικό παιχνίδι Ζεν

4. Ο μινιμαλισμός όμως...



via monochrom

5. Εις μνήμην Tuli Kupferberg (1923-2010), μπητ ποιητή, συνιδρυτή των Fugs, γηραιότερου ροκ-σταρ του κόσμου. Ω τι διαδρομή!



6. Εις μνήμην του Κόλπου του Μεξικού, της ζεστής σφύζουσας θάλασσας που πρόλαβα, εν τέλει, και κολύμπησα κάποτε πολλές φορές, νοσταλγώντας το ψυχρό αιγαίο.: Well, well, well...



7. Τι συμβολίζει η μόνιμη χειρονομία της Άνγκελας;



8. Επιβεβαίωση του κινδύνου καρκίνου από μετάδοση θρησκευτικών μηνυμάτων (ή είναι επειδή είναι παπιστές;)

9. Einsturzende Neubauten - The Garden

14.7.10

Ψυχεδέλεια


Είναι καιρός τώρα που με κατατρώει μια ανησυχία. Πώς μοχθηροί επιστήμονες με έχουν απαγάγει, μάλλον με το γύρισμα της χιλειετίας, με έχουν δέσει σε ένα κρεβάτι και κάνουν πειράματα στον εγκέφαλό μου. Έτσι όλα όσα αντιλαμβάνομαι να συμβαίνουν γύρω μου τα τελευταία χρόνια δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας μου, καθώς ονειρεύομαι αναίσθητος, υπό την επήρεια πολύ ισχυρών παραισθησιογόνων.

Τελευταία έχω την αίσθηση ότι το έχουν παρακάνει με την δόση...

8.7.10

Έκκληση




Γενικεύοντας τον ορισμό του Τρολ στον χειροπιαστό κόσμο:

"Κάποιος που διατυπώνει ένα εσκεμμένα προκλητικό μήνυμα σε ένα ΜΜΕ με σκοπό να προκαλέσει την μέγιστη αναταραχή και αντίδραση"


Περαιτέρω ανάπτυξη του θέματος εδώ...

[Εμπνευσμένο από μια εύστοχη παρατήρηση του Αθανάσιου στο Buzz]

2.7.10

David Harvey: Οι κρίσεις του καπιταλισμού

Από τον David Harvey και την Royal Society for the Encouragement of Arts, Manufactures and Commerce, μια εικονογραφημένη εξήγηση της κρίσης, που είναι και εύκολα παρακολουθήσιμη (στα αγγλικά όμως) και ουσιαστική:


Η πλήρης ομιλία βρίσκεται εδώ.
Ο κατάλογος των εξαιρετικών εικονογραφήσεων ομιλιών του RSA.
[Αν κάποιος έχει να προτείνει κάποιο *εύχρηστο* (και δωρεάν βέβαια) εργαλείο υποτιτλισμού μη δικού σου βίντεο ας το προτείνει στα σχόλια - αν κάποιος /α θέλει να κάνει μόνος /η του τον υποτιτλισμό, ακόμα καλύτερα βέβαια :-) ]

1.7.10

Κομματιάσματα

Οι πρώτες ορατές συνέπειες της κρίσης στο πολιτικό σκηνικό ξεκινούν από προϋπάρχουσες αντιθέσεις, που στα συμφραζόμενα του κραχ γίνονται αποσχιστικές:  Έτσι η σοβούσα σύγκρουση Μπακογιάννη – Σαμαρά που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να έχει καίριο πολιτικό περιεχόμενο, και πολιτικοποιείται και γίνεται ουσιωδέστερη – πολώνοντας τα κοινωνικά ακροατήρια της ΝΔ: την λαϊκή και την λαϊκότροπη δεξιά από την μια και την νεοφιλελεύθερη, κατά τεκμήριο εύπορη δεξιά από την άλλη.
Και στην αριστερά η διχοτόμηση προϋπήρχε και εκρήγνυται τώρα με την κρίση (ως μη όφειλε θα έλεγε κανείς με μια πρώτη ματιά). Αλλά εδώ μένει να δούμε την πολιτική πορεία της Δημοκρατικής Αριστεράς σε σχέση με τις εξελίξεις. Με δεδομένο ότι το θέμα της χρεοκοπίας και των αποικιακών όρων δανεισμού της χώρας δεν μπορεί παρά να είναι κυρίαρχο για πολύ καιρό ακόμα, αναρωτιέται κανείς πώς θα δημιουργήσει το νέο κόμμα χώρο για τον εαυτό του. Και εδώ είναι προφανές ότι η διάσπαση έχει να κάνει με τα διαφορετικά πολιτικά ρεύματα και τις κοινωνικές ομάδες που συσπείρωνε ο Συνασπισμός, αλλά είναι ασαφές το πού πάει. Το κάλεσμα του Λεωνίδα Κύρκου ήταν κάλεσμα συστράτευσης με το ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη ομιλία του Φώτη Κουβέλη ήταν αντιπολιτευόμενη και θα μπορούσε να είχε εκφωνηθεί χωρίς ουσιαστικό πολιτικό πρόβλημα σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ - φλερτάροντας με τους Οικολόγους Πράσινους που όμως φαίνεται πως ζουν παρόμοια διλήμματα. Κάποιοι εκτιμούν ότι για την Δ.Α. ανοίγεται ή ο δρόμος της ΑΕΚΑ του Νίκου Μπίστη από την μια ή της επαναφοράς με κάποια μορφή στον ΣΥΝ – ιδίως αν διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή αναδιαμορφωθεί εκ βάθρων ο χώρος...
Το πολιτικό σκηνικό πάντως αναδιατάσσεται: αν προστεθούν στα παραπάνω η διαγραφή των τριών από το ΠΑΣΟΚ, η διαφαινόμενη δημιουργία εθνικοφιλελεύθερου μετώπου μεταξύ ΠΑΣΟΚ / ΛΑΟΣ (και Ντόρας Μπακογιάννη ;), οι κινήσεις του Αλέκου Αλαβάνου με τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η καταγραφόμενη κατακλυσμιαία τάση για αποχή / λευκό / άκυρο με οριακά χαμηλά ποσοστά για όλα τα κόμματα, βρισκόμαστε στην αρχή ενός πολιτικού τυφώνα, που έρχεται σαν συνέπεια του οικονομικού.
Είναι αβέβαιο τι θα μείνει να στέκεται όταν ολοκληρωθούν οι θυελλώδεις ανατροπές. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που τίποτα απολύτως δεν είναι βέβαιο και το μέλλον δεν είναι απλά θολό αλλά μαύρο. Δεν μπορεί κανείς να εγγυηθεί πως θα υπάρχει καν κοινοβούλιο του χρόνου, πως δεν θα έχουν καταρρεύσει τα πάντα, ή πως παγκόσμιες εξελίξεις δεν θα έχουν ξαναθέσει τα ζητήματα σε τελείως διαφορετική βάση. Η σημερινή (και η αυριανή αναμφίβολα) πολιτική κινητικότητα αναδιατάσσει το σκηνικό ενόψει νέων, όχι μόνο πολιτικών αλλά και κοινωνικών συνθέσεων, ενόψει νέων κοινωνικών εξελίξεων και συμμαχιών που θα ορίσουν το τοπίο μετά την καταστροφή.
Το μόνο σίγουρο, το μόνο αναπόφευκτο, είναι η ένταση των κοινωνικών αγώνων παράλληλα με τη διεύρυνση της ανασφάλειας και της εξαθλίωσης. Κάτι που  θα αποτελέσει το σημείο αναφοράς του πόλου από-ΔΝΤποίησης που ελπίζει κανείς πως θα σχηματιστεί – και γρήγορα.