29.5.10

Μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης ζητάει η Κομισιόν

Σε μια απροσδόκητη εξέλιξη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζήτησε να μειωθεί η ηλικία συνταξιοδότησης των Ελλήνων. Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία (και δεν είναι λάθος της εφημερίδας, τα ίδια γράφτηκαν και έξω),
...η Επιτροπή θεωρεί ότι τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης πρέπει να αυξηθούν κατά τρόπον ώστε ένας εργαζόμενος να μην περνά περισσότερο από το εν τρίτον της ενήλικης ζωής του στη σύνταξη...

Η ενήλικη ζωή αρχίζει ως γνωστόν από τα 18. Το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα είναι λίγο κάτω από τα 80, στα 79.

Και τώρα μερικά ανώτερα μαθηματικά:

79-18 = 61 | 61/3 = 20 και 1/3 | 79-20.33... = 58.6666.

Η ηλικία σύνταξης κατά την Κομισιόν λοιπόν δεν θα πρέπει να είναι μικρότερη του 58ου - 59ου έτους της ηλικίας του εργαζομένου. Σήμερα είναι στα 61,4 έτη, οπότε έχουμε περιθώριο μείωσης της ηλικίας συνταξιοδότησης μέχρι και 3 περίπου χρόνια. Ας ενημερώσει κάποιος το ΔΝΤ και τον αγωνιζόμενο Υπουργό Εργασίας σχετικά... Στον EU Observer, έκαναν τον υπολογισμό (ή τους το είπαν από την Κομισιόν) και τα έβγαλαν ...70

Σημειώνουμε πως επειδή έχουμε προσδόκιμο πάνω από το αντίστοιχο της ΕΕ, αυτά ισχύουν ακόμα περισσότερο για την πλειονότητα των χωρών της Ένωσης. Σήμερα τα μέσα όρια ηλικίας είναι λίγο πάνω από τα 60 για την ΕΕ συνολικά και με την εξαίρεση της Γαλλίας (που παραμένει στα ίδια) όλες έχουν περιθώρια μείωσης...

Ανακεφαλαιώνοντας: Στην προηγούμενη ανάρτηση, είδαμε πως στο ΔΝΤ έχουν ένα πρόβλημα με τα ποσοστά και τους πίνακες. Στην σημερινή πως στη Κομισιόν έχουν πρόβλημα με τις πράξεις της αριθμητικής. Είναι παρήγορο να γνωρίζουμε πως οι τύχες της οικονομίας μας βρίσκονται στα χέρια κολοσσών του πνεύματος...

25.5.10

Ισχνές Ερωτήσεις: μια απάντηση στο ΔΝΤ


Όταν έπεσε το μάτι μου στο FAQ του ΔΝΤ σχετικά με την Ελλάδα, ήξερα αμέσως ότι το δεύτερο μέρος της εξιστόρησης των εξελίξεων στην Ελλάδα για την αλλοδαπή, στην Eurotrib (βλ. μέρος 1), θα περιστρεφόταν γύρω από την αποδόμηση αυτής της παραπλανητικής αθλιότητας.

Έτσι και έγινε: θυσιάζοντας 3 ώρες ύπνου, έβγαλα το άχτι μου στο κείμενο με τίτλο Some somewhat more coherent notes on the Greek crisis: debunking IMF propaganda (2). Νυστάζω, αλλά νοιώθω ήδη καλύτερα...

21.5.10

#imfgr εξ ευωνύμων και εκ του εξωτερικού (1)

IDEAs 10.5: Jan Kregel and Rob Parenteau, "No Sidestepping the Eurozone Implosion":
"Ένα τμήμα του επαγγελματικού επενδυτικού κόσμου αρχίζει να βλέπει τα προβλήματα σχεδιασμού που ήταν εξαρχής εγγενή στην ευρωζώνη. Και μόλις διακρίνουν τα ψεγάδια αυτά, αρχίσουν να συνειδητοποιούν πως η φύση της λύσης είναι κάτι το τελείως διαφορετικό από όσα βλέπουν να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια τους. Στα 11 σημεία που ακολουθούν, υπογραμμίζουμε μερικές από τις κρίσιμες πλευρές της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η ευρωζώνη..."



CERP, 18.5 Mark Weisbrot: "'How Do You Spell Sucess' A Look At 'Internal Devaluation' in Greece, Latvia and Argentina"
Μέχρι τώρα η ιδέα πως θα ήταν καλύτερα για την Ελλάδα να εγκαταλείψει το Ευρώ και να επαναδιαπραγματευτεί το χρέος της θεωρείται από πολλούς αδιανόητη. Αντί για αυτό η χώρα ξεκινά ένα πρόγραμμα "εσωτερικής υποτίμησης", στο οποίο κρατά το Ευρώ και μειώνει την πραγματική συναλλαγματική της ισοτιμία δημιουργώντας τόση ανεργία ώστε να μειώσει τους μισθούς και τις τιμές στη χώρα.

Ας συγκρίνουμε αυτήν την διαδικασία με δύο άλλες χώρες που την έχουν επιχειρήσει - μια που την εγκατέλειψε ύστερα από τρεισήμισι χρόνια - την Αργεντινή - και μια που την συνεχίζει σήμερα - την Λεττονία....



17.5 The Guardian: Jayati Ghosh: Greece's Debt Must Be Restructured:
"[Η εμπειρία της Αφρικής] θα έπρεπε να παρείχε το προφανές μάθημα: πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από μια μείζονα επαναδιαπραγμάτευση του Ελληνικού χρέους, που θα συμπεριλαμβάνει ζημίες για τους διεθνείς δανειστές της χώρας που δεν υπήρξαν κατ' αρχάς αρκετά προσεκτικοί στις επιλογές δανεισμού του. Αν δεν συμβεί τώρα, θα συμβεί ούτως ή άλλως αναγκαστικά κάποια στιγμή στο μέλλον, αφού προκαλέσει μεγάλη υλική ένδεια στην Ελλάδα.

Γιατί δεν συζητείται καν ένα τόσο προφανές συμπέρασμα; Η αναδιαπραγμάτευση του Ελληνικού χρέους θα συμπεριλάμβανε ένα μεγάλο "κούρεμα" για τις Γερμανικές και τις Γαλλικές τράπεζες που δάνειζαν αφειδώς κατά την διάρκεια της ραγδαίας οικονομικής ανόδου και βοήθησαν στην δημιουργία των ανισορροπιών που κατέστησαν την Ελληνική οικονομία λιγότερο ανταγωνσθτική από εκείνη της Γερμανίας για παράδειγμα. Αυτό δεν μπορεί να γίνει επιτρεπτό, έτσι το κόστος της προσαρμογής ρίχνεται εξ ολοκλήρου πάνω στον Ελληνικό λαό, για πολλές γενιές, σε μια διαδικασία που εξόφθαλμα δεν είναι συντηρήσιμη"


Επίσης:
Eurotrib, 19.5 Jerome a Paris: Let's see if I get this right...
Eurotrib, 17.5 Fairleft: Greece: Default, Skip to Argentina 2002

Έξτρα: Σκηνές από το εργασιακό μέλλον της Ελλάδας: (Συγκλονιστικό ρεπορτάζ από την πρωτεύουσα των εργοστασιακών αυτοκτονιών της Κίνας, το εργοστάσιο της Foxconn στο Σενζέν):

"...Κάθε υπάλληλος υπέγραφε μια "βεβαίωση εθελοντικών υπερωριών" προκειμένου να παραιτηθεί από το νόμιμο όριο 36 ωρών μηνιαίας υπερωριακής εργασίας. Αυτό δεν είναι κακό, όμως, μια και πολλοί εργάτες πιστεύουν πως μόνο τα εργοστάσια που προσφέρουν περισσότερες υπερωρίες είναι "καλά εργοστάσια", μια και "χωρίς υπερωρίες δυσκολεύεσαι να επιβιώσεις". Για τους εργάτες που είναι σε απόγνωση για να βγάλουν λεφτά, οι υπερωρίες είναι σαν "πόνος που μπορεί να αναπνεύσει: χωρίς αυτές, οι μέρες χωρίς χρήματα τους κάνουν να "ασφυκτιούν". Με αυτές, η συνεχής δουλειά καταπονεί περισσότερο το σώμα, γερνώντας το. Τις περισσότερες φορές επιλέγουν αποδασιστικά το τελευταίο, αλλά ακόμα και το δικαίωμα επιλογής δεν είναι διαθέσιμο σε όλους. Μόνο εκείνοι που έχουν την "εμπιστοσύνη" των επιστατών, με καλές γνωριμίες, ή που βρίσκονται σε κρίσιμες θέσεις, μπορούν συχνά να δουλεύουν υπερωριακά..."


Παλαιότερα κείμενα για το Ελληνικό Κραχ

19.5.10

Να οι χαραμοφάηδες που παίρνουν σύνταξη στα 50!!!

Σε σχόλιο του CEPR (Center for Economic and Policy Research) με τίτλο: Is Life Expectancy Getting Shorter for IMF Employees? (Μειώνεται το προσδόκιμο ζωής για τους υπαλλήλους του ΔΝΤ;) υποδεικνύονται τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του οργανισμού. Μεταφράζω όλο το σχόλιο του Κέντρου, διατηρώντας τους συνδέσμους του (and Ι hope you don't mind CEPR), γιατί είναι και καλό να ξέρουμε ότι μας θεωρούν όλους, βασικά, πληβείους (όλους: όλη την ΕΕ και όλο τον κόσμο) και ότι διατηρούν το δικαίωμα της πρόωρης συνταξιοδότησης για την κάστα τους και μόνο. Επίσης για να το θυμόμαστε όταν έρχεται η συζήτηση σε θέματα εργασιακής ηθικής και της ανηθικότητας της πρόωρης συνταξιοδότησης π.χ. για τις γυναίκες εργαζόμενες με ανήλικα παιδιά ή τους οξυγονοκολλητές.

Το ΔΝΤ εξηγεί σήμερα την σημασία της αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης στην Ελλάδα, λέγοντας πως "η συντάξιμη ηλικία για κάποιες ομάδες ξεκινά από τα 50 και είναι ασύμβατη με το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα - ασύμβατη με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης"


Έτσι η συμφωνία του ΔΝΤ με την Ελλάδα περιορίζει "την πρόωρη συνταξιοδότηση στο εξηκοστό έτος μέχρι το 2011, συμπεριλαμβανομένων και όσων έχουν ασφαλιστεί πριν το 1993, των εργαζόμενων σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, και όσων έχουν 35 χρόνια ή περισσότερα εισφορών"


Αυτό είναι ιδιαίτερα θρασύ προερχόμενο από το προσωπικό του ΔΝΤ που απολαμβάνει συντάξεις εφόρου ζωής "πληρωτέες ξεκινώντας από την ηλικία των 50 ετών με τουλάχιστον τρία χρόνια υπηρεσίας." Παρότι δεν προκαλεί έκπληξη ότι οι πολιτικές του ΔΝΤ έχουν βλάψει την δημόσια υγεία στις αναπτυσσόμενες χώρες, υπάρχει άραγε λόγος να υποθέσει κανείς πως το προσωπικό του ΔΝΤ έχει ιδιαίτερα μικρό προσδόκιμο ζωής το οποίο να δικαιολογεί την πρώιμη συνταξιοδότησή του;



Σημειώνω το πρώτο λινκ, που εξηγεί ότι "κάποιες ομάδες παίρνουν σύνταξη στα 50" χωρίς να λέει ποιες και πόσοι είναι τέλος πάντων αυτοί, και χωρίς να αναφέρει την μέση ηλικία συνταξιοδότησης στην χώρα που δεν είναι φυσικά τα 50 αλλά τα 61,4 γιατί θα ακουγόταν λιγότερο πειστικό. Στις απαντήσεις που παραθέτουν επί του Ελληνικού πακέτου δεν απαντούν σε τίποτα το ουσιώδες, ουσιωδώς.

Αλλά άλλο θέμα αυτό. Η ουσία: Εσείς κυρίες και κύριοι θα δουλεύετε μέχρι τα 70. Και αυτό σας το λένε άνθρωποι που θα συνταξιοδοτηθούν στα 50. Καταλάβατε; Δεν είμαστε όλοι ίσοι και όμοιοι...

15.5.10

Εμβόλιμα: Τροφή για σκέψη

Πήγα λοιπόν και πόσταρα ένα (πρώτο) κείμενο-σεντόνι για τα τεκταινόμενα στην χώρα μας στην European Tribune, τόπο συγκέντρωσης καλών Ευρωπαίων πολιτών, από σοσιαλιστές και αριστερότερα, και ένα από τα ενημερωτικότερα και πυκνότερα σε πληροφορία ευρωπαϊκά διαδικτυακά φόρουμ για ευρωπαϊκά και παγκόσμια ζητήματα ΚΤΤΜΓ. Έλεγα τα γνωστά, περίπου αυτά που γράφω και δυο ποστ πιο κάτω εδώ, αλλά σε πιο ανεπτυγμένη μορφή για εξωχώρια χρήση.

Η συζήτηση που ακολούθησε είναι ενδιαφέρουσα νομίζω γιατί αφορά την "πεφωτισμένη" ευρωπαϊκή οπτική που κυμαίνεται από το "πρέπει να ξεφροτωθείτε τις παρασιτικές ελίτ σας, δική σας δουλειά είναι", μέχρι "καμιά δουλειά δεν έχει το παιδί του Έλληνα φορολογούμενου να ξελασπώνει Γερμανούς τραπεζίτες". Θεωρώ άλλωστε ότι οι εξελίξεις κάνουν την θέαση του ζητήματος ως εσωτερικού, πλέον τελείως αβάσιμη. Είναι προφανές ότι θα μας κάνουν παρέα πλείστες όσες χώρες, σύντομα, στα μαρτύρια της. Δεν μπορούμε πλέον να παριστάνουμε ότι όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα έχουν κυρίως να κάνουν με τις "στρεβλώσεις της οικονομίας της", τη διαφθορά, την ανοησία, την κακοδιαχείριση, το ρουσφέτι κοκ, εκτός και αν πιστεύουμε πως όλος ο κόσμος καταρρέει επειδή ο υπάλληλος του ΙΚΑ Αργυρούπολης τα παίρνει. Όλα αυτά τα παραμύθια ας τελειώσουν, γιατί δεν είναι επαρκή για να δικαιολογήσουν όχι μόνο την πρωτοφανή σε καιρό ειρήνης έκταση της επερχόμενης πτώχευσης, αλλά φυσικά και την παγκόσμια (και σίγουρα ευρωπαϊκή) γενίκευση των μέτρων λιτότητας.

Επιπροσθέτως: Μια πολύ καλή ανάλυση των αιτιών της δημοσιονομικής κρίσης και της ιστορίας και της πραγματικότητας της Ελληνικής οικονομίας παρουσιάζει ο Γ. Σταθάκης στην Αυγή.

13.5.10

Το φονικό, όπλο

Δεν θα μιλήσω για τα θύματα της δολοφονικής επίθεσης στην Marfin την 5η Μαΐου. Ήμουν στον τόπο του εγκλήματος, τμήμα της μεγαλειώδους πορείας, λίγο μετά το φονικό, την ώρα περίπου που έφτανε η πυροσβεστική. Έχω συνεπώς ιδία εικόνα.

 

Δεν θα μιλήσω λοιπόν για τα θύματα και τον θάνατό τους γιατί έχουν σπεύσει να μιλήσουν άλλοι. Και ορισμένοι εξ αυτών να μιλήσουν με ήθος χρηματιστή που βγάζει κέρδος από την καταστροφή τρίτων. Γιατί είναι πρόστυχο που πριν προλάβουν να σβήσουν οι φωτιές καλά-καλά είχαν πέσει τα ιδιοτελή κοράκια της εξουσίας και των ΜΜΕ, αλλά και οι ιδεοληπτικοί πάσης φύσης, πάνω στα πτώματα προσπαθώντας να αντλήσουν πολιτική υπεραξία από αυτά, να τα χρησιμοποιήσουν σαν οδόφραγμα στήριξης της πολιτικής τους.

 

Τη σπουδή να αποδοθεί το φονικό στους διαδηλωτές γενικά, στην αριστερά, σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από όσους όντως έκαψαν, θα την ζήλευαν και οι δικηγόροι των δραστών. Τα μεταφερθέντα σχόλια διαδηλωτών – όσα δεν έδειχναν συμπάθεια, διότι όσα έδειχναν ή κάθε ιστορία απόπειρας συνδρομής στην διάσωση εξοβελίστηκαν περίπου από την "επίσημη" περιγραφή του γεγονότος – σχόλια φριχτά, αλλά που έγιναν (και ήμουν αυτόπτης) την ώρα που με την πυροσβεστική παρούσα όλοι θεωρούσαμε ότι οι εγκλωβισμένοι ήταν εκείνοι που βλέπαμε στα μπαλκόνια μόνο και το όλο επεισόδιο είχε λήξει χωρίς θύματα – εξισώθηκαν με δολοφονίες. Και είναι αξιοπερίεργο πώς η μετά βδελυγμίας απαξίωση των Ελλήνων εργαζομένων γενικά από τα ίδια περίπου στόματα, συμβαδίζει με την οδύνη για τους συγκεκριμένους εργαζομένους. Οι δράστες, οι φυσικοί αυτουργοί, δεν αντιμετωπίζονται παρά σαν προβολές των σκιών ιδεολογικών εχθρών πάνω στην πραγματικότητα. Εξ ου και ελάχιστοι ασχολούνται με αυτούς δυστυχώς.

 

Αντί λοιπόν να σπεύσω και εγώ να στίψω πολιτικές υπεραξίες από τους νεκρούς (και έγινε και η ανάποδη καπήλευση, όντως) να πω δύο συναφή, προφανή πράγματα:

 

Οι διαδηλώσεις, που ποτέ δεν ήταν σχολικές παρελάσεις, όσο και να περιφρουρηθούν, δεν πρόκειται ποτέ να είναι παρελάσεις πειθαρχημένων αγγέλων. Ιδίως όσο οι συμμετέχοντες δεν είναι κάποιος κομματικός στρατός αλλά ανένταχτος πολιτικά κόσμος που κατεβαίνει αυθόρμητα. Τα κομματικά μπλοκ περιφρουρήθηκαν επαρκώς μάλλον αυτή τη φορά. Τα εξωκομματικά, όχι. Λαοθάλασσες 50 και 100 χιλιάδων ανθρώπων όμως δεν περιφρουρούνται και δεν αστυνομεύονται εύκολα. Πουθενά στον κόσμο και ιδιαίτερα σε συνθήκες γενικευμένης οργής.

 

Αλλά οι πορείες θα μοιάζουν με οάσεις οργανωμένου πασιφισμού σε λίγο γιατί η βία δεν θα σταματήσει εδώ.

 

Θέλω να πω με αυτό πως οι μέρες που μας έρχονται, οι δύσκολες ημέρες, επιφυλάσσουν πολλή βία. Βία όχι μόνο πολιτική, ή «πολιτική»: βία κοινωνική, βία κατασταλτική, βία τυφλή, βία εγκληματική. Ο δρόμος που θα ακολουθήσει, στον οποίο θα συρθεί η Ελληνική κοινωνία είναι ένας δρόμος έξαρσης της βίας σε κάθε της μορφή. Στις υπό κατάρρευση χώρες, σε όλο τον κόσμο ανθίζει το έγκλημα και ανάβει ο «πόλεμος όλων εναντίων όλων». Αν η έξαρση της γενικευμένης βίας είναι ένα σύμπτωμα βαθιών συστημικών κρίσεων, η βία θα είναι τόσο έντονη στην περίπτωσή μας, όσο και η κρίση: εν δυνάμει πάρα πολύ. Σε αυτό το τοπίο η καταστολή θα δρα σαν καύσιμο της βίας και θα την εξαπλώνει αντί να την περιορίζει.

 

Το μόνο μερικό αντίδοτο απέναντι στη βία μόνο από τα κάτω μπορεί να προέλθει. Είναι η επανεφεύρεση της κοινότητας και της αλληλεγγύης, η διάρρηξη του μικροαστικού ατομισμού που γεννά την τερατωδέστερη βία. Όσο και να είναι εκτός της κυρίαρχης συζήτησης, το φονικό της Marfin ανέδειξε τον θρίαμβο του ατομισμού απέναντι στο αξιακό σύμπαν της συλλογικότητας. Είναι μια ευκαιρία, αν μη τι άλλο να αναστρέψουμε αυτή τη διολίσθηση στη βαρβαρότητα και να περιφρουρήσουμε την εκάστοτε πορεία και τους συναδέλφους μας, όχι με ρόπαλα, αλλά με την ηθική ηγεμονία της αλληλεγγύης.

Papantoniou vs Weisbrot



Όπου στο Αλ Τζαζίρα ο πρώην υπουργός οικονομικών μιλάει για πόσο καλά τα κατάφερε, περιγράφει την Ελλάδα ως την τελευταία σοβιετική οικονομία της Ευρώπης (έλεος πλέον), και λυπάται που δεν απορρύθμισε και δεν ιδιωτικοποίησε όσο έπρεπε, προφανώς από το παράδειγμα της Λεττονίας ορμώμενος που είχε ιδιωτικοποιήσει και απορρυθμίσει σχεδόν τα πάντα, και έχει χάσει μόλις το 25% του ΑΕΠ της από την παρέμβαση του ΔΝΤ, που απορρύθμισε έτι περισσότερο την ήδη απορρυθμισμένη αγορά, με αποτέλεσμα την γενικευμένη φτώχεια...

Έχω την αίθσηση ότι ζει σε μια κάψουλα χρόνου, όπου τίποτα δεν έχει ακούσει για τα γεγονότα από το φθινόπωρο 2008 και μετά, και τον αφυπνίζουν για να εμφανιστεί σε τηλεοπτικές εκπομπές ανά τον κόσμο... Επίσης πρέπει να του κάνουν και θεραπεία εναντίον της αυτοκριτικής, διότι αλλιώς θα πίστευε κανείς ότι κάθε πρόβλημα της χώρας εμφανίστηκε από το 2004 και μετά...

O Weisbrot που διαφωνεί με τον (αποκαλούμενο στο Al Jazeera, Yiannis) Παπαντωνίου, είναι ο συυγραφέας του παρακάτω άρθρου όπου προφανώς διαφωνεί με τα περισσότερα από όσα λέει ο υπουργός, και κάνει το ΔΝΤ και η ΕΕ:

The European Union’s Dangerous Game

Σχετικά με την επιμονή του Weisbrot σχετικά με την έξοδο από το Ευρώ, διαβάστε όμως τον αντίλογο του Techie Chan για να παγώσει το αίμα σας...

12.5.10

Μερόνυχτα κρίσης - μέρος 1: Πρώτες σκόρπιες διαπιστώσεις

Passover | Joy Division:


This is a crisis I knew had to come,
Destroying the balance I'd kept.
Doubting, unsettling and turning around,
Wondering what will come next.


1. Η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας, στην σημερινή της έκταση, στην προοπτική (υπό την αίρεση ενός θαύματος) της κοινωνικής εξαθλίωσης, της πιο ραγδαίας οπισθοδρόμησης στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και συνταξιούχων Ελλήνων από την εποχή της Γερμανικής κατοχής, δεν είναι αποτέλεσμα μόνο, ούτε κυρίως, εσωτερικών "διαρθρωτικών αδυναμιών της Ελληνικής οικονομίας". Τέτοιες αδυναμίες και αναπηρίες υπάρχουν πάμπολλες και δεν είναι αμελητέες. Διαδοχικές κυβερνήσεις τις δημιούργησαν και τις επιδείνωσαν, και ήταν ορατό από καιρό πως το σύστημα θα σκάσει κάποια στιγμή. Μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα ότι η ένταση της δημοσιονομικής κρίσης, του Ελληνικού κραχ, είναι ευθεία συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης του '08, που συνεχίζεται και μάλλον θα συνεχίζεται ως γενική κρίση χρέους. Ο αμερικάνος μαρξιστής οικονομολόγος Rick Wolf παρατηρεί σχετικά τα εξής:

Όταν χτύπησε η Παγκόσμια καπιταλιστική κρίση το 2007, η Ελλάδα όπως οι περισσότερες χώρες αύξησε την χρηματοδότηση μέσω ελλειμμάτων. Ήδη είχε υψηλά δημόσια ελλείμματα εξαιτίας κυρίως των πολύ αισιόδοξων προβλέψεων για τις οικονομικές προοπτικές της χώρας, δεδομένων των χαμηλών (για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα) μισθών και της αυξανόμενης παραγωγικότητάς της στα χρόνια πριν το 2007. Έτσι η Ελλάδα δανείστηκε πολύ (παρότι άλλες χώρες που δανείστηκαν περισσότερα και για παρόμοιους λόγους δεν έχουν - ακόμα - την μεταχείριση της Ελλάδας).

Το πρόβλημα για το Ελληνικό δημόσιο χρέος είναι πως άλλες μεγαλύτερες, πλουσιότερες καπιταλιστικές χώρες - εκείνες των οποίων οι δραστηριότητες των καπιταλιστών τους αποτέλεσαν τις κυρίαρχες αιτίες της παγκόσμιας κρίσης - έχουν επίσης αυξήσει πολύ τον δανεισμό τους. Ο δανεισμός προς τις χώρες αυτές είναι πολύ ασφαλέστερος από τον δανεισμό στις φτωχότερες, πιο χρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία κτλ. Έτσι οι δανειστές απαιτούν από τις δεύτερες να πληρώσουν πολύ υψηλότερα επιτόκια απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν τις τρέχουσες δανειακές υποχρεώσεις τους (και μάλλον χρειάζεται να δανειστούν περισσότερα, όπως ακριβώς οι υπόλοιπες χώρες, για να αποφύγουν άλλη μια υφεσιακή επιδείνωση). Οι δανειστές επίσης απειλούν με παύση δανεισμού αν αυτές οι φτωχότερες χώρες δεν μειώσουν τον λόγο χρέους προς ΑΕΠ...

Για να μαζέψουν τα δισεκατομμύρια σε επιπλέον πληρωμές τόκων ή/και για να μειώσουν τα εκκρεμή τους χρέη, οι κυβερνήσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα θα όφειλαν να αυξήσουν τους φόρους στους λαούς τους ή να περικόψουν τις δαπάνες για τις ανάγκες τους ή και τα δύο ταυτόχρονα. Τα βήματα αυτά θα παρείχαν στις κυβερνήσεις αυτές την χρηματοδότηση για να πληρώσουν τα υψηλότερα επιτόκια και να μειώσουν το συνολικό εκκρεμές τους χρέος.

Απλά: η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση πρώτα έφερε την οικονομική ύφεση στην Ελλάδα και τώρα η "ανάκαμψη" επιδιώκει να επιβάλει στον Ελληνικό λαό μια απροσδιόριστη περίοδο οικονομικής αγωνίας καθώς οι διεθνείς δανειστές παρέχουν χρηματοδότηση προς τις πλουσιότερες, μεγαλύτερες καπιταλιστικές οικονομίες αλλού, έτσι ώστε να αποφύγουν τα όσα απαιτούνται από τους Έλληνες Οι ίδιοι ηγέτες των επιχειρήσεων και των κυβερνήσεων που παρήγαγαν την κρίση διαχειρίζονται και την "ανάκαμψη" με παρόμοιο τρόπο...


2. Η συμμετοχή στο Ευρώ κάνει την αποφυγή των χειροτέρων δεινών της κρίσης αδύνατη και εκ των υστέρων δείχνει το πόσο βιαστικά και απροετοίμαστα έγινε η είσοδός μας στην ευρωζώνη (μισή ντροπή δική μας, μισή της ευρωζώνης βέβαια), με προσχηματικές συγκλίσεις στα αυθαίρετα νούμερα του Συμφώνου Σταθερότητας, χωρίς καμία μακροπρόθεσμη στρατηγική, χωρίς καμία έγνοια για το τι θα γίνει παρακάτω. Τα τυπικά χαρακτηριστικά του Ελληνικού καπιταλισμού δηλαδή. Προφανώς θα είχαμε αποφύγει πολλά, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης "απώλειας ανταγωνιστικότητας", αν δεν είχαμε μπει στο Ευρώ έτσι όπως μπήκαμε. Βρεθήκαμε απροετοίμαστοι μέσα στην ΕΕ το 1981 για πολιτικούς λόγους, μπήκαμε απροετοίμαστοι στο Ευρώ το 2003 για πολιτικούς λόγους, με την (προσφάτως παταγωδώς διαψευσθείσα εμπειρικά) υπόθεση εργασίας ότι στον τούρμπο-καπιταλισμό δεν υπάρχουν πλέον σοβαρές υφέσεις και κρίσεις. Η οικονομία της χώρας γνώρισε πρωτόγνωρα χαμηλά επιτόκια τα οποία τα εξέλαβε ως τσάμπα χρήμα και τίποτα άλλο, κάτι όμως που ήταν προβλέψιμο και ορατό για όποιον είχε μια στοιχειωδώς εμπειρικά γειωμένη εικόνα της ελληνικής αστικής τάξης και του συμπλέγματος γραφειοκρατίας-εργολάβων-μμε, αλλά και του κοινωνικού μορφώματος στο οποίο αυτό ηγεμόνευε. Γύρω από το φτηνό αυτό χρήμα σχηματίστηκε μια αγορά η οποία το διακινούσε με πολλούς τρόπους, μεγάλο μέρος των οποίων διεύρυνε το ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών της χώρας επί τα χείρω. Η αγορά αυτή αποτέλεσε την ραχοκοκκαλιά της Ελληνικής εκρηκτικής ανάπτυξης της τελευταίας 15ετίας, με ενθάρρυνση από κράτος, πολιτικούς, μίντια και διαφημιστές. Ο φτηνός δανεισμός χρησιμοποιήθηκε σαν αντιστάθμισμα στην στασιμότητα της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών. Κάποιοι βέβαια παρατηρούσαν ότι το να δανείζεσαι δυόμιση ευρώ για να αναπτύσσεσαι κατά ένα, δεν αποτελούσε μοντέλο ανάπτυξης αλλά πυραμίδα - και σημείωναν το 2006 ήδη πως:

...έχει αλλάξει και ο παραδοσιακός τρόπος διανομής εισοδήματος, καθώς η αναδιανομή γίνεται πλέον μέσω τραπεζών των οποίων τα κέρδη δεν είναι ακριβώς επιχειρηματικά, αλλά ένας μηχανισμός υπερχρέωσης της κοινωνίας μέσω του οποίου περνά και το μεγαλύτερο μέρος τού εισοδήματος. Προϊόντος του χρόνου, ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου εισοδήματος θα πρέπει να εξοφλεί προηγούμενα δάνεια (τοκοχρεολύσια) περιορίζοντας έτσι το εθνικό εισόδημα που μπορεί να πάει σε κατανάλωση ή αποταμίευση».
Ο,τι δηλαδή συνέβη και με την Πορτογαλία, που ενώ είχε χαρακτηριστεί «οικονομικό θαύμα», μετά το 2000 περιέπεσε σε ύφεση.
Η ανάπτυξη μέσω δανεισμού δημιουργεί παρενέργειες στη δομή της οικονομίας και της απασχόλησης, καθώς «οι τράπεζες, λέει, δανειοδοτούν κυρίως απασχόληση και οικοδομή. Από τις 650.000 θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια οι 129.000 αφορούσαν στο λιανεμπόριο και άλλες 300.000 ήταν συναφείς με τη κατανάλωση σε κλάδους όπως το κύκλωμα αυτοκινήτου, εστιατόρια, σουβλατζίδικα». Με λίγα λόγια, θέσεις πρόσκαιρες και επισφαλείς κατά το μάλλον ή ήττον, αφού εξαρτώνται ευθέως από την (ώς πότε, άραγε) δυνατότητα του καταναλωτή να ξοδεύει, έστω και δανειζόμενος.

Επιπλέον, το συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης στηρίζεται κατά βάση στις εισαγωγές αφού «ακόμη και η οικοδομή, που αποτελούσε λοκομοτίβα ανάπτυξης στη δεκαετία του '60, μόνο τον κλάδο μετάλλου ευεργετεί».


Αλλά τέτοιου είδους ενστάσεις απορρίπτονταν συνήθως ως μηδενιστικές. Η βασική (χαλαρή) σύσταση αφορούσε εκείνη την εποχή για τον υπέρμετρο καταναλωτικό δανεισμό και μόνο... H Κομισιόν χειροκροτούσε και αυτή.

... Οπότε εύκολα γίναμε, όταν έσφιξαν τα πράγματα πολύ, το τελευταίο βουβάλι στο κοπάδι της ευρωζώνης το οποίο το περικύκλωσαν (και το τρώνε τώρα) οι ανά τον κόσμο λύκοι-επενδυτές, οι γνωστοί ανά το πανελλήνιο απαξιωτικά καλούμενοι "κερδοσκόποι" - σαν να υπάρχουν και ζημιοσκόποι σε αυτούς τους κύκλους, ή αγαθοεργούντες. (Σημειώνω πως η έξοδος από το Ευρώ δεν προκύπτει αυτόματα ως αίτημα από την θέση αυτή. Άλλο το να μην είχες μπει, και άλλο το να βγεις όντας ήδη μέσα. Όχι γενικά για το καλό της "οικονομίας", αλλά για το καλό των μη-εχόντων. Ένα ερώτημα είναι αν η Ελληνική κυβέρνηση θα έχει την επιλογή στο θέμα αυτό για πολύ).

Ίσως αξίζει να κρατήσουμε τα λόγια του Mark Weisbrot, σχετικά με την επιλογή του Ευρώ από την Ελλάδα:

"Δεν θα ευχόμουν την 'επιτυχία' της Εσθονίας σε κανέναν πληθυσμό χώρας, απλά και μόνο επειδή απέφυγε την υπερχρέωση και είναι στο δρόμο της εισόδου στο Ευρώ. Ενδέχεται να ανακαλύψουν, όπως ανακάλυψε η Ελλάδα -και η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Ιταλία - πως το κόστος της υιοθέτησης από μια χώρα ενός νομίσματος, που είναι υπερτιμημένο σε σχέση με το επίπεδο παραγωγικότητας της χώρας αυτής, είναι εν δυνάμει πολύ υψηλό μακροπρόθεσμα, ακόμα και μετά την ανάκαμψη κάποια στιγμή, των χωρών αυτών"


3. Η κρίση λειτουργεί σαν τεστ Rorsach για τον κάθε Έλληνα πολίτη: μπορεί να προβάλει τα όσα κακά και δεινά της Ελληνικής οικονομίας, της κοινωνίας, της ψυχολογίας, της εθνικής ταυτότητας θεωρεί μείζονα, ως βασικό λόγο της κατάρρευσης, χωρίς τον κίνδυνο να διαψευσθεί. Οι πολιτικές και κοινωνικές εμμονές του καθενός μας εορτάζονται λοιπόν, αποτελούν τον πυρήνα ηθικολογιών ή ασκήσεων αυτομαστίγωσης, τις ημέρες αυτές και η διεθνής διάσταση του ζητήματος παραβλέπεται ή υποτιμάται. Κάποιες βέβαια δεν είναι προσωπικές εμμονές, αλλά ταξικές και συστηματικά διασπειρόμενες. Και το σύνθημα "όλοι μαζί τα ξοδέψαμε, όλοι μαζί θα τα πληρώσουμε", έρχεται υστερόβουλα από την πλευρά εκείνων που έχουν μέγιστες ευθύνες κάθε είδους για τα έξοδα που χρεώθηκε η Ελλάδα και, μάλλον, θα υποστούν και τις λιγότερες προσωπικές θυσίες - ή θα βγουν ακόμα και κερδισμένοι από πάνω. Όπως και να έχει είναι βαθιά ανήθικο, και ενδεικτικό της παντελούς έλλειψης τσίπας της γραφειοκρατικής-μιντιακής-εργολαβικής ελίτ της χώρας, ένας εκατομμυριούχος και εξυπηρετητής δισεκατομμυριούχων, από μιντιακού άμβωνος να ψέγει έναν μεροκαματιάρη επειδή δυσανασχετεί στην προοπτική να πέσει από την χρόνια οικονομική δυσπραγία πολύ κάτω από το όριο της φτώχειας. "Ή όλοι θα πεθάνετε λοιπόν, ή όλοι θα νικήσουμε". Έχει ξανακουστεί άλλωστε στην χώρα...

4. Όλη αυτήν την αισιοδοξία περί της ευκαιρίας να "φτιάξουμε τα κακώς κείμενα" και να "εξορθολογιστούμε" επιτέλους, θα πρέπει να τη βλέπει κανείς πάντα από την οπτική γωνία ενός 30ετή κάτοχου μάστερ που εργάζεται επισφαλώς και ανασφάλιστος για ένα κομμάτι ψωμί πέντε-έξι χρόνια τώρα... υπό το πρίσμα της Κωνσταντίνας Κούνεβα και των δεκάδων αόρατων θυμάτων της εργοδοτικής αυθαιρεσίας ανά την Ελλάδα... από την σκοπιά του 50χρονου απολυμένου της Χ κλωστοϋφαντουργίας μακροχρόνια άνεργου, με οικογένεια να θρέψει. Αυτό και γιατί κάθε αλλαγή κρίνεται ηθικά πρωτίστως από τις επιπτώσεις που έχει στους ασθενέστερους και τους περισσότερους, αλλά και γιατί κατά πάσα πιθανότητα (αν δεν ανήκεις τελικά στην μειονότητα των εκλεκτών, των τυχερών, ή αν δεν μεταναστεύσεις) η κρίση θα βάλει μέχρι τώρα "ασφαλή οικονομικά" κόσμο σε θέση που θα μοιάζει με την δική τους. Υπό αυτό το πρίσμα τα πράγματα μοιάζουν αισθητά λιγότερο αισιόδοξα. Τέτοιου είδους καταστροφικές περιστάσεις, σπανίως αποδεικνύονται ευκαιρίες για τους από κάτω. Παραδοσιακά είναι οχήματα αναδιανομής προς τα πάνω (στην περίπτωση μας στην τρίτη ήδη πιο άνιση χώρα της ΕΕ). Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ αντιπαράδειγμα. Ούτε φυσικά εκείνοι που γράφουν τις αβασιμότητες που γράφονται και λέγονται κατά κόρον.

5. Όλος αυτός ο κόσμος που οδύρεται για το αναπόφευκτο των συνεπειών της κρίσης χρέους - λες και η κρίση είναι φυσικό φαινόμενο και όχι συνέπεια πολιτικών - υμνούσε στο μεγάλο του μέρος τις διάφορες κομματικές εκδοχές της ισχυρής Ελλάδος. Το ίδιο καθησυχαστική ήταν και η Τράπεζα της Ελλάδας, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ήταν αρκούντως μπλαζέ. Σημειώνω ότι ο νυν Διοικητής της ΤτΕ, πέρυσι μόλις τέτοια εποχή, θεωρούσε εφικτό το μηδενισμό του ελλείμματος με μέτρα που σήμερα θα θεωρούνταν ανώδυνα:

Γρήγορη και γενναία διόρθωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, ώστε να μηδενιστεί το 2012. Αυτό είναι εφικτό, εάν συλληφθεί μέρος της τεράστιας φοροδιαφυγής και, κυρίως, εάν επιτευχθεί ουσιαστική περιστολή της σπατάλης και βελτίωση της αποτελεσματικότητας των κρατικών δαπανών.


7. Είμαι εξαιρετικά καχύποπτος απέναντι στην συνεχιζόμενη απαξίωση της Βουλής, και όλων των βουλευτών συλλήβδην, ιδιαίτερα όταν κύριοι φορείς της είναι τα ΜΜΕ και ο Καρατζαφέρης. Ο οργισμένος κόσμος που στην πορεία φώναζε "να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η βουλή", δεν ξέρω τι είχε υπόψη του για τις μετά το κάψιμο ημέρες, αλλά νομίζω ότι το μόνο πολιτικό πρόγραμμα με συγκροτημένο σχέδιο για αυτές είναι τύπου Παττακού. Ή νεοπαττακιστικό, βεβαίως αν κρίνω από την θέρμη με την οποία αγκαλιάζονται από διάφορες μιντιακές πηγές σενάρια συνταγματικής εκτροπής, όπου τον ρόλο των τανκς παίζουν τα κανάλια, και τον ρόλο των συνταγματαρχών οι καναλάρχες. Με ανησυχούν οι συγκλίσεις ρητορικής. Το μετά την μεταπολίτευση κάποιοι θα ήθελαν να είναι ανάλογο με το πριν.

8. Κάτσε να δούμε τι θα κάνει η στήριξη του Ευρώ και το 1 τρις, διότι και στις προηγούμενες φάσεις της τραγωδίας είχαμε στιγμιαίο ενθουσιασμό των αγορών που ακολουθήθηκε από συνέχιση της κατρακύλας... Για το δικό μας bailout, τα λέει ο Michael Hudson σε ένα εξαιρετικό κείμενό του για την Ελληνική κρίση:

"... Ας πούμε την "Ελληνική Διάσωση" με το όνομά της: ένα TARP για Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους τραπεζίτες και κερδοσκόπους. Τα λεφτά διατίθενται από άλλες κυβερνήσεις... σε ένα είδος εγγυοδοτικού λογαριασμού προκειμένου να μπορέσει η Ελληνική κυβέρνηση να πληρώσει τους ξένους κάτοχους ομολόγων που αγόρασαν αυτά τα χρεόγραφα σε καταρρέουσες τιμές τις τελευταίες εβδιμάδες. Θα βγάλουν περιουσίες, όπως και οι αγοραστές δισεκατομμυρίων δολαρίων credit-default swaps για τα Ελληνικά κρατικά ομόλογα, κερδοσκόπους των euro-swaps και άλλοι διάφοροι τζογαδόροι του καζίνο-καπιταλισμού...

... Το λαχείο αυτό θα το πληρώσουν οι φορολογούμενοι - οι Έλληνες εν τέλει (στην ουσία οι εργαζόμενοι, επειδή οι πλούσιοι δεν φορολογήθηκαν) - προκειμένου να εξοφληθούν οι Ευρω-κυβερνήσεις, το ΔΝΤ και ακόμα και το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ για τις δεσμεύσεις του προς τον αρπακτικό χρηματοοικονομικό τομέα. Οι πληρωμές στους κατόχους ομολόγων θα χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία για την περικοπή των δημόσιων υπηρεσιών στην Ελλάδα, των συντάξεων και άλλων δημοσίων δαπανών. Θα αποτελέσει μοντέλο για την επιβολή λιτότητας σε άλλες χώρες, καθώς οι κυβερνήσεις θα δημιουργούν ελλείμματα προϋπολογισμού εν όψει του περιορισμού των φόρων από τον χρηματοοικονομικό τομέα, ο οποίος πλουτίζει από την ανάδειξη των ψευδοοικονομικών σε διεθνή πολιτική. Έτσι οι τραπεζίτες από την πλευρά τους δεν θα έχουν μεγάλη δυσκολία να "πιάσουν" τις προβλέψεις των μπόνους τους φέτος. Και μέχρι να καταρρεύσει όλο το σύστημα, θα έχουν ξοδέψει τα λεφτά σε δικά τους, υλικά περιουσιακά στοιχεία...

...Σε πολιτικό επίπεδο ο αγώνας είναι η διάσωση της Ελλάδας από την μετατροπή της σε αντι-κράτος. Ο κλασσικός ορισμός του "κράτους" ή της κυβέρνησης είναι η δυνατότητα να επιβάλλει φόρους και να εκδίδει χρήμα. Αλλά η Ελλάδα έχει εκχωρήσει την δημοσιονομική της αρμοδιότητα στην ΕΕ και το ΔΝΤ, που τις λένε να παραβιάσει αυτό που οι θεωρητικοί της πολιτικής θεωρούν ως κορυφαίο πρόταγμα οποιασδήποτε κυβέρνησης: να δρα προς το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον. Η Ελληνική κυβέρνηση καθοδηγείται να δράσει εκ μέρους του τραπεζικού κεφαλαίου, και μάλιστα, εκείνο ξένων χωρών προκειμένου να πάρουν τα περιουσιακά της στοιχεία και όχι για την προώθηση της μακορπρόθεσμης ανάπτυξης..."


9. Παρότι πρόκειται να την ζήσουμε, δεν είναι η στιγμή να συζητήσουμε το θέμα της αποανάπτυξης, από οικολογική σκοπιά. Απλά να σημειώσουμε πως αυτό που θα υποστούμε δείχνει ότι δεν νοείται "βιώσιμη" πολιτικά αποανάπτυξη χωρίς δραματικά μεγαλύτερη εισοδηματική ισότητα, και αύξηση των επενδύσεων σε κοινωνικά αγαθά εις βάρος των ιδιωτικών (φθηνότερα, καλύτερα, εκτενέστερα και ενεργειακά αποδοτικότατα ΜΜΜ αντί για ΙΧ π.χ.)
[Παρεμπιπτόντως σημειώνω πως περιβαλλοντικά, η ύφεση κάνει καλό...]

5.5.10

Την ώρα του φονικού

Δεν ήξερα την δραματικότητα που θα αποκτούσαν οι φωτογραφίες αυτές, αλλά παραθέτω μερικές εικόνες που τράβηξα με το κινητό από το καιγόμενο κατάστημα της Marfin στην σημερινή πορεία και την σχετική μαρτυρία:

Ανεβαίνοντας στο τέλος της πορείας προς Πανεπιστημίου βλέπουμε μια τεράστια στήλη μαύρου καπνού που βγαίνει από κάπου στο βάθος. Φτάνοντας στην Πλατεία Κλαυθμώνος έκανα ένα αστείο του τύπου: "η στήλη καπνού από το Lost". Τελικά ήταν κάτι ανάλογο.



Από κοντά τα πράγματα έμοιαζαν σοβαρά, αλλά όχι φονικά: δύο γυναίκες στο μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου, με μαυρισμένα από τον καπνό πρόσωπα, και μαντήλια στο στόμα. Υπήρξε αποδοκιμασία και συμπάθεια για τις γυναίκες και αυτές: "να πας στον Βγενόπουλο να σε βοηθήσει" έλεγε ο ένας, "τι λε ρε στην γυναίκα" η άλλη, "απεργοσπάστες", "και να τους ψήσουμε επειδή είναι απεργοσπάστες;". Υπήρχε και ένας τρίτος άνθρωπος σκαρφαλωμένος στην οροφή ενός υπόστεγου στο διπλανό κτήριο, ένα ελενίτ, και ο κόσμος του έλεγε "φύγε από κει θα σπάσει". Οι παγιδευμένες γυναίκες εικάζω πως δεν θα πρέπει να γνώριζαν για τους νεκρούς, μου φάνηκαν εντυπωσιακά ψύχραιμες...



Ο κόσμος βοήθησε τους πυροσβέστες διευκολύνοντας την πρόσβασή τους. Κάποιοι προσπάθησαν να βοηθήσουν περισσότερο. Γενικά φεύγοντας από εκεί, πνιγμένος στα δακρυγόνα και τα χημικά, δεν είχα καμία αίσθηση ότι κάτι τραγικό έχει συμβεί. Έκανα βεβαίως λάθος.



Η εκτενής περιγραφή της σημερινής ημέρας εδώ, δεν έχω τίποτα ουσιαστικότερο να προσθέσω

---------------------------------------------------------------------------------

Το ποστ αυτό αν δεν είχε συμβεί το φονικό, θα είχε τίτλο "Τις κόκκινες γραμμές τις τραβάμε μόνοι μας στον δρόμο" και θα περιέγραφε την δυναμικότερη και μαζικότερη διαδήλωση εργαζομένων στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας και την αντιπολίτευση του δρόμου στην κυβέρνηση ΔΝΤ, αλλά και την πρωτόγνωρη πολιτική ένταση της πορείας. Τελικά όμως η κυρίαρχη κόκκινη γραμμή χθες ήταν γραμμή θανάτου. Η ευφορία δεν έχει θέση εδώ αυτή την στιγμή. Στην αναπόφευκτη επόμενη διαδήλωση, την σκληρά περιφρουρημένη (αρκεί αυτό;), ελπίζει κανείς.

1.5.10

Ένα μήνυμα από το ΔΝΤ



"Live your Cthulhu Myth in Greece", an IMF project.

"Δυστυχώς, οι Έλληνες δεν είναι οι μόνοι που δαιμονοποιούν το Κθούλου. Αλλά τόσο οι Έλληνες όσο και οι άλλοι, πρέπει να βλέπουν το Κθούλου για αυτό που είναι σήμερα": Ντομινίκ Γιογκ-Σοθόθ